ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਤਰੋਪਨਿषਦ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਸਵਾਲਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਸਨ, "ਸਾਡੀ ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹਾਂ? ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਕਿਸ ਦੇ ਹਕਮ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ?" ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਵਾਲ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਭਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਖੋਜ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮੇਂ, ਕੁਦਰਤੀ ਸੁਭਾਵ, ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਾਰਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਿਆ, ਪਰ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਸੱਚਾਈ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਸਵੈ-ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਅਪਨਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਸ਼akti ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਗੁਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਛੁਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਹੀ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਰਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਚੱਕਰ ਤਿੰਨ ਪੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਸੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪੰਜਾਹ spoke ਨਾਲ ਅਤੇ ਵੀਹ ਵਿਰੋਧੀ spoke ਨਾਲ ਹੈ, ਜੋ ਛੇ ਸੈਟਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮਾਰਗ ਅਤੇ ਦੋ ਕਾਰਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਭਰਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਪੰਜ ਨਦੀਆਂ, ਪੰਜ ਜੀਵਨ ਬਲਾਂ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਰਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਹਮਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਾਈਕੀ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਅਤੇ ਅਕਾਲਤਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਜੋ ਅੰਦਰੂਨੀ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਨਮ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਸਵੰਤ ਅਤੇ ਅਨਾਸਵੰਤ, ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਸ ਪਵਿਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਅਜਿਹੇ ਅਜਨਮ ਹਨ: ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਗੈਰ-ਪ੍ਰਭੂ। ਅਜਨਮ ਇੱਕ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਅਨੰਤ ਸਵੈ ਸਾਰੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਗੈਰ-ਕਰਤਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਸ ਤਿੰਨ ਪੱਖੀ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੁਦਰਤ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ, ਪਰ ਹਰਾ ਅਮਰ ਹੈ। ਇੱਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੋਨੋ ਦੇ ਉਪਰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਸ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨ ਤਬਾਹ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਚਿੰਤਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਨਮ ਅਤੇ ਮੌਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਤੀਜੇ ਵੱਖਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਵਭੌਮ ਰਾਜ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਨਾ। ਭੋਗੀ, ਭੋਗ ਦਾ ਵਸਤੂ, ਅਤੇ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਪੱਖੀ ਬ੍ਰਹਮਨ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਆਪਣੇ ਸਰੋਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮਿਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੇ ਸਰੋਤ ਤੋਂ ਇੰਧਨ ਦੇ ਮਾਧਿਅਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਓਮ ਦੁਆਰਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੇਠਲਾ ਅੱਗ ਦੇ ਝੂਲੇ ਅਤੇ ਓਮ ਨੂੰ ਉੱਪਰਲਾ ਅੱਗ ਦੇ ਝੂਲੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਧਿਆਨ ਦੇ ਦੋਹਰਾਅ ਦੁਆਰਾ, ਇੱਕ ਨੂੰ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤਿਲ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਲ, ਦਹੀਂ ਵਿੱਚ ਮੱਖਣ, ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਝੂਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਵੈ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਸਭ-ਵਿਆਪਕ ਸਵੈ, ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਘੀ ਵਾਂਗ, ਸਵੈ ਦੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ—ਇਹ ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਹਮਨ ਹੈ, ਇਹ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਦੀ ਉੱਚਤਮ ਸਿਖਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ, ਕੇਂਦਰਿਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਸੱਚਾਈ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਵੱਲ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੇਂਦਰਿਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ, ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਸ਼akti ਦੇ ਮਾਧਿਅਮ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲ ਵੱਧਦੇ ਹਾਂ। ਕੇਂਦਰਿਤ ਮਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰੀ ਸ਼akti ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੁਗਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਭ-ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ; ਇੱਕ ਪੂਜਾਰੀ ਵਾਂਗ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਰਗ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਮਾ ਢਲਦਾ ਹੈ—ਉਥੇ ਮਨ ਦਾ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੁਆਰਾ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰੋ; ਉਥੇ ਤੁਸੀਂ ਗਰਭ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਅਰਧਨਾ ਨਹੀਂ ਗੁਆਚਦੀ। ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਥਾਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਅਤੇ ਸਥਿਰ ਰੱਖੋ; ਦਿਲ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਰੱਖੋ। ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੁਆਰਾ ਨਿਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕਸ਼ਤੀ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਡਰਾਵਣੇ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਸ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਸਾਸ ਘਟਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨੱਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਰਥਚਾਲਕ ਬੇਕਾਬੂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਥਿਰ, ਅਚਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਾਫ਼, ਸਮਤਲ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਪੱਥਰ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਰੇਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ੋਰ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਿਘਨ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਥਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧੁੰਦ, ਧੂੰਆਂ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਜ਼ੀਲੀਆਂ, ਚਮਕ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਅਤੇ ਚੰਦਰਮਾ—ਇਹ ਰੂਪ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਯੋਗ ਦੇ ਗੁਣ, ਜੋ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਖਾਲੀਅਤ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ, ਉਭਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਯੋਗ ਦੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰੀ, ਨਾ ਬੁੱਢਾਪਾ, ਨਾ ਮੌਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹਲਕਾਪਣ, ਸਿਹਤ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ, ਰੰਗ ਦੀ ਸਾਫ਼ਾਈ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਆਵਾਜ਼, ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਅਤੇ ਥੋੜਾ ਪਿਸ਼ਾਬ ਅਤੇ ਮਲ—ਇਹ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦਰਪਣ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਸਵਭਾਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਅਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਸਾਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਅਜਨਮ, ਸਦਾ, ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਹਕੀਕਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਦੀਪ ਵਾਂਗ—ਤਾਂ ਉਸੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ। ਉਹ ਜੋ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੌਦਿਆਂ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਬਾਰੰਬਾਰ ਸਿਰ ਨਮਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼akti ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹੀ ਸ੍ਰੋਤ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰੂਦ੍ਰ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਖੜਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼aktiਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਿਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਅਤੇ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰੂਦ੍ਰ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣਿਆਗਰਭ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖਦਾਇਕ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰੂਦ੍ਰ, ਤੇਰੀ ਦਇਆਲੂ ਰੂਪ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਸ਼ਾਂਤ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕ। ਜੋ ਤੂੰ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜੋ ਤੀਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਬਣਾਉ; ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ। ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਲੋਕ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਦੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।