ଏଷ ଦେଵୋ ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ମହାତ୍ମା ସଦା ଜନାନାଂ ହୃଦଯେ ସଂନିଵିଷ୍ଟଃ ହୃଦା ମନୀଷା ମନସାଭିକୢପ୍ତୋ ଯ ଏତଦ୍ ଵିଦୁର୍ ଅମୃତାସ୍ ତେ ଭଵନ୍ତି
ଏହି ଦେବତା, ସମସ୍ତର ସୃଜନକାରୀ, ମହାତ୍ମା, ସଦା ଲୋକମାନଙ୍କର ହୃଦୟରେ ବସିଛନ୍ତି; ହୃଦୟ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ମନ ଦ୍ୱାରା ଉପଲବ୍ଧ; ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଅମର ହୁଅନ୍ତି।
ଯଦାତମସ୍ ତନ୍ ନ ଦିଵା ନ ରାତ୍ରିର୍ ନ ସନ୍ ନ ଚାସଚ୍ ଛିଵ ଏଵ କେଵଲଃ ତଦ୍ ଅକ୍ଷରଂ ତତ୍ ସଵିତୁର୍ ଵରେଣ୍ଯଂ ପ୍ରଜ୍ଞା ଚ ତସ୍ମାତ୍ ପ୍ରସୃତା ପୁରାଣୀ
ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ଧକାର ରହିଛି, ସେତେବେଳେ ଦିନ ନାହିଁ, ରାତି ନାହିଁ, ଅସ୍ତି ଓ ନାସ୍ତି ନାହିଁ; କେବଳ ଶିବ ଅଛନ୍ତି; ସେଇ ଅକ୍ଷୟ, ସେଇ ସବିତାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯାଁଠୁ ପୁରାତନ ବୁଦ୍ଧି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି।
ନୈନମ୍ ଊର୍ଧ୍ଵଂ ନ ତିର୍ଯଞ୍ଚଂ ନ ମଧ୍ଯେ ପରିଜଗ୍ରଭତ୍ ନ ତସ୍ଯ ପ୍ରତିମା ଅସ୍ତି ଯସ୍ଯ ନାମ ମହଦ୍ ଯଶଃ
ତାଙ୍କୁ କେହି ଉପରକୁ, ଚାରିପାଖରେ କିମ୍ବା ମଧ୍ୟରେ ଧରିପାରିନାହାନ୍ତି; ତାଙ୍କର କୌଣସି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ; ଯାହାର ନାମ ଏତେ ମହାନ, ତାଙ୍କର ସମାନ କିଏ ନାହିଁ।
ନ ସଂଦୃଶେ ତିଷ୍ଠତି ରୂପମ୍ ଅସ୍ଯ ନ ଚକ୍ଷୁଷା ପଶ୍ଯତି କଶ୍ଚନୈନଂ ହୃଦା ହୃଦିସ୍ଥଂ ମନସା ଯ ଏନମ୍ ଏଵଂ ଵିଦୁର୍ ଅମୃତାସ୍ ତେ ଭଵନ୍ତି
ତାଙ୍କର ରୂପ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ; କେହି ତାଙ୍କୁ ନଜରେ ଦେଖିପାରିନାହାନ୍ତି। ଯେମାନେ ହୃଦୟ ଓ ମନରେ ବସିଥିବା ତାଙ୍କୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅମର ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଅଜାତ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵଂ କଶ୍ଚିଦ୍ ଭୀରୁଃ ପ୍ରପଦ୍ଯତେ ରୁଦ୍ର ଯତ୍ ଦକ୍ଷିଣଂ ମୁଖମ୍ ତେନ ମାଂ ପାହି ନିତ୍ଯମ୍
କିଛି ଭୟଭୀତ ଲୋକ 'ଅଜନ୍ମା' ଭାବି ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥାନ୍ତି; ହେ ରୁଦ୍ର, ତୁମର ଶୁଭ ମୁହଁରେ ମୋତେ ସଦା ରକ୍ଷା କର।
ମା ନସ୍ ତୋକେ ତନଯେ ମା ନ ଆଯୁଷି ମା ନୋ ଗୋଷୁ ମା ନୋ ଅଶ୍ଵେଷୁ ରୀରିଷଃ ଵୀରାନ୍ ମା ନୋ ରୁଦ୍ର ଭାମିତୋ ଵଧୀର୍ ହଵିଷ୍ମନ୍ତଃ ସଦମ୍ ଇତ୍ ତ୍ଵା ହଵାମହେ
ଆମ ପିଲା, ଆମ ପୁଅ, ଆମ ଆୟୁଷ୍ୟ, ଆମ ଗାଁଠି, ଆମ ଘୋଡା, ଆମ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ — ହେ ରୁଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ସଦା ହବି ଦେଇ ଡାକୁଛୁ, ତୁମେ ଏମାନେ କୁ କ୍ଷତି କରନାହିଁ।
ଦ୍ଵେ ଅକ୍ଷରେ ବ୍ରହ୍ମପରେ ତ୍ଵ୍ ଅନନ୍ତେ ଵିଦ୍ଯାଵିଦ୍ଯେ ନିହିତେ ଯତ୍ର ଗୂଢେ କ୍ଷରଂ ତ୍ଵ୍ ଅଵିଦ୍ଯା ହ୍ଯ୍ ଅମୃତଂ ତୁ ଵିଦ୍ଯା ଵିଦ୍ଯାଵିଦ୍ଯେ ଈଶତେ ଯସ୍ ତୁ ସୋ ଽନ୍ଯଃ
ଦୁଇଟି ଅବିନାଶୀ ଅକ୍ଷର ଅଛି — ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ଓ ଅନନ୍ତ; ଯେଉଁଠି ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ଲୁଚି ରହିଛି। ଅଜ୍ଞାନ ଅସ୍ଥିର, ଜ୍ଞାନ ଅମର; ଏହି ଦୁଇଁକୁ ଯେ ଶାସନ କରେ, ସେ ଅନ୍ୟ।
ଯୋ ଯୋନିଂ ଯୋନିମ୍ ଅଧିତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଏକୋ ଵିଶ୍ଵାନି ରୂପାଣି ଯୋନୀଶ୍ ଚ ସର୍ଵାଃ ଋଷିଂ ପ୍ରସୂତଂ କପିଲଂ ଯସ୍ ତମ୍ ଅଗ୍ରେ ଜ୍ଞାନୈର୍ ବିଭର୍ତି ଜାଯମାନଂ ଚ ପଶ୍ଯେତ୍
ଏକମାତ୍ର ଯେ ଏହି ସମସ୍ତ ଉତ୍ପତ୍ତିର ଉତ୍ପତ୍ତି ସ୍ଥାନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ, ସମସ୍ତ ରୂପ ଓ ଉତ୍ପତ୍ତି ସ୍ଥାନ ତିଆରି କରେ, ଆରମ୍ଭରେ ଜନ୍ମିଥିବା ଋଷି କପିଳଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନରେ ଧାରଣ କରେ, ଏବଂ ଜନ୍ମିଥିବାକୁ ଦେଖେ।
ଏକୈକଂ ଜାଲଂ ବହୁଧା ଵିକୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଅସ୍ମିନ୍ କ୍ଷେତ୍ରେ ସଂହରତ୍ଯ୍ ଏଷ ଦେଵଃ ଭୂଯଃ ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ପତଯସ୍ ତଥେଶଃ ସର୍ଵାଧିପତ୍ଯଂ କୁରୁତେ ମହାତ୍ମା
ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜାଲକୁ ଅନେକ ଭାବରେ ତିଆରି କରି, ଏହି ଦେବତା ସେଗୁଡିକୁ ଆପସାରେ ନେଇଯାନ୍ତି; ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟି କରି, ସେ ମହାତ୍ମା ସମସ୍ତଙ୍କର ଅଧିପତି ହୋଇଥାନ୍ତି।
ସର୍ଵା ଦିଶ ଊର୍ଧ୍ଵମ୍ ଅଧଶ୍ ଚ ତିର୍ଯକ୍ ପ୍ରକାଶଯନ୍ ଭ୍ରାଜତେ ଯଦ୍ ଵାନଡ୍ଵାନ୍ ଏଵଂ ସ ଦେଵୋ ଭଗଵାନ୍ ଵରେଣ୍ଯୋ ଯୋନିସ୍ଵଭାଵାନ୍ ଅଧିତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଏକଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚାରିଦିଗକୁ — ଉପର, ତଳ, ଚାରିପାଖରେ — ଆଲୋକିତ କରି, ଏହି ଭଗବାନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଉତ୍ପତ୍ତି ସ୍ଥାନର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି।
ଯଚ୍ ଚ ସ୍ଵଭାଵଂ ପଚତି ଵିଶ୍ଵଯୋନିଃ ପାଚ୍ଯାଂଶ୍ ଚ ସର୍ଵାନ୍ ପରିଣାମଯେଦ୍ ଯଃ ସର୍ଵମ୍ ଏତଦ୍ ଵିଶ୍ଵମ୍ ଅଧିତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଏକୋ ଗୁଣାଂଶ୍ ଚ ସର୍ଵାନ୍ ଵିନିଯୋଜଯେଦ୍ ଯଃ
ସମସ୍ତ ଉତ୍ପତ୍ତି ସ୍ଥାନ ନିଜ ସ୍ଵଭାବକୁ ରାନ୍ଧେ, ଏବଂ ଯେଉଁଠି ରାନ୍ଧିବାକୁ ଥିବା ସମସ୍ତକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରେ; ସେ ଏକା ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗୁଣକୁ ବିନ୍ୟାସ କରନ୍ତି।
ତଦ୍ ଵେଦଗୁହ୍ଯୋପନିଷତ୍ସୁ ଗୂଢଂ ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମା ଵେଦତେ ବ୍ରହ୍ମଯୋନିଂ ଯେ ପୂର୍ଵଂ ଦେଵା ଋଷଯଶ୍ ଚ ତଦ୍ ଵିଦୁସ୍ ତେ ତନ୍ମଯା ଅମୃତା ଵୈ ବଭୂଵୁଃ
ଯେଉଁ ଉପନିଷଦର ଗୁପ୍ତ ଅଂଶରେ ଲୁଚିଛି, ସେଇ ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ବ୍ରହ୍ମର ଉତ୍ପତ୍ତି ସ୍ଥାନକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି; ପୂର୍ବରୁ ଯେ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ଏହାକୁ ଜାଣିଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହାରେ ଏକତା ପାଇ ଅମର ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଗୁଣାନ୍ଵଯୋ ଯଃ ଫଲକର୍ମକର୍ତା କୃତସ୍ଯ ତସ୍ଯୈଵ ସ ଚୋପଭୋକ୍ତା ସ ଵିଶ୍ଵରୂପସ୍ ତ୍ରିଗୁଣସ୍ ତ୍ରିଵର୍ତ୍ମା ପ୍ରାଣାଧିପଃ ସଂଚରତି ସ୍ଵକର୍ମଭିଃ
ଯେ ଗୁଣ ସହିତ ଜଡିତ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଫଳର କର୍ତ୍ତା, ଏବଂ କରିଥିବାର ଉପଭୋକ୍ତା, ଯେ ଅନେକ ରୂପରେ ଅଛି, ତିନି ଗୁଣ ଓ ତିନି ପଥରେ ଅଛି, ପ୍ରାଣର ଅଧିପତି, ସେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଚଳିଥାନ୍ତି।
ଅଙ୍ଗୁଷ୍ଠମାତ୍ରୋ ରଵିତୁଲ୍ଯରୂପଃ ସଂକଲ୍ପାହଂକାରସମନ୍ଵିତୋ ଯଃ ବୁଦ୍ଧେର୍ ଗୁଣେନାତ୍ମଗୁଣେନ ଚୈଵ ଆରାଗ୍ରମାତ୍ରୋ ହ୍ଯ୍ ଅଵରୋ ଽପି ଦୃଷ୍ଟଃ
ଅଙ୍ଗୁଠି ପରିମାଣର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ରୂପ, ଇଚ୍ଛା ଓ ଅହଂକାର ସହିତ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ନିଜ ଗୁଣରେ ଅଛି; ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, କେବଳ କେଶର ଟିପ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ଵାଲାଗ୍ରଶତଭାଗସ୍ଯ ଶତଧା କଲ୍ପିତସ୍ଯ ଚ ଭାଗୋ ଜୀଵଃ ସ ଵିଜ୍ଞେଯଃ ସ ଚାନନ୍ତ୍ଯାଯ କଲ୍ପତେ
ଜୀବକୁ ଜାଣିବା ଉଚିତ, ଏହା କେଶର ଟିପର ଶତ ଭାଗର ଏକ ଭାଗ, ଏହାକୁ ପୁନଃ ଶତ ଭାଗରେ ବାଣ୍ଟିଲେ ମିଳେ; ତଥାପି ଏହା ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିପାରେ।
ନୈଵ ସ୍ତ୍ରୀ ନ ପୁମାନ୍ ଏଷ ନ ଚୈଵାଯଂ ନପୁଂସକଃ ଯଦ୍ ଯଚ୍ ଛରୀରମ୍ ଆଦତ୍ତେ ତେନ ତେନ ସ ଯୁଜ୍ଯତେ
ସେ ନା ଜନା, ନା ପୁରୁଷ, ନା ନପୁଂସକ; ଯେଉଁ ଶରୀର ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସେ ଏହା ସହିତ ଏକତା ପାନ୍ତି।
ସଂକଲ୍ପନସ୍ପର୍ଶନଦୃଷ୍ଟିମୋହୈର୍ ଗ୍ରାସାମ୍ବୁଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ଚାତ୍ମଵିଵୃଦ୍ଧିଜନ୍ମ କର୍ମାନୁଗାନ୍ଯ୍ ଅନୁକ୍ରମେନ ଦେହୀ ସ୍ଥାନେଷୁ ରୂପାଣ୍ଯ୍ ଅଭିସଂପ୍ରପଦ୍ଯତେ
ଇଚ୍ଛା, ସ୍ପର୍ଶ, ଦୃଷ୍ଟି, ମୋହ, ଖାଦ୍ୟ, ପାଣି, ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା, ଦେହୀ କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଜନ୍ମ ଓ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ଏବଂ ଅନୁକ୍ରମରେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ରୂପ ଧାରଣ କରେ।
ସ୍ଥୂଲାନି ସୂକ୍ଷ୍ମାଣି ବହୂନି ଚୈଵ ରୂପାଣି ଦେହୀ ସ୍ଵଗୁଣୈର୍ ଵୃଣୋତି କ୍ରିଯାଗୁଣୈର୍ ଆତ୍ମଗୁଣୈଶ୍ ଚ ତେଷାଂ ସଂଯୋଗହେତୁର୍ ଅପରୋ ଽପି ଦୃଷ୍ଟଃ
ଦେହୀ ନିଜ ଗୁଣ, କାର୍ଯ୍ୟ ଗୁଣ ଓ ଆତ୍ମ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଅସ୍ଥୂଳ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପ ଚୟନ କରେ; ଏହି ସମସ୍ତ ମିଶ୍ରଣର କାରଣ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ଅନାଦ୍ଯନନ୍ତଂ କଲିଲସ୍ଯ ମଧ୍ଯେ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ସ୍ରଷ୍ଟାରମ୍ ଅନେକରୂପଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯୈକଂ ପରିଵେଷ୍ଟିତାରଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦେଵଂ ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵପାଶୈଃ
ଅନାଦି ଓ ଅନନ୍ତ ଦେବତା, ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଅନେକ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି, ବିଶ୍ୱର ଏକମାତ୍ର ଆବରଣକାରୀ ଭଗବାନକୁ ଜାଣିଲେ, ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଭାଵଗ୍ରାହ୍ଯମ୍ ଅନୀଡାଖ୍ଯଂ ଭାଵାଭାଵକରଂ ଶିଵଂ କଲାସର୍ଗକରଂ ଦେଵଂ ଯେ ଵିଦୁସ୍ ତେ ଜହୁସ୍ ତନୁମ୍
ଯେ ଦେବତା ଭାବରେ ଧରାଯାନ୍ତି, ନିଡ଼ ନାହିଁ, ଭାବ ଓ ଅଭାବ ତିଆରି କରନ୍ତି, ଶିବ, ଅଂଶ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଯେମାନେ ଜାଣିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଶରୀର ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି।
ସ୍ଵଭାଵମ୍ ଏକେ କଵଯୋ ଵଦନ୍ତି କାଲଂ ତଥାନ୍ଯେ ପରିମୁହ୍ଯମାନାଃ ଦେଵସ୍ଯୈଷ ମହିମା ତୁ ଲୋକେ ଯେନେଦଂ ଭ୍ରାମ୍ଯତେ ବ୍ରହ୍ମଚକ୍ରମ୍
କେହି କବିମାନେ ସ୍ୱଭାବକୁ କହନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ କାଳକୁ; ଅନେକ ଲୋକ ଏଥିରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାନ୍ତି। ତଥାପି ଦେବତାଙ୍କର ଏହି ମହିମା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଚକ୍ର ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଥାଏ।
ଯେନାଵୃତଂ ନିତ୍ଯମ୍ ଇଦଂ ହି ସର୍ଵଂ ଜ୍ଞଃ କାଲକାଲୋ ଗୁଣୀ ସର୍ଵଵିଦ୍ଯଃ ତେନେଶିତଂ କର୍ମ ଵିଵର୍ତତେ ହ ପୃଥିଵ୍ଯାପ୍ତେଜୋଽନିଲଖାନି ଚିନ୍ତ୍ଯମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ସଦା ଆବୃତ ଅଛି, ସେ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ, କାଳର ମାଲିକ, ଗୁଣସମ୍ପନ୍ନ, ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଜାଣିଥିବା। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କର୍ମ ଚାଲିଥାଏ ଏବଂ ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ।
ତତ୍ କର୍ମ କୃତ୍ଵା ଵିନିଵର୍ତ୍ଯ ଭୂଯସ୍ ତତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ତତ୍ତ୍ଵେନ ସମେତ୍ଯ ଯୋଗମ୍ ଏକେନ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ତ୍ରିଭିର୍ ଅଷ୍ଟଭିର୍ ଵା କାଲେନ ଚୈଵାତ୍ମଗୁଣୈଶ୍ ଚ ସୂକ୍ଷ୍ମୈଃ
ସେ କର୍ମ କରି, ପୁନଃ ଦୂରେ ହଟି, ସତ୍ୟର ସତ୍ୟକୁ ଏକତାରେ ପାଇଁ, ଏକ, ଦୁଇ, ତିନି, ଅଠ ଉପାୟ, କାଳ ଏବଂ ଆତ୍ମାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଏକତା ପାଇଁ।
ଆରଭ୍ଯ କର୍ମାଣି ଗୁଣାନ୍ଵିତାନି ଭାଵାଂଶ୍ ଚ ସର୍ଵାନ୍ ଵିନିଯୋଜଯେଦ୍ ଯଃ ତେଷାମ୍ ଅଭାଵେ କୃତକର୍ମନାଶଃ କର୍ମକ୍ଷଯେ ଯାତି ସ ତତ୍ତ୍ଵତୋ ଽନ୍ଯଃ
ଯେ କର୍ମ ଆରମ୍ଭ କରେ, ଗୁଣସମ୍ପନ୍ନ କର୍ମ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭାବକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରେ, ସେଉଁଠାରେ ଏହି କର୍ମ ଶେଷ ହେଲେ, କର୍ମର ନାଶ ହୁଏ; କର୍ମ ଶେଷରେ ସେ ସତ୍ୟକୁ ପାଏ, ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।
ଆଦିଃ ସ ସଂଯୋଗନିମିତ୍ତହେତୁଃ ପରସ୍ ତ୍ରିକାଲାଦ୍ ଅକଲୋ ଽପି ଦୃଷ୍ଟଃ ତଂ ଵିଶ୍ଵରୂପଂ ଭଵଭୂତମ୍ ଈଡ୍ଯଂ ଦେଵଂ ସ୍ଵଚିତ୍ତସ୍ଥମ୍ ଉପାସ୍ଯ ପୂର୍ଵମ୍
ସେ ଆରମ୍ଭ, ଯୋଗର କାରଣ ଏବଂ ତାହାର ହେତୁ, ତିନି କାଳକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ସେ ନିଜେ କାଳରେ ନୁହେଁ। ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ଆକାରର, ଭବର ଉତ୍ସ, ପୂଜ୍ୟ ଦେବତା, ନିଜ ଚିତ୍ତରେ ଥିବା, ପ୍ରଥମେ ପୂଜିବା ଯୋଗ୍ୟ।
ସ ଵୃକ୍ଷକାଲାକୃତିଭିଃ ପରୋ ଽନ୍ଯୋ ଯସ୍ମାତ୍ ପ୍ରପଞ୍ଚଃ ପରିଵର୍ତତେ ଽଯଂ ଧର୍ମାଵହଂ ପାପନୁଦଂ ଭଗେଶଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵାତ୍ମସ୍ଥମ୍ ଅମୃତଂ ଵିଶ୍ଵଧାମ
ସେ ଗଛ, କାଳ, ଆକୃତିର ଆକାରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ଯାହାଠାରୁ ଏହି ବିଶ୍ୱ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ। ଭାଗ୍ୟର ମାଲିକ, ଧର୍ମ ଦେଇଥିବା, ପାପକୁ ଦୂର କରିଥିବା, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଥିବା, ଅମୃତ, ସମସ୍ତର ଆଶ୍ରୟକୁ ଜାଣିବା।
ତମ୍ ଈଶ୍ଵରାଣାଂ ପରମଂ ମହେଶ୍ଵରଂ ତଂ ଦେଵତାନାଂ ପରମଂ ଚ ଦୈଵତଂ ପତିଂ ପତୀନାଂ ପରମଂ ପରସ୍ତାଦ୍ ଵିଦାମ ଦେଵଂ ଭୁଵନେଶମ୍ ଈଡ୍ଯମ୍
ଆମେ ଲୋକମାନଙ୍କର ମହା ମାଲିକ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମାଲିକମାନଙ୍କର ମାଲିକ, ସମସ୍ତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ଏହି ଦେବତା, ଭୁବନର ମାଲିକ, ପୂଜ୍ୟକୁ ଜାଣିଛୁ।
ନ ତସ୍ଯ କାର୍ଯଂ କରଣଂ ଚ ଵିଦ୍ଯତେ ନ ତତ୍ସମଶ୍ ଚାଭ୍ଯଧିକଶ୍ ଚ ଦୃଶ୍ଯତେ ପରାସ୍ଯ ଶକ୍ତିର୍ ଵିଵିଧୈଵ ଶ୍ରୂଯତେ ସ୍ଵାଭାଵିକୀ ଜ୍ଞାନବଲକ୍ରିଯା ଚ
ତାଙ୍କର କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଉପକରଣ ନାହିଁ; ତାଙ୍କ ସମାନ କିମ୍ବା ଅଧିକ କିଉଁ ଦେଖାଯାଏନି। ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି ବହୁ ପ୍ରକାରର, ଜ୍ଞାନ, ଶକ୍ତି ଏବଂ କ୍ରିୟା ସ୍ୱଭାବଗତ।
ନ ତସ୍ଯ କଶ୍ଚିତ୍ ପତିର୍ ଅସ୍ତି ଲୋକେ ନ ଚେଶିତା ନୈଵ ଚ ତସ୍ଯ ଲିଙ୍ଗଂ ସ କାରଣଂ କରଣାଧିପାଧିପୋ ନ ଚାସ୍ଯ କଶ୍ଚିଜ୍ ଜନିତା ନ ଚାଧିପଃ
ତାଙ୍କର ଏହି ଜଗତରେ କୌଣସି ମାଲିକ ନାହିଁ, କୌଣସି ଶାସକ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ସେ କାରଣ, ଉପକରଣ ଏବଂ ତାହାର ମାଲିକମାନଙ୍କର ମାଲିକ; ତାଙ୍କର କୌଣସି ଉତ୍ପାଦକ କିମ୍ବା ଅଧିପତି ନାହିଁ।
ଯସ୍ ତନ୍ତୁନାଭ ଇଵ ତନ୍ତୁଭିଃ ପ୍ରଧାନଜୈଃ ସ୍ଵଭାଵତଃ ଦେଵ ଏକଃ ସ୍ଵମ୍ ଆଵୃଣୋତି ସ ନୋ ଦଧାଦ୍ ବ୍ରହ୍ମାପ୍ଯଯମ୍
ମକଡ଼ା ଯେପରି ତାର ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଆବୃତ କରେ, ସେ ଦେବତା ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ପ୍ରଧାନର ତାର ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଆବୃତ କରନ୍ତି। ସେ ଏହି ବ୍ରହ୍ମା ଆମକୁ ଧାରଣ କରୁ।