ଏକ ଦିବ୍ୟ ଆତ୍ମା ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ଲୁଚିଥିବା, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ କାର୍ମର ଦର୍ଶକ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଅନ୍ତର୍ଯାମୀ, ସାକ୍ଷୀ, ଚେତନାର ରୂପ, ଏକାକୀ, ଏବଂ ଗୁଣରହିତ। ସେ ଅନେକ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ମଧ୍ୟରେ ଏକମାତ୍ର ସ୍ୱାମୀ, ସେଇ ଏକ ବୀଜ ଯେଉଁଥିରୁ ଅନେକ ରୂପ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଯେ ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିଜ ଅନ୍ତରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ନିତ୍ୟ ସୁଖକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ। ସେ ଅନନ୍ୟ ଚିରନ୍ତନ ମଧ୍ୟରେ ଚିରନ୍ତନ, ଚେତନାମୟ ମଧ୍ୟରେ ଚେତନାମୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଏକମାତ୍ର କାରଣ। ସେଠାକୁ ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଜାଣିବା ଯାଉଛି; ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଜାଣିଲେ, ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ସେଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକ ଦେଇନାହିଁ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରାମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ବିଜୁଳି ଚମକ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏହି ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; କେବଳ ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଆଲୋକିତ ହୁଏ। ସେ ଏହି ଜଗତର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ପ୍ରକାଶମୟ ହଂସ, ଜଳରେ ବିରାଜିଥିବା ଅଗ୍ନି ଭଳି। ଯେଉଁମାନେ ସେଉଁଠିକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି; ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପଥ ନାହିଁ। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜାଣିଥିବା, ସ୍ୱୟଂଭୂ, ସମୟର ନାୟକ, ଗୁଣଶାଳୀ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ପ୍ରକୃତି ଓ କ୍ଷେତ୍ରର ନାୟକ, ଗୁଣର ଅଧିପତି, ବନ୍ଧନ, ମୁକ୍ତି ଓ ଭବନ୍ତିର କାରଣ। ସେ ଏହି ସମସ୍ତର ରକ୍ଷକ, ଅମୃତମୟ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ସେ ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଚିରନ୍ତନ ଶାସକ, ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶାସନର କାରଣ ନାହିଁ। ସେଯିଏ ପ୍ରଥମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ବେଦ ଦାନ କଲେ—ସେ ଦେବତା, ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିର ପ୍ରକାଶକ, ମୁକ୍ତି ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିବା ମୁଁ ତାଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି। ସେ ଅଖଣ୍ଡ, କ୍ରିୟାରହିତ, ଶାନ୍ତ, ଦୋଷରହିତ, ନିର୍ମଳ, ଅମୃତତା ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସେତୁ, ଜଣେ ଅଗ୍ନି ଭଳି ଯେଉଁଥିରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଇଚ୍ଛା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ। ଯେତେବେଳେ ଲୋକେ ଆକାଶକୁ ଚମଡ଼ ଭଳି ଗୁଡ଼ିବେ, ସେତେବେଳେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଜାଣିନଥିଲେ, ଦୁଃଖର ଶେଷ ହେବ। ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଓ ଭଗବାନଙ୍କ କୃପାରେ, ଶ୍ୱେତାଶ୍ୱତର ମୁନି ଏହି ଉଚ୍ଚ ଶୁଦ୍ଧତାର ଉପଦେଶ ଆଶ୍ରମ ଚ୍ୟୁତ ମହାପୁରୁଷମାନେଠାରେ ଉଚିତ ଭାବେ କହିଲେ, ଯାହାକୁ ଋଷିମଣ୍ଡଳୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ କରନ୍ତି।