तपःप्रभावाद् देवप्रसादात् ब्रह्म ह श्वेताश्वतरो ऽथ विद्वान् अत्याश्रमिभ्यः परमं पवित्रं प्रोवाच सम्यग् ऋषिसङ्घजुष्टम्
तपश्चर्येच्या सामर्थ्याने आणि देवाच्या कृपेने, विद्वान श्वेताश्वतर ऋषींनी, आश्रमांच्या पलीकडे गेलेल्या साधूंना, ऋषींच्या सभेत मान्य असं, सर्वात पवित्र ज्ञान योग्य रीतीने सांगितलं.
वेदान्ते परमं गुह्यं पुराकल्पे प्रचोदितम् नाप्रशान्ताय दातव्यं नापुत्रायाशिष्याय वा पुनः
वेदांतात जे श्रेष्ठ आणि गूढ ज्ञान प्राचीन काळी सांगितलं गेलं, ते अस्थिर मनाच्या माणसाला, किंवा जो पुत्र नाही, किंवा योग्य शिष्य नाही, त्याला पुन्हा देऊ नये.
यस्य देवे परा भक्तिर् यथा देवे तथा गुरौ तस्यैते कथिता ह्य् अर्थाः प्रकाशन्ते महात्मनः प्रकाशन्ते महात्मनः
ज्याची देवावर अत्युच्च भक्ती आहे, आणि जशी देवावर तशीच गुरूवरही आहे, अशा महात्म्याला इथे सांगितलेले अर्थ खऱ्या अर्थाने प्रकट होतात, खऱ्या अर्थाने प्रकट होतात.