விஜ்ஞாநாத்மா ஸஹ தேவைஶ்ச ஸர்வைஃ ப்ராணா புதாநி ஸம்ப்ரதிஷ்டந்தி யத்ர ததக்ஷரம் வேதயதே யஸ்து ஸோம்ய ஸ ஸர்வஜ்ஞஃ ஸர்வமேவாவிவேஶேதி
அறிவின் ஆத்மா, எல்லா தேவர்கள், உயிரோட்டங்கள், உயிர்கள்—all இவை எங்கு நிலைபெறுகிறதோ, அந்த அழிவில்லாததை அறிந்தவன், அவன் எல்லாம் அறிந்தவனாகி, அனைத்திலும் நுழைகிறான்.
இதி ப்ரஶ்நோபநிஷதி சதுர்தஃ ப்ரஶ்நஃ ॥ அத ஹைநம் ஶைப்யஃ ஸத்யகாமஃ பப்ரச்ச । ஸ யோ ஹ வை தத்பகவந்மநுஷ்யேஷு ப்ராயணாந்தமோங்காரமபித்யாயீத । கதமம் வாவ ஸ தேந லோகம் ஜயதீதி । தஸ்மை ஸ ஹோவாச
இவ்வாறு ப்ரஷ்ன உபநிஷத்தில் நான்காவது கேள்வி முடிகிறது. பின்னர் சைப்ய ஸத்யகாமர் கேட்டார்: 'பெரியவரே, மனிதர்களில் யார் இறக்கும் போது ஓம் என்ற நாதத்தை தியானிக்கிறாரோ, அவர் எந்த உலகை அடைகிறார்?' என்று. அதற்கு அவர் பதிலளித்தார்:
ஏதத்வை ஸத்யகாம பரம் சாபரம் ச ப்ரஹ்ம யதோங்காரஃ । தஸ்மாத்வித்வாநேதேநைவாயதநேநைகதரமந்வேதி
ஸத்யகாமா, ஓம் என்பது உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் இரண்டும் பரம்பொருள். ஆகவே, அதை அறிந்தவன், அதனாலேயே ஒன்று அல்லது மற்றொன்றை அடைகிறான்.
ஸ யத்யேகமாத்ரமபித்யாயீத ஸ தேநைவ ஸம்வேதிதஸ்தூர்ணமேவ ஜகத்யாபிஸம்பத்யதே । தம்ரு'சோ மநுஷ்யலோகமுபநயந்தே ஸ தத்ர தபஸா ப்ரஹ்மசர்யேண ஶ்ரத்தயா ஸம்பந்நோ மஹிமாநமநுபவதி
யார் ஓமின் ஒரு அலகை மட்டும் தியானிக்கிறாரோ, அதனால் அவர் விரைவில் பூமியில் பிறக்கிறார். வேதப்பாடல்கள் அவரை மனிதுலகிற்கு அழைத்துச் செல்கின்றன; அங்கு தவம், பிரம்மச்சரியம், நம்பிக்கை ஆகியவற்றால் அவர் மகிமையை அனுபவிக்கிறார்.
அத யதி த்விமாத்ரேண மநஸி ஸம்பத்யதே ஸோऽந்தரிக்ஷம் யஜுர்பிருந்நீயதே ஸோமலோகம் । ஸ ஸோமலோகே விபுதிமநுபூய புநராவர்ததே
இரண்டு அளவால் மனதில் ஒன்றாகும் போது, அந்த உயிர் யஜுர்வேதத்தின் வழியாக சந்திரலோகத்துக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறான். சந்திரலோகத்தில் பெருமை அனுபவித்தவுடன், மீண்டும் பிறப்பிற்கு திரும்புகிறான்.
திஸ்ரோ மாத்ரா ம்ரு'த்யுமத்யஃ ப்ரயுக்தா அந்யோந்யஸக்தாஃ அநவிப்ரயுக்தாஃ । க்ரியாஸு பாஹ்யாப்யந்தரமத்யமாஸு ஸம்யக் ப்ரயுக்தாஸு ந கம்பதே ஜ்ஞஃ
மூன்று அளவுகள், இறப்புக்குரியவரிடம் சேர்க்கப்பட்டால், அவை ஒன்றோடொன்று இணைந்தவை, பிரியாதவை. வெளிப்புறம், உள்ளகம், நடுவில் எனும் செயல்களில் சரியாக பயன்படுத்தினால், அறிவாளி மனதில் அசைவில்லாமல் நிலைபெறுவான்.
ரு'க்பிரேதம் யஜுர்பிரந்தரிக்ஷம் ஸாமபிர்யத் தத் கவயோ வேதயந்தே । தமோங்காரேணைவாயதநேநாந்வேதி வித்வாந் யத்தச்சாந்தமஜரமம்ரு'தமபயம் பரம் சேதி
ருக்வேதத்தின் மூலம் இதை அடைகிறான்; யஜுர்வேதத்தின் மூலம் வானத்தை அடைகிறான்; சாமவேதத்தின் மூலம் ஞானிகள் அறியும் அந்த உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான். ஓம் என்ற ஒரே வழியால் அறிவாளி அமைதி, வயது இல்லாதது, மரணமின்மை, பயமின்மை மற்றும் பரம்பொருளை அடைகிறான்.
தஸ்மை ஸ ஹோவாச । இஹைஇவாந்தஃஶரீரே ஸோப்ய ஸ புருஷோ யஸ்மிந்நதாஃ ஷோடஶகலாஃ ப்ரபவந்தீதி
அவருக்கு அவர் பதிலளித்தார்: 'இங்கே, உடலுக்குள்ளேயே, நல்லவரே, அந்த மனிதன் இருக்கிறார்; அவனிலிருந்து இந்த பதினாறு பகுதியும் தோன்றுகின்றன.'
ஸ ஈக்ஷாசக்ரே । கஸ்மிந்நஹமுத்க்ராந்த உத்க்ராந்தோ பவிஷ்யாமி கஸ்மிந்வா ப்ரதிஷ்டிதே ப்ரதிஷ்டஸ்யாமீதி
அவர் சிந்தித்தார்: 'எது விட்டு வெளியேறினால் நான் வெளியேறுவேன்? எதில் நிலைத்திருந்தால் நான் நிலைத்திருப்பேன்?'
ஸ ப்ராணமஸ்ரு'ஜத ப்ராணாச்ச்ரத்தாம் கம் வாயுர்ஜ்யோதிராபஃ ப்ரு'திவீந்த்ரியம் மநஃ । அந்நமந்நாத்வீர்யம் தபோ மந்த்ராஃ கர்ம லோகா லோகேஷு ச நாம ச
அவர் உயிரை உருவாக்கினார்; உயிரிலிருந்து நம்பிக்கை, ஆகாயம், காற்று, தீ, நீர், பூமி, அறிவுப்புலங்கள், மனம்; அன்னம், அன்னத்திலிருந்து வீரியம், தவம், வேதமந்திரங்கள், செயல்கள், உலகங்கள், உலகங்களில் பெயர்கள் ஆகியவை தோன்றின.
ஸ யதேமா நத்யஃ ஸ்யந்தமாநாஃ ஸமுத்ராயணாஃ ஸமுத்ரம் ப்ராப்யாஸ்தம் கச்சந்தி பித்யேதே தாஸாம் நாமருபே ஸமுத்ர இத்யேவம் ப்ரோச்யதே । ஏவமேவாஸ்ய பரித்ரஷ்டுரிமாஃ ஷோடஶகலாஃ புருஷாயணாஃ புருஷம் ப்ராப்யாஸ்தம் கச்சந்தி பித்யேதே சாஸாம் நாமருபே புருஷ இத்யேவம் ப்ரோச்யதே ஸ ஏஷோऽகலோऽம்ரு'தோ பவதி ததேஷ ஶ்லோகஃ
அரா இவ ரதநாபௌ கலா யஸ்மிந்ப்ரதிஷ்டிதாஃ । தம் வேத்யம் புருஷம் வேத யத மா வோ ம்ரு'த்யுஃ பரிவ்யதா இதி
ரத சக்கரத்தின் நாப்பணியில் அச்சுகள் நிலைபெறுவது போல, அந்த பகுதியெல்லாம் அவனில் நிலைபெற்றுள்ளன; அந்த மனிதனை அறிந்து கொள், அப்போது மரணம் உன்னை வருத்தாது.
தாந் ஹோவாசைதாவதேவாஹமேதத் பரம் ப்ரஹ்ம வேத । நாதஃ பரமஸ்தீதி
அவர்களுக்கு அவர் கூறினார்: 'இதுவரை நான் இந்த பரம்பிரம்மத்தை அறிகிறேன்; இதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை.'
தே தமர்சயந்தஸ்த்வம் ஹி நஃ பிதா யோऽஸ்மாகமவித்யாயாஃ பரம் பரம் தாரயஸீதி । நமஃ பரமரு'ஷிப்யோ நமஃ பரமரு'ஷிப்யஃ
அவர்கள் அவரை வணங்கி, 'நீங்களே எங்களை அறியாமையிலிருந்து மீட்டுத் தாண்டச் செய்கிற பிதா. பரமரிஷிகளுக்கு வணக்கம், பரமரிஷிகளுக்கு வணக்கம்' என்று கூறினர்.
யஃ புநரேதம் த்ரிமாத்ரேணோமித்யேதேநைவாக்ஷரேண பரம் புருஷமபித்யாயீத ஸ தேஜஸி ஸூர்யே ஸம்பந்நஃ । யதா பாதோதரஸ்த்வசா விநிர்முச்யத ஏவம் ஹ வை ஸ பாப்மநா விநிர்முக்தஃ ஸ ஸாமபிருந்நீயதே ப்ரஹ்மலோகம் ஸ ஏதஸ்மாஜ்ஜீவகநாத் பராத்பரம் புருஶயம் புருஷமீக்ஷதே । ததேதௌ ஶ்லோகௌ பவதஃ
ஆனால், யார் அந்த பரமபுருஷனை 'ஓம்' என்ற முக்காலத்தாலும் மனதில் தியானிக்கிறாரோ, அவர் சூரியனின் ஒளியில் ஒன்றாகிறான். பாம்பு தன் தோலை எவ்வாறு விட்டுவிடுகிறதோ, அவ்வாறே பாவங்களிலிருந்து விடுபடுகிறான். சாமவேதத்தின் வழியாக பிரம்மலோகத்துக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறான்; அங்கு உயிர்களின் கூட்டத்திலிருந்து மேலான பரம்பொருளை காண்கிறான். இதைச் சொல்லும் பாடல்கள் உள்ளன.
இதி ப்ரஶ்நோபநிஷதி பஞ்சமஃ ப்ரஶ்நஃ ॥ அத ஹைநம் ஸுகேஶா பாரத்வாஜஃ பப்ரச்ச । பகவந் ஹிரண்யநாபஃ கௌஸல்யோ ராஜபுத்ரோ மாமுபேத்யைதம் ப்ரஶ்நமப்ரு'ச்சத । ஷோடஶகலம் பாரத்வாஜ புருஷம் வேத்த । தமஹம் குமாரம்ப்ருவம் நாஹமிமம் வேத । யத்யஹமிமமவேதிஷம் கதம் தே நாவக்ஷ்யமிதி । ஸமூலோ வா ஏஷ பரிஶுஷ்யதி யோऽந்ரு'தமபிவததி தஸ்மாந்நார்ஹம்யந்ரு'தம் வக்தும் । ஸ தூஷ்ணீம் ரதமாருஹ்ய ப்ரவவ்ராஜ । தம் த்வா ப்ரு'ச்சாமி க்வாஸௌ புருஷ இதி
இவ்வாறு ப்ரஷ்ன உபநிஷத்தில் ஐந்தாவது கேள்வி முடிகிறது. பிறகு சுகேஷ பாரத்வாஜர் கேட்டார்: 'பெரியவரே, ஹிரண்யநாபன் என்ற கோசல நாட்டின் இளவரசர் என்னிடம் வந்து, "பாரத்வாஜா, பதினாறு பகுதியுடன் கூடிய அந்த மனிதனை நீ அறிகிறாயா?" என்று கேட்டார். நான் அந்த இளைஞனிடம், "நான் இதை அறியவில்லை" என்று சொன்னேன். நான் அறிந்திருந்தால் உனக்கு சொல்லாமல் இருப்பேனா? பொய் பேசும் மனிதன் வேரோடு உலர்ந்து போவான்; எனவே பொய் சொல்லக் கூடாது. அவர் அமைதியாக ரதத்தில் ஏறி சென்றார். இப்போது நான் உம்மிடம் கேட்கிறேன்: அந்த மனிதன் எங்கே இருக்கிறார்?'
நதிகள் ஓடிக்கொண்டு கடலை அடைந்தவுடன், அவை அந்த கடலில் கலந்துவிடும்; அவற்றின் பெயரும் வடிவமும் இல்லாமல், கடல் என்றே அழைக்கப்படுகிறது. அதுபோல், இந்த பதினாறு பகுதியும் அந்த மனிதனை அடைந்தவுடன், அவற்றின் பெயரும் வடிவமும் இல்லாமல், மனிதன் என்றே அழைக்கப்படுகிறது. அப்போது அவன் பகுதியில்லாதவன், மரணமில்லாதவன் ஆகிறான். இதைப்பற்றி ஒரு பாடல் உள்ளது.