ப்ரஶ்நோபநிஷத்

ஆத்மந ஏஷ ப்ராணோ ஜாயதே । யதைஷா புருஷே சாயைதஸ்மிந்நேததாததம் மநோக்ரு'தேநாயாத்யஸ்மிஞ்ஶரீரே

ஆன்மாவிலிருந்து இந்த உயிர் பிறக்கிறது. ஒரு மனிதனின் நிழல் அவனைப் போல பரவுவது போல், இது அவனில் பரவியுள்ளது. மனத்தின் செயலில், இது இந்த உடலில் நுழைகிறது.

யதா ஸம்ராதேவாதிக்ரு'தாந் விநியுங்க்தே । ஏதந் க்ராமாநோதாந் க்ராமாநதிதிஷ்டஸ்வேத்யேவமேவைஷ ப்ராண இதராந் ப்ராணாந் ப்ரு'தக் ப்ரு'தகேவ ஸந்நிதத்தே பாயூபஸ்தேऽபாநம் சக்ஷுஃஶ்ரோத்ரே முகநாஸிகாப்யாம் ப்ராணஃ ஸ்வயம் ப்ராதிஷ்டதே மத்யே து ஸமாநஃ । ஏஷ ஹ்யேதத்துதமந்நம் ஸமம் நயதி தஸ்மாதேதாஃ ஸப்தார்சிஷோ பவந்தி

ஹ்ரு'தி ஹ்யேஷ ஆத்மா । அத்ரைததேகஶதம் நாடீநம் தாஸாம் ஶதம் ஶதமேகைகஸ்யா த்வாஸப்ததிர்த்வாஸப்ததிஃ ப்ரதிஶாகாநாடீஸஹஸ்ராணி பவந்த்யாஸு வ்யாநஶ்சரதி

இந்த ஆத்மா இதயத்தில் உள்ளது. அங்கு நூற்று ஒன்று நாடிகள் கிளைகளாகப் பிரிகின்றன; ஒவ்வொன்றுக்கும் நூறு கிளைகள், ஒவ்வொரு கிளைக்கும் எழுபத்திரண்டு ஆயிரம் துணைக் கிளைகள். அவற்றில் வியானம் சஞ்சரிக்கிறது.

அதைகயோர்த்வ உதாநஃ புண்யேந புண்யம் லோகம் நயதி பாபேந பாபமுபாப்யாமேவ மநுஷ்யலோகம்

அவற்றில் ஒன்றில் மேலே உதானம் செல்கிறது; புண்ணியத்தால் புண்ணிய உலகை அடைகிறது; பாபத்தால் பாப உலகை அடைகிறது; இரண்டும் சேர்ந்தால் மனித உலகை அடைகிறது.

ஆதித்யோ ஹ வை பாஹ்யஃ ப்ராண உதயத்யேஷ ஹ்யேநம் சாக்ஷுஷம் ப்ராணமநுக்ரு'ஹ்ணாநஃ । ப்ரு'திவ்யாம் யா தேவதா ஸைஷா புருஷஸ்ய அபாநமவஷ்டப்யாந்தரா யதாகாஶஃ ஸ ஸமாநோ வாயுர்வ்யாநஃ

சூரியன் வெளிப்புற உயிராக இருக்கிறான்; அவன் உதயமாகி கண்களுடன் தொடர்புடைய உயிரை ஆதரிக்கிறான். பூமியில் உள்ள தெய்வம் மனிதனில் அபானத்தை தாங்குகிறது. இடையில் உள்ள அகாசம் சமானம்; காற்று வியானம்.

தேஜோ ஹ வா உதாநஸ்தஸ்மாதுபஶாந்ததேஜாஃ । புநர்பவமிந்த்ரியைர்மநஸி ஸம்பத்யமாநைஃ

உயர்வோட்டும் உயிர்சக்தி ஒளியாகும்; அந்த ஒளி அமைதியடைந்தபோது, அறிவும், உணர்வும் மனதில் கலந்து, உயிர்கள் மீண்டும் பிறப்பை அடைகின்றன.

யச்சித்தஸ்தேநைஷ ப்ராணமாயாதி । ப்ராணஸ்தேஜஸா யுக்தஃ ஸஹாத்மநா ததாஸங்கல்பிதம் லோகம் நயதி

யார் எந்த மனநிலையுடன் பிரியப்படுகிறாரோ, அவர் அந்த மனதோடு உயிரோட்டில் சேர்கிறார்; அந்த உயிரோட்டம் ஒளியுடன், ஆத்மாவுடன் இணைந்து, அவன் எண்ணத்தில் உருவான உலகத்திற்கே அவனை அழைத்துச் செல்கிறது.

ய ஏவம் வித்வாந் ப்ராணம் வேத ந ஹாஸ்ய ப்ரஜா ஹீயதேऽம்ரு'தோ பவதி ததேஷஃ ஶ்லோகஃ

இவ்வாறு உயிரோட்டத்தை உணர்ந்தவன், அவனுடைய சந்ததிகள் அழிவதில்லை; அவன் மரணமற்றவனாகிறான். இதற்காகவே இந்தச் சுலோகம் கூறப்படுகிறது.

உத்பத்திமாயதிம் ஸ்தாநம் விபுத்வம் சைவ பஞ்சதா । அத்யாத்மம் சைவ ப்ராணஸ்ய விஜ்ஞாயாம்ரு'தமஶ்நுதே விஜ்ஞாயாம்ரு'தமஶ்நுத இதி

உயிரோட்டத்தின் தோற்றம், நுழைவு, இருப்பிடம், பரவல், ஐந்துவகை தன்மை ஆகியவற்றைத் தன்னுள் அறிந்தவன், மரணமற்ற நிலையை அடைகிறான்; அறிந்தவுடன் மரணமற்றவனாகிறான்.

இதி ப்ரஶ்நோபநிஷதி த்ரு'தீயஃ ப்ரஶ்நஃ ॥ அத ஹைநம் ஸௌர்யாயணி கார்க்யஃ பப்ரச்ச । பகவந்நேதஸ்மிந் புருஷே காநி ஸ்வபந்தி காந்யஸ்மிஞ்ஜாக்ரதி கதர ஏஷ தேவஃ ஸ்வப்நாந் பஶ்யதி கஸ்யைதத் ஸுகம் பவதி கஸ்மிந்நு ஸர்வே ஸம்ப்ரதிஷ்டிதா பவந்தீதி

இவ்வாறு ப்ரஷ்ன உபநிஷத்தில் மூன்றாவது கேள்வி முடிகிறது. பின்னர் சௌர்யாயணி கார்க்யர் கேட்டார்: 'பெரியவரே, இந்த மனிதனில் எவை தூங்குகின்றன, எவை விழித்திருக்கின்றன, யார் கனவு காண்கிறார், யாருக்குச் சந்தோஷம், எதில் அனைத்தும் நிலைபெறுகின்றன?' என்று.

ப்ராணாக்ரய ஏவைதஸ்மிந் புரே ஜாக்ரதி । கார்ஹபத்யோ ஹ வா ஏஷோऽபாநோ வ்யாநோऽந்வாஹார்யபசநோ யத்கார்ஹபத்யாத் ப்ரணீயதே ப்ரணயநாதாஹவநீயஃ ப்ராணஃ

இந்த உடலில் உயிரோட்டம் மட்டும் விழித்திருக்கும். கீழே செல்லும் உயிரோட்டம் வீட்டு நெருப்பைப் போலவும், பரவும் உயிரோட்டம் சமையல் நெருப்பைப் போலவும், வீட்டு நெருப்பிலிருந்து யாக நெருப்பு எடுக்கப்படுவது போல மேலே செல்லும் உயிரோட்டம் உருவாகிறது.

யதுச்ச்வாஸநிஃஶ்வாஸாவேதாவாஹுதீ ஸமம் நயதீதி ஸ ஸமாநஃ । மநோ ஹ வாவ யஜமாநஃ । இஷ்டபலமேவோதாநஃ । ஸ ஏநம் யஜமாநமஹரஹர்ப்ரஹ்ம கமயதி

சமமாக்கும் உயிரோட்டம், மூச்சு விடும் மற்றும் இழுக்கும் இரண்டையும் ஒன்றாகக் கொண்டுவருகிறது. மனமே யாகம் செய்யும் மனிதன்; மேலே செல்லும் உயிரோட்டமே யாகத்தின் பலன். அது அந்த யாகக்காரனை நாள்தோறும் பரமத்திற்கே அழைத்துச் செல்கிறது.

அத்ரைஷ தேவஃ ஸ்வப்நே மஹிமாநமநுபவதி । யத்த்ரு'ஷ்டம் த்ரு'ஷ்டமநுபஶ்யதி ஶ்ருதம் ஶ்ருதமேவார்தமநுஶ்ரு'ணோதி தேஶதிகந்தரைஶ்ச ப்ரத்யநுபூதம் புநஃ புநஃ ப்ரத்யநுபவதி த்ரு'ஷ்டம் சாத்ரு'ஷ்டம் ச ஶ்ருதம் சாஶ்ருதம் சாநுபூதம் சாநநுபூதம் ச ஸ்ச்சாஸச்ச ஸர்வம் பஶ்யதி ஸர்வஃ பஸ்யதி

ஸ யதா தேஜஸாऽபிபூதோ பவதி । அத்ரைஷ தேவஃ ஸ்வப்நாந்ந பஶ்யத்யத யதைதஸ்மிஞ்ஶரீர ஏதத்ஸுகம் பவதி

அவன் ஒளியால் ஆட்கொள்ளப்பட்டபோது, இந்தத் தெய்வம் கனவு காணவில்லை; அப்போது இந்த உடலில் அவன் ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கிறான்.

ஸ யதா ஸோப்ய வயாம்ஸி வஸோவ்ரு'க்ஷம் ஸம்ப்ரதிஷ்டந்தே । ஏவம் ஹ வை தத் ஸர்வம் பர ஆத்மநி ஸம்ப்ரதிஷ்டதே

பறவைகள் மரத்தில் கூடி அமர்வதைப் போல, எல்லாவற்றும் அந்த பரமாத்மாவில் ஒன்றாகச் சேர்கின்றன.

ஏஷ ஹி த்ரஷ்டா ஸ்ப்ரஷ்டா ஶ்ரோதா க்ராதா ரஸயிதா மந்தா போத்தா கர்தா விஜ்ஞாநாத்மா புருஷஃ । ஸ பரேऽக்ஷர ஆத்மநி ஸம்ப்ரதிஷ்டதே

அவனே காண்பவன், தொடுபவன், கேட்பவன், மணப்பவன், சுவைப்பவன், சிந்திப்பவன், அறிபவன், செய்பவன்—அறிவின் ஆத்மா, மனிதன். அவன் பரமமாயும் அழிவில்லாத ஆத்மாவிலும் நிலைபெறுகிறான்.

பரமேவாக்ஷரம் ப்ரதிபத்யதே ஸ யோ ஹ வை ததச்சாயமஶரீரம்லோஹிதம் ஶுப்ரமக்ஷரம் வேதயதே யஸ்து ஸோம்ய । ஸ ஸர்வஜ்ஞஃ ஸர்வோ பவதி । ததேஷ ஶ்லோகஃ

யார் அந்த நிழலில்லாத, உடலில்லாத, நிறமில்லாத, தூய, அழிவில்லாததை அறிகிறாரோ, அவர் எல்லாம் அறிந்தவனாகி, அனைத்தும் ஆகிறான். இதற்காகவே இந்தச் சுலோகம் கூறப்படுகிறது.

விஜ்ஞாநாத்மா ஸஹ தேவைஶ்ச ஸர்வைஃ ப்ராணா புதாநி ஸம்ப்ரதிஷ்டந்தி யத்ர ததக்ஷரம் வேதயதே யஸ்து ஸோம்ய ஸ ஸர்வஜ்ஞஃ ஸர்வமேவாவிவேஶேதி

அறிவின் ஆத்மா, எல்லா தேவர்கள், உயிரோட்டங்கள், உயிர்கள்—all இவை எங்கு நிலைபெறுகிறதோ, அந்த அழிவில்லாததை அறிந்தவன், அவன் எல்லாம் அறிந்தவனாகி, அனைத்திலும் நுழைகிறான்.

இதி ப்ரஶ்நோபநிஷதி சதுர்தஃ ப்ரஶ்நஃ ॥ அத ஹைநம் ஶைப்யஃ ஸத்யகாமஃ பப்ரச்ச । ஸ யோ ஹ வை தத்பகவந்மநுஷ்யேஷு ப்ராயணாந்தமோங்காரமபித்யாயீத । கதமம் வாவ ஸ தேந லோகம் ஜயதீதி । தஸ்மை ஸ ஹோவாச

இவ்வாறு ப்ரஷ்ன உபநிஷத்தில் நான்காவது கேள்வி முடிகிறது. பின்னர் சைப்ய ஸத்யகாமர் கேட்டார்: 'பெரியவரே, மனிதர்களில் யார் இறக்கும் போது ஓம் என்ற நாதத்தை தியானிக்கிறாரோ, அவர் எந்த உலகை அடைகிறார்?' என்று. அதற்கு அவர் பதிலளித்தார்:

ஏதத்வை ஸத்யகாம பரம் சாபரம் ச ப்ரஹ்ம யதோங்காரஃ । தஸ்மாத்வித்வாநேதேநைவாயதநேநைகதரமந்வேதி

ஸத்யகாமா, ஓம் என்பது உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் இரண்டும் பரம்பொருள். ஆகவே, அதை அறிந்தவன், அதனாலேயே ஒன்று அல்லது மற்றொன்றை அடைகிறான்.

ஸ யத்யேகமாத்ரமபித்யாயீத ஸ தேநைவ ஸம்வேதிதஸ்தூர்ணமேவ ஜகத்யாபிஸம்பத்யதே । தம்ரு'சோ மநுஷ்யலோகமுபநயந்தே ஸ தத்ர தபஸா ப்ரஹ்மசர்யேண ஶ்ரத்தயா ஸம்பந்நோ மஹிமாநமநுபவதி

யார் ஓமின் ஒரு அலகை மட்டும் தியானிக்கிறாரோ, அதனால் அவர் விரைவில் பூமியில் பிறக்கிறார். வேதப்பாடல்கள் அவரை மனிதுலகிற்கு அழைத்துச் செல்கின்றன; அங்கு தவம், பிரம்மச்சரியம், நம்பிக்கை ஆகியவற்றால் அவர் மகிமையை அனுபவிக்கிறார்.

அத யதி த்விமாத்ரேண மநஸி ஸம்பத்யதே ஸோऽந்தரிக்ஷம் யஜுர்பிருந்நீயதே ஸோமலோகம் । ஸ ஸோமலோகே விபுதிமநுபூய புநராவர்ததே

இரண்டு அளவால் மனதில் ஒன்றாகும் போது, அந்த உயிர் யஜுர்வேதத்தின் வழியாக சந்திரலோகத்துக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறான். சந்திரலோகத்தில் பெருமை அனுபவித்தவுடன், மீண்டும் பிறப்பிற்கு திரும்புகிறான்.

திஸ்ரோ மாத்ரா ம்ரு'த்யுமத்யஃ ப்ரயுக்தா அந்யோந்யஸக்தாஃ அநவிப்ரயுக்தாஃ । க்ரியாஸு பாஹ்யாப்யந்தரமத்யமாஸு ஸம்யக் ப்ரயுக்தாஸு ந கம்பதே ஜ்ஞஃ

மூன்று அளவுகள், இறப்புக்குரியவரிடம் சேர்க்கப்பட்டால், அவை ஒன்றோடொன்று இணைந்தவை, பிரியாதவை. வெளிப்புறம், உள்ளகம், நடுவில் எனும் செயல்களில் சரியாக பயன்படுத்தினால், அறிவாளி மனதில் அசைவில்லாமல் நிலைபெறுவான்.

ரு'க்பிரேதம் யஜுர்பிரந்தரிக்ஷம் ஸாமபிர்யத் தத் கவயோ வேதயந்தே । தமோங்காரேணைவாயதநேநாந்வேதி வித்வாந் யத்தச்சாந்தமஜரமம்ரு'தமபயம் பரம் சேதி

ருக்வேதத்தின் மூலம் இதை அடைகிறான்; யஜுர்வேதத்தின் மூலம் வானத்தை அடைகிறான்; சாமவேதத்தின் மூலம் ஞானிகள் அறியும் அந்த உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான். ஓம் என்ற ஒரே வழியால் அறிவாளி அமைதி, வயது இல்லாதது, மரணமின்மை, பயமின்மை மற்றும் பரம்பொருளை அடைகிறான்.

தஸ்மை ஸ ஹோவாச । இஹைஇவாந்தஃஶரீரே ஸோப்ய ஸ புருஷோ யஸ்மிந்நதாஃ ஷோடஶகலாஃ ப்ரபவந்தீதி

அவருக்கு அவர் பதிலளித்தார்: 'இங்கே, உடலுக்குள்ளேயே, நல்லவரே, அந்த மனிதன் இருக்கிறார்; அவனிலிருந்து இந்த பதினாறு பகுதியும் தோன்றுகின்றன.'