ப்ரஶ்நோபநிஷத்

तन् ह स ऋषिरुवच भूय एव तपसा ब्रह्मचर्येण श्रद्धया संवत्सरं संवत्स्यथ यथाकामं प्रश्नान् पृच्छत यदि विज्ञास्यामः सर्वं ह वो वक्ष्याम इति

அவர்களிடம் அந்த முனிவர் கூறினார்: "ஒரு வருடம் தவம், பிரம்மச்சரியம், நம்பிக்கை ஆகியவற்றோடு இங்கே தங்குங்கள். பிறகு விரும்பிய கேள்விகளை கேளுங்கள். எங்களுக்குத் தெரிந்தால், அனைத்தையும் உங்களுக்குச் சொல்வோம்."

अथ कबन्धी कत्यायन उपेत्य पप्रच्छ । भगवन् कुते ह वा इमाः प्रजाः प्रजायन्त इति

பின்னர் கபந்தி காட்யாயனன் அருகில் வந்து கேட்டான்: "பெருமையே, இந்த உயிர்கள் எங்கிருந்து பிறக்கின்றன?"

तस्मै स होवाच प्रजाकामो वै प्रजापतिः स तपोऽतप्यत स तपस्तप्त्वा स मिथुनमुत्पादयते । रयिं च प्रणं चेत्येतौ मे बहुधा प्रजाः करिष्यत इति

அவருக்கு அவர் பதிலளித்தார்: "புதல்வர்களை விரும்பி, பிரஜாபதி தவம் செய்தார். தவம் முடித்தபின், அவர் ஒரு இரட்டை உருவை உருவாக்கினார்: ஒன்று பொருள், மற்றொன்று உயிர்ச்சுவாசம். 'இவ்விரண்டாலும் பலவகை உயிர்களை உருவாக்குவேன்' என்று எண்ணினார்."

आदित्यो ह वै प्राणो रयिरेव चन्द्रमा रयिर्वा एतत् सर्वं यन्मूर्तं चामूर्तं च तस्मान्मूर्तिरेव रयिः

சூரியன் உயிர்ச்சுவாசம், சந்திரன் பொருள். உருவமுள்ளதும், உருவமில்லாததும் அனைத்தும் பொருளே; ஆகவே, உருவமுள்ளதே பொருள் என அழைக்கப்படுகிறது.

अथादित्य उदयन्यत्प्राचीं दिशं प्रविशति तेन प्राच्यान् प्राणान् रश्मिषु सन्निधत्ते । यद्दक्षिणां यत् प्रतीचीं यदुदीचीं यदधो यदूर्ध्वं यदन्तरा दिशो यत् सर्वं प्रकाशयति तेन सर्वान् प्राणान् रश्मिषु सन्निधत्ते

स एष वैश्वानरो विश्वरुपः प्राणोऽग्निरुदयते । तदेतदृचाऽभ्युक्तम्

அவன் எல்லா உருவங்களும் கொண்ட உலகமகா அக்கினி, உயிர்ச்சுவாசம், எழுகின்றான். இதை ஒரு பாடலில் கூறியுள்ளனர்:

विश्वरूपं हरिणं जातवेदसं परायणं ज्योतिरेकं तपन्तम् । सहस्ररश्मिः शतधा वर्तमानः प्राणः प्रजानामुदयत्येष सूर्यः

பல உருவங்கள் கொண்ட, பொன்னிறமான, எல்லாவற்றையும் அறிந்தவன், உயர்ந்த குறிக்கோள், ஒற்றை ஒளியாக பிரகாசிப்பவன், ஆயிரம் கதிர்கள் உடையவன், நூறு வழிகளில் சஞ்சரிப்பவன், உயிர்களுக்கு உயிராகிய சூரியன் எழுகின்றான்.

संवत्सरो वै प्रजापतिस्तस्यायने दक्षिणं चोत्तरं च । तद्ये ह वै तदिष्टापूर्ते कृतमित्युपासते ते चान्द्रमसमेव लोकमभिजयन्ते । त एव पुनरावर्तन्ते तस्मादेत ऋषयः प्रजाकामा दक्षिणं प्रतिपद्यन्ते । एष ह वै रयिर्यः पितृयाणः

अथोत्तरेण तपसा ब्रह्मचर्येण श्रद्धया विद्ययाऽऽत्मानमन्विष्यादित्यमभिजयन्ते । एतद्वै प्राणानामायतनमेतदमृतमभयमेतत् परायणमेतस्मान्न पुनरावर्तन्त इत्येष निरोधस्तदेष श्लोकः

ஆனால் வடக்குப் பாதையில் தவம், பிரம்மச்சரியம், நம்பிக்கை, ஞானம் ஆகியவற்றால் ஆத்மாவை நாடி, சூரியனை அடைகிறார்கள். இதுவே உயிர்ச்சுவாசங்களின் இடம், இது அமரத்துவம், அச்சமற்றது, உயர்ந்த குறிக்கோள். அங்கிருந்து அவர்கள் மீண்டும் பிறக்கவில்லை. இதுவே கட்டுப்பாடு. இதைப்பற்றி ஒரு பாடல் உள்ளது:

पञ्चपादं पितरं द्वादशाकृतिं दिव आहुः परे अर्धे पुरीषिणम् । अथेमे अन्य उ परे विचक्षणं सप्तचक्रे षडर आहुरर्पितमिति

அந்த பிதாவுக்கு ஐந்து கால்கள், பன்னிரண்டு உருவங்கள் உள்ளன என்றும், மேலுள்ள பாதியில் நகரத்தில் தங்கியிருக்கிறார் என்றும் கூறுகிறார்கள். மற்ற அறிவுள்ளவர்கள், அவர் ஏழு சக்கரங்கள், ஆறு அச்சுகள் கொண்டதாக இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள்.

मासो वै प्रजापतिस्तस्य कृष्णपक्ष एव रयिः शुक्लः प्रणस्तस्मादेत ऋषयः शुक्ल इष्टं कुर्वन्तीतर इतरस्मिन्

மாதம் என்பது பிரஜாபதியே; அதில் கருப்புப் பகல் பொருளாகும், வெள்ளைப் பகல் உயிர்ச்சுவாசமாகும். ஆகவே, முனிவர்கள் வெள்ளைப் பகலில் யாகம் செய்கிறார்கள், மற்ற பகலில் அல்ல.

अहोरात्रो वै प्रजापतिस्तस्याहरेव प्राणो रात्रिरेव रयिः प्राणं वा एते प्रस्कन्दन्ति ये दिवा रत्या संयुज्यन्ते ब्रह्मचर्यमेव तद्यद्रात्रौ रत्या संयुज्यन्ते

பகலும் இரவும் பிரஜாபதியே; இதில் பகல் உயிர்ச்சுவாசம், இரவு பொருள். பகலில் உறவாடும் போது உயிர்ச்சுவாசம் வீணாகிறது; இரவில் உறவாடினால் அது பிரம்மச்சரியமே.

अन्नं वै प्रजापतिस्ततो ह वै तद्रेतस्तस्मादिमाः प्रजाः प्रजायन्त इति

உணவு என்பது பிரஜாபதியே; அதிலிருந்து விந்து உண்டாகிறது; அதனால் இந்த உயிர்கள் பிறக்கின்றன.

तद्ये ह वै तत् प्रजापतिव्रतं चरन्ति ते मिथुनमुत्पादयन्ते । तेषामेवैष ब्रह्मलोको येषां तपो ब्रह्मचर्यं येषु सत्यं प्रतिष्टितम्

யார் பிரஜாபதியின் விரதத்தை மேற்கொள்கிறார்களோ, அவர்கள் இரட்டையை உருவாக்குகிறார்கள். அவர்களுக்கே பிரம்மலோகம் — தவம், பிரம்மச்சரியம், உண்மை நிலைபெற்றுள்ளவர்களுக்கு மட்டுமே அது கிடைக்கும்.

तेषामसौ विरजो ब्रह्मलोको न येषु जिह्ममनृतं न माया चेति

அவர்களுக்கு அந்த தூய, குற்றமற்ற பிரம்மலோகம் உண்டு; அவர்களில் வஞ்சகம், பொய், ஏமாற்று எதுவும் இல்லை.

इति प्रश्नोपनिषदि प्रथमः प्रश्नः ॥ अथ हैनं भार्गवो वैदर्भिः पप्रच्छ । भगवन् कत्येव देवाः प्रचां दिधारयन्ते कतर एतत् प्रकशयन्ते कः पुनरेषां वरिष्ठ इति

இவ்வாறு ப்ரஷ்ன உபநிஷத்தில் முதல் கேள்வி முடிகிறது. பின்னர் வைதர்பியின் மகன் பார்கவன் கேட்டான்: "பெருமையே, எத்தனை தேவர்கள் இந்த உலகை நிலைநிறுத்துகிறார்கள்? அவர்களில் யார் இதை ஒளிரச் செய்கிறார்கள்? இவர்களில் யார் மிகச் சிறந்தவர்?"

तस्मै स होवाचाकाशो ह वा एष देवो वायुरग्निरापः पृथिवी वाङ्मनश्चक्षुः श्रोत्रं च । ते प्रकाश्याभिवदन्ति वयमेतद्बाणमवष्टभ्य विधारयामः

அவருக்கு அவர் பதிலளித்தார்: "ஆகாயம், காற்று, அக்கினி, நீர், பூமி, வாக்கு, மனம், கண், செவி — இத்தேவர்கள் தங்கள் சக்திகளை வெளிப்படுத்தி, 'நாங்கள் இந்த உடலை நம் வலிமையால் தாங்கி நிறுத்துகிறோம்' என்று கூறுகிறார்கள்."

तान् वरिष्ठः प्राण उवाच । मा मोहमापद्यथ अहमेवैतत् पञ्चधाऽऽत्मानं प्रविभज्यैतद्बाणमवष्टभ्य विधारयामीति तेऽश्रद्दधाना बभूवुः

அப்போது, எல்லாவற்றிலும் முதன்மை படைத்த உயிர் கூறியது: 'நீங்கள் குழப்பத்திற்கு இடமளிக்க வேண்டாம். நான் தான், என்னை ஐந்து வகையாகப் பிரித்து, இந்த உடலை ஒருங்கிணைத்து, தாங்கி நிற்கச் செய்கிறேன்.' என்றாலும், அவர்கள் இதனை நம்பவில்லை.

सोऽभिमानादूर्ध्वमुत्क्रामत इव तस्मिन्नुत्क्रामत्यथेतरे सर्व एवोत्क्रामन्ते तस्मि/श्च प्रतिष्ठमाने सर्व एव प्रतिष्ठन्ते । तद्यथा मक्षिका मधुकरराजानमुत्क्रामन्तं सर्व एवोत्क्रमन्ते तस्मि/ष्च प्रत्ष्ठमाने सर्व एव प्रतिष्टन्त एवम् वाङ्मनष्चक्षुः श्रोत्रं च ते प्रीताः प्राणं स्तुन्वन्ति

एषोऽग्निस्तपत्येष सूर्य एष पर्जन्यो मघवानेष वायुः एष पृथिवी रयिर्देवः सदसच्चामृतं च यत्

அவன் தான் எரியும் அக்கினி; அவனே சூரியன்; அவனே மழை தரும் பர்ஜன்யன்; அவனே வாயு; அவனே பூமி, செல்வத்தின் ஆண்டவன்; உண்மை, பொய், மற்றும் அழியாதது எல்லாம் அவனே.

अरा इव रथनाभौ प्राणे सर्वं प्रतिष्ठितम् । ऋचो यजूँषि सामानि यज्ञः क्षत्रं ब्रह्म च

ஒரு சக்கரத்தின் நாபியில் அச்சுகள் பொருந்தி இருப்பதைப் போல, எல்லாம் உயிரில் நிலைத்திருக்கின்றன: ரிக், யஜுர், சாம வேதங்கள், யாகம், அரசாட்சி, பிராமணத்துவம் ஆகியவை அனைத்தும்.

प्रजापतिश्चरसि गर्भे त्वमेव प्रतिजायसे । तुभ्यं प्राण प्रजास्त्विमा बलिं हरन्ति यः प्रणैः प्रतितिष्ठसि

உயிரே, நீ பிரஜாபதி போல் கருவில் சஞ்சரிக்கிறாய்; பிறப்பதிலும் நீயே. உயிரே, இந்த உயிருள்ளவர்கள் உனக்கு பலி செலுத்துகிறார்கள், ஏனெனில் நீ உயிர்களில் நிலைத்திருக்கிறாய்.

देवानामसि वह्नितमः पितृणां प्रथमा स्वधा । ऋषीणां चरितं सत्यमथर्वाङ्गिरसामसि

தேவர்களில் நீ மிகத் திகழ்வானவன்; பித்ருக்களில் முதன்மைச் சுவதை நீ; முனிவர்களில் அவர்களின் நடத்தை உண்மையே நீ; அதர்வன், அங்கிரசும் நீயே.

इन्द्रस्त्वं प्राण तेजसा रुद्रोऽसि परिरक्षिता । त्वमन्तरिक्षे चरसि सूर्यस्त्वं ज्योतिषां पतिः

உயிரே, உன் ஒளியால் நீ இந்திரன்; பாதுகாப்பதில் நீ ருத்ரன்; வானிடையில் சஞ்சரிப்பவன் நீ; நீ சூரியன், ஒளிகளுக்கு ஆண்டவன்.

यदा त्वमभिवर्षस्यथेमाः प्राण ते प्रजाः । आनन्दरूपास्तिष्ठन्ति कामायान्नं भविष्यतीति

உயிரே, நீ மழைபோல் பொழியும் போது, இந்த உயிர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் நிறைந்து, 'நாம் விரும்பும் போதே உணவு கிடைக்கும்' என்று எண்ணுகின்றன.

व्रात्यस्त्वं प्राणैकर्षरत्ता विश्वस्य सत्पतिः । वयमाद्यस्य दातारः पिता त्वं मातरिश्व नः

உயிரே, நீ சஞ்சரிப்பவன், ஒரே தேரோட்டியவன், எல்லாவற்றுக்கும் ஆண்டவன். நாங்கள் முதற்பகுதியை வழங்குபவர்கள்; நீயே எங்கள் தந்தை, மாதரிச்வன்.

या ते तनूर्वाचि प्रतिष्ठिता या श्रोत्रे या च चक्षुषि । या च मनसि सन्तता शिवां तां कुरू मोत्क्रमीः

உன் உருவம் பேசும் சக்தியில், செவியில், கண்ணில், மேலும் மனதில் பரவியுள்ளது; அந்த உருவம் எங்களுக்கு நன்மை தருவதாக இருக்கட்டும்; நீ எங்களைவிட்டு விலகாதே.

प्राणस्येदं वशे सर्वं त्रिदिवे यत् प्रतिष्ठितम् । मातेव पुत्रान् रक्षस्व श्रीश्च प्रज्ञां च विधेहि न इति

மூன்று உலகிலும் நிலைத்திருப்பவை அனைத்தும் உயிரின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளன. தாய்போல் பிள்ளைகளை பாதுகாப்பது போல் எங்களை காப்பாற்று; செல்வமும் அறிவும் வழங்கு.

इति प्रश्नोपनिषदि द्वितीयः प्रश्नः ॥ अथ हैनं कौशल्यष्चाश्वलायनः पप्रच्छ । भगवन् कुत एष प्राणो जायते कथमायात्यस्मिञ्शरीर आत्मानं वा प्रविभज्य कथं प्रतिष्ठते केनोत्क्रमते कथं बह्यमभिधते कथमध्यात्ममिति

இவ்வாறு ப்ரஷ்னோபநிஷத்தில் இரண்டாம் கேள்வி முடிகிறது. பின்னர், அச்வலாயனனின் மகன் கவுசல்யன் கேட்டான்: 'பெரியவரே, இந்த உயிர் எங்கிருந்து பிறக்கிறது? இது எப்படி இந்த உடலில் நுழைகிறது? எப்படி தன்னைப் பிரித்து நிலைபெறுகிறது? எதனால் வெளியேறுகிறது? எப்படி வெளியில் உள்ளவற்றையும் உட்புறத்தையும் தாங்குகிறது?'