ஒரு காலத்தில், அந்த மகான் மனதில் சிந்தித்தார்: "எது விட்டு நான் வெளியேறினால், உண்மையில் நான் வெளியேறுவேன்? எதில் நிலைத்து நான் இருந்தால், உண்மையில் நிலைத்திருப்பேன்?" இவ்வாறு சிந்தித்தபின், அவர் முதலில் ப்ராணனை உருவாக்கினார். ப்ராணனிலிருந்து நம்பிக்கை, ஆகாயம், வாயு, அக்னி, நீர், பூமி, புலன்கள், மனம் ஆகியவை தோன்றின. அதன் பின், அன்னம் (உணவு), அன்னத்திலிருந்து வீரியம், தவம், வேத மந்திரங்கள், கிரியைகள், உலகங்கள், அந்த உலகங்களில் பெயர்கள்—all இவை அனைத்தும் அவரிலிருந்து தோன்றின. இதனை விளக்க, ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நதிகள் கடலை நோக்கிச் செல்லும் போது, கடலில் சேரும் போது அவற்றின் பெயரும் உருவும் மறைந்து, கடல் என்ற ஒரே பெயரால் மட்டுமே அழைக்கப்படுகின்றன. அதுபோல, இந்த பதினாறு கலாக்கள்—all அவை அந்த புருஷனை அடைந்தபோது, அவற்றின் பெயரும் உருவும் மறைந்து, ஒரே புருஷன் என்று மட்டுமே அழைக்கப்படுகிறான். அப்போது அவன் பகுதியற்றவன், அமரன் ஆகிறான். இதற்கு ஒரு உவமை உண்டு: சக்கரத்தின் நாபியில் பாகங்கள் எப்படி நிலைத்திருக்கின்றனவோ, அப்படியே இந்தக் கலாக்கள் அந்த புருஷனில் நிலைத்திருக்கின்றன. அந்த புருஷனை நீ அறிந்து கொள்; அப்போதுதான் மரணம் உன்னைத் தொந்தரவு செய்யாது. பின்பு அந்த மகான் கூறினார்: "இந்த பரம பிரம்மத்தை இதுவரை நான் இவ்வளவு தான் அறிவேன்; இதற்கு மேலாக ஒன்றும் இல்லை." அவரது சீடர்கள் அவரை வணங்கி, "நீங்களே எங்களை அஞ்ஞானத்திலிருந்து அந்த பரத்திற்குத் தாண்டி அழைத்துச் செல்லும் எங்கள் தந்தை; உங்களுக்கு வணக்கம், மகா முனிவர்களுக்கு வணக்கம், மகா முனிவர்களுக்கு வணக்கம்," என்று பணிந்தனர்.