सः चिन्तयामास—कस्मात् प्रस्थितः प्रयास्ये? कस्मिन्वा स्थितः स्थितो भविष्यामि? इति। सः प्राणम् असृजत्; प्राणात् श्रद्धाम्, आकाशम्, वायुम्, अग्निम्, आपः, पृथिवीम्, इन्द्रियाणि, मनः; अन्नम्, अन्नात् वीर्यम्, तपः, मन्त्रान्, कर्माणि, लोकान्, च लोकेषु नामानि असृजत्। यथा एते प्रवहन्तः नद्यः समुद्राय एव प्रयन्त्यः, समुद्रं प्राप्य विनश्यन्ति, तेषां नामरूपे नश्यतः, केवलं समुद्रः इति उच्यते; एवं एते षोडश कलाः पुरुषाय एव प्रयन्त्यः, पुरुषं प्राप्य विनश्यन्ति, तेषां नामरूपे नश्यतः, केवलं पुरुषः इति उच्यते। सः निरवयवः अमृतः भवति। तस्मिन्सम्बन्धे इयं ऋचः अस्ति—यथा चक्रनाभौ अराः प्रतिष्ठिताः, एवं ताः कलाः तस्मिन्स्थिताः; तम् एव पुरुषम् विद्धि, येन मृत्युर्न बध्यते। सः तान् उवाच—एतावद् एव अहम् एतद् परमं ब्रह्म वेद, अतः परम् न अस्ति। ते तम् उपासन्—त्वमेव अस्माकं पिता, यो नः तमः पारं नयति परमं ब्रह्म प्रापयति। नमः ऋषिभ्यः महर्षिभ्यः नमः इति।