ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ: "ਮੈਂ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਇਥੋਂ ਜਾਵਾਂਗਾ? ਤੇ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ 'ਚ ਟਿਕ ਕੇ ਇਥੇ ਰਹਿਣਗਾ?" ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਣ ਨੂੰ ਰਚਿਆ। ਪ੍ਰਾਣ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਬਣੇ। ਫਿਰ ਭੋਜਨ ਬਣਿਆ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਲ, ਤਪ, ਵੇਦ-ਮੰਤ੍ਰ, ਕਰਮ, ਲੋਕ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਨਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਸਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਗੁਆ ਬੈਠਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਫਿਰ ਕੇਵਲ "ਸਮੁੰਦਰ" ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸੋਲਾਂ ਅੰਗ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਚ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਗੁਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਫਿਰ ਕੇਵਲ "ਮਨੁੱਖ" ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਿਰਲੇਪ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਹੈ: "ਜਿਵੇਂ ਪਹੀਏ ਦੇ ਕੇਂਦਰ 'ਚ ਸਾਰੇ ਸਪੋਕ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਉਸ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਤੈਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ।" ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਆਗੇ, ਸਰਵੋਚ ਬ੍ਰਹਮਨ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਹੈ।" ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਹੋ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਪਰਮ ਪਾਰ ਤੱਕ। ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!