ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਦੇ ਤੀਜੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਸੌਰਿਆਯਣੀ ਗਾਰਗਿਆ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੀ ਕੁਝ ਸੁੱਤਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੁਪਨੇ ਕੌਣ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸੁਖ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਿਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ?” ਉਸ ਉੱਤੇ ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, “ਗਾਰਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਉਸ ਦੇ ਚਕਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਸਮੇਂ ਦੁਬਾਰਾ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਉੱਚਤਮ ਦੇਵਤਾ, ਅਰਥਾਤ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਸੁਣਦਾ, ਨਾ ਵੇਖਦਾ, ਨਾ ਸੁੰਘਦਾ, ਨਾ ਚੱਖਦਾ, ਨਾ ਛੂਹਦਾ, ਨਾ ਬੋਲਦਾ, ਨਾ ਫੜਦਾ, ਨਾ ਭੋਗਦਾ, ਨਾ ਛੱਡਦਾ, ਨਾ ਹਿਲਦਾ—ਇਸ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ‘ਉਹ ਸੁੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।’” ਇਸ ਸ਼ਰੀਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਧਾਨ ਪ੍ਰਾਣ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਲਟਾ ਪ੍ਰਾਣ (ਅਪਾਨ) ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਵਿਅਪਕ ਪ੍ਰਾਣ (ਵਿਆਨ) ਰਸੋਈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਜਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਤਸ਼ਵਾਸ (ਉਦਾਨ) ਹੈ। ਸਮਤ ਪ੍ਰਾਣ (ਸਮਾਨ) ਦੋ ਹੋਮਾਂ—ਸਵਾਸ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਵਾਸ—ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਹੀ ਯਜਮਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਵਾਸ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਇਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਨਾ-ਵੇਖਿਆ, ਸੁਣਿਆ ਤੇ ਨਾ-ਸੁਣਿਆ, ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਾ-ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਝੂਠ—ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇਹ ਸ਼ਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਉੱਚਤਮ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰ; ਅੱਖ ਤੇ ਜੋ ਵੇਖਣ ਜੋਗ ਹੈ, ਕੰਨ ਤੇ ਜੋ ਸੁਣਨ ਜੋਗ ਹੈ, ਨੱਕ ਤੇ ਜੋ ਸੁੰਘਣ ਜੋਗ ਹੈ, ਜੀਭ ਤੇ ਜੋ ਚੱਖਣ ਜੋਗ ਹੈ, ਚਮੜੀ ਤੇ ਜੋ ਛੂਹਣ ਜੋਗ ਹੈ, ਬੋਲ ਤੇ ਜੋ ਬੋਲਣ ਜੋਗ ਹੈ, ਹੱਥ ਤੇ ਜੋ ਫੜਨ ਜੋਗ ਹੈ, ਜਨਨੇਂਦ੍ਰੀ ਤੇ ਜੋ ਭੋਗਣ ਜੋਗ ਹੈ, ਗੁਦਾ ਤੇ ਜੋ ਛੱਡਣ ਜੋਗ ਹੈ, ਪੈਰ ਤੇ ਜੋ ਤੁਰਨ ਜੋਗ ਹੈ, ਮਨ ਤੇ ਜੋ ਸੋਚਣ ਜੋਗ ਹੈ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਜੋ ਸਮਝਣ ਜੋਗ ਹੈ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਜੋ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਜੋਗ ਹੈ, ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਜੋ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਜੋਗ ਹੈ, ਚਮਕ ਤੇ ਜੋ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਨ ਜੋਗ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਜੋ ਜੀਵਨ ਜੋਗ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕਦੇ ਹਨ। ਉਹੀ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਛੂਹਣ ਵਾਲਾ, ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਘਣ ਵਾਲਾ, ਚੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਗਿਆਨ ਆਤਮਾ, ਮਨੁੱਖ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਚਤਮ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਸੁਜਨ, ਜੋ ਇਸ ਨਿਰਛਾਂਵ, ਅਦੇਹ, ਨਿਰਰੰਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਬੰਧੀ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਵੀ ਹੈ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਥੇ ਟਿਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੌਥਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਸ਼ੈਬਿਆ ਸਤ੍ਯਕਾਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਓਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਲੋਕ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ?” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਹੇ ਸਤ੍ਯਕਾਮ, ਓਮ ਉੱਚਾ ਤੇ ਨੀਵਾ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਮਾਤ੍ਰਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਭਜਨ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਦੋ ਮਾਤ੍ਰਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਯਜੁਰਵੇਦ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਓਮ ਦੀ ਤਿੰਨ ਮਾਤ੍ਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਖਾਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਮਵੇਦ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਬੰਧੀ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਤਿੰਨ ਮਾਤ੍ਰਾਵਾਂ, ਜਦੋਂ ਮਰਣਹਾਰ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੁੜੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ; ਬਾਹਰੀ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਤੇ ਮੱਧਲੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਠੀਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ। ਰਿਗਵੇਦ ਨਾਲ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਯਜੁਰਵੇਦ ਨਾਲ ਮੱਧਲਾ ਅੰਤਰਾਲ; ਸਾਮਵੇਦ ਨਾਲ ਉਹ ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਕੇਵਲ ਓਮ ਰਾਹੀਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਸ ਨਿਰਵਿਕਾਰ, ਅਜਰ, ਅਮਰ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਉੱਚਤਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਜਵਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਸੁਕੇਸ਼ ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਹਿਰਣਯਨਾਭ, ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ‘ਭਾਰਦਵਾਜ, ਕੀ ਤੂੰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ?’ ਮੈਂ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।’ ਜੇ ਜਾਣਦਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਦੱਸਦਾ? ਜੋ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ: ਉਹ ਪੁਰਖ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?” ਉਸ ਉੱਤੇ ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, “ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਇਹ ਪੁਰਖ ਇਥੇ ਹੀ, ਇਸ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਭਾਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: ‘ਕਿਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਮੈਂ ਵੱਖ ਹੋਵਾਂ? ਕਿਸ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਮੈਂ ਰਹਾਂ?’” ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਣ ਬਣਾਇਆ; ਪ੍ਰਾਣ ਤੋਂ ਸ਼ਰਧਾ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ; ਭੋਜਨ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵੀਰਤਾ, ਤਪ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ, ਕਰਮ, ਲੋਕ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਮ। ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ ਖੋ ਬੈਠਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਕੇਵਲ ਸਮੁੰਦਰ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਭਾਗ ਪੁਰਖ ਵੱਲ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ ਖੋ ਬੈਠਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕੇਵਲ ਪੁਰਖ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਿਰਭਾਗੀ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਬੰਧੀ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਹੈ: ਜਿਵੇਂ ਪਹੀਏ ਦੀਆਂ ਤੀਲੀਆਂ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਭਾਗ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਉਸ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਤੈਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਇਸ ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਹੋ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉੱਚਤਮ ਪਾਰ ਲੈ ਗਏ ਹੋ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।