ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେବା ପାଇଁ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞ ଚିନ୍ତା କରିଲେ—"ମୁଁ କେଉଁଠୁ ବିଦାୟ ନେଲେ ମୋର ବିଦାୟ ହେବ? କେଉଁଠି ରହିଲେ ମୁଁ ଅବିକଳ ରହିପାରିବି?" ସେ ବିଚାର କରି, ପ୍ରଥମେ ପ୍ରାଣକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ପ୍ରାଣରୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଆକାଶ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ପୃଥିବୀ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକ ଏବଂ ମନକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ତାପରେ ଖାଦ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା, ଖାଦ୍ୟରୁ ଶକ୍ତି, ତପ, ବେଦମନ୍ତ୍ର, କ୍ରିୟା, ଲୋକଗୁଡିକ, ଏବଂ ସେଇ ଲୋକଗୁଡିକରେ ନାମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଯେପରି ଜଳପଥଗୁଡିକ ତାଙ୍କର ନାମ ଏବଂ ଆକାର ହରାଇ ଶମୁଦ୍ରରେ ବିଳୀନ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଏବଂ ଶମୁଦ୍ରକୁ ଛଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି କୁହାଯାଏ ନାହିଁ; ସେଇପରି, ଏହି ଶୋଳ ଅଂଶମାନେ ମନୁଷ୍ୟରେ ବିଳୀନ ହୋଇଯାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ନାମ ଏବଂ ଆକାର ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟକୁ ଛଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି କୁହାଯାଏ ନାହିଁ। ସେଉଁଠୁ ସେ ନିରଂଶ ଏବଂ ଅମୃତ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏହି ବିଷୟରେ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ଅଛି—ଯେପରି ଚକ୍ରର ନାଭିରେ ତଳଗୁଡିକ ଅଟୁ ହୋଇଥାଏ, ସେଉଁଠି ଅଂଶମାନେ ତାଙ୍କରେ ବିସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥାଏ; ସେଇ ମନୁଷ୍ୟକୁ ଜାଣ, ତେବେ ମୃତ୍ୟୁ ତୁମକୁ ବିଘ୍ନ କରିବ ନାହିଁ। ତାପରେ ଗୁରୁ କହିଲେ—"ଏଠା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଏହି ପରମ ବ୍ରହ୍ମକୁ ଜାଣିଛି; ଏଠାଠୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ।" ଶିଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି କହିଲେ—"ଆପଣ ଆମେର ଜନକ, ଯିଏ ଆମକୁ ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରି ପରମ ପଦକୁ ନେଇଯାନ୍ତି। ମହା ଦର୍ଶୀଗୁଡିକୁ ନମସ୍କାର, ମହା ଦର୍ଶୀଗୁଡିକୁ ନମସ୍କାର।