ആ ദിവ്യപുരുഷൻ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു: "എന്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ പുറപ്പെടുമ്പോൾ ഞാൻ പൂർണമായും വിട്ടുപോകും? എന്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നുവെങ്കിൽ ഞാൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ നിലനിൽക്കും?" ഈ ചിന്തയിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹം പ്രാണനെ സൃഷ്ടിച്ചു. പ്രാണത്തിൽ നിന്ന് വിശ്വാസം, ആകാശം, വായു, അഗ്നി, ജലവും ഭൂമിയും, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സ് — ഇവയെല്ലാം ഉദിച്ചു. ഭക്ഷ്യത്തിൽ നിന്ന് വീര്യവും, തപസ്സും, വേദമന്ത്രങ്ങളും, കര്മ്മങ്ങൾ, ലോകങ്ങൾ, ലോകങ്ങളിൽ നാമങ്ങൾ — ഇവയും സൃഷ്ടിച്ചു. ഇതുപോലെ, ഒഴുകി പോകുന്ന നദികൾ സമുദ്രത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കി ഒഴുകുമ്പോൾ, അവ സമുദ്രത്തിൽ ചേർന്ന് നാമവും രൂപവും നഷ്ടപ്പെടുന്നു; ഇനി അവയെ "നദി" എന്നു വിളിക്കില്ല, "സമുദ്രം" എന്നതേ പറയൂ. അതുപോലെ, ഈ പതിനാറു ഭാഗങ്ങൾ ആ പുരുഷനിലേക്കാണ് ഒഴുകുന്നത്; അവ പുരുഷനിൽ ലയിച്ചപ്പോൾ, അവയുടെ നാമരൂപങ്ങൾ ഇല്ലാതാവുന്നു, ഇനി "പുരുഷൻ" എന്നതേ പറയൂ. അപ്പോൾ അവൻ ഭാഗരഹിതനും അമരനും ആകുന്നു. ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഒരു ശ്ലോകം ഉണ്ട്: ചക്രത്തിന്റെ നടയിൽ ചക്ര spokes കളുടെ പോലെ, ഈ ഭാഗങ്ങൾ അവനിൽ സ്ഥാപിതമാണ്. ആ പുരുഷനെ അറിയുക, അപ്പോൾ മരണഭയം നിങ്ങളെ അലട്ടില്ല. പണ്ഡിതൻ അവരോട് പറഞ്ഞു: "ഇത്രയേ ഞാൻ പരമ ബ്രഹ്മത്തെ അറിയുന്നു; ഇതിൽക്കൂടുതൽ ഒന്നുമില്ല." ശിഷ്യർ അദ്ദേഹത്തെ ആരാധിച്ചു: "നിങ്ങളാണ് ഞങ്ങളുടെ പിതാവ്; ഞങ്ങളെ അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് പരമതത്വത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നവൻ. മഹർഷികൾക്ക് നമസ്കാരം, മഹർഷികൾക്ക് നമസ്കാരം.