முண்டகோபநிஷத்

ந தத்ர ஸூர்யோ பாதி ந சந்த்ரதாரகம் நேமா வித்யுதோ பாந்தி குதோऽயமக்நிஃ । தமேவ பாந்தமநுபாதி ஸர்வம் தஸ்ய பாஸா ஸர்வமிதம் விபாதி

அங்கே சூரியன் ஒளியில்லை, சந்திரன், நட்சத்திரங்கள், மின்னல், நெருப்பு எதுவும் ஒளியில்லை. அவன் ஒருவனே ஒளிவிட்டு எல்லாவற்றையும் பிரகாசிக்கச் செய்கிறான். அவனுடைய ஒளியால் இவை எல்லாம் பிரகாசிக்கின்றன.

ப்ரஹ்மைவேதமம்ரு'தம் புரஸ்தாத் ப்ரஹ்ம பஶ்சாத் ப்ரஹ்ம தக்ஷிணதஶ்சோத்தரேண । அதஶ்சோர்த்வம் ச ப்ரஸ்ரு'தம் ப்ரஹ்மைவேதம் விஶ்வமிதம் வரிஷ்டம்

இந்த உலகில் முன்பும் பின்பும் வலப்புறமும் இடப்புறமும் மேலும் கீழும் எல்லா இடங்களிலும் பரம பிரம்மம் தான் நிறைந்துள்ளது. இந்த உலகம் முழுவதும் அந்த உயர்ந்த பிரம்மமே.

த்வா ஸுபர்ணா ஸயுஜா ஸகாயா ஸமாநம் வ்ரு'க்ஷம் பரிஷஸ்வஜாதே । தயோரந்யஃ பிப்பலம் ஸ்வாத்வத்த்யநஶ்நந்நந்யோ அபிசாகஶீதி

இரண்டு பறவைகள், இணைந்த தோழிகளாக, ஒரே மரத்தில் உட்கார்ந்துள்ளன. அவற்றில் ஒன்று இனிப்பான பழத்தை உண்டு, மற்றொன்று பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

ஸமாநே வ்ரு'க்ஷே புருஷோ நிமக்நோऽ நீஶயா ஶோசதி முஹ்யமாநஃ । ஜுஷ்டம் யதா பஶ்யத்யந்யமீஶமஸ்ய மஹிமாநமிதி வீதஶோகஃ

அதே மரத்தில், ஒரு உயிர் அறியாமையில் மூழ்கி, துயரத்தில் குழம்புகிறான். ஆனால், அவன் மற்றொன்றை, அதாவது இறைவனை, அவனுடைய மகிமையை காணும் போது, துயரமின்றி விடுவான்.

யதா பஶ்யஃ பஶ்யதே ருக்மவர்ணம் கர்தாரமீஶம் புருஷம் ப்ரஹ்மயோநிம் । ததா வித்வாந் புண்யபாபே விதூய நிரஞ்ஜநஃ பரமம் ஸாம்யமுபைதி

யார் அந்த பொன்னிற படைத்தவனை, இறைவனை, ஆத்மாவை, பிரம்மத்தின் மூலத்தை காண்கிறாரோ, அவர் புண்ணிய பாவங்களை நீக்கி, களங்கமில்லாமல், உயர்ந்த சமத்துவ நிலையை அடைவார்.

ப்ரணோ ஹ்யேஷ யஃ ஸர்வபூதைர்விபாதி விஜாநந் வித்வாந் பவதே நாதிவாதீ । ஆத்மக்ரீட ஆத்மரதிஃ க்ரியாவா- நேஷ ப்ரஹ்மவிதாம் வரிஷ்டஃ

அவன் எல்லா உயிர்களிலும் பிரகாசிக்கும் உயிராக இருக்கிறான். இதை அறிந்த ஞானி வாதத்தில் ஈடுபடமாட்டான். அவன் ஆத்மாவில் விளையாடி, ஆத்மாவில் மகிழ்ந்து, செயல்களில் ஈடுபடுவான். அவன் தான் பிரம்மத்தை அறிந்தவர்களில் சிறந்தவன்.

ஸத்யேந லப்யஸ்தபஸா ஹ்யேஷ ஆத்மா ஸம்யக்ஜ்ஞாநேந ப்ரஹ்மசர்யேண நித்யம் । அந்தஃஶரீரே ஜ்யோதிர்மயோ ஹி ஶுப்ரோ யம் பஶ்யந்தி யதயஃ க்ஷீணதோஷாஃ

இந்த ஆத்மா உண்மை, தவம், சரியான அறிவு, எப்போதும் புனித வாழ்வு ஆகியவற்றால் பெறப்படுகிறது. உடலுக்குள் தூய ஒளியாக இருக்கும் அவனை, குறைகள் தீர்ந்த துறவிகள் காண்கிறார்கள்.

ஸத்யமேவ ஜயதே நாந்ரு'தம் ஸத்யேந பந்தா விததோ தேவயாநஃ । யேநாऽऽக்ரமந்த்ய்ரு'ஷயோ ஹ்யாப்தகாமா யத்ர தத் ஸத்யஸ்ய பரமம் நிதாநம்

உண்மை மட்டும் வெல்லும், பொய் அல்ல. உண்மையால் தெய்வீக வழி விரிகிறது. அந்த வழியில் ஆசைகள் தீர்ந்த முனிவர்கள் சென்று, அந்த உயர்ந்த உண்மையின் பொக்கிஷத்தை அடைகிறார்கள்.

ப்ரு'ஹச்ச தத் திவ்யமசிந்த்யரூபம் ஸூக்ஷ்மாச்ச தத் ஸூக்ஷ்மதரம் விபாதி । தூராத் ஸுதூரே ததிஹாந்திகே ச பஶ்யந்த்விஹைவ நிஹிதம் குஹாயாம்

அது பெரியது, தெய்வீகம், எண்ணிக்க முடியாத வடிவம். மிகவும் நுண்மையானதை விட நுண்மையானது. அது மிக தொலைவில் இருந்தாலும், இங்கே மிகவும் அருகிலும் உள்ளது. இதயத்தின் குகையில் அது மறைந்திருக்கிறது என்று இங்கேயே காணப்படுகிறது.

ந சக்ஷுஷா க்ரு'ஹ்யதே நாபி வாசா நாந்யைர்தேவைஸ்தபஸா கர்மண வா । ஜ்ஞாநப்ரஸாதேந விஶுத்தஸத்த்வ- ஸ்ததஸ்து தம் பஶ்யதே நிஷ்கலம் த்யாயமாநஃ

அது கண்களால் grasp செய்ய முடியாது, வார்த்தையாலும், வேறு தெய்வங்களாலும், தவமாலும், செயலாலும் பெற முடியாது. அறிவின் அருளால், மனம் தூய்மையடைந்தபோது, அந்த பிளவில்லாதவனை தியானத்தின் மூலம் காண முடியும்.

ஏஷோऽணுராத்மா சேதஸா வேதிதவ்யோ யஸ்மிந் ப்ராணஃ பஞ்சதா ஸம்விவேஶ । ப்ராணைஶ்சித்தம் ஸர்வமோதம் ப்ரஜாநாம் யஸ்மிந் விஶுத்தே விபவத்யேஷ ஆத்மா

இந்த நுண்மையான ஆத்மாவை மனத்தால் அறிய வேண்டும். அதில் உயிர் ஐந்து வகையாக புகுந்துள்ளது. எல்லா உயிர்களின் மனமும் அதில் பின்னப்பட்டுள்ளது. அது தூய்மையடைந்தபோது, அந்த ஆத்மா பிரகாசிக்கிறது.

யம் யம் லோகம் மநஸா ஸம்விபாதி விஶுத்தஸத்த்வஃ காமயதே யாம்ஶ்ச காமாந் । தம் தம் லோகம் ஜயதே தாம்ஶ்ச காமாம்- ஸ்தஸ்மாதாத்மஜ்ஞம் ஹ்யர்சயேத் பூதிகாமஃ

யார் தூய மனதுடன் எந்த உலகையும் நினைத்தாலும், எந்த ஆசையையும் விரும்பினாலும், அவர் அந்த உலகையும், அந்த ஆசைகளையும் பெறுகிறார். ஆகவே, செல்வம் விரும்புகிறவன் ஆத்மாவை அறிந்தவரை வழிபட வேண்டும்.

ஸ வேதைதத் பரமம் ப்ரஹ்ம தாம யத்ர விஶ்வம் நிஹிதம் பாதி ஶுப்ரம் । உபாஸதே புருஷம் யே ஹ்யகாமாஸ்தே ஶுக்ரமேதததிவர்தந்தி தீராஃ

அவன் அந்த உயர்ந்த பிரம்மத்தின் இல்லத்தை அறிகிறான், அங்கு இந்த உலகம் எல்லாம் தூய்மையாக பிரகாசிக்கிறது. ஆசையில்லாமல் அந்த புருஷனை வழிபடுகிற ஞானிகள் இந்த தூய உலகத்தை கடந்துபோகிறார்கள்.

காமாந் யஃ காமயதே மந்யமாநஃ ஸ காமபிர்ஜாயதே தத்ர தத்ர । பர்யாப்தகாமஸ்ய க்ரு'தாத்மநஸ்து இஹைவ ஸர்வே ப்ரவிலீயந்தி காமாஃ

யார் தம்மையே செய்பவர் என்று எண்ணி, ஆசைகளை விரும்புகிறாரோ, அவர் அந்த ஆசைகளோடு பல இடங்களில் பிறப்பை அடைகிறார். ஆனால், ஆசைகள் தீர்ந்தவரும், மனம் நிலைத்தவரும் ஆனவருக்கு, இங்கேயே எல்லா ஆசைகளும் களைந்து விடுகின்றன.

நாயமாத்மா ப்ரவசநேந லப்யோ ந மேதயா ந பஹுநா ஶ்ருதேந । யமேவைஷ வ்ரு'ணுதே தேந லப்ய- ஸ்தஸ்யைஷ ஆத்மா விவ்ரு'ணுதே தநூம் ஸ்வாம்

இந்த ஆத்மா உரை மூலம் கிடைக்காது; புத்தியாலும், அதிகம் கேள்விப்பட்டாலும் கிடைக்காது. யாரை ஆத்மா தேர்ந்தெடுக்கிறதோ, அவருக்கே அது கிடைக்கும்; அவருக்கு ஆத்மா தன் உண்மையான உருவத்தை வெளிப்படுத்தும்.

நாயமாத்மா பலஹீநேந லப்யோ ந ச ப்ரமாதாத் தபஸோ வாப்யலிங்காத் । ஏதைருபாயைர்யததே யஸ்து வித்வாம்- ஸ்தஸ்யைஷ ஆத்மா விஶதே ப்ரஹ்மதாம

இந்த ஆத்மா, பலம் இல்லாதவரால் கிடைக்காது; கவனக்குறைவாலும், தவம் முறையில்லாமல் செய்தாலும் கிடைக்காது. ஆனால், இவை மூலம் அறிவுடன் முயற்சி செய்பவருக்கு, ஆத்மா பிரம்மத்தின் நிலையை அடைகிறது.

ஸம்ப்ராப்யைநம்ரு'ஷயோ ஜ்ஞாநத்ரு'ப்தாஃ க்ரு'தாத்மாநோ வீதராகாஃ ப்ரஶாந்தாஃ தே ஸர்வகம் ஸர்வதஃ ப்ராப்ய தீரா யுக்தாத்மாநஃ ஸர்வமேவாவிஶந்தி

இதனை அடைந்த முனிவர்கள், அறிவில் திருப்தியடைந்தவர்கள், மனம் கட்டுப்படுத்தியவர்கள், ஆசை இல்லாதவர்கள், அமைதியுடன் இருப்பவர்கள்—அந்த அறிவாளிகள், எல்லாவற்றையும் அடைந்து, மனம் ஒன்றாக வைத்து, அனைத்திலும் முழுமையாக கலந்துவிடுகிறார்கள்.

வேதாந்தவிஜ்ஞாநஸுநிஶ்சிதார்தாஃ ஸம்ந்யாஸயோகாத் யதயஃ ஶுத்தஸத்த்வாஃ । தே ப்ரஹ்மலோகேஷு பராந்தகாலே பராம்ரு'தாஃ பரிமுச்யந்தி ஸர்வே

வேதாந்த அறிவில் உறுதியாக நின்று, துறவு வழியில் தூய மனம் கொண்ட யதிகள், பிரம்மலோகங்களில், காலம் முடிவடையும் போது, எல்லோரும் முழுமையாக விடுதலை பெற்று அமரராகிறார்கள்.

கதாஃ கலாஃ பஞ்சதஶ ப்ரதிஷ்டா தேவாஶ்ச ஸர்வே ப்ரதிதேவதாஸு । கர்மாணி விஜ்ஞாநமயஶ்ச ஆத்மா பரேऽவ்யயே ஸர்வே ஏகீபவந்தி

பதினைந்து கலைகள், எல்லா தேவர்கள் தங்கள் தலையாய தேவர்களோடு இணைந்து போனபோது, எல்லா கர்மங்களும், அறிவால் ஆன ஆத்மாவும், அந்த உயர்ந்த அழியாத ஒன்றில் ஒன்றாகி விடுகின்றன.

யதா நத்யஃ ஸ்யந்தமாநாஃ ஸமுத்ரேऽ ஸ்தம் கச்சந்தி நாமரூபே விஹாய । ததா வித்வாந் நாமரூபாத்விமுக்தஃ பராத்பரம் புருஷமுபைதி திவ்யம்

நதிகள் ஓடிக்கொண்டே சமுத்திரத்தில் பெயரையும் உருவையும் விட்டுவிட்டு கலந்துவிடும் போல, அறிவுடையவன் பெயரும் உருவமும் நீங்கிப், எல்லாவற்றுக்கும் அப்பாற்பட்ட தெய்வீகமான பரமபுருஷனை அடைகிறான்.

ஸ யோ ஹ வை தத் பரமம் ப்ரஹ்ம வேத ப்ரஹ்மைவ பவதி நாஸ்யாப்ரஹ்மவித்குலே பவதி । தரதி ஶோகம் தரதி பாப்மாநம் குஹாக்ரந்திப்யோ விமுக்தோऽம்ரு'தோ பவதி

யார் அந்த பரம்பொருளை உண்மையாக அறிகிறாரோ, அவர் பிரம்மமே ஆகிவிடுகிறார்; அவருடைய குடும்பத்தில் பிரம்மத்தை அறியாதவர் பிறக்கமாட்டார். அவர் துக்கத்தையும், பாவத்தையும் கடந்து, உள்ளத்தின் கட்டுகளைத் தள்ளி, அமரராகிறான்.

ததேதத்ரு'சாऽப்யுக்தம் । க்ரியாவந்தஃ ஶ்ரோத்ரியா ப்ரஹ்மநிஷ்டாஃ ஸ்வயம் ஜுஹ்வத ஏகர்ஷிம் ஶ்ரத்தயந்தஃ । தேஷாமேவைதாம் ப்ரஹ்மவித்யாம் வதேத ஶிரோவ்ரதம் விதிவத் யைஸ்து சீர்ணம்

இதையே ஒரு பாடலில் கூறப்பட்டுள்ளது: செயலில் ஈடுபட்டும், வேதம் அறிந்தும், பிரம்மத்தில் நிலைத்தும், தாங்களே ஒரு தீயில் நம்பிக்கையுடன் அர்ப்பணிப்பவர்களுக்கு மட்டும் இந்த பிரம்ம அறிவை சொல்ல வேண்டும்; அவர்கள் தலைவிரதம் முறையாக செய்திருக்க வேண்டும்.

ததேதத் ஸத்யம்ரு'ஷிரங்கிராஃ புரோவாச நைததசீர்ணவ்ரதோऽதீதே । நமஃ பரமரு'ஷிப்யோ நமஃ பரமரு'ஷிப்யஃ

இது உண்மை: முனிவர் அங்கிரஸ் பழைய காலத்தில் இதை அறிவித்தார்; விரதம் செய்யாதவர் இதை படிக்க முடியாது. பரம முனிவர்களுக்கு வணக்கம், பரம முனிவர்களுக்கு வணக்கம்.