முண்டகோபநிஷத்

புருஷ ஏவேதம் விஶ்வம் கர்ம தபோ ப்ரஹ்ம பராம்ரு'தம் । ஏதத்யோ வேத நிஹிதம் குஹாயாம் ஸோऽவித்யாக்ரந்திம் விகிரதீஹ ஸோம்ய

இந்த உலகம் முழுவதும், செயல், தவம், பரம்பொருள், இறுதி அமிர்தம்—அவை அனைத்தும் அந்த புருஷனே. இந்த இரகசியத்தில் மறைந்திருக்கும் இதை யார் உணர்கிறாரோ, அவர்கள் அறியாமை என்ற கட்டை உடைத்துவிடுகிறார்கள், அன்புள்ளவனே.

ஆவிஃ ஸம்நிஹிதம் குஹாசரம் நாம மஹத்பதமத்ரைதத் ஸமர்பிதம் । ஏஜத்ப்ராணந்நிமிஷச்ச யதேதஜ்ஜாநத ஸதஸத்வரேண்யம் பரம் விஜ்ஞாநாத்யத்வரிஷ்டம் ப்ரஜாநாம்

தெளிவாக, அருகில், இரகசியமாக உள்ள அந்த பெரிய இடம் இங்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளது. அது அசைந்து, உயிர் வாங்கி, கண் இமைக்கும்; அது இருப்பும் இல்லாமையும் ஆகும் என்பதை அறிந்து கொள்ள வேண்டும்; அது உயிர்களுக்கு மிக உயர்ந்த அறிவாகும்.

யதர்சிமத்யதணுப்யோऽணு ச யஸ்மிँல்லோகா நிஹிதா லோகிநஶ்ச । ததேததக்ஷரம் ப்ரஹ்ம ஸ ப்ராணஸ்தது வாங்மநஃ ததேதத்ஸத்யம் ததம்ரு'தம் தத்வேத்தவ்யம் ஸோம்ய வித்தி

ஒளிரும், மிகச் சிறியதைவிடச் சிறியது, அதில் உலகங்களும் அவற்றில் வாழ்பவர்களும் உள்ளனர்—அது அழிவில்லாத பரம்பொருள், அது உயிர், அது வாக்கு, அது மனம்; அது உண்மை, அது அமரத்துவம், அது அறிய வேண்டியது, அன்புள்ளவனே, அதை அறிந்து கொள்.

தநுர்க்ரு'ஹீத்வௌபநிஷதம் மஹாஸ்த்ரம் ஶரம் ஹ்யுபாஸா நிஶிதம் ஸந்தயீத । ஆயம்ய தத்பாவகதேந சேதஸா லக்ஷ்யம் ததேவாக்ஷரம் ஸோம்ய வித்தி

உபநிஷத்தை பெரிய வில்லாக எடுத்துக்கொண்டு, தியானத்தை கூர்மையான அம்பாக வைத்து, அந்த நிலையை மனதில் கொண்டு வில்லைக் கொண்டு இழுத்து, அழிவில்லாததை குறியாகக் கொண்டு அறிந்து கொள், அன்புள்ளவனே.

ப்ரணவோ தநுஃ ஶாரோ ஹ்யாத்மா ப்ரஹ்ம தல்லக்ஷ்யமுச்யதே । அப்ரமத்தேந வேத்தவ்யம் ஶரவத் தந்மயோ பவேத்

ஓம் என்பது வில், ஆன்மா என்பது அம்பு, பரம்பொருள் என்பது குறி என்று கூறப்படுகிறது. அதனை கவனச்சிதறல் இல்லாமல் துளைத்து, அம்பு போல அதோடு ஒன்றாக வேண்டும்.

யஸ்மிந் த்யௌஃ ப்ரு'திவீ சாந்தரிக்ஷமோதம் மநஃ ஸஹ ப்ராணைஶ்ச ஸர்வைஃ । தமேவைகம் ஜாநத ஆத்மாநமந்யா வாசோ விமுஞ்சதாம்ரு'தஸ்யைஷ ஸேதுஃ

வானமும் பூமியும் இடைவெளியும், மனமும் உயிரும் எல்லாம் ஒரே ஆத்மாவில் பின்னப்பட்டுள்ளன என்பதை அறிந்துகொள். அந்த ஆத்மாவை மட்டும் அறிந்து, மற்ற எல்லா வார்த்தைகளையும் விட்டு விடு. இது தான் அமரத்துவத்திற்கான பாலம்.

அரா இவ ரதநாபௌ ஸம்ஹதா யத்ர நாட்யஃ । ஸ ஏஷோऽந்தஶ்சரதே பஹுதா ஜாயமாநஃ । ஓமித்யேவம் த்யாயத ஆத்மாநம் ஸ்வஸ்தி வஃ பாராய தமஸஃ பரஸ்தாத்

ஒரு சக்கரத்தின் நாபியில் spoke-கள் சேரும் போல, எல்லா நாடிகளும் அந்த ஒரே ஆத்மாவில் இணைந்துள்ளன. அவன் உள்ளுக்குள் பலவகையாக தோன்றுகிறான். அந்த ஆத்மாவை ஓம் என்று தியானி. நீங்கள் நலமாக இருங்கள்; இருள் கடந்துபோகட்டும்.

யஃ ஸர்வஜ்ஞஃ ஸர்வவித் யஸ்யைஷ மஹிமா புவி । திவ்யே ப்ரஹ்மபுரே ஹ்யேஷ வ்யோம்ந்யாத்மா ப்ரதிஷ்டிதஃ ॥ மநோமயஃ ப்ராணஶரீரநேதா ப்ரதிஷ்டிதோऽந்நே ஹ்ரு'தயம் ஸந்நிதாய । தத் விஜ்ஞாநேந பரிபஶ்யந்தி தீரா ஆநந்தரூபமம்ரு'தம் யத் விபாதி

எல்லாம் அறிந்தவன், எல்லாம் அறிவவன், அவனுடைய மகிமை பூமியில் விளங்குகிறது. அந்த ஆத்மா பிரம்மபுரியில், உயர்ந்த வானில் நிலை கொண்டிருக்கிறது. மனம் வடிவாகவும், உயிருக்கு தலைவனாகவும், உணவில் உறைவாகவும், இதயத்தில் தங்கியிருக்கிறான். அந்த அறிவால் ஞானிகள் ஆனந்த வடிவான, அமரமான அவனை காண்கிறார்கள்.

பித்யதே ஹ்ரு'தயக்ரந்திஶ்சித்யந்தே ஸர்வஸம்ஶயாஃ । க்ஷீயந்தே சாஸ்ய கர்மாணி தஸ்மிந் த்ரு'ஷ்டே பராவரே

அந்த உயர்ந்ததை காணும் போது, இதயக் கட்டு அவிழ்கிறது, எல்லா சந்தேகங்களும் அறுந்து போகின்றன, அவனுடைய கர்மங்கள் எல்லாம் முடிவடைகின்றன.

ஹிரண்மயே பரே கோஶே விரஜம் ப்ரஹ்ம நிஷ்கலம் । தச்சுப்ரம் ஜ்யோதிஷம் ஜ்யோதிஸ்தத் யதாத்மவிதோ விதுஃ

அந்த உயர்ந்த பொன்னிறக் கவசத்தில், கலங்காத, பிளவில்லாத பரம பிரம்மம் உள்ளது. அந்த ஒளியின் ஒளியை ஆத்மாவை அறிந்தவர்கள் காண்கிறார்கள்.

ந தத்ர ஸூர்யோ பாதி ந சந்த்ரதாரகம் நேமா வித்யுதோ பாந்தி குதோऽயமக்நிஃ । தமேவ பாந்தமநுபாதி ஸர்வம் தஸ்ய பாஸா ஸர்வமிதம் விபாதி

அங்கே சூரியன் ஒளியில்லை, சந்திரன், நட்சத்திரங்கள், மின்னல், நெருப்பு எதுவும் ஒளியில்லை. அவன் ஒருவனே ஒளிவிட்டு எல்லாவற்றையும் பிரகாசிக்கச் செய்கிறான். அவனுடைய ஒளியால் இவை எல்லாம் பிரகாசிக்கின்றன.

ப்ரஹ்மைவேதமம்ரு'தம் புரஸ்தாத் ப்ரஹ்ம பஶ்சாத் ப்ரஹ்ம தக்ஷிணதஶ்சோத்தரேண । அதஶ்சோர்த்வம் ச ப்ரஸ்ரு'தம் ப்ரஹ்மைவேதம் விஶ்வமிதம் வரிஷ்டம்

இந்த உலகில் முன்பும் பின்பும் வலப்புறமும் இடப்புறமும் மேலும் கீழும் எல்லா இடங்களிலும் பரம பிரம்மம் தான் நிறைந்துள்ளது. இந்த உலகம் முழுவதும் அந்த உயர்ந்த பிரம்மமே.

த்வா ஸுபர்ணா ஸயுஜா ஸகாயா ஸமாநம் வ்ரு'க்ஷம் பரிஷஸ்வஜாதே । தயோரந்யஃ பிப்பலம் ஸ்வாத்வத்த்யநஶ்நந்நந்யோ அபிசாகஶீதி

இரண்டு பறவைகள், இணைந்த தோழிகளாக, ஒரே மரத்தில் உட்கார்ந்துள்ளன. அவற்றில் ஒன்று இனிப்பான பழத்தை உண்டு, மற்றொன்று பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

ஸமாநே வ்ரு'க்ஷே புருஷோ நிமக்நோऽ நீஶயா ஶோசதி முஹ்யமாநஃ । ஜுஷ்டம் யதா பஶ்யத்யந்யமீஶமஸ்ய மஹிமாநமிதி வீதஶோகஃ

அதே மரத்தில், ஒரு உயிர் அறியாமையில் மூழ்கி, துயரத்தில் குழம்புகிறான். ஆனால், அவன் மற்றொன்றை, அதாவது இறைவனை, அவனுடைய மகிமையை காணும் போது, துயரமின்றி விடுவான்.

யதா பஶ்யஃ பஶ்யதே ருக்மவர்ணம் கர்தாரமீஶம் புருஷம் ப்ரஹ்மயோநிம் । ததா வித்வாந் புண்யபாபே விதூய நிரஞ்ஜநஃ பரமம் ஸாம்யமுபைதி

யார் அந்த பொன்னிற படைத்தவனை, இறைவனை, ஆத்மாவை, பிரம்மத்தின் மூலத்தை காண்கிறாரோ, அவர் புண்ணிய பாவங்களை நீக்கி, களங்கமில்லாமல், உயர்ந்த சமத்துவ நிலையை அடைவார்.

ப்ரணோ ஹ்யேஷ யஃ ஸர்வபூதைர்விபாதி விஜாநந் வித்வாந் பவதே நாதிவாதீ । ஆத்மக்ரீட ஆத்மரதிஃ க்ரியாவா- நேஷ ப்ரஹ்மவிதாம் வரிஷ்டஃ

அவன் எல்லா உயிர்களிலும் பிரகாசிக்கும் உயிராக இருக்கிறான். இதை அறிந்த ஞானி வாதத்தில் ஈடுபடமாட்டான். அவன் ஆத்மாவில் விளையாடி, ஆத்மாவில் மகிழ்ந்து, செயல்களில் ஈடுபடுவான். அவன் தான் பிரம்மத்தை அறிந்தவர்களில் சிறந்தவன்.

ஸத்யேந லப்யஸ்தபஸா ஹ்யேஷ ஆத்மா ஸம்யக்ஜ்ஞாநேந ப்ரஹ்மசர்யேண நித்யம் । அந்தஃஶரீரே ஜ்யோதிர்மயோ ஹி ஶுப்ரோ யம் பஶ்யந்தி யதயஃ க்ஷீணதோஷாஃ

இந்த ஆத்மா உண்மை, தவம், சரியான அறிவு, எப்போதும் புனித வாழ்வு ஆகியவற்றால் பெறப்படுகிறது. உடலுக்குள் தூய ஒளியாக இருக்கும் அவனை, குறைகள் தீர்ந்த துறவிகள் காண்கிறார்கள்.

ஸத்யமேவ ஜயதே நாந்ரு'தம் ஸத்யேந பந்தா விததோ தேவயாநஃ । யேநாऽऽக்ரமந்த்ய்ரு'ஷயோ ஹ்யாப்தகாமா யத்ர தத் ஸத்யஸ்ய பரமம் நிதாநம்

உண்மை மட்டும் வெல்லும், பொய் அல்ல. உண்மையால் தெய்வீக வழி விரிகிறது. அந்த வழியில் ஆசைகள் தீர்ந்த முனிவர்கள் சென்று, அந்த உயர்ந்த உண்மையின் பொக்கிஷத்தை அடைகிறார்கள்.

ப்ரு'ஹச்ச தத் திவ்யமசிந்த்யரூபம் ஸூக்ஷ்மாச்ச தத் ஸூக்ஷ்மதரம் விபாதி । தூராத் ஸுதூரே ததிஹாந்திகே ச பஶ்யந்த்விஹைவ நிஹிதம் குஹாயாம்

அது பெரியது, தெய்வீகம், எண்ணிக்க முடியாத வடிவம். மிகவும் நுண்மையானதை விட நுண்மையானது. அது மிக தொலைவில் இருந்தாலும், இங்கே மிகவும் அருகிலும் உள்ளது. இதயத்தின் குகையில் அது மறைந்திருக்கிறது என்று இங்கேயே காணப்படுகிறது.

ந சக்ஷுஷா க்ரு'ஹ்யதே நாபி வாசா நாந்யைர்தேவைஸ்தபஸா கர்மண வா । ஜ்ஞாநப்ரஸாதேந விஶுத்தஸத்த்வ- ஸ்ததஸ்து தம் பஶ்யதே நிஷ்கலம் த்யாயமாநஃ

அது கண்களால் grasp செய்ய முடியாது, வார்த்தையாலும், வேறு தெய்வங்களாலும், தவமாலும், செயலாலும் பெற முடியாது. அறிவின் அருளால், மனம் தூய்மையடைந்தபோது, அந்த பிளவில்லாதவனை தியானத்தின் மூலம் காண முடியும்.

ஏஷோऽணுராத்மா சேதஸா வேதிதவ்யோ யஸ்மிந் ப்ராணஃ பஞ்சதா ஸம்விவேஶ । ப்ராணைஶ்சித்தம் ஸர்வமோதம் ப்ரஜாநாம் யஸ்மிந் விஶுத்தே விபவத்யேஷ ஆத்மா

இந்த நுண்மையான ஆத்மாவை மனத்தால் அறிய வேண்டும். அதில் உயிர் ஐந்து வகையாக புகுந்துள்ளது. எல்லா உயிர்களின் மனமும் அதில் பின்னப்பட்டுள்ளது. அது தூய்மையடைந்தபோது, அந்த ஆத்மா பிரகாசிக்கிறது.

யம் யம் லோகம் மநஸா ஸம்விபாதி விஶுத்தஸத்த்வஃ காமயதே யாம்ஶ்ச காமாந் । தம் தம் லோகம் ஜயதே தாம்ஶ்ச காமாம்- ஸ்தஸ்மாதாத்மஜ்ஞம் ஹ்யர்சயேத் பூதிகாமஃ

யார் தூய மனதுடன் எந்த உலகையும் நினைத்தாலும், எந்த ஆசையையும் விரும்பினாலும், அவர் அந்த உலகையும், அந்த ஆசைகளையும் பெறுகிறார். ஆகவே, செல்வம் விரும்புகிறவன் ஆத்மாவை அறிந்தவரை வழிபட வேண்டும்.

ஸ வேதைதத் பரமம் ப்ரஹ்ம தாம யத்ர விஶ்வம் நிஹிதம் பாதி ஶுப்ரம் । உபாஸதே புருஷம் யே ஹ்யகாமாஸ்தே ஶுக்ரமேதததிவர்தந்தி தீராஃ

அவன் அந்த உயர்ந்த பிரம்மத்தின் இல்லத்தை அறிகிறான், அங்கு இந்த உலகம் எல்லாம் தூய்மையாக பிரகாசிக்கிறது. ஆசையில்லாமல் அந்த புருஷனை வழிபடுகிற ஞானிகள் இந்த தூய உலகத்தை கடந்துபோகிறார்கள்.

காமாந் யஃ காமயதே மந்யமாநஃ ஸ காமபிர்ஜாயதே தத்ர தத்ர । பர்யாப்தகாமஸ்ய க்ரு'தாத்மநஸ்து இஹைவ ஸர்வே ப்ரவிலீயந்தி காமாஃ

யார் தம்மையே செய்பவர் என்று எண்ணி, ஆசைகளை விரும்புகிறாரோ, அவர் அந்த ஆசைகளோடு பல இடங்களில் பிறப்பை அடைகிறார். ஆனால், ஆசைகள் தீர்ந்தவரும், மனம் நிலைத்தவரும் ஆனவருக்கு, இங்கேயே எல்லா ஆசைகளும் களைந்து விடுகின்றன.

நாயமாத்மா ப்ரவசநேந லப்யோ ந மேதயா ந பஹுநா ஶ்ருதேந । யமேவைஷ வ்ரு'ணுதே தேந லப்ய- ஸ்தஸ்யைஷ ஆத்மா விவ்ரு'ணுதே தநூம் ஸ்வாம்

இந்த ஆத்மா உரை மூலம் கிடைக்காது; புத்தியாலும், அதிகம் கேள்விப்பட்டாலும் கிடைக்காது. யாரை ஆத்மா தேர்ந்தெடுக்கிறதோ, அவருக்கே அது கிடைக்கும்; அவருக்கு ஆத்மா தன் உண்மையான உருவத்தை வெளிப்படுத்தும்.

நாயமாத்மா பலஹீநேந லப்யோ ந ச ப்ரமாதாத் தபஸோ வாப்யலிங்காத் । ஏதைருபாயைர்யததே யஸ்து வித்வாம்- ஸ்தஸ்யைஷ ஆத்மா விஶதே ப்ரஹ்மதாம

இந்த ஆத்மா, பலம் இல்லாதவரால் கிடைக்காது; கவனக்குறைவாலும், தவம் முறையில்லாமல் செய்தாலும் கிடைக்காது. ஆனால், இவை மூலம் அறிவுடன் முயற்சி செய்பவருக்கு, ஆத்மா பிரம்மத்தின் நிலையை அடைகிறது.

ஸம்ப்ராப்யைநம்ரு'ஷயோ ஜ்ஞாநத்ரு'ப்தாஃ க்ரு'தாத்மாநோ வீதராகாஃ ப்ரஶாந்தாஃ தே ஸர்வகம் ஸர்வதஃ ப்ராப்ய தீரா யுக்தாத்மாநஃ ஸர்வமேவாவிஶந்தி

இதனை அடைந்த முனிவர்கள், அறிவில் திருப்தியடைந்தவர்கள், மனம் கட்டுப்படுத்தியவர்கள், ஆசை இல்லாதவர்கள், அமைதியுடன் இருப்பவர்கள்—அந்த அறிவாளிகள், எல்லாவற்றையும் அடைந்து, மனம் ஒன்றாக வைத்து, அனைத்திலும் முழுமையாக கலந்துவிடுகிறார்கள்.

வேதாந்தவிஜ்ஞாநஸுநிஶ்சிதார்தாஃ ஸம்ந்யாஸயோகாத் யதயஃ ஶுத்தஸத்த்வாஃ । தே ப்ரஹ்மலோகேஷு பராந்தகாலே பராம்ரு'தாஃ பரிமுச்யந்தி ஸர்வே

வேதாந்த அறிவில் உறுதியாக நின்று, துறவு வழியில் தூய மனம் கொண்ட யதிகள், பிரம்மலோகங்களில், காலம் முடிவடையும் போது, எல்லோரும் முழுமையாக விடுதலை பெற்று அமரராகிறார்கள்.

கதாஃ கலாஃ பஞ்சதஶ ப்ரதிஷ்டா தேவாஶ்ச ஸர்வே ப்ரதிதேவதாஸு । கர்மாணி விஜ்ஞாநமயஶ்ச ஆத்மா பரேऽவ்யயே ஸர்வே ஏகீபவந்தி

பதினைந்து கலைகள், எல்லா தேவர்கள் தங்கள் தலையாய தேவர்களோடு இணைந்து போனபோது, எல்லா கர்மங்களும், அறிவால் ஆன ஆத்மாவும், அந்த உயர்ந்த அழியாத ஒன்றில் ஒன்றாகி விடுகின்றன.