முண்டகோபநிஷத்

யஸ்யாக்நிஹோத்ரமதர்ஶமபௌர்ணமாஸ- மசாதுர்மாஸ்யமநாக்ரயணமதிதிவர்ஜிதம் ச । அஹுதமவைஶ்வதேவமவிதிநா ஹுத- மாஸப்தமாம்ஸ்தஸ்ய லோகாந் ஹிநஸ்தி

யாருடைய அக்னிஹோத்ரம் அமாவாசை, பௌர்ணமி, சதுர்மாச்யம், முதலியவை இல்லாமல், முதற்பழ நிவேதனம் செய்யாமல், அதிதி வரவேற்பு இல்லாமல், வைஸ்வதேவத்திற்கு அர்ப்பணம் செய்யாமல், முறையை பின்பற்றாமல் செய்யப்படுகிறதோ, அவனுக்கு ஏழு உலகங்களும் அழிகின்றன.

காலீ கராலீ ச மநோஜவா ச ஸுலோஹிதா யா ச ஸுதூம்ரவர்ணா । ஸ்புலிங்கிநீ விஶ்வருசீ ச தேவீ லேலாயமாநா இதி ஸப்த ஜிஹ்வாஃ

காளி, கராளி, மனோஜவா, சுலோஹிதா, சுதூம்ரவர்ணா, ஸ்புளிங்கினி, விஷ்வருசி—இந்த ஏழு ஜ்வாலைகளும் தேவியின் நாக்குகள் போல் அசைந்து கொண்டிருக்கின்றன.

ஏதேஷு யஶ்சரதே ப்ராஜமாநேஷு யதாகாலம் சாஹுதயோ ஹ்யாததாயந் । தம் நயந்த்யேதாஃ ஸூர்யஸ்ய ரஶ்மயோ யத்ர தேவாநாம் பதிரேகோऽதிவாஸஃ

இந்த ஒளிரும் ஜ்வாலைகளில், யார் சரியான நேரத்தில் ஹோமம் செய்கிறார்களோ, அவர்களை சூரியனின் கதிர்கள், தேவாதிகளின் தலைவன் இருக்கும் இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்கின்றன.

ஏஹ்யேஹீதி தமாஹுதயஃ ஸுவர்சஸஃ ஸூர்யஸ்ய ரஶ்மிபிர்யஜமாநம் வஹந்தி । ப்ரியாம் வாசமபிவதந்த்யோऽர்சயந்த்ய ஏஷ வஃ புண்யஃ ஸுக்ரு'தோ ப்ரஹ்மலோகஃ

'வா, வா' என்று அழைக்கும் அந்த பிரகாசமான ஹோமங்கள், சூரியனின் கதிர்கள் மூலம் யாகம் செய்பவரை எடுத்துச் செல்கின்றன. இனிய வார்த்தைகள் பேசிக் கொண்டு, புகழ்ந்து கொண்டு, இது உங்களுக்கு கிடைக்கும் புண்ணியமான, நல்ல செயலால் பெறும் பிரம்மலோகம்.

ப்லவா ஹ்யேதே அத்ரு'டா யஜ்ஞரூபா அஷ்டாதஶோக்தமவரம் யேஷு கர்ம । ஏதச்ச்ரேயோ யேऽபிநந்தந்தி மூடா ஜராம்ரு'த்யும் தே புநரேவாபி யந்தி

இவை யாகம் என்ற பெயரில் உள்ள பலவகைச் செயல்கள், உறுதியற்ற தோணிகள் போன்றவை; அவை பதினெட்டு வகை குறைந்த செயல்களாக விவரிக்கப்படுகின்றன. இதில் சிறந்தது என்று எண்ணி மகிழும் அறியாதவர்கள், மீண்டும் பிறப்பு, முதுமை, மரணம் ஆகியவற்றை அடைகின்றனர்.

அவித்யாயாமந்தரே வர்தமாநாஃ ஸ்வயம் தீராஃ பண்டிதம் மந்யமாநாஃ । ஜங்கந்யமாநாஃ பரியந்தி மூடா அந்தேநைவ நீயமாநா யதாந்தாஃ

அறிவில்லாத நிலையிலேயே, தாங்கள் புத்திசாலி, பண்டிதர் என்று எண்ணும் அறியாதவர்கள், வழிகாட்டும் பார்வையற்றவரை பின்பற்றும் பார்வையற்றவர்கள் போல, இடர் அடைந்து அலைந்து திரிகின்றனர்.

அவித்யாயாம் பஹுதா வர்தமாநா வயம் க்ரு'தார்தா இத்யபிமந்யந்தி பாலாஃ । யத் கர்மிணோ ந ப்ரவேதயந்தி ராகாத் தேநாதுராஃ க்ஷீணலோகாஶ்ச்யவந்தே

அறிவில்லாத பல வழிகளில் வாழும் குழந்தைகள், தாங்கள் எல்லாம் செய்துவிட்டோம் என்று எண்ணுகிறார்கள். ஆனால், கர்மங்களைச் செய்பவர்கள் ஆசையால் உண்மையை அறியாமல், அதனால் துன்பம் அடைந்து, அவர்களது உலகங்கள் அழிந்து வீழ்கின்றன.

இஷ்டாபூர்தம் மந்யமாநா வரிஷ்டம் நாந்யச்ச்ரேயோ வேதயந்தே ப்ரமூடாஃ । நாகஸ்ய ப்ரு'ஷ்டே தே ஸுக்ரு'தேऽநுபூத்வேமம் லோகம் ஹீநதரம் வா விஶந்தி

யாகம், தானம் ஆகியவற்றையே சிறந்தது என்று எண்ணும் அறியாமையுள்ளவர்கள், அதற்கு மேல் நல்லது எதுவும் தெரியாமல், சொற்புண்ணியத்தின் பலனை விண்ணுலகில் அனுபவித்து முடிந்ததும், இந்த உலகத்திற்கோ அல்லது அதைவிட கீழான உலகத்திற்கோ பிறக்கின்றார்கள்.

தபஃஶ்ரத்தே யே ஹ்யுபவஸந்த்யரண்யே ஶாந்தா வித்வாம்ஸோ பைக்ஷ்யசர்யாம் சரந்தஃ । ஸூர்யத்வாரேண தே விரஜாஃ ப்ரயாந்தி யத்ராம்ரு'தஃ ஸ புருஷோ ஹ்யவ்யயாத்மா

வனத்தில் தங்கி, தவம், நம்பிக்கை ஆகியவற்றை கடைபிடித்து, அமைதியுடன், அறிவுடன், பிச்சை எடுத்து வாழும் அவர்கள், சூரியனின் பாதையில் புனிதராய் சென்று, அழிவில்லாத அமரன் இருக்கும் இடத்தை அடைகிறார்கள்.

பரீக்ஷ்ய லோகாந் கர்மசிதாந் ப்ராஹ்மணோ நிர்வேதமாயாந்நாஸ்த்யக்ரு'தஃ க்ரு'தேந । தத்விஜ்ஞாநார்தம் ஸ குருமேவாபிகச்சேத் ஸமித்பாணிஃ ஶ்ரோத்ரியம் ப்ரஹ்மநிஷ்டம்

வினை மூலம் கிடைக்கும் உலகங்களை ஆராய்ந்து பார்த்த பண்டிதன், செய்யப்படாதது செய்கையால் கிடைக்காது என்று ஏமாற்றமடைந்து, அந்த உண்மையை அறிய, கையில் சமிது எடுத்துக்கொண்டு, வேதம் அறிந்தும் பரம்பொருளில் நிலைபெற்றும் இருக்கும் ஆசானை நாட வேண்டும்.

தஸ்மை ஸ வித்வாநுபஸந்நாய ஸம்யக் ப்ரஶாந்தசித்தாய ஶமாந்விதாய । யேநாக்ஷரம் புருஷம் வேத ஸத்யம் ப்ரோவாச தாம் தத்வதோ ப்ரஹ்மவித்யாம்

அருமையாக அணுகி, மனம் அமைதியுடன், ஒழுக்கத்துடன் இருக்கும் மாணவனுக்காக, அந்த அறிவுள்ள ஆசான், அழிவில்லாத உண்மை புருஷனை அறியச் செய்யும் பரம்பொருள் அறிவை உண்மையாக அறிவிக்கிறார்.

ததேதத் ஸத்யம் யதா ஸுதீப்தாத் பாவகாத்விஸ்புலிங்காஃ ஸஹஸ்ரஶஃ ப்ரபவந்தே ஸரூபாஃ । ததாऽக்ஷராத்விவிதாஃ ஸோம்ய பாவாஃ ப்ரஜாயந்தே தத்ர சைவாபி யந்தி

இது உண்மை: எவ்வாறு தீயிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான சிறுகனல்கள் ஒரே மாதிரியாக எழுகின்றனவோ, அதுபோல் அழிவில்லாத பரம்பொருளிலிருந்து பலவகை உயிர்கள் தோன்றி, மீண்டும் அதிலேயே சென்று சேர்கின்றன.

திவ்யோ ஹ்யமூர்தஃ புருஷஃ ஸ பாஹ்யாப்யந்தரோ ஹ்யஜஃ । அப்ராணோ ஹ்யமநாஃ ஶுப்ரோ ஹ்யக்ஷராத் பரதஃ பரஃ

அந்த தெய்வீகமான, உருவமற்ற புருஷன் உள்ளிலும் புறத்திலும் இருக்கிறான்; அவன் பிறவியற்றவன், உயிரும் மனமும் இல்லாதவன், தூயவன், அழிவில்லாததைவிடவும் உயர்ந்தவன்.

ஏதஸ்மாஜ்ஜாயதே ப்ரணோ மநஃ ஸர்வேந்த்ரியாணி ச । கம் வாயுர்ஜ்யோதிராபஃ ப்ரு'திவீ விஶ்வஸ்ய தாரிணீ

அவனிடமிருந்து உயிர், மனம், எல்லா அறிவுப்புலன்களும், ஆகாயம், காற்று, ஒளி, நீர், பூமி—இந்த உலகத்தின் ஆதாரம்—எல்லாம் தோன்றுகின்றன.

அக்நீர்மூர்தா சக்ஷுஷீ சந்த்ரஸூர்யௌ திஶஃ ஶ்ரோத்ரே வாக் விவ்ரு'தாஶ்ச வேதாஃ । வாயுஃ ப்ரணோ ஹ்ரு'தயம் விஶ்வமஸ்ய பத்ப்யாம் ப்ரு'திவீ ஹ்யேஷ ஸர்வபூதாந்தராத்மா

அக்னி அவனது தலை, சந்திரன் சூரியன் அவனது கண்கள், திசைகள் அவனது செவிகள், வாக்கும் வெளிப்பட்ட வேதங்களும் அவனது வாய்; காற்று அவனது உயிர், உலகம் அவனது இதயம், பூமி அவனது பாதங்கள்—அவன் எல்லா உயிர்களிலும் உள்ளே இருக்கும் ஆன்மா.

தஸ்மாதக்நிஃ ஸமிதோ யஸ்ய ஸூர்யஃ ஸோமாத் பர்ஜந்ய ஓஷதயஃ ப்ரு'திவ்யாம் । புமாந் ரேதஃ ஸிஞ்சதி யோஷிதாயாம் பஹ்வீஃ ப்ரஜாஃ புருஷாத் ஸம்ப்ரஸூதாஃ

அவனிடமிருந்து அக்னி தோன்றுகிறது, அதன் எரிபொருள் சூரியன்; சந்திரனிலிருந்து மழை, மழையிலிருந்து பூமியில் செடிகள்; ஆண் பெண்ணிடம் விதை ஊற்றினால், அந்த புருஷனிலிருந்து பல உயிர்கள் பிறக்கின்றன.

தஸ்மாத்ரு'சஃ ஸாம யஜூம்ஷி தீக்ஷா யஜ்ஞாஶ்ச ஸர்வே க்ரதவோ தக்ஷிணாஶ்ச । ஸம்வத்ஸரஶ்ச யஜமாநஶ்ச லோகாஃ ஸோமோ யத்ர பவதே யத்ர ஸூர்யஃ

அவனிடமிருந்து ரிக், சாம, யஜுர் வேதங்கள், தீட்சை, எல்லா யாகங்கள், கிரியைகள், தானங்கள், வருடம், யாகம் செய்யும் மனிதர், உலகங்கள்—சந்திரன் தூய்மையடைந்து, சூரியன் பிரகாசிக்கும் இடம்—எல்லாம் தோன்றுகின்றன.

தஸ்மாச்ச தேவா பஹுதா ஸம்ப்ரஸூதாஃ ஸாத்யா மநுஷ்யாஃ பஶவோ வயாம்ஸி । ப்ராணாபாநௌ வ்ரீஹியவௌ தபஶ்ச ஶ்ரத்த ஸத்யம் ப்ரஹ்மசர்யம் விதிஶ்ச

அவனிடமிருந்து தேவதைகள் பலவகையாக, சாத்யர்கள், மனிதர்கள், மிருகங்கள், பறவைகள், உயிர், வெளியேறும் காற்று, அரிசி, பார்லி, தவம், நம்பிக்கை, சத்தியம், பிரம்மச்சரியம், ஒழுங்கு ஆகியவை தோன்றுகின்றன.

ஸப்த ப்ராணாஃ ப்ரபவந்தி தஸ்மாத் ஸப்தார்சிஷஃ ஸமிதஃ ஸப்த ஹோமாஃ । ஸப்த இமே லோகா யேஷு சரந்தி ப்ராணா குஹாஶயா நிஹிதாஃ ஸப்த ஸப்த

அவனிடமிருந்து ஏழு உயிர்தாரங்கள், ஏழு ஜ்வாலைகள், ஏழு சமிதுகள், ஏழு ஹோமங்கள், ஏழு உலகங்கள்—அவற்றில் உயிர்கள் இருப்பது, அந்த இரகசிய இடத்தில் ஏழு ஏழாக அமைந்துள்ளன.

அதஃ ஸமுத்ரா கிரயஶ்ச ஸர்வேऽஸ்மாத் ஸ்யந்தந்தே ஸிந்தவஃ ஸர்வரூபாஃ । அதஶ்ச ஸர்வா ஓஷதயோ ரஸஶ்ச யேநைஷ பூதைஸ்திஷ்டதே ஹ்யந்தராத்மா

அவனிடமிருந்து எல்லா கடல்களும் மலைகளும் உருவாகின்றன; அவனிடமிருந்து எல்லா வடிவங்களிலும் நதிகள் ஓடுகின்றன; அவனிடமிருந்து எல்லா செடிகள், அவற்றின் சாறு; அவன் உயிர்களில் உள்ளே இருக்கும் ஆன்மா.

புருஷ ஏவேதம் விஶ்வம் கர்ம தபோ ப்ரஹ்ம பராம்ரு'தம் । ஏதத்யோ வேத நிஹிதம் குஹாயாம் ஸோऽவித்யாக்ரந்திம் விகிரதீஹ ஸோம்ய

இந்த உலகம் முழுவதும், செயல், தவம், பரம்பொருள், இறுதி அமிர்தம்—அவை அனைத்தும் அந்த புருஷனே. இந்த இரகசியத்தில் மறைந்திருக்கும் இதை யார் உணர்கிறாரோ, அவர்கள் அறியாமை என்ற கட்டை உடைத்துவிடுகிறார்கள், அன்புள்ளவனே.

ஆவிஃ ஸம்நிஹிதம் குஹாசரம் நாம மஹத்பதமத்ரைதத் ஸமர்பிதம் । ஏஜத்ப்ராணந்நிமிஷச்ச யதேதஜ்ஜாநத ஸதஸத்வரேண்யம் பரம் விஜ்ஞாநாத்யத்வரிஷ்டம் ப்ரஜாநாம்

தெளிவாக, அருகில், இரகசியமாக உள்ள அந்த பெரிய இடம் இங்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளது. அது அசைந்து, உயிர் வாங்கி, கண் இமைக்கும்; அது இருப்பும் இல்லாமையும் ஆகும் என்பதை அறிந்து கொள்ள வேண்டும்; அது உயிர்களுக்கு மிக உயர்ந்த அறிவாகும்.

யதர்சிமத்யதணுப்யோऽணு ச யஸ்மிँல்லோகா நிஹிதா லோகிநஶ்ச । ததேததக்ஷரம் ப்ரஹ்ம ஸ ப்ராணஸ்தது வாங்மநஃ ததேதத்ஸத்யம் ததம்ரு'தம் தத்வேத்தவ்யம் ஸோம்ய வித்தி

ஒளிரும், மிகச் சிறியதைவிடச் சிறியது, அதில் உலகங்களும் அவற்றில் வாழ்பவர்களும் உள்ளனர்—அது அழிவில்லாத பரம்பொருள், அது உயிர், அது வாக்கு, அது மனம்; அது உண்மை, அது அமரத்துவம், அது அறிய வேண்டியது, அன்புள்ளவனே, அதை அறிந்து கொள்.

தநுர்க்ரு'ஹீத்வௌபநிஷதம் மஹாஸ்த்ரம் ஶரம் ஹ்யுபாஸா நிஶிதம் ஸந்தயீத । ஆயம்ய தத்பாவகதேந சேதஸா லக்ஷ்யம் ததேவாக்ஷரம் ஸோம்ய வித்தி

உபநிஷத்தை பெரிய வில்லாக எடுத்துக்கொண்டு, தியானத்தை கூர்மையான அம்பாக வைத்து, அந்த நிலையை மனதில் கொண்டு வில்லைக் கொண்டு இழுத்து, அழிவில்லாததை குறியாகக் கொண்டு அறிந்து கொள், அன்புள்ளவனே.

ப்ரணவோ தநுஃ ஶாரோ ஹ்யாத்மா ப்ரஹ்ம தல்லக்ஷ்யமுச்யதே । அப்ரமத்தேந வேத்தவ்யம் ஶரவத் தந்மயோ பவேத்

ஓம் என்பது வில், ஆன்மா என்பது அம்பு, பரம்பொருள் என்பது குறி என்று கூறப்படுகிறது. அதனை கவனச்சிதறல் இல்லாமல் துளைத்து, அம்பு போல அதோடு ஒன்றாக வேண்டும்.

யஸ்மிந் த்யௌஃ ப்ரு'திவீ சாந்தரிக்ஷமோதம் மநஃ ஸஹ ப்ராணைஶ்ச ஸர்வைஃ । தமேவைகம் ஜாநத ஆத்மாநமந்யா வாசோ விமுஞ்சதாம்ரு'தஸ்யைஷ ஸேதுஃ

வானமும் பூமியும் இடைவெளியும், மனமும் உயிரும் எல்லாம் ஒரே ஆத்மாவில் பின்னப்பட்டுள்ளன என்பதை அறிந்துகொள். அந்த ஆத்மாவை மட்டும் அறிந்து, மற்ற எல்லா வார்த்தைகளையும் விட்டு விடு. இது தான் அமரத்துவத்திற்கான பாலம்.

அரா இவ ரதநாபௌ ஸம்ஹதா யத்ர நாட்யஃ । ஸ ஏஷோऽந்தஶ்சரதே பஹுதா ஜாயமாநஃ । ஓமித்யேவம் த்யாயத ஆத்மாநம் ஸ்வஸ்தி வஃ பாராய தமஸஃ பரஸ்தாத்

ஒரு சக்கரத்தின் நாபியில் spoke-கள் சேரும் போல, எல்லா நாடிகளும் அந்த ஒரே ஆத்மாவில் இணைந்துள்ளன. அவன் உள்ளுக்குள் பலவகையாக தோன்றுகிறான். அந்த ஆத்மாவை ஓம் என்று தியானி. நீங்கள் நலமாக இருங்கள்; இருள் கடந்துபோகட்டும்.

யஃ ஸர்வஜ்ஞஃ ஸர்வவித் யஸ்யைஷ மஹிமா புவி । திவ்யே ப்ரஹ்மபுரே ஹ்யேஷ வ்யோம்ந்யாத்மா ப்ரதிஷ்டிதஃ ॥ மநோமயஃ ப்ராணஶரீரநேதா ப்ரதிஷ்டிதோऽந்நே ஹ்ரு'தயம் ஸந்நிதாய । தத் விஜ்ஞாநேந பரிபஶ்யந்தி தீரா ஆநந்தரூபமம்ரு'தம் யத் விபாதி

எல்லாம் அறிந்தவன், எல்லாம் அறிவவன், அவனுடைய மகிமை பூமியில் விளங்குகிறது. அந்த ஆத்மா பிரம்மபுரியில், உயர்ந்த வானில் நிலை கொண்டிருக்கிறது. மனம் வடிவாகவும், உயிருக்கு தலைவனாகவும், உணவில் உறைவாகவும், இதயத்தில் தங்கியிருக்கிறான். அந்த அறிவால் ஞானிகள் ஆனந்த வடிவான, அமரமான அவனை காண்கிறார்கள்.

பித்யதே ஹ்ரு'தயக்ரந்திஶ்சித்யந்தே ஸர்வஸம்ஶயாஃ । க்ஷீயந்தே சாஸ்ய கர்மாணி தஸ்மிந் த்ரு'ஷ்டே பராவரே

அந்த உயர்ந்ததை காணும் போது, இதயக் கட்டு அவிழ்கிறது, எல்லா சந்தேகங்களும் அறுந்து போகின்றன, அவனுடைய கர்மங்கள் எல்லாம் முடிவடைகின்றன.