नयनैः न गृहीतव्यः, न वाचा, नान्यैः देवैः, न तपसा, न कर्मणा च। ज्ञानस्य प्रसादेन, यदा मनः शुद्धीभवति, तदा ध्यानयोगेन तद् अद्वैतं सत् दृश्यते। अयं सूक्ष्म आत्मा मनसा एव ज्ञेयः, यत्र प्राणः पञ्चधा प्रविष्टः। तस्मिन आत्मनि सर्वेषां भूतानां मनांसि आवृतानि; यदा तद् शुद्धीभवति, तदा आत्मा प्रकाशते। यः शुद्धमना यद् यद् लोकं मनसा इच्छति, यद् यद् कामं कामयते, स तं लोकं तान् कामान् प्राप्नोति। तस्मात् यः श्रेयः इच्छति, स आत्मज्ञं उपासीत। स यः ब्रह्मणः परमं धाम वेद, यत्र विश्वं प्रतिष्ठितं, तद् तेजस्वि, शुद्धं। ये विविक्तकामाः पुरुषं उपासते, ते शुद्धं लोकं अतिक्रान्ताः। यः कर्ता इति मन्यते, कामान् कामयते, स तैः कामैः पुनः पुनः जन्मन् यत्र यत्र कामः, तत्र तत्र जायते। किन्तु यस्य सर्वे कामाः प्रोषिताः, आत्मा प्रतिष्ठितः, तस्य सर्वे कामाः अत्रैव लीयन्ते। नायमात्मा उपदेशेन लभ्यः, न बुद्ध्या, न बहुन श्रुत्या; येन इच्छति आत्मा, स तस्य स्वरूपं दर्शयति। नायमात्मा बलहीनेन लभ्यः, न प्रमादेन, न अप्रयत्नेन; किन्तु येन युक्तः ज्ञानयोगेन, तस्मै आत्मा ब्रह्मधाम प्रविशति। तद् प्राप्त्वा, ऋषयः ज्ञानतृप्ताः, आत्मन्यः, विरक्ताः, शान्ताः, सर्वव्यापिनि समाहितचित्ताः सर्वं प्रविशन्ति। ये तपस्विनः, शुद्धमना, वेदान्तविद्या निष्ठिताः, त्यागयोगेन दृढाः, तेषां कालान्ते ब्रह्मलोकेषु, सर्वे विमुक्ताः अमृताः भवन्ति। यदा पञ्चदश भागाः, सर्वे देवाः, तेषां अधिष्ठातृ देवाः च समाहिताः, तदा सर्वे कर्माणि, विज्ञानमयं आत्मा च, परमक्षरे एकीभवन्ति। यथा प्रवाहिन्यः नद्यः समुद्रं प्रविशन्ति, नामरूपं विहाय, तथा विद्वान् नामरूपात् विमुक्तः, परात् परं दिव्यं पुरुषं प्राप्नोति। यः तद् ब्रह्म परमं वेद, स ब्रह्मैव भवति; तस्य वंशे ब्रह्मवित् अज्ञानः न जायते। स शोकं अतिक्रान्ति, पापं अतिक्रान्ति, हृदयग्रन्थिं विमुक्तः, अमृतः भवति। एषा श्लोकः उद्घोष्यते— ये कर्मिणः, शास्त्रविदः, ब्रह्मनिष्ठाः, श्रद्धया एकाग्रे अग्नौ हविः ददति, तेषां एव एष ब्रह्मविद्या उपदिष्टव्यः, ये शिरोव्रतं सम्यक् कृतवन्तः। एषा सत्यम्— अङ्गिरा ऋषिः पूर्वे समये इदं उक्तवान्; न शिरोव्रतं अकुर्वन् इदं अधीयीत। नमः परमर्षिभ्यः, नमः परमर्षिभ्यः।