ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨ ਵਿਆਪਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦਿਲ ਦੇ ਗੰਢਾਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ: ਜੋ ਲੋਕ ਕਰਮਸ਼ੀਲ ਹਨ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇਕ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰ ਦੀ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ: ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅੰਗੀਰਸ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਿਰ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਇਸ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦਾ। ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।