ଏହି ଉପନିଷଦର ଗଭୀର ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ସେଇ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସତ୍ୟକୁ ନ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା, ନ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା, ନ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ନ ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା କାର୍ମା କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ। ଯେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନର କୃପାରେ ମନ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ମନନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅଭେଦ୍ୟ ସତ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରାଯାଏ। ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଆତ୍ମାକୁ ମନ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରିବା ଦରକାର, ଯେଉଁଠାରେ ପଞ୍ଚଭିନ୍ନ ପ୍ରାଣଶକ୍ତି ନିବେଶିତ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ମନ ଏହି ଆତ୍ମାରେ ଏକତ୍ରିତ ଅଟୁଟ ଅଛି। ଯେତେବେଳେ ଏହି ଆତ୍ମା ପବିତ୍ର ହୁଏ, ତାହା ସ୍ୱୟଂ ଚମକୁଥିବା ଆଲୋକରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ଏହି ପବିତ୍ର ମନ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଲୋକକୁ ଚିନ୍ତା କରେ, ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେ ସେଇ ଲୋକ ଓ ଇଚ୍ଛାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏହିପରି, ଯେଉଁଠି ସମୃଦ୍ଧି ଚାହାଁନ୍ତି, ସେ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ଯିଏ ଏହି ବ୍ରହ୍ମର ପରମ ନିବାସକୁ ଜାଣନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଅବସ୍ଥିତ ଓ ପବିତ୍ର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଛି, ସେଇ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ନିର୍ଇଛ୍ଛା ଭାବେ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି, ଏହି ପବିତ୍ର ସଂସାରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଯାନ୍ତି। ଯିଏ ନିଜକୁ କର୍ତ୍ତା ଭାବି ଇଚ୍ଛାବିହ୍ନ ପଦାର୍ଥ ଚାହାଁନ୍ତି, ସେ ପୁନଃପୁନଃ ଏହି ଇଚ୍ଛା ସହ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯାହାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଯାଏ, ଯାହାଙ୍କର ଆତ୍ମା ନିଶ୍ଚଳ ଅଛି, ସେଠି ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଏଠି ଅପସାରିତ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ଆତ୍ମା ଶିକ୍ଷା, ବୁଦ୍ଧି କିମ୍ବା ଅଧିକ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏନାହିଁ; ଏହି ଆତ୍ମା ଯାହାକୁ ଚୟନ କରେ, ସେଉଁଠି ସ୍ୱୟଂ ଆତ୍ମା ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପ୍ରକୃତ ରୂପ ଦେଖାଏ। ଯିଏ ଶକ୍ତିହୀନ, ଅସାବଧାନ କିମ୍ବା ଅପତ୍ରପ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଆତ୍ମାକୁ ଲାଭ କରିପାରିବେନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ଜ୍ଞାନ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଅନୁଷ୍ଠାନ ସହ ଚେଷ୍ଟା କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଏହି ଆତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମର ନିବାସକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଏହି ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଋଷିମାନେ ଜ୍ଞାନରେ ତୃପ୍ତ, ନିୟମିତ, ରାଗ-ଦ୍ୱେଷ ଶୂନ୍ୟ, ଶାନ୍ତ ଓ ଏକତାରେ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଆତ୍ମାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଯେଉଁ ତ୍ୟାଗୀମାନେ ପବିତ୍ର ମନ ଓ ବେଦାନ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ଦୃଢ଼ ଅଟୁଟ, ସେମାନେ ଜୀବନର ଶେଷରେ ବ୍ରହ୍ମ ଲୋକରେ ପ୍ରବେଶ କରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତ ଓ ଅମର ହୋଇଯାନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ପନ୍ଦରଟି ଅଂଶ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କର ଅଧିପତି ସହିତ ବିଲୀନ ହୋଇଯାନ୍ତି, ସମସ୍ତ କାର୍ମା କ୍ରିୟା ଓ ଜ୍ଞାନମୟ ଆତ୍ମା ଏହି ଅବିନାଶୀ ପରମେକତାରେ ଏକତା ପାଇଯାଏ।