യഥാ നദ്യഃ സ്യന്ദമാനാഃ സമുദ്രേഽ സ്തം ഗച്ഛന്തി നാമരൂപേ വിഹായ । തഥാ വിദ്വാന് നാമരൂപാദ്വിമുക്തഃ പരാത്പരം പുരുഷമുപൈതി ദിവ്യമ്
നദികള് ഒഴുകി സമുദ്രത്തില് ലയിച്ച് പേരും രൂപവും വിട്ടുപോകുന്നതുപോലെ, ജ്ഞാനി പേരും രൂപവും വിട്ട് പരമമായ ദിവ്യപുരുഷനിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്.
സ യോ ഹ വൈ തത് പരമം ബ്രഹ്മ വേദ ബ്രഹ്മൈവ ഭവതി നാസ്യാബ്രഹ്മവിത്കുലേ ഭവതി । തരതി ശോകം തരതി പാപ്മാനം ഗുഹാഗ്രന്ഥിഭ്യോ വിമുക്തോഽമൃതോ ഭവതി
ആ പരമ ബ്രഹ്മം ആരറിയുന്നു, അവന് ബ്രഹ്മമായിത്തീരുന്നു; അവന്റെ വംശത്തില് ബ്രഹ്മം അറിയാത്തവന് ജനിക്കില്ല. അവന് ദുഃഖവും പാപവും കടന്ന്, ഹൃദയത്തിലെ ബന്ധനങ്ങളില് നിന്നുമൊഴിഞ്ഞ് അമൃതനാകുന്നു.
തദേതദൃചാഽഭ്യുക്തമ് । ക്രിയാവന്തഃ ശ്രോത്രിയാ ബ്രഹ്മനിഷ്ഠാഃ സ്വയം ജുഹ്വത ഏകര്ഷിം ശ്രദ്ധയന്തഃ । തേഷാമേവൈതാം ബ്രഹ്മവിദ്യാം വദേത ശിരോവ്രതം വിധിവദ് യൈസ്തു ചീര്ണമ്
ഇത് ഋചയില് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു: കര്മ്മശീലരും വേദപാരായണരും ബ്രഹ്മനിഷ്ഠരും സ്വയം വിശ്വാസത്തോടെ യജ്ഞം ചെയ്യുന്നവരും, ശിരോവ്രതം വിധിപൂര്വ്വം അനുഷ്ഠിച്ചവരോടാണ് ഈ ബ്രഹ്മവിദ്യ ഉപദേശിക്കേണ്ടത്.
തദേതത് സത്യമൃഷിരങ്ഗിരാഃ പുരോവാച നൈതദചീര്ണവ്രതോഽധീതേ । നമഃ പരമഋഷിഭ്യോ നമഃ പരമഋഷിഭ്യഃ
ഇതാണ് സത്യം: പുരാതനകാലത്ത് അംഗിരാസ് മഹര്ഷി ഇത് പ്രസ്താവിച്ചു. വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കാത്തവന് ഇതു പഠിക്കരുത്. പരമമഹര്ഷിമാര്ക്ക് വന്ദനം, പരമമഹര്ഷിമാര്ക്ക് വന്ദനം.