മുണ്ഡകോപനിഷദ്

ഒരു കാലത്ത്, യജ്ഞാഗ്നി തെളിഞ്ഞ് കത്തുമ്പോൾ, അതിന്റെ ജ്വാലകൾ കുലുങ്ങുന്ന സമയത്ത്, യജമാനൻ വൈകാതെ തന്നെ ഘൃതഭാഗങ്ങൾക്കിടയിൽ ഹോമങ്ങൾ അർപ്പിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. എന്നാൽ, അഗ്നിഹോത്രം ആചരിക്കുന്നവൻ അമാവാസ്യയും പൗർണമിയും, ചതുർമാസ്യവും, ആദ്യഫലനിവേദ്യവും, അതിഥിസത്കാരവും പാലിക്കാതെ, വൈശ്വദേവഹോമം അർപ്പിക്കാതെയോ അശുദ്ധമായി അർപ്പിച്ചാലോ, അവനുവേണ്ടി ഏഴു ലോകങ്ങൾ നശിക്കും എന്ന ഭീതി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഈ ഹോമജ്വാലകൾക്ക് ഏഴു രൂപങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് വിശുദ്ധവേദങ്ങൾ പറയുന്നു—കാളി, കരാളി, മനോജവാ, സുലോഹിതാ, സുധൂമ്രവർണ്ണാ, സ്ഫുലിംഗിനി, വിശ്വരുചി—ഇവയാണ് അഗ്നിദേവിയുടെ ഏഴു നാവുകൾ. ഈ പ്രകാശമുള്ള ജ്വാലകളിൽ യജമാനൻ യഥാക്രമം സമയത്ത് ഹോമങ്ങൾ അർപ്പിച്ചാൽ, സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ അവനെ ദേവേന്ദ്രന്റെ വാസസ്ഥലത്തേക്ക് നയിക്കും. "വരൂ, വരൂ!" എന്നപോലെ, ഈ പ്രകാശമുള്ള ഹോമങ്ങൾ യജമാനനെ ആഹ്വാനിക്കും; സൂര്യകിരണങ്ങൾ അവനെ ഉയർന്ന ലോകങ്ങളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകും. "ഇതാണ് നിന്റെ പുണ്യഫലം, നിന്റെ ബ്രഹ്മലോകം," എന്നപോലെ, pleasantമായ വചനങ്ങളാൽ അവനെ അഭിനന്ദിക്കും. എങ്കിലും, ഈ യജ്ഞങ്ങൾ വെറും ദുർബലമായ തൂമ്പുകൾ മാത്രമാണ്, ഏതാണ്ട് പതിനെട്ട് വിധത്തിലുള്ള താഴ്ന്ന കർമ്മങ്ങളായി വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. ഇവയെയാണ് പരമശ്രേയസ്സായി കരുതുന്നവർ, അജ്ഞാനികൾ, വീണ്ടും വീണ്ടും ജനനം, വയസ്സായ്മ, മരണങ്ങൾക്കിടയിൽ തള്ളപ്പെടുന്നു. അജ്ഞാനത്തിൽ കഴിയുന്നവരും, തങ്ങൾ ജ്ഞാനികളും പണ്ഡിതരും ആണെന്ന് കരുതുന്നവരും, കാഴ്ചയില്ലാത്തവരെ അനുസരിക്കുന്ന കാഴ്ചയില്ലാത്തവരെപ്പോലെ, കഷ്ടപ്പെടുന്നു, വഴിതെറ്റുന്നു. പലവിധ അജ്ഞാനങ്ങളിൽ അകപ്പെട്ട കുട്ടികൾ പോലെയുള്ളവർ, തങ്ങൾ സിദ്ധിച്ചവരാണെന്ന് കരുതുന്നു. കാമവശാലായ കർമ്മികൾക്ക് യഥാർത്ഥം മനസ്സിലാകുന്നില്ല, അതിനാൽ അവരുടെ ലോകങ്ങൾ നശിക്കുകയും അവർ വീഴുകയും ചെയ്യുന്നു. യജ്ഞവും ദാനവും പരമഗതിയാണെന്ന് കരുതുന്നവരും, അതിനപ്പുറം ഉന്നതമായതൊന്നുമില്ലെന്നു കരുതുന്നവരും, സ്വർഗ്ഗത്തിലെ പുണ്യഫലങ്ങൾ അനുഭവിച്ചശേഷം, ഈ ലോകത്തിലോ അതിലും താഴ്ന്ന ലോകത്തിലോ തിരികെ ജനിക്കുന്നു. എങ്കിലും, കാട്ടിൽ വസിച്ച്, ശമവും വിശ്വാസവും ആചരിച്ച്, ഭിക്ഷയാൽ ജീവിക്കുന്ന, സമാധാനപരരും പണ്ഡിതരുമായവർ, സൂര്യന്റെ മാർഗ്ഗത്തിൽ ശുദ്ധരായി, അമരന്മാരുടെ സ്വരൂപം ഉള്ള ബ്രഹ്മലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. കർമ്മഫലങ്ങൾ പരിശോധിച്ച ശേഷം, ബ്രാഹ്മണൻ നിരാശനാകുന്നു, കാരണം കർമ്മങ്ങളിൽ നിന്ന് അജാതമായത് ലഭ്യമല്ല. അതിനാൽ, ജ്ഞാനത്തിനായി, ബ്രഹ്മവിദ്യയിൽ സ്ഥിതപ്രജ്ഞനുമായ ഒരു ഗുരുവിനെ സമ്പ്രദായപ്രകാരം സമീപിക്കണം. അങ്ങനെ, മനസ്സു ശാന്തവും ശാസിതവുമുള്ള ശിഷ്യന്റെ മുമ്പിൽ, ഗുരു ബ്രഹ്മജ്ഞാനം പ്രബോധിപ്പിക്കുന്നു—അതിലൂടെ ശാശ്വതവും സത്യവുമായ പുരുഷനെ അറിയാൻ കഴിയും. ഇതാണ് സത്യം: വലിയ അഗ്നിയിൽ നിന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് ചിങ്ങങ്ങൾ ഉയരുന്നതുപോലെ, അജരാമരമായ ബ്രഹ്മത്തിൽ നിന്ന് നിരവധി ജിവികൾ ഉദ്ഭവിച്ച് അതിലേക്കു തന്നെ ലയിക്കുന്നു. ദൈവീയനും രൂപരഹിതനുമായ പുരുഷൻ അകത്തും പുറത്തും ഉണ്ട്, ജനനം ഇല്ലാത്തവൻ, ശ്വാസമില്ലാത്തവൻ, മനസ്സില്ലാത്തവൻ, ശുദ്ധനും, അക്ഷരതിനെക്കാൾ ഉന്നതനും—ഇതാണ്. അവനിൽ നിന്ന് പ്രാണൻ, മനസ്സ്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ആകാശം, വായു, ജ്യോതി, ജലം, ഭൂമി—ഈ സർവ്വവിശ്വത്തിൻറെ ആധാരം—ഉത്ഭവിക്കുന്നു. അവന്റെ തല അഗ്നിയും, കണ്ണുകൾ സൂര്യനും ചന്ദ്രനും, കാതുകൾ ദിശകളും, വായ് വേദങ്ങളും, ശ്വാസം വായുവും, ഹൃദയം വിശ്വവും, കാലുകൾ ഭൂമിയും—അവൻ സർവ്വഭൂതങ്ങളിലെ അന്തർആത്മാവാണ്. അവനിൽ നിന്ന് അഗ്നി, സൂര്യൻ ഇന്ധനമായത്, ചന്ദ്രനിൽ നിന്ന് മഴ, മഴയിൽ നിന്ന് ഭൂമിയിലെ ഔഷധികൾ, പുരുഷൻ സ്ത്രീയിൽ വിത്ത് വിതറുമ്പോൾ അനേകം ജീവികൾ ജനിക്കുന്നു. അവനിൽ നിന്ന് ഋഗ്വേദം, സാമവേദം, യജുർവേദം, ഉപനയനം, യജ്ഞങ്ങൾ, ഹോമങ്ങൾ, സംവത്സരം, യജമാനൻ, ലോകങ്ങൾ—ചന്ദ്രൻ ശുദ്ധിയാർജ്ജിക്കുന്നതും സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുന്നതും—സർവ്വം ഉദ്ഭവിക്കുന്നു. അവനിൽ നിന്ന് ദേവതകൾ, സാധ്യർ, മനുഷ്യർ, മൃഗങ്ങൾ, പക്ഷികൾ, പ്രാണവായു, അപ്പാനവായു, അരി, യവം, തപസ്സ്, വിശ്വാസം, സത്യം, ബ്രഹ്മചര്യം, ധർമ്മം—ഇതെല്ലാം ഉദ്ഭവിക്കുന്നു. അവനിൽ നിന്ന് ഏഴ് പ്രാണൻമാർ, ഏഴ് ജ്വാലകൾ, ഏഴ് ഹവികൾ, ഏഴ് ലോകങ്ങൾ, ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഗുഹയിലെ ഏഴ് ഏഴായി—ഇവയെല്ലാം ഉത്ഭവിക്കുന്നു. അവനിൽ നിന്ന് എല്ലാ സമുദ്രങ്ങളും പർവ്വതങ്ങളും ഒഴുകുന്നു; അവനിൽ നിന്ന് എല്ലാ നദികളും ഉരുകുന്നു; ഔഷധികളും അവയുടെ സാരവും അവനിൽ നിന്നാണ്; അവൻ തന്നെ സർവ്വഭൂതങ്ങളിലെയും അന്തർആത്മാവായി നിലകൊള്ളുന്നു. ഈ സർവ്വവിശ്വം, കർമ്മം, തപസ്സ്, ബ്രഹ്മം, പരമാംശം—എല്ലാം പുരുഷൻ തന്നെയാണ്. ഗുഹയിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഈ പുരുഷനെ അറിയുന്നവൻ അജ്ഞാനത്തിന്റെ കെട്ട് കീറുന്നു. ഈ മഹാനായ ആധാരം, ഗുഹയിൽ വസിക്കുന്നതും സാക്ഷാത്കരിക്കാവുന്നതുമാണ്. അത് സഞ്ചരിക്കുന്നു, ശ്വസിക്കുന്നു, കണ്ണടയ്ക്കുന്നു—ഇതേ അറിയുക: സത്തും അസത്തും ഒന്നിച്ച് ഉള്ളതും, സർവ്വജ്ഞാനങ്ങളിൽ പരമജ്ഞാനവുമാണ്. ഏറ്റവും പ്രകാശമുള്ളതും സൂക്ഷ്മവുമായതും, ലോകങ്ങളും ജിവികളും അതിൽ ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടതും—അക്ഷരമായ ബ്രഹ്മം തന്നെയാണ്. അതാണ് പ്രാണൻ, വാക്ക്, മനസ്സ്, സത്യം, അമൃതം—അത് അറിയേണ്ടതാണു. ഉപനിഷത്തിനെ മഹാബാണായായി എടുത്ത്, ധ്യാനത്തിന്റെ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പ് അതിൽ വെച്ച്, മനസ്സിൽ ആ ലക്ഷ്യത്തിൽ ലയിച്ച്, അക്ഷരത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കി അമ്പ് വലിക്കുക. ഓം എന്നതാണ് ബാണം, ആത്മാവാണ് അമ്പ്, ബ്രഹ്മം ലക്ഷ്യം. അതിനെ അമ്പ് പോലെ ലയിച്ച്, അക്ഷയമായതിന് ഒത്തുപോകണം. സ്വർഗ്ഗവും ഭൂമിയും അന്തരീക്ഷവും, മനസ്സും പ്രാണന്മാരും—all are woven in that One Self. അതിനെ മാത്രം അറിയുക; മറ്റെല്ലാ വാക്കുകളും ഉപേക്ഷിക്കുക—ഇതാണ് അമൃതത്തിലേക്കുള്ള പാലം. ചക്രത്തിന്റെ അക്ഷത്തിൽ പോലെ, എല്ലാ നാഡികളും ആ ഏകത്തിൽ ഒന്നിക്കുന്നു. അവൻ അകത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്നു, പലവിധങ്ങളായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. ആ ആത്മാവിനെ ഓം എന്ന ധ്യാനത്തിലൂടെ ധ്യാനിക്കുക; അങ്ങനെ അജ്ഞാനമിരു കടക്കട്ടെ. സർവ്വം അറിയുന്നവനും സർവ്വജ്ഞതയുടെ മഹിമ ഭൂമിയിൽ തെളിയിക്കുന്നവനും, മനസ്സിൽ നിർമ്മിതനായവനും, പ്രാണങ്ങളുടെ നായകനുമായവനും, ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്നവനും—അവനെ അറിയുമ്പോൾ, ജ്ഞാനികൾ ആനന്ദസ്വരൂപിയായ അമൃതാത്മാവിനെ കാണുന്നു. ഉയർന്നതും താഴ്ന്നതുമായ പരമത്തിനെ അറിയുമ്പോൾ, ഹൃദയത്തിലെ കെട്ട് അഴിയും, എല്ലാ സംശയങ്ങളും മുറിയുന്നു, കർമ്മങ്ങൾ അവസാനിക്കുന്നു. പൊൻതൂവാലിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ബ്രഹ്മം, ശുദ്ധവും നിർമലവും അഖണ്ഡവുമാണ്; അതാണ് പ്രകാശങ്ങളുടെ പ്രകാശം; അതാണ് ആത്മജ്ഞാനികൾ കാണുന്നത്. അവിടെ സൂര്യനും ചന്ദ്രനും നക്ഷത്രങ്ങളും പ്രകാശിക്കില്ല; മിന്നലും അഗ്നിയും പ്രകാശിക്കില്ല; അവൻ തന്നെയാണ് ഈ സർവ്വം പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നത്, അവന്റെ പ്രകാശത്താൽ എല്ലാം പ്രകാശിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മം മുൻപും, പിന്നും, വലത്തും ഇടത്തും, മുകളിലും താഴെയും—എല്ലാടും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു; ഈ സർവ്വവിശ്വം പരബ്രഹ്മം തന്നെയാണ്. ഒരു വൃക്ഷത്തിൽ ചേർന്ന് ഇരുന്ന രണ്ടു പക്ഷികൾ പോലെയാണ് ജീവനും പരമാത്മാവും. ഒരുവൻ വൃക്ഷത്തിലെ മധുരഫലം കഴിക്കുന്നു, മറ്റൊന്ന് നോക്കി നിൽക്കുന്നു, കഴിക്കാതെ. അതേ വൃക്ഷത്തിൽ, അജ്ഞാനത്തിൽ മുങ്ങിയ ജീവൻ ദുഃഖിക്കുകയും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാകുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ, മറ്റേ പക്ഷിയെ—പ്രഭുവിനെയും അവന്റെ മഹത്വത്തെയും—കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ ദുഃഖമുക്തനാകുന്നു. സ്വർണ്ണവർണ്ണനായ സ്രഷ്ടാവായ പരമേശ്വരനെ സാക്ഷാത്കരിച്ചപ്പോൾ, ജ്ഞാനി പാപപുണ്യങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, നിർമലനായി പരമസാമ്യത്തിനെത്തുന്നു. അവൻ എല്ലാ ഭൂതങ്ങളിലും പ്രകാശിക്കുന്ന പ്രാണശക്തിയാണ്. ഇതറിയുന്ന ജ്ഞാനി വ്യർത്ഥമായി വാദിക്കാറില്ല; ആത്മാവിൽ ആനന്ദിക്കുകയും അതിൽ ലയിക്കുകയും പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു—ബ്രഹ്മജ്ഞാനികളിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതൻ. സത്യം, തപസ്സ്, യഥാർഥജ്ഞാനം, ബ്രഹ്മചര്യം—ഇവയിലൂടെ മാത്രമേ ഈ ആത്മാവിനെ പ്രാപിക്കാൻ കഴിയൂ. ശരീരത്തിനുള്ളിൽ, വിശുദ്ധവും പ്രകാശപൂർണ്ണവുമായ ഈ ആത്മാവിനെ, പാപങ്ങൾ ക്ഷയിച്ച സന്ന്യാസികൾ സാക്ഷാത്കരിക്കുന്നു. സത്യമാത്രം വിജയിക്കുന്നു, അസത്യം അല്ല. സത്യത്തിലൂടെയാണ് ദേവയാനപഥം തുറക്കുന്നത്; ആ പഥത്തിൽ, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റിയ ഋഷികൾ, പരമസത്യത്തിന്റെ നിധിയിലേക്കു സഞ്ചരിക്കുന്നു. അത് വിശാലവും ദൈവികവും അചിന്ത്യരൂപവുമാണ്; സൂക്ഷ്മത്തിൽ സൂക്ഷ്മവും ദൂരത്തിൽ ദൂരവും, എങ്കിലും അത്രയേറെ അടുത്തും; ഹൃദയഗുഹയിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതും ഇവിടെ തന്നെ കാണപ്പെടുന്നതുമാണ്.