മുണ്ഡകോപനിഷദ്

ഓം. ദേവന്മാരേ, ഞങ്ങൾ നമ്മുടെ ചെവികളാൽ ശുഭമായത് കേൾക്കട്ടെ; ആരാധ്യരേ, കണ്ണുകളാൽ ശുഭമായത് കാണട്ടെ. ദൈവങ്ങൾ നൽകിയ ആയുഷ്കാലം ഉറപ്പുള്ള ശരീരത്തോടും അവയവങ്ങളോടും കൂടി, സ്തുതികളോടെ നമുക്ക് ജീവിക്കാനാകട്ടെ. മഹാതേജസ്സുള്ള ഇന്ദ്രൻ ഞങ്ങൾക്ക് ക്ഷേമം നൽകട്ടെ; സർവ്വം അറിയുന്ന പൂഷൻ ക്ഷേമം നൽകട്ടെ; ചക്രം തകർന്നിട്ടില്ലാത്ത താർക്ഷ്യൻ ക്ഷേമം നൽകട്ടെ; ബൃഹസ്പതി ക്ഷേമം നൽകട്ടെ. ഓം. ദേവന്മാരിൽ ആദ്യനായ ബ്രഹ്മാവ് ഉദിച്ചു, സൃഷ്ടാവും ലോകങ്ങളുടെ രക്ഷകനുമാണ് അദ്ദേഹം. ബ്രഹ്മജ്ഞാനം—സകലവിദ്യകൾക്കും അടിസ്ഥാനം—അദ്ദേഹം തന്റെ മൂത്ത പുത്രനായ അതർവന്നിന് ഉപദേശിച്ചു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അതർവൻ ആ ബ്രഹ്മവിദ്യ അംഗിരസ്സിന് കൈമാറി. അംഗിരസ് ഭാരദ്വാജനും സത്യവാഹനും പഠിപ്പിച്ചു; ഭാരദ്വാജൻ അംഗിരസ്സിന്, ഉന്നതവും അധമവുമായ ജ്ഞാനങ്ങൾക്കുറിച്ച്, ഉപദേശിച്ചു. ശൗനകൻ എന്ന മഹാശാലി അംഗിരസ്സിനെ യഥാവിധി സമീപിച്ചു. "ആരാധ്യനേ, എന്ത് അറിഞ്ഞാൽ എല്ലാം അറിയപ്പെടുന്നു?" എന്ന് ചോദിച്ചു. അംഗിരസ് മറുപടി പറഞ്ഞു: "ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾ പറയുന്നത് പോലെ, രണ്ടു വിധത്തിലുള്ള വിദ്യകൾ അറിയേണ്ടതുണ്ട്—ഉയർന്നതും താഴ്ന്നതും." ഇതിൽ താഴ്ന്നത്: ഋഗ്വേദം, യജുർവേദം, സാമവേദം, അതർവവേദം, ശിക്ഷ, കല്പം, വ്യാകരണം, നിരുക്തം, ഛന്ദസ്, ജ്യോതിഷം—ഇവയാണ്. ഉയർന്നത് അതാണ്—അക്ഷരം ലഭിക്കപ്പെടുന്ന ജ്ഞാനം. അത് ദർശനാതീതം, സ്പർശനാതീതം, വംശമില്ലാത്തത്, വർണമില്ലാത്തത്, കണ്ണുമില്ലാത്തത്, ചെവിയുമില്ലാത്തത്, കൈകാലുകളുമില്ലാത്തത്; ശാശ്വതം, സർവവ്യാപകം, അത്യന്തം സൂക്ഷ്മം, അക്ഷയം, സകലഭൂതങ്ങളുടെ മൂലമാണ്. ജ്ഞാനികൾ അതിനെ ദർശിക്കുന്നു. ജലദാരുവായുള്ള പുഴുവിനെപോലെ തന്നെ, ഭൂമിയിൽ നിന്നു സസ്യങ്ങൾ ഉദിക്കുന്നതുപോലെ, ജീവനുള്ളവരിൽ നിന്ന് മുടിയുമുനക്കളും വളരുന്നതുപോലെ, ഈ ലോകം അക്ഷരത്തിൽ നിന്ന് ഉദിക്കുന്നു. തപസ്സിലൂടെ ബ്രഹ്മം വർധിക്കുന്നു; അതിൽ നിന്ന് അന്നം ജനിക്കുന്നു. അന്നത്തിൽ നിന്ന് ശ്വാസം, മനസ്സ്, സത്യം, ലോകങ്ങൾ, കർമ്മഫലമായ അമൃതത—ഇവ ഉദിക്കുന്നു. സർവ്വജ്ഞനായ, whose austerity is knowledge of all, അവനിൽ നിന്ന് ബ്രഹ്മ, നാമം, രൂപം, അന്നം—ഇവ ഉദിക്കുന്നു. ഇതാണ് സത്യം: സ്തുതികളിൽ, ത്രേതായുഗത്തിൽ വിവിധരൂപത്തിൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന യാഗങ്ങൾ ഋഷികൾ കണ്ടു. സത്യം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ, അവയെ നിയന്ത്രണത്തോടെ ആചരിക്കണം—ഇതാണ് പുണ്യലോകത്തിലേക്കുള്ള പഥം. നന്നായി തെളിച്ചിരിക്കുന്ന അഗ്നിയിൽ ജ്വാല കുലുങ്ങുമ്പോൾ, ക്ഷണമെങ്കിലും വൈകാതെ, clarified butter ഇടവേളകളിൽ ഹോമം അർപ്പിക്കണം. ആരുടെ അഗ്നിഹോത്രം അമാവാസ്യയും പൗർണമിയും ഇല്ലാതെ, ചതുര്മാസ്യയാഗം ഇല്ലാതെ, നവാന്നം അർപ്പിക്കാതെ, അതിഥിസത്കാരം ഇല്ലാതെ, വൈശ്വദേവം അല്ലെങ്കിൽ അശുദ്ധമായി ഹോമം ചെയ്യുന്നു—അവർക്കു ഏഴു ലോകങ്ങളും നശിക്കുന്നു. കാളി, കരാളി, മനോജവാ, സുലോഹിതാ, സുധൂമ്രവർണ്ണാ, സ്ഫുലിംഗിനി, വിശ്വരുചി—ഇവയാണ് അഗ്നിയുടെ ഏഴു ജ്വാലത്തുനാവുകൾ. ഈ പ്രകാശമുള്ള അഗ്നിജ്വാലകളിൽ, യഥാസമയം ഹോമം ചെയ്യുന്നവരെ സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ ദേവാധിപന്റെ വാസസ്ഥലത്തേക്കു നയിക്കുന്നു. വീണ്ടും, "വരൂ, വരൂ!" എന്ന് പ്രകാശമുള്ള ഹോമങ്ങൾ വിളിക്കുന്നു, സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ യജമാനനെ കൊണ്ടുപോകുന്നു. മധുരവാക്കുകളും സ്തുതികളുമായി, ഇത് നിന്റെ പുണ്യഫലമായ ബ്രഹ്മലോകം. എന്നാൽ, ഈ യാഗങ്ങൾ അസ്ഥിരമായ, പെട്ടെന്നു തകർന്നുപോകുന്ന ജലപാത്രങ്ങളാണ്. യാഗങ്ങളെ പരമഗതിയായി കരുതുന്ന മൂഢന്മാർ വീണ്ടും പ്രപഞ്ചചക്രത്തിൽ കുടുങ്ങുന്നു. അജ്ഞാനത്തിൽ കഴിയുന്നവർ, തങ്ങൾ ജ്ഞാനികളും പണ്ഡിതന്മാരും എന്ന് കരുതുന്നു; അവർ അന്ധരെ അന്ധൻ നയിക്കുന്നതുപോലെ പര്യടിക്കുന്നു. പലവിധത്തിലുള്ള അജ്ഞാനത്തിൽ കഴിയുന്ന ബാലിഷ്ടർ, തങ്ങൾ സിദ്ധിച്ചവരാണെന്ന് കരുതുന്നു. കാമത്തിൽ അകപ്പെട്ട് യാഗങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവർക്ക് അവരുടെ ലോകങ്ങൾ നശിക്കുന്നു. യാഗവും ദാനവും പരമഗതിയെന്ന് കരുതുന്നവർ, യഥാർത്ഥം അറിയുന്നില്ല. സ്വർഗ്ഗഫലങ്ങൾ അനുഭവിച്ചശേഷം, അവർ ഈ ലോകത്തിലോ അതിലും താഴെയുള്ളതിലോ വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു. അരണമരങ്ങളിൽ വസിച്ച്, സമാധാനത്തോടെ, ഭിക്ഷയാൽ ജീവിച്ച്, വ്രതത്തോടെയും വിശ്വാസത്തോടെയും തപസ്സിൽ നിലകൊള്ളുന്നവർ സൂര്യനു വഴി ശുദ്ധരായി അമൃതനായ അക്ഷരപുരുഷനിലേക്കു പോകുന്നു. കർമ്മഫലങ്ങൾക്കാൽ ലഭിക്കുന്ന ലോകങ്ങൾ പരിശോധിച്ചശേഷം, ബ്രാഹ്മണൻ നിരാശനാവുന്നു—കാർമികം കൊണ്ടല്ല അജാതമായത് ലഭിക്കുക. അതിനാൽ, ഇന്ധനമെടുത്ത് ബ്രഹ്മനിഷ്ഠനായ, ശാസ്ത്രജ്ഞനായ ആചാര്യനെ സമീപിക്കണം. സമീപനം ശരിയായി ചെയ്ത, മനസ്സു ശാന്തവും നിയന്ത്രിതവുമായവന്, ആചാര്യൻ അക്ഷരപുരുഷനെ അറിയുന്ന ബ്രഹ്മജ്ഞാനം ഉപദേശിക്കുന്നു. ഇതാണ് സത്യം: ജ്വലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അഗ്നിയിൽ നിന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് ചിന്തകൾ ഉദിക്കുന്നതുപോലെ, അക്ഷരത്തിൽ നിന്ന് ഭേദമായ ജീവികൾ ഉദിക്കുന്നു, പിന്നെ അതിലേക്കു തന്നെ ലയിക്കുന്നു. ആ ദൈവം—നിരാകാരപുരുഷൻ—അകത്തും പുറത്തും നിലകൊള്ളുന്നു; അജാതൻ, ശ്വാസമില്ലാത്ത, മനസില്ലാത്ത, ശുദ്ധൻ, അക്ഷരത്തേക്കാൾ ഉന്നതൻ. അവനിൽ നിന്ന് പ്രാണൻ, മനസ്സ്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ആകാശം, വായു, ജ്യോതി, ജലം, ഭൂമി—ലോകങ്ങളുടെ ആധാരം—ഉദിക്കുന്നു. അഗ്നി അവന്റെ തല, സൂര്യനും ചന്ദ്രനും കണ്ണുകൾ, ദിശകൾ ചെവികൾ, വാക്കും വേദങ്ങളും വായ്, വായു പ്രാണൻ, ജഗത് ഹൃദയം, ഭൂമി പാദങ്ങൾ—അവൻ എല്ലാ ഭൂതങ്ങളുടെയും അന്തര്യാമിയാണ്. അവനിൽ നിന്ന് അഗ്നി, സൂര്യൻ ഇന്ധനം, ചന്ദ്രനിൽ നിന്ന് മഴ, മഴയിൽ നിന്ന് സസ്യങ്ങൾ. മനുഷ്യൻ സ്ത്രീയിൽ ബീജം നിക്ഷേപിക്കുമ്പോൾ, അനേകം ജീവികൾ പുരുഷനിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്നു. അവനിൽ നിന്ന് ഋഗ്, സാമ, യജുർവേദങ്ങൾ, ദീക്ഷ, യാഗങ്ങൾ, കർമ്മങ്ങൾ, ഹോമങ്ങൾ, വർഷം, യജമാനൻ, ലോകങ്ങൾ—ചന്ദ്രൻ ശുദ്ധിയോടെ, സൂര്യൻ പ്രകാശത്തോടെയും—ഉദിക്കുന്നു. അവനിൽ നിന്ന് ദേവന്മാർ, സാദ്ധ്യന്മാർ, മനുഷ്യർ, മൃഗങ്ങൾ, പക്ഷികൾ, പ്രാണനുകളും അപാനവും, അരി, യവം, തപസ്, വിശ്വാസം, സത്യം, ബ്രഹ്മചര്യം, ധർമ്മം—ഇവ ഉദിക്കുന്നു. ഏഴു പ്രാണൻമാർ അവനിൽ നിന്ന് ഉദിക്കുന്നു, ഏഴു അഗ്നിജ്വാലകൾ, ഏഴു ഹോമങ്ങൾ; ഏഴു ലോകങ്ങൾ, അവയുടെ അകത്തു പ്രാണൻമാർ നിലകൊള്ളുന്നു—അവൻ ഗുഹ്യനായി ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവനിൽ നിന്ന് എല്ലാ സമുദ്രങ്ങളും പർവതങ്ങളും ഉദിക്കുന്നു; എല്ലാ നദികളും അവനിൽ നിന്ന് ഒഴുകുന്നു; എല്ലാ സസ്യങ്ങളും അവനിൽ നിന്ന്, അവയുടെ രസം അവനിൽ നിന്ന്; അവൻ ജീവികളിൽ അന്തർബോധമായി നിലകൊള്ളുന്നു. ഈ പുരുഷൻ തന്നെ ഈ സർവ്വപ്രപഞ്ചം—കർമ്മം, തപസ്, ബ്രഹ്മം, പരമാമൃതം. ഈ ഗുഹ്യനിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതിനെ അറിയുന്നവൻ അജ്ഞാനത്തിന്റെ കെട്ട് ചിതറിക്കുന്നു. ഇത് സത്യമാണ്: പ്രകടമായും, ഗുഹ്യമായും, ഈ മഹാഗൃഹം ഇവിടെ സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അത് സഞ്ചരിക്കുന്നു, ശ്വസിക്കുന്നു, കണ്ണടയ്ക്കുന്നു—ഇത് സത്തും അസത്തുമാണ്, ജീവികളിൽ പരമജ്ഞാനമാണ്. അതി സൂക്ഷ്മമായ പ്രകാശം, അതിൽ ലോകങ്ങളും ജീവികളും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു—അത് അക്ഷരബ്രഹ്മം, പ്രാണൻ, വാക്ക്, മനസ്സ്, സത്യം, അമൃതം—അത് അറിയേണ്ടതും, അതാണ്. ഉപനിഷത്തിനെ മഹാശരമായി കരുതി, ധ്യാനത്തിന്റെ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പ് അതിൽ വെച്ച്, മനസ്സ് അതിലേയ്ക്ക് ആകൃഷ്ടമാക്കി, അക്ഷരത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കി വെടിയുക. ഓം ആണ് ധനുസ്സും, ആത്മാവാണ് അമ്പും, ബ്രഹ്മം ലക്ഷ്യം. അതിനെ അദ്വിതീയചിത്തത്തോടെ തുളച്ചു, അമ്പുപോലെ അതിൽ ലയിക്കുക. ആത്മാവിൽ ആകാശം, ഭൂമി, അന്തരീക്ഷം, മനസ്സ്, പ്രാണങ്ങൾ—എല്ലാം നൂലുപോലെ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിനെ മാത്രം അറിയുക; മറ്റെല്ലാ വാക്കുകളും ഉപേക്ഷിക്കുക—ഇതാണ് അമൃതത്തിലേക്കുള്ള പാലം. ചക്രത്തിന്റെ അക്ഷത്തിൽ കൂച്ചുകൾ ചേർന്നിരിക്കുന്നതുപോലെ, എല്ലാ നാഡികളും ആ ആത്മാവിൽ ചേർന്നിരിക്കുന്നു; അവൻ അകത്തു സഞ്ചരിക്കുന്നു, അനേകരൂപത്തിൽ പ്രകടമാകുന്നു. ആത്മാവിനെ ഓം എന്ന ധ്യാനമായി ധ്യാനിക്കുക—നീ അന്ധകാരം കടന്നുപോകട്ടെ. സർവ്വം അറിയുന്ന, സർവ്വജ്ഞനായ, ഭൂമിയിൽ മഹത്വം പ്രകടമാക്കുന്ന ഈ ആത്മാവ് ബ്രഹ്മപുരിയിലെ പ്രകാശമുള്ള ആകാശത്തിൽ സ്ഥാപിതനാണ്. മനസ്സിൽ നിർമ്മിതനായ, പ്രാണങ്ങളുടെ നേതാവായ, അന്നത്തിൽ സ്ഥാപിതനായ, ഹൃദയം ആലയമായ ഇദ്ദേഹത്തെ അറിയുമ്പോൾ, ജ്ഞാനികൾ ആനന്ദസ്വരൂപമായ അമൃതാത്മാവിനെ ദർശിക്കുന്നു. ഉയർന്നതും താഴ്ന്നതുമായ പരമാത്മാവിനെ യഥാർത്ഥത്തിൽ കണ്ടാൽ, ഹൃദയത്തിലെ കെട്ട് അഴിയുന്നു, സംശയങ്ങൾ നശിക്കുന്നു, കർമ്മങ്ങൾ അവസാനിക്കുന്നു.