ଓଁ। ଦେବତାମାନେ, ଆମେ ଆମ ପିଆ ଶ୍ରବଣରେ କେବଳ ଶୁଭ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିପାରିବା; ବନ୍ଦନୀୟ ଦେବତାମାନେ, ଆମ ଦୃଷ୍ଟିରେ କେବଳ ଶୁଭ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିପାରିବା। ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦେଇଛନ୍ତି, ତାହାକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେହ ଓ ଅଂଗରେ ଅନୁଭବ କରିବା, ଏବଂ ସେଇ ଆୟୁଷ୍ୟକୁ ଉଲ୍ଲାସରେ ବ୍ୟତୀତ କରିବା—ଏହିପରି ଆମେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା। ଓଁ, ଶାନ୍ତି, ଶାନ୍ତି, ଶାନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଓଁ ଅକ୍ଷରରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ। ଏହାର ବିସ୍ତୃତ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ଏହିପରି—ଯାହା ଗତ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ, ସବୁ ଅଂଶ ଓଁ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି। ଏହି ତିନି କାଳ ଛାଡ଼ି ଯେଉଁ କିଛି ଅଛି, ସେଉଁଥିରେ ମଧ୍ୟ ଓଁ ବ୍ୟାପିତ। ସତ୍ୟରେ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ବ୍ରହ୍ମ। ଏହି ଆତ୍ମା ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମ। ଏହି ଆତ୍ମାର ଚାରିଟି ଭାଗ ଅଛି। ପ୍ରଥମ ଭାଗ ହେଉଛି ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥା—ଏଠାରେ ଆତ୍ମା ବାହ୍ୟ ଦିଗକୁ ସଚେତନ ଥାଏ, ସାତଟି ଅଂଗ ଓ ଊଣେଶଟି ମୁଁହ ଦ୍ୱାରା ଉଲ୍ଲାସ ପାଏ, ଏହିଠି ଏ ଶରୀରୀକ ଜଗତର ଭୋଗ କରେ। ଏହି ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ବୋଲାଯାଏ ବୈଶ୍ୱାନର। ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାଗ ହେଉଛି ସ୍ୱପ୍ନ ଅବସ୍ଥା—ଏଠାରେ ଆତ୍ମା ଭିତରକୁ ସଚେତନ ଥାଏ, ସେଠି ସାତଟି ଅଂଗ ଓ ଊଣେଶଟି ମୁଁହ ଦ୍ୱାରା ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭୋଗ କରେ। ଏହି ଆତ୍ମାଙ୍କୁ କୁହାଯାଏ ତୈଜସ। ତୃତୀୟ ଭାଗ ହେଉଛି ସୁଷୁପ୍ତି ଅବସ୍ଥା—ଏଠାରେ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ନଥାଏ, କୌଣସି ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ ଆତ୍ମା ଏକତାର ଅନୁଭୂତି କରେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚେତନାର ଏକ ଗୁଛା, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଆନନ୍ଦର ଭୋଗୀ ହୁଏ, ମନ ଏଠାରେ ଦ୍ୱାର ଭାବରେ ରହେ। ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାଜ୍ଞ କୁହାଯାଏ। ଏହି ପ୍ରାଜ୍ଞ ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜାଣିଥିବା, ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତିସ୍ଥଳ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କୁ ଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଓ ସେଠାକୁ ଲୟ ହୁଏ। ଏହି ଆତ୍ମା ଚତୁର୍ଥ ଭାଗରେ କୌଣସି ବାହ୍ୟ ସଚେତନତା ନାହିଁ, କୌଣସି ଭିତର ସଚେତନତା ନାହିଁ, ଦୁଇଁଟି ମିଶିଥିବା ଚେତନା ନାହିଁ, ଏହା ଚେତନାର ଏକ ଗୁଛା ନୁହେଁ, ଏହି ଚେତନା ବା ଅଚେତନା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହା ଅଦୃଶ୍ୟ, ଅଗ୍ରାହ୍ୟ, ନାମରହିତ, ଚିନ୍ତାରହିତ, ବର୍ଣ୍ଣନାରହିତ; ଏହା ଆତ୍ମା ଜ୍ଞାନର ସାର, ସକଳ ଭେଦର ଶେଷ, ଶାନ୍ତ, ଶୁଭ, ଅଦ୍ୱୟତାର ମୂର୍ତ୍ତି। ଏହି ଚତୁର୍ଥକୁ ଆତ୍ମା ବୋଲି ଜାଣିବା ଉଚିତ। ଏହି ଆତ୍ମା ହେଉଛି ଓଁ ଅକ୍ଷର, ଯାହାର ତିନି ଅଂଶ ଅଛି।