மைத்ராயணீயோபநிஷத்

அத ய ஏஷோऽந்தரே ஹ்ரு'த்புஷ்கர ஏவாஶ்ரிதோऽந்நமத்தி ஸ ஏஷோऽக்நிர்திவி ஶ்ரிதஃ ஸௌரஃ காலாக்யோऽத்ரு'ஶ்யஃ ஸர்வபூதாந்யந்நமத்தீதி கஃ புஷ்கரஃ கிம்மயோ வேதி இஅதம் வா வ தத்புஷ்கரம் யோऽயமாகாஶோऽஸ்யேமாஃ சதஸ்ரோ திஶஶ்சதஸ்ர உபதிஶோ தலஸம்ஸ்தா ஆஸமர்வாக்விசரத ஏதௌ ப்ராணாதித்யா ஏதா உபாஸிதோமித்யேததக்ஷரேண வ்யாஹ்ரு'திபிஃ ஸாவித்ர்யா சேதி

இதய மலருக்குள் இருந்து அன்னத்தை உண்டுபவன், அவனே வானில் நிலை கொண்ட அக்னி, சூரிய சக்தி, காலம் என்று அழைக்கப்படுபவன், கண்களுக்கு தெரியாதவன், எல்லா உயிர்களின் உணவை உண்டுபவன். மலர் என்றால் என்ன? அது எதனால் ஆனது? அந்த மலர் என்பது ஆகாயம்; அதன் இதழ்கள் நான்கு திசைகளும் நான்கு இடைத் திசைகளும். இங்கு இருக்கும் அக்னி முன்னே செல்கிறது; அது உயிரும் சூரியனும். இவை ஓம் என்ற எழுத்தாலும், சாவித்ரி மந்திரங்களாலும் பூஜிக்கப்பட வேண்டும்.

த்வே வாவ ப்ரஹ்மணோ ரூபே மூர்தம் சாமூர்தம் ச । அத யந்மூர்தம் ததஸத்யம் யதமூர்தம் தத்ஸத்யம் தத்ப்ரஹ்ம தஜ்ஜ்யோதிஃ யஜ்ஜ்யோதிஃ ஸ ஆதித்யஃ ஸ வா ஏஷ ஓமித்யேததாத்மாபவத் ஸ த்ரேதாத்மாநம் வ்யாகுருத ஓமிதி திஸ்ரோ மாத்ரா ஏதாபிஃ ஸர்வமிதமோதம் ப்ரோதம் சைவாஸ்மீதி ஏவம் ஹ்யாஹைதத்வா ஆதித்ய ஓமித்யேவம் த்யாயத ஆத்மாநம் யுஞ்ஜீதேதி

பிரம்மத்திற்கு இரண்டு வடிவங்கள் உள்ளன: உருவமுள்ளதும் உருவமில்லாததும். உருவமுள்ளது பொய்யானது; உருவமில்லாதது உண்மையானது. அதுவே பிரம்மம். அந்த பிரம்மம் ஒளி; அந்த ஒளி சூரியன். இதுவே ஓம் எனும் எழுத்தால் குறிக்கப்படும் ஆத்மா. அவன் தன்னை மூன்று வகையாகப் பிரித்தான்; ஓம் என்பது மூன்று எழுத்துகள். இவை மூலமாக இந்த உலகம் அனைத்தும் பின்னப்பட்டு இணைக்கப்பட்டுள்ளது. எனவே, சூரியனை ஓம் என நினைத்து தியானிக்க வேண்டும்; அப்படி தன்னை ஒன்றாக்க வேண்டும்.

அதாந்யத்ராபி உக்தமத கலு ய உத்கீதஃ ஸ ப்ரணவோ யஃ ப்ரணவஃ ஸ உத்கீத இதி அஸௌ வா ஆதித்ய உத்கீத ஏஷ ப்ரணவா இதி । ஏவம் ஹ்யாஹோத்கீதம் ப்ரணவாக்யம் ப்ரணேதாரம் பாரூபம் விகதநித்ரம் விஜரம் விம்ரு'த்யும் த்ரிபதம் த்ர்யக்ஷரம் புநஃ பஞ்சதா ஜ்ஞேயம் நிஹிதம் குஹாயாமித்யேவம் ஹ்யாஹோர்த்வமூலம் த்ரிபாத்ப்ரஹ்ம ஶாகா ஆகாஶ வாய்வக்ந்யுதகபூம்யாதய ஏகோऽஶ்வத்தநாமைதத்ப்ரஹ்மைதஸ்யைதத்தேஜோ யதஸா ஆதித்யஃ ஓமித்யேததக்ஷரஸ்ய சைதத்தஸ்மாதோமித்யநேநைததுபாஸீதாஜஸ்ரமித்யேகோऽஸ்ய ஸம்போதயிதேத்யேவம் ஹ்யாஹ \: ஏததேவாக்ஷரம் புண்யமேததேவாக்ஷரம் பரம் । ஏததேவாக்ஷரம் ஜ்ஞாத்வா யோ யதிச்சதி தஸ்ய தத்

வேறு இடத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது: உட்கீதம் என்பதே பிரணவம்; பிரணவம் என்பதே உட்கீதம். சூரியன் உட்கீதம்; இவனே பிரணவம். உட்கீதம், பிரணவம் என்று அழைக்கப்படும் தலைவன், பிரகாசமானவன், தூக்கமில்லாத, முதுமையில்லாத, மரணமில்லாதவன், மூன்று பாதங்களும், மூன்று எழுத்துகளும் கொண்டவன், மீண்டும் ஐந்து வகையாக, உள்ளே மறைந்திருப்பதாக அறியப்பட வேண்டும். அதன் வேர் மேலே, மூன்று பாதங்கள் கொண்ட பிரம்மம், கிளைகள் ஆகாயம், காற்று, நெருப்பு, நீர், பூமி முதலியவை; ஒரே அஸ்வத்த மரம், அதுவே பிரம்மம், அதன் பிரகாசம் சூரியன், ஓம் எனும் எழுத்தின் சாரம் அது. எனவே, ஓம் எனும் எழுத்தால் பூஜிக்க வேண்டும். அவனே அதன் சுவையை உணர வைக்கும். இந்த எழுத்து புனிதமானது; இந்த எழுத்து உயர்ந்தது. இதை அறிந்தவன், எதை விரும்பினாலும் அதைப் பெறுவான்.

அதாந்யத்ராப்யுக்தம் ஸ்வநவத்யேஷாஸ்யஸ்தநுர்யா ஓமிதி ஸ்த்ரீபும்நபும்ஸகேதி லிங்கவதீ ஏஷாऽதாக்நிர்வாயுராதித்ய இதி பாஸ்வதி ஏஷா அத ப்ரஹ்ம ருத்ரோ விஷ்ணுரித்யதிபதிவதீ ஏஷாऽத கார்ஹபத்யோ தக்ஷிணாக்நிராஹவநீயா இதி முகவதீ ஏஷாऽத ரு'க்யஜுஃஸாமேதி விஜ்ஞாநவதீ ஏஷா பூர்புவஃஸ்வரிதி லோகவதீ ஏஷாऽத பூதம் பவ்யம் பவிஷ்யதிதி காலவதீ ஏஷாऽத ப்ராணோऽக்நிஃ ஸூர்ய இதி ப்ரதாபவதீ ஏஷாऽதாந்நமாபஶ்சந்த்ரமா இத்யாப்யாயநவதீ ஏஷாऽத புத்திர்மநோऽஹங்காரா இதி சேதநவதீ ஏஷாऽத ப்ராணோऽபாநோ வ்யாந இதி ப்ராணவதீ ஏஷேதி அத ஓமித்யுக்தேநைதாஃ ப்ரஸ்துதா அர்சிதா அர்பிதா பவந்தீதி ஏவம் ஹ்யாஹைதத்வை ஸத்யகாம பராம் சாபராம் ச ப்ரஹ்ம யதோமித்யேததக்ஷரமிதி

வேறு இடத்திலும் இதையே கூறுகிறார்கள்: "ஓம்" என்ற இந்த ஒரு எழுத்தில் தொண்ணூறு வகைகள் உள்ளன, அது தன் ஒலியைப் போலவே. இது பெண், ஆண், நடுநிலை என மூன்று பால்களையும் கொண்டது. இது ஒளிவீசும் தன்மை உடையது; "அக்னி, வாயு, ஆதித்யன்" என்று கூறும்போது அது பிரகாசமாகிறது. இது தலைமை கொண்டது; "பிரம்மா, ருத்ரன், விஷ்ணு" என்று கூறும்போது அது ஆண்டவரைப் போல் உள்ளது. இது வாயைப் போல; "கார்ஹபத்யம், தட்சிணாக்னி, ஆஹவனீயம்" என்று கூறும்போது. இது அறிவு கொண்டது; "ரிக், யஜூர், சாமம்" என்று கூறும்போது. இது உலகுகளோடு தொடர்புடையது; "பூ, புவ, ஸ்வர்" என்று கூறும்போது. இது காலத்துடன் இணைந்தது; "கடந்தது, நிகழ்காலம், வருங்காலம்" என்று கூறும்போது. இது உயிர்ச்சக்தி நிறைந்தது; "பிராணன், அக்னி, சூரியன்" என்று கூறும்போது. இது போஷணம் செய்யும் தன்மை உடையது; "உணவு, நீர், சந்திரன்" என்று கூறும்போது. இது சிந்தனை கொண்டது; "புத்தி, மனம், அகங்காரம்" என்று கூறும்போது. இது உயிரோட்டம் கொண்டது; "பிராணன், அபானன், வியானன்" என்று கூறும்போது. இவ்வாறு "ஓம்" என்று கூறுவதால் இவை அனைத்தும் அர்ப்பணிக்கப்படுகின்றன, போற்றப்படுகின்றன, புகழப்படுகின்றன. இப்படித்தான், சத்தியகாமா, உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் ஆகிய இரு பிரம்மமும் இந்த "ஓம்" என்ற எழுத்தே என்று அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

அதாவ்யாஹ்ரு'தம் வா இதமாஸீத் ஸ ஸத்யம் ப்ரஜாபதிஸ்தபஸ்தப்த்வாऽநுவ்யாஹரத்பூர்புவஃஸ்வரிதி । ஏஷைவாஸ்ய ப்ரஜாபதேஃ ஸ்தவிஷ்டா தநுர்யா லோகவதீதி ஸ்வரித்யஸ்யாஃ ஶிரோ நாபிர்புவோ பூஃ பாதா ஆதித்யஶ்சக்ஷுஃ சக்ஷுராயதா ஹி புருஷஸ்ய மஹதீ மாத்ரா சக்ஷுஷா ஹ்யயம் மாத்ராஶ்சரதி ஸத்யம் வை சக்ஷுஃ அக்ஷிண்யவஸ்திதோ ஹி புருஷஃ ஸர்வார்தேஷு சரதி ஏதஸ்மாத்பூர்புவஃஸ்வரித்யுபாஸீதாநேந ஹி ப்ரஜாபதிர்விஶ்வாத்மா விஶ்வசக்ஷுரிவோபாஸிதோ பவதீதி ஏவம் ஹ்யாஹைஷா வை ப்ரஜாபதேர்விஶ்வப்ரு'த்தநுரேதஸ்யாமிதம் ஸர்வமந்தர்ஹிதமஸ்மிந் ச ஸர்வஸ்மிந்நேஷா அந்தர்ஹிதேதி தஸ்மாதேஷோபாஸீதா

ஆரம்பத்தில் எதுவும் உச்சரிக்கப்படவில்லை. அந்த சத்தியமான பிரஜாபதி தவம் செய்து, "பூ, புவ, ஸ்வர்" என்று உச்சரித்தார். இதுவே பிரஜாபதியின் மிகப்பெரிய உருவம், உலகைப் போல் உள்ளது. "ஸ்வர்" என்பது அதன் தலை, "புவ" அதன் நாபி, "பூ" அதன் பாதங்கள்; சூரியன் அதன் கண், ஏனெனில் மனிதரின் அளவு கண் மூலம் பெரியதாகிறது, கண் மூலமாகவே அந்த அளவு நடக்கிறது. உண்மையே கண். கண்களில் நிலைபெற்ற மனிதன் எல்லா பொருள்களிலும் நடமாடுகிறான். எனவே, "பூ, புவ, ஸ்வர்" என்று தியானிக்க வேண்டும். இதனால் பிரஜாபதி, எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கிய ஆத்மா, எல்லாவற்றையும் காணும் ஒருவன் என்று போற்றப்படுகிறான். இப்படித்தான் கூறப்பட்டுள்ளது: இதுவே பிரஜாபதியின் எல்லாவற்றையும் தாங்கும் உருவம்; இதில் எல்லாம் உள்ளடங்கியுள்ளது, ஒவ்வொன்றிலும் இதுவும் உள்ளடங்கியுள்ளது. ஆகவே இதைத் தியானிக்க வேண்டும்.

தத்ஸவிதுர்வரேண்யமித்யஸௌ வா ஆதித்யஃ ஸவிதா ஸ வா ஏவம் ப்ரவரணீய ஆத்மகாமேநேத்யாஹுர்ப்ரஹ்மவாதிநோऽத பர்கோ தேவஸ்ய தீமஹீதி ஸவிதா வை தேவஸ்ததோ யோऽஸ்ய பர்காக்யஸ்தம் சிந்தயாமீத்யாஹுர்ப்ரஹ்மவாதிநோऽத தியோ யோ நஃ ப்ரசோதயாதிதி புத்தயோ வை தியஸ்தாயோऽஸ்மாகம் ப்ரசோதயாதித்யாஹுர்ப்ரஹ்மவாதிநஃ அத பர்கா இதி யோ ஹ வா அமுஷ்மிந்நாதித்யே நிஹிதஸ்தாரகோऽக்ஷிணி வைஷ பர்காக்யஃ பாபிர்கதிரஸ்ய ஹீதி பர்கஃ பர்ஜயதீதி வைஷ பர்க இதி ருத்ரோ ப்ரஹ்மவாதிநோऽத ப இதி பாஸயதீமாந் லோகாந் ர இதி ரம்ஜயதீமாநி பூதாநி க இதி கச்சந்த்யஸ்மிந்நாகச்சந்த்யஸ்மாதிமாஃ ப்ரஜாஸ்தஸ்மாத்ப\-ரக\-த்வாத்பர்கஃ ஶாஶ்வத் ஸூயமாநாத் ஸூர்யஃ ஸவநாத் ஸவிதாऽதாநாத் ஆதித்யஃ பவநாத்பாவநோऽதாபோப்யாயநாதித்யேவம் ஹ்யாஹ கல்வாத்மநோऽத்மா நேதாம்ரு'தாக்யஶ்சேதா மந்தா கந்தோத்ஸ்ரு'ஷ்டாநந்தயிதா கர்தா வக்தா ரஸயிதா க்ராதா த்ரஷ்டா ஶ்ரோதா ஸ்ப்ரு'ஶதி ச விபுர்விக்ரஹே ஸந்நிவிஷ்டா இத்யேவம் ஹ்யாஹ அத யத்ர த்வைதீபூதம் விஜ்ஞாநம் தத்ர ஹி ஶ்ரு'ணோதி பஶ்யதி ஜிக்ரதி ரஸயதி சைவ ஸ்பர்ஶயதி ஸர்வமாத்மா ஜாநீதேதி யத்ராத்வைதீபூதம் விஜ்ஞாநம் கார்யகாரணகர்மநிர்முக்தம் நிர்வசநமநௌபம்யம் நிருபாக்யாம் கிம் ததவாச்யம்

"தத் சவிதுர் வரேண்யம்"—அந்த சூரியனே சவிதா. ஆத்மாவை விரும்பி, அவனைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்று பிரம்மத்தை அறிந்தோர் கூறுகிறார்கள். "பர்கோ தேவஸ்ய தீமஹி"—சவிதா தேவனே; அவனுடைய "பர்க" என்று அழைக்கப்படுவது, அதையே நாம் தியானிக்கிறோம் என்று பிரம்மவாதிகள் சொல்கிறார்கள். "தியோ யோ ந: ப்ரசோதயாத்"—புத்திகளே "தி"; அவன் எங்கள் புத்திகளை ஊக்குவிக்க வேண்டும் என்று பிரம்மவாதிகள் கூறுகிறார்கள். "பர்க" என்பது—அந்த சூரியனில் இருப்பவன், வழிகாட்டி, அவனே "பர்க" என்று அழைக்கப்படுகிறான்; அவனது இயக்கம் ஒளியால், அதனால் "பர்க". அவன் எரிக்கிறான் என்பதால் "பர்க" என்று பிரம்மவாதிகள் கூறுகிறார்கள். "ப"—அவன் இந்த உலகுகளை ஒளிவீசுகிறான்; "ர"—அவன் இந்த உயிர்களை மகிழ்விக்கிறான்; "க"—இவை அவனிடம் செல்கின்றன, அவனிடமிருந்து வருகின்றன, இந்த உயிர்கள். ஆகவே, "ப-ர-க" என்பதால் அவன் "பர்க". எப்போதும் பிரகாசிப்பதால் சூரியன்; இயக்குவதால் சவிதா; கொடுப்பதால் ஆதித்யன்; தூய்மை செய்வதால் பாவனன்; நிரப்புவதாலும் அவனே. இப்படித்தான் கூறப்பட்டுள்ளது: ஆத்மாவின் ஆத்மா, இது அமரன் என்று அழைக்கப்படுகிறது, சிந்திப்பவன், அறிபவன், செல்லுபவன், விடுபவன், மகிழ்விப்பவன், செய்பவன், பேசுபவன், ருசிபார்ப்பவன், மணம் பார்ப்பவன், பார்வையிடுபவன், கேட்பவன், தொடுபவன், எல்லாவற்றிலும் நிறைந்தவன், உடலில் உறைந்தவன்—இப்படியே கூறப்பட்டுள்ளது. இரட்டையாக அறிவு உருவாகும் இடத்தில், அங்கே தான் கேட்கிறான், பார்க்கிறான், மணம் பார்க்கிறான், ருசி பார்க்கிறான், தொடுகிறான்; ஆத்மா அனைத்தையும் அறிகிறது. ஆனால், இரட்டையில்லாத அறிவு, காரணம், விளைவு, செயல் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டது, விவரிக்க முடியாதது, ஒப்பிட முடியாதது, பெயரிட முடியாதது—அது என்ன, அதை சொல்ல முடியுமா?

ஏஷ ஹி கல்வாத்மேஶாநஃ ஶம்புர்பவோ ருத்ரஃ ப்ரஜாபதிர்விஶ்வஸ்ரு'க் ஹிரண்யகர்பஃ ஸத்யம் ப்ராணோ ஹம்ஸஃ ஶாஸ்தா விஷ்ணுர்நாராயணோऽர்கஃ ஸவிதா தாதா விதாதா ஸம்ராடிந்த்ர இந்துரிதி ய ஏஷ தபத்யக்நிரிவாக்நிநா பிஹிதஃ ஸஹஸ்ராக்ஷேண ஹிரண்மயேநாண்டேந ஏஷ வா ஜிஜ்ஞாஸிதவ்யோऽந்வேஷ்டவ்யஃ ஸர்வபூதேப்யோऽபயம் தத்வாரண்யம் கத்வாத பஹிஃக்ரு'த்வீந்த்ரியார்தாந்ஸ்வாச்சரீராதுபலபேத ஏநமிதி । விஶ்வரூபம் ஹரிணம் ஜாதவேதஸம் பராயணம் ஜ்யோதிரேகம் தபந்தம் । ஸஹஸ்ரரஶ்மிஃ ஶததா வர்தமாநஃ ப்ராணஃ ப்ரஜாநாமுதயத்யேஷ ஸூர்யஃ

இந்த ஆத்மாவே ஈசன், சம்பு, பவ, ருத்ரன், பிரஜாபதி, எல்லாவற்றையும் படைத்தவன், ஹிரண்யகர்ப்பன், சத்தியம், உயிர், அன்னம், கற்றவன், விஷ்ணு, நாராயணன், அர்க்கன், சவிதா, தாதா, விதாதா, அரசன், இந்திரன், சந்திரன்—இவன் தான் ஒளிவீசுகிறான், அக்னியைப் போல அக்னியால் மறைக்கப்பட்டு, ஆயிரம் கண்கள் கொண்ட பொன்னான முட்டையால் மறைக்கப்பட்டு இருக்கிறான். இவனைத் தேட வேண்டும், ஆராய வேண்டும்; எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சமில்லாமல் செய்து, காட்டுக்குச் சென்று, புற உலகப் பொருள்களை விட்டு, தன் உடலுக்குள் இவனை உணர வேண்டும். எல்லா உருவங்களும் கொண்டவன், பொன்னிறம், உயிர்களை அறிந்தவன், உயர்ந்த குறிக்கோள், ஒரே ஒளி, பிரகாசிப்பவன், ஆயிரம் கதிர்கள் உடையவன், நூறு வழிகளில் செல்லுபவன், உயிர்களின் உயிராக எழும் சூரியனே இவனே.

தஸ்மாத்வா ஏஷ உபயாத்மைவம் விதாத்மந்யேவாபித்யாயத்யாத்மந்யேவ யஜதீதி த்யாநம் ப்ரயோகஸ்தம் மநோ வித்வத்பிஷ்டுதம் மநஃபூதிமுச்சிஷ்டோபஹதமித்யநேந தத்பாவயேத் மந்த்ரம் படதி உச்சிஷ்டோச்சிஷ்டோபஹிதம் யச்ச பாபேந தத்தம் ம்ரு'தஸூதகாத்வா வஸோஃ பவித்ரமக்நிஃ ஸவிதுஶ்ச ரஶ்மயஃ புநந்த்வந்நம் மம துஷ்க்ரு'தம் ச யதந்யத் அத்பிஃ புரஸ்தாத்பரிததாதி ப்ராணாய ஸ்வாஹாபாநாய ஸ்வாஹா வ்யாநாய ஸ்வாஹா ஸமாநாய ஸ்வாஹோதாநாய ஸ்வாஹேதி பஞ்சபிரபிஜுஹோதி அதாவாஶிஷ்டம் யதவாகஶ்நாத்யதோऽத்பிர்பூய ஏவோபரிஷ்டாத்பரிததாத்யாசாந்தோ பூத்வாத்மேஜ்யாநஃ ப்ராணோऽக்நிர்விஶ்வோऽஸீதி ச த்வாப்யாமாத்மாநமபித்யாயேத் ப்ராணோऽக்நிஃ பரமாத்மா வை பஞ்சவாயுஃ ஸமாஶ்ரிதஃ ஸ ப்ரீதஃ ப்ரீணாது விஶ்வம் விஶ்வபுக் விஶ்வோऽஸி வைஶ்வாநரோऽஸி விஶ்வம் த்வயா தார்யதே ஜாயமாநம் விஶந் து த்வாமாஹுதயஶ்ச ஸர்வாஃ ப்ரஜாஸ்தத்ர யத்ர விஶ்வாம்ரு'தோऽஸீதி ஏவம் ந விதிநா கல்வநேநாத்தாநத்வம் புநருபைதி

ஆகையால், இவ்வாறு அறிவோன் இரு இயல்புகளும் உடையவன். அவன் தன் ஆத்மாவையே தியானிக்கிறான், தன் ஆத்மாவையே வழிபடுகிறான். தியானம் என்பது மனதை ஒருங்கிணைத்து, அறிவாளர்களால் புகழப்பட்ட நிலை. மனம் அசுத்தம் அல்லது உண்ணிய பின் மீதமுள்ளதைத் தொடுவதால் மாசாகினால், இதைச் சொல்லி மனதைத் தூய்மையாக்க வேண்டும்: "உண்ணிய பின் மீதமுள்ளதைத் தொடுவதாலும், பாவத்தால் கொடுக்கப்பட்டதாலும், இறந்தவரோ சுமந்தவளோ கொடுத்ததாலும், என் vasthram தூய்மையடைய, அக்னியும் சூரியனின் கதிர்களும் என் உணவும் என் செய்த பிழைகளும் தூய்மையடைய வேண்டும்." என்று முந்திரையில் தண்ணீர் தெளிக்கிறான்: "பிராணனுக்காக ஸ்வாஹா, அபானனுக்காக ஸ்வாஹா, வியானனுக்காக ஸ்வாஹா, சமானனுக்காக ஸ்வாஹா, உதானனுக்காக ஸ்வாஹா" என்று ஐந்து முறையும் அர்ப்பணிக்கிறான். பிறகு மீதமுள்ளதை அமைதியாக உண்ணுகிறான்; மீண்டும் மேலே தண்ணீர் தெளிக்கிறான். வாயை கழுவி, ஆத்மாவை வழிபடுவதை அறிந்தவன், இந்த இரண்டையும் நினைத்து தன் ஆத்மாவைத் தியானிக்க வேண்டும்: "பிராணன் அக்னி, பரமாத்மா ஐந்து வாயுக்களிலும் நிறைந்தவன்; அவன் திருப்தியடைந்து எல்லாவற்றையும் திருப்திப்படுத்துவானாக; நீ எல்லாம், நீ வைஶ்வானரன், நீ உலகத்தைத் தாங்குகிறாய், எல்லா அர்ப்பணைகளும் உயிர்களும் உன்னுள் புகட்டப்படட்டும், அங்கு உலக அமிர்தம் உள்ளது." இவ்வாறு இந்த முறையைப் பின்பற்றினால், மீண்டும் பிறரால் உண்ணப்பட வேண்டிய நிலை வராது.

அதாபரம் வேதிதவ்யமுத்தரோ விகாரோऽஸ்யாத்மயஜ்ஞஸ்ய யதாந்நமந்நாதஶ்சேதி அஸ்யோபவ்யாக்யாநம் புருஷஶ்சேதா ப்ரதாநாந்தஃஸ்தஃ ஸ ஏவ போக்தா ப்ராக்ரு'தமந்நம் புங்க்த இதி தஸ்யாயம் பூதாத்மா ஹ்யந்நமஸ்யகர்தா ப்ரதாநஃ தஸ்மாத்த்ரிகுணம் போஜ்யம் போக்தா புருஷோऽந்தஸ்தஃ அத்ர த்ரு'ஷ்டம் நாம ப்ரத்யயம் யஸ்மாத்பீஜஸம்பவா ஹி பஶவஸ்தஸ்மாத்பீஜம் போஜ்யமநேநைவ ப்ரதாநஸ்ய போஜ்யத்வம் வ்யாக்யாதம் தஸ்மாத்போக்தா புருஷோ போஜ்யா ப்ரக்ரு'திஸ்தத்ஸ்தோ புங்க்த இதி ப்ராக்ரு'தமந்நம் த்ரிகுணபேதபரிணமத்வாந்மஹதாத்யம் விஶேஷாந்தம் லிங்கமநேநைவ சதுர்தஶவிதஸ்ய மார்கஸ்ய வ்யாக்யா க்ரு'தா பவதி ஸுகதுஃகமோஹஸம்ஜ்ஞம் ஹ்யந்நபூதமிதம் ஜகத் ந ஹி பீஜஸ்ய ஸ்வாதுபரிக்ரஹோऽஸ்தீதி யாவந்நப்ரஸூதிஃ தஸ்யாப்யேவம் திஸ்ரு'ஷ்வவஸ்தாஸ்வந்நத்வம் பவதி கௌமாரம் யௌவநம் ஜரா பரிணமத்வாதத்தந்நத்வமேவம் ப்ரதாநஸ்ய வ்யக்ததாம் கதஸ்யோபலப்திர்பவதி தத்ர புத்த்யாதீநி ஸ்வாதுநி பவந்த்யத்யவஸாயஸங்கல்பாபிமாநா இதி அதேந்த்ரியார்தாந் பஞ்சஸ்வாதுநி பவந்தி ஏவம் ஸர்வாணீந்த்ரியகர்மாணி ப்ராணகர்மாணி ஏவம் வ்யக்தமந்நமவ்யக்தமந்நம் அஸ்ய நிர்குணோ போக்தா போக்த்ரு'த்வாச்சைதந்யம் ப்ரஸித்தம் தஸ்ய யதாக்நிர்வை தேவாநாமந்நதஃ ஸோமோऽந்நமக்நிநைவாந்நமித்யேவம்வித் ஸோமஸம்ஜ்ஞோऽயம்பூதத்மாऽக்நிஸம்ஜ்ஞோऽப்யவ்யக்தமுகா இதி வசநாத்புருஷோ ஹ்யவ்யக்தமுகேந த்ரிகுணம் புங்க்த இதி யோ ஹைவம் வேத ஸம்ந்யாஸீ யோகீ சாத்மயாஜீ சேதி அத யத்வந்ந கஶ்சிச்சூந்யாகாரே காமிந்யஃ ப்ரவிஷ்டாஃ ஸ்ப்ரு'ஶதீந்த்ரியார்தாந் தத்வத் யோ ந ஸ்ப்ரு'ஶதி ப்ரவிஷ்டாந் ஸம்ந்யாஸீ யோகீ சாத்மயாஜீ சேதி

இப்போது இன்னொரு விஷயம் அறியப்பட வேண்டும்: இந்த ஆத்மயாகத்தின் மேலான மாற்றம், 'உணவு மற்றும் உணவை உண்ணும்' எனும் போன்று. இதன் விளக்கம்: புருஷன், அறிவுள்ளவன், முதன்மை பொருளுக்குள் உறைகிறான்; அவனே அனுபவிப்பவன், இயற்கையான உணவை உண்ணுகிறான். அவனுக்கு, இந்த பஞ்சபூத ஆத்மா உணவாகவும், உணவு செய்யும் காரணமாகவும், முதன்மை பொருளாகவும் உள்ளது. ஆகவே, உணவு மூன்று குணங்களுடனும், அனுபவிப்பவன் உள்ளே இருக்கும் புருஷனாகவும் இருக்கிறான். இங்கு காணப்படுவது பொருளாக அழைக்கப்படுகிறது; காரணம், எல்லா உயிர்களும் விதையிலிருந்து தோன்றுகின்றன, ஆகவே விதை உணவாகும்; இதனால், முதன்மை பொருளின் உணவு இயல்பு விளக்கப்படுகிறது. ஆகவே, அனுபவிப்பவன் புருஷன், அனுபவிக்கப்படுவது ப்ரகிருதி; அங்கு உறைந்து, அவன் உணவை உண்ணுகிறான். இயற்கையான உணவு மூன்று குணங்களால் மாற்றம் அடைந்து, மகத் முதல் விசேஷம் வரை விரிகிறது; இதனால் நான்கு வகையான பாதையின் விளக்கம் முடிகிறது. இந்த உலகம் உணவால் ஆனது, அது இன்பம், துன்பம், மயக்கம் என அழைக்கப்படுகிறது. விதைக்கு சுவை இல்லை, அது உணவாக மாறும் வரை. அதுபோல், மூன்று நிலைகளில்—குழந்தை, இளமை, முதுமை—உணவு இயல்பு உள்ளது. இவ்வாறு முதன்மை பொருள் வெளிப்படும்போது, அது அறியப்படுகிறது; அப்போது புத்தி முதலியவை இனிமையாகின்றன—நிச்சயம், தீர்மானம், அஹங்காரம். பின்னர், ஐந்து அறிவு உறுப்புகளால் பொருள்கள் இனிமையாகின்றன; இவ்வாறு எல்லா அறிவு உறுப்புகளின் செயல்களும், உயிரின் செயல்களும் அமைகின்றன. வெளிப்பட்ட உணவும், வெளிப்படாத உணவும்; அனுபவிப்பவன் குணமில்லாதவன், ஆனால் அவனது அனுபவம் அறிவால் அறியப்படுகிறது. தேவர்களில் அக்னி உணவை உண்ணுபவன், சோமன் உணவு, உணவு அக்னிக்கே அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது. அதுபோல், பூதாத்மா சோமன் என அழைக்கப்படுகிறான், அக்னி வெளிப்படாத வாயாகும். ஆகவே, புருஷன் வெளிப்படாத வாயால் மூன்று குணங்களை அனுபவிக்கிறான். இதை அறிந்தவன் துறவி, யோகி, ஆத்மயாஜி. மேலும், ஒரு காலியான வீட்டில் பெண்கள் சென்றால், யாரும் உள்ள பொருள்களைத் தொடமாட்டார்கள்; அதுபோல், உள்ளே வந்த பொருள்களைத் தொடாதவன் துறவி, யோகி, ஆத்மயாஜி.

பரம் வா ஏததாத்மநோ ரூபம் யதந்நமந்நமயோ ஹ்யயம் ப்ராணோऽத ந யத்யஶ்நாத்யமந்தாऽஶ்ரோதாऽஸ்ப்ரஷ்டாऽத்ரஷ்டாऽவக்தாऽக்ராதாரஸயிதா பவதி ப்ராணாம்ஶ்சோத்ஸ்ரு'ஜதீதி ஏவம் ஹ்யாஹாத யதி கல்வஶ்நாதி ப்ராணஸம்ரு'த்தோ பூத்வா மந்தா பவதி ஶ்ரோதா பவதி ஸ்ப்ரஷ்டா பவதி வக்தா பவதி ரஸயிதா பவதி க்ராதா பவதி த்ரஷ்டா பவதீதி ஏவம் ஹ்யாஹ அந்நாத்வை ப்ரஜாஃ ப்ரஜாயந்தே யாஃ கஶ்சித்ப்ரு'திவீஶ்ரு'தாஃ । அதோऽந்நேநைவ ஜீவந்தி அதைததபி யந்தி அந்ததஃ

உணவே ஆத்மாவின் உயர்ந்த உருவம். உயிரும் உணவால் ஆனது. உணவு உண்ணவில்லை என்றால், அவன் நினைக்கவும், கேட்கவும், தொடவும், பார்க்கவும், பேசவும், மணக்கவும், சுவைக்கவும் முடியாது; உயிரையும் விட்டுவிடுகிறான். ஆனால் உணவு உண்டால், உயிர் நிறைந்து, நினைக்கவும், கேட்கவும், தொடவும், பேசவும், சுவைக்கவும், மணக்கவும், பார்க்கவும் முடிகிறது. உணவிலிருந்து உயிர்கள் பிறக்கின்றன; பூமியில் வாழும் எல்லோரும் உணவால் வாழ்கிறார்கள்; இறுதியில், அவர்கள் மீண்டும் உணவாகவே ஆகிறார்கள்.

அதாந்யத்ராபி உக்தம் ஸர்வாணி ஹ வா இமாநி பூதாந்யஹரஹஃ ப்ரபதந்த்யந்நமபிஜிக்ரு'க்ஷமாணாநி ஸூர்யோ ரஶ்மிபிராததாத்யந்நம் தேநாஸௌ தபத்யந்நேநாபிஷிக்தாஃ பசந்தீமே ப்ராணா அக்நிர்வா அந்நேநோஜ்ஜ்வலத்யந்நகாமேநேதம் ப்ரகல்பிதம் ப்ரஹ்மணா அதோऽந்நமாத்மேத்யுபாஸீதேத்வேயம் ஹ்யாஹ । அநாத்பூதாநி ஜாயந்தே ஜாதாந்யந்நேந வர்தந்தே அத்யதேऽத்தி ச பூதாநி தஸ்மாதந்நம் ததுச்யதே

மற்றொரு இடத்திலும் கூறப்பட்டுள்ளது: இந்த உயிர்கள் அனைத்தும், தினமும் உணவை நாடி விழுகின்றன. சூரியன் தனது கதிர்களால் உணவை எடுத்துக்கொள்கிறான்; அதனால் அவன் வெப்பமடைகிறான், உணவால் பூசப்பட்டு உயிர்கள் சமையல் செய்கின்றன. அக்னி உணவால் எரிகிறான்; இந்த உலகம் உணவுக்காகவே, பிரம்மனால் உருவாக்கப்பட்டது. ஆகவே, உணவை ஆத்மாவாக நினைத்து தியானிக்க வேண்டும். மேலும் கூறப்பட்டுள்ளது: 'நீரிலிருந்து உயிர்கள் பிறக்கின்றன; பிறந்த பின் உணவால் வளர்கின்றன; உயிர்கள் உணவை உண்ணுகின்றன, உணவாகவும் ஆகின்றன; அதனால் அது உணவு என அழைக்கப்படுகிறது.'

அதாந்யத்ராபி உக்தம் \: விஶ்வப்ரு'த்வை நாமைஷா தநுர்பகவதோ விஷ்ணோர்யதிதமந்நம் ப்ராணோ வா அந்நஸ்ய ரஸோ மநஃ ப்ராணஸ்ய விஜ்ஞாநம் மநஸ ஆநந்தம் விஜ்ஞாநஸ்யேதி அந்நவாந் ப்ராணவாந் மநஶ்வாந் விஜ்ஞாநவாந் ஆநந்தவாந் ச பவதி யோ ஹைவம் வேத யாவாந்தீஹ வை பூதாந்யந்நமதந்தி தாவத்ஸ்வந்தஸ்தோऽந்நமத்தி யோ ஹைவம்வேத । அந்நமேவ விஜரந்நமந்நம் ஸம்வநநம் ஸ்ம்ரு'தம் । அந்நம் பஶூநாம் ப்ராணோऽந்நம் ஜ்யேஷ்டமந்நம் பிஷக் ஸ்ம்ரு'தம்

வேறு இடத்திலும் இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது: உலகத்தைத் தாங்கும் பரமாத்மாவின் இந்த உருவே உணவாகும்; உயிர் உணவின் சாரம், மனம் உயிரின் சாரம், அறிவு மனத்தின் சாரம், ஆனந்தம் அறிவின் சாரம். இதை உணர்ந்தவன் உணவு, உயிர், மனம், அறிவு, ஆனந்தம் ஆகியவற்றை பெற்றவனாகிறான். இவ்வாறு அறிந்தவன் எவ்வளவு உயிரினங்கள் உணவை உண்ணுகிறதோ, அவ்வளவு உணவை அவன் உள்ளுக்குள் அனுபவிக்கிறான். உணவே அழியாத உணவாகும்; உணவே ஒன்றிணைவதற்கான வழியாகும்; உணவே உயிரினங்களின் உயிராகும்; உணவே முதன்மையானது; உணவே மருத்துவம் என்று நினைக்கப்படுகிறது.

அதாந்யாத்ரப்யுக்தம் \: அந்நம் வா அஸ்ய ஸர்வஸ்ய யோநிஃ காலஶ்சாந்நஸ்ய ஸூர்யோ யோநிஃ காலஸ்ய தஸ்யைதத்ரூபம் யந் நிமேஷாதிகாலாத்ஸம்ப்ரு'தம் த்வாதஶாத்மகம் வத்ஸரமேதஸ்யாக்நேயமர்தமர்தம் வாருணம் மகாத்யம் ஶ்ரவிஷ்டார்தமாக்நேயம் க்ரமேணோத்க்ரமேண ஸார்பாத்யம் ஶ்ரவிஷ்டார்தாந்தம் ஸௌம்யம் தத்ரைகைகமாத்மநோ நவாம்ஶகம் ஸசாரகவிதம் ஸௌக்ஷ்ம்யத்வாதேதத்ப்ரமாணமநேநைவ ப்ரமீயதே ஹி காலஃ ந விநா ப்ரமாணேந ப்ரமேயஸ்யோபலப்திஃ ப்ரமேயோऽபி ப்ரமாணதாம் ப்ரு'தக்த்வாதுபைத்யாத்மஸம்போதநார்தமித்யேவம் ஹ்யாஹ । யாவத்யோ வை காலஸ்ய கலாஸ்தாவதீஷு சரத்யஸௌ யஃ காலம் ப்ரஹ்மேத்யுபாஸீத காலஸ்தஸ்யாதிதூரமபஸரதீதி ஏவம் ஹ்யாஹ \: காலாத்ஸ்ரவந்தி பூதாநி காலாத்வ்ரு'த்திம் ப்ரயாந்தி ச । காலே சாஸ்தம் நியச்சந்தி காலோ மூர்திரமூர்திமாந்

வேறு இடத்திலும் இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது: இந்த எல்லாவற்றிற்கும் ஆதாரம் உணவாகும்; உணவிற்குத் காலம் ஆதாரம்; காலத்திற்கு சூரியன் ஆதாரம். அதன் வடிவம்: கணம் முதலான காலப் பகுதிகளால் சேர்க்கப்பட்ட பன்னிரண்டு பகுதிகள் கொண்ட வருடம். இதில் பாதி அக்னிக்குரியது, மற்ற்பாதி வருணனுக்குரியது; மகம் முதல் சிரவிஷ்டா நடுவுவரை அக்னி பகுதி, அங்கிருந்து சிரவிஷ்டா முடிவுவரை சோம பகுதி; ஒவ்வொன்றும் ஒன்பது பகுதிகளாகவும், அதன் சுற்றுகளாகவும் பிரிக்கப்படுகிறது. இதன் நுண்மையால் இதுவே அளவாகிறது; இதனால்தான் காலம் அளக்கப்படுகிறது. அளவு இல்லாமல் அளக்கப்பட வேண்டியதை அறிய முடியாது; அளக்கப்பட வேண்டியது தனித்துவத்தால் அளவாகிறது, ஆத்மாவை அறியவே இவ்வாறு கூறப்படுகிறது. காலத்தின் எத்தனை பகுதிகள் உள்ளனவோ, அவற்றில் அவன் அசைந்து செல்கிறான். காலத்தை பரமனாக நினைத்து வழிபடுவோனுக்கு, காலம் மிகத் தொலைவில் நீங்கிவிடும். இவ்வாறு கூறப்படுகிறது: காலத்திலிருந்து உயிரினங்கள் தோன்றுகின்றன; காலத்தால் வளர்கின்றன; காலத்தில் மறைந்து விடுகின்றன; காலம் உருவும் உருவில்லாததும் ஆகும்.

த்வே வாவ ப்ரஹ்மணோ ருபே காலஶ்சாகாலஶ்சாத யஃ ப்ராகாதித்யாத்ஸோऽகாலோऽகாலோऽத ய ஆதித்யத்யஃ ஸ காலஃ ஸகலஃ ஸகலஸ்ய வா ஏதத்ரூபம் யத்ஸம்வத்ஸரஃ ஸம்வத்ஸராத்கல்வேவேமாஃ ப்ரஜாஃ ப்ரஜாயந்தே ஸம்வத்ஸரேணேஹ வை ஜாதா விவர்தந்தே ஸம்வத்ஸரே ப்ரத்யஸ்தம் யந்தி தஸ்மாத்ஸம்வத்ஸரோ வை ப்ரஜாபதிஃ காலோऽந்நம் ப்ரஹ்மநீடமாத்மா சேத்யேவம் ஹ்யாஹ காலஃ பசதி பூதாநி ஸர்வாண்யேவ மஹாத்மநி । யஸ்மிந் து பச்யதே காலோ யஸ்தம் வேத ஸ வேதவித்

பரமத்தின் இரண்டு வடிவங்கள் உள்ளன: காலமும் காலமற்றதும். சூரியனுக்கு முன்புள்ளது காலமற்றது; சூரியனுடன் தொடங்குவது காலம். வருடமே காலத்தின் வடிவம்; வருடத்திலிருந்து உயிர்கள் பிறக்கின்றன. வருடத்தால் பிறந்தவர்கள் இங்கு வளர்கின்றனர்; வருடத்தில் அவர்கள் மறைந்து விடுகின்றனர். ஆகவே வருடமே பிரஜாபதி. காலமே உணவு, பரமத்தின் உறைவிடம், ஆத்மா. இவ்வாறு கூறப்படுகிறது: காலம் எல்லா உயிர்களையும் பரமத்தில் சமைக்கிறது; ஆனால் காலம் சமைக்கப்படுவது யாரில் இருக்கிறதோ, அதை அறிந்தவன் தான் உண்மையில் அறிஞன்.

விக்ரஹவாநேஷ காலஃ ஸிந்துராஜஃ ப்ரஜாநாம் ஏஷ தத்ஸ்தஃ ஸவிதாக்யோ யஸ்மாதேவேமே சந்த்ரர்க்ஷக்ரஹ ஸம்வத்ஸராதயஃ ஸூயந்தே அதைப்யஃ ஸர்வமிதமத்ர வா யத்கிஞ்சித்ஶுபாஶுபம் த்ரு'ஶ்யந்தேஹ லோகே ததேதேப்யஸ்தஸ்மாதாதித்யாத்மா ப்ரஹ்மாத காலஸம்ஜ்ஞமாதித்யமுபாஸீதாதித்யோ ப்ரஹ்மேத்யேகேऽத ஏவம் ஹ்யாஹ । ஹோதா போக்தா ஹவிர்மந்த்ரோ யஜ்ஞோ விஷ்ணுஃ ப்ரஜாபதிஃ । ஸர்வஃ கஶ்சித்ப்ரபுஃ ஸாக்ஷீ யோऽமுஷ்மிந்பாதி மண்டலே

உருவமுள்ள இந்த காலம், நதிகளுக்கும் உயிர்களுக்கும் அரசன்; அவன் அங்கே நின்று சவிதா என்று அழைக்கப்படுகிறான்; அவனிடமிருந்தே சந்திரன், நட்சத்திரங்கள், கிரகங்கள், வருடங்கள் முதலியவை தோன்றுகின்றன. இவையிலிருந்து இந்த உலகில் காணப்படும் எல்லா நல்லதும் கெட்டதும் தோன்றுகின்றன. ஆகவே, ஆதித்யன் என்ற சூரியனை, பரமத்தின் சாரமாகவும் காலமாகவும் நினைத்து தியானிக்க வேண்டும்; சிலர் சூரியனே பரமம் என்கிறார்கள். இவ்வாறு கூறப்படுகிறது: யாகத்தில் வேதிப்படையாக இருப்பவன், அனுபவிப்பவன், ஹவிசு, மந்திரம், யாகம், விஷ்ணு, பிரஜாபதி, எல்லாம், அந்த வட்டத்தில் பிரகாசிப்பவன், ஆண்டவன், சாட்சி ஆகியோர் ஒருவரே.

ப்ரஹ்ம ஹ வா இதமக்ர ஆஸீத் ஏகோऽநந்தஃ ப்ராகநந்தோ தக்ஷிணோऽநந்தஃ ப்ரதீச்யநந்த உதீச்யநந்த ஊர்த்வாந் சாऽவாந் ச ஸர்வதோऽநந்தஃ ந ஹ்யாஸ்ய ப்ராச்யாதி திஶஃ கல்பந்தேऽத திர்யக்வாந் சோர்த்வம் வா அநூஹ்ய ஏஷ பரமாத்மாऽபரிமிதோऽதர்க்யோऽசிந்த்ய ஏஷ ஆகாஶாத்மா ஏவைஷ க்ரு'த்ஸ்நக்ஷய ஏகோ ஜாகர்தீதி ஏதஸ்மாதாகாஶாதேஷ கல்விதம் சேதாமாத்ரம் போதயதி அநேநைவ சேதம் த்யாயதே அஸ்மிந் ச ப்ரத்யஸ்தம் யாதி அஸ்யைதத்பாஸ்வரம் ரூபம் யதமுஷ்மிந்நாதித்யே தபதி அக்நௌ சாதுமகே யஜ்ஜ்யோதிஶ்சித்ரதரமுதரஸ்தோऽத வா யஃ பசத்யந்நம் இத்யேவம் ஹ்யாஹ யஶ்சைஷோऽக்நௌ யஶ்சாயம் ஹ்ரு'தயே யஶ்சாஸாவாதித்யே ஸ ஏஷ ஏகா இத்யேகஸ்ய ஹைகத்வமேதி ய ஏவம் வேத

ஆரம்பத்தில் எல்லாம் ஒரே பிரம்மம் தான் இருந்தது; அது எல்லா திசைகளிலும் முடிவில்லாதது — கிழக்கிலும், தெற்கிலும், மேற்கிலும், வடக்கிலும், மேலிலும், கீழிலும், எங்கும் எல்லையில்லாதது. அதற்கு எந்த ஒரு திசையும் இல்லை; மேலோ கீழோ, அகலோ உயரமோ என்று எல்லை வைக்க முடியாது. இது தான் உயர்ந்த ஆன்மா; இதை எண்ணிக்கோ, விவாதிக்கோ முடியாதது. இது தான் ஆகாயத்தின் ஆதாரம்; எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கியது, எப்போதும் விழித்திருப்பது. இந்த ஆகாயத்திலிருந்து தான் அறிவு எழுகிறது; இதன் மூலம் தான் யாவரும் தியானிக்கிறார்கள்; எல்லாம் இதிலேயே திரும்பி சேர்கிறது. இதன் பிரகாசமான உருவம் தான் சூரியனில் ஒளிர்கிறது, புகையில்லாத அக்கினியில் எரிகிறது, வயிற்றில் உள்ள தீயில் பிரகாசிக்கிறது, உணவை வெந்தடுக்கும் சக்தியாகும். அதனால் தான் சொல்கிறார்கள்: அக்கினியில் இருப்பதும், இதயத்தில் இருப்பதும், சூரியனில் இருப்பதும் — இவை எல்லாம் ஒன்றே. இதை உணர்ந்தவன் எல்லாவற்றையும் ஒன்றாக காண்கிறான்.

ததா தத்ப்ரயோககல்பஃ ப்ராணாயாமஃ ப்ரத்யாஹாரோ த்யாநம் தாரணா தர்கஃ ஸமாதிஃ ஷடங்கா இத்யுச்யதே யோகஃ அநேந யதா பஶ்யந்பஶ்யதி ருக்மவர்ணம் கர்தாரமீஶம் புருஷம் ப்ரஹ்மயோநிம் ததா வித்வாந்புண்யபாபே விஹாய பரேऽவ்யயே ஸர்வமேகீகரோதி ஏவம் ஹ்யாஹ \: யதா பர்வதமாதீப்தம் நாஶ்ரயந்தி ம்ரு'கத்விஜாஃ । தத்வத்ப்ரஹ்மவிதோ தோஷா நாஶ்ரயந்தி கதாசந

அதேபோல், பயிற்சி இப்படியாக கூறப்பட்டுள்ளது: மூச்சை கட்டுப்படுத்தல், உணர்வுகளை திரும்பப் பெறுதல், தியானம், ஒருமித்த மனம், ஆராய்ச்சி, சமாதி — இவை ஆறும் யோகத்தின் அங்கங்கள் என்று அழைக்கப்படுகின்றன. இதன் மூலம் ஒருவர் பார்க்கும்போது, பொன்னிறம் கொண்ட படைப்பாளியை, இறைவனை, அந்த புருஷனை, பிரம்மத்தின் மூலத்தை காண்கிறான். அப்போது ஞானி, புண்ணியமும் பாவமும் எல்லாம் விட்டு, எல்லாவற்றையும் அந்த நிலையான, அழியாத ஒன்றில் ஒன்றாக்குகிறான். அதுபோல் தான் சொல்கிறார்கள்: எப்படிப் பர்வதம் தீயில் எரிகிறபோது, மிருகங்களும் பறவைகளும் அருகில் வரமாட்டாங்களோ, அதுபோல் பிரம்மத்தை அறிந்தவரிடம் குற்றங்கள் ஒருபோதும் அணுகாது.

அதாந்யத்ராப்யுக்தம் \: யதா வை பஹிர்வித்வாந்மநோ நியம்யேந்த்ரியார்தாந் ச ப்ராணோ நிவேஶயித்வா நிஃஸங்கல்பஸ்ததஸ்திஷ்டேத் அப்ராணாதிஹ யஸ்மாத்ஸம்பூதஃ ப்ராணஸம்ஜ்ஞகோ ஜீவஸ்தஸ்மாத்ப்ராணோ வை துர்யாக்யே தாரயேத்ப்ராணம் இத்யேவம் ஹ்யாஹ \: அசித்தம் சித்தமத்யஸ்தமசிந்த்யம் குஹ்யமுத்தமம் । தத்ர சித்தம் நிதாயேத தச்ச லிங்கம் நிராஶ்ரயம்

மற்றொரு இடத்திலும் இப்படியே கூறப்பட்டுள்ளது: ஞானி, மனதை வெளியில் செல்கின்ற எண்ணங்களிலிருந்து பிடித்து, உணர்வுகளின் பொருட்களை அடக்கி, மூச்சை அமைதியாக்கி, எந்த விருப்பமும் இல்லாமல் அமைதி அடைந்தால், உயிர் என அழைக்கப்படும் மூச்சு இங்கிருந்து எழுகிறது. அதனால், அந்த நான்காவது நிலை என்று அழைக்கப்படும் நிலையில் மூச்சை நிலைநிறுத்த வேண்டும். அதுபோல் தான் சொல்கிறார்கள்: மனமில்லாத மனம், அறிவின் நடுவில் இருக்கும், எண்ணிக்க முடியாத, மிக ரகசியமான இடம் — அங்கே தான் மனதை வைக்க வேண்டும்; அது ஆதாரமில்லாத நுண்ணிய குறியீடு.

அதாந்யத்ராப்யுக்தம் \: அதஃ பராஸ்ய தாரணா தாலுரஸநாக்ரநிபீடநா\- த்வாங்மநஃப்ராணநிரோதநாத்ப்ரஹ்ம தர்கேண பஶ்யதி யதாத்மநாऽऽத்மாந\- மணோரணீயாம்ஸம் த்யோதமாநம் மநஃக்ஷயாத்பஶ்யதி ததாத்மநாத்மாநம் த்ரு'ஷ்ட்வா நிராத்மா பவதி நிராத்மகத்வாதஸங்க்யோऽயோநிஶ்சிந்த்யோ மோக்ஷலக்ஷணமித்யேதத்பரம் ரஹஸ்யம் இத்யேவம் ஹ்யாஹ \: சித்தஸ்ய ஹி ப்ரஸாதேந ஹந்தி கர்ம ஶுபாஶுபம் । ப்ரஸந்நாத்மாத்மநி ஸ்தித்வா ஸுகமவ்யயமஶ்நுதா இதி

மற்றொரு இடத்திலும் இப்படியே கூறப்பட்டுள்ளது: இதற்கு அப்பாற்பட்ட தியானம் என்பது, நாக்கின் முனையை மேலே தாளுவில் அழுத்தி, மனமும் மூச்சையும் கட்டுப்படுத்தி, ஆராய்ச்சி மூலம் பிரம்மத்தை காண்பது. மனம் அமைந்தபோது, அந்த சிறிய ஆன்மாவை, பிரகாசமாகத் திகழும் ஆன்மாவை, மனம் இல்லாமல் பார்த்தால், ஆன்மாவால் ஆன்மாவை கண்டவுடன், தன்மை இல்லாதவனாகிறான். தன்மை இல்லாததால், அது எண்ணிக்க முடியாதது, பிறவியில்லாதது, சிந்திக்க முடியாதது, விடுதலைக்கான அடையாளம்; இது தான் மிக ரகசியம். அதுபோல் தான் சொல்கிறார்கள்: மனம் தெளிவாக இருந்தால், நல்லதும் கெட்டதும் ஆகிய செயல்கள் அழிகின்றன. அமைதி பெற்ற ஆன்மாவை ஆன்மாவில் நிலைநிறுத்தி, நிலையான ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கிறான்.

அதாந்யத்ராப்யுக்தம் \: ஊர்த்வகா நாடீ ஸுஷும்நாக்யா ப்ராணஸஞ்சாரிணீ தால்வந்தர்விச்சிந்நா தயா ப்ராணோங்காரமநோயுக்தயோர்த்வமுத்க்ரமேத் தால்வத்யாக்ரம் பரிவர்த்ய இந்த்ரியாண்யஸம்யோஜ்ய மஹிமா மஹிமாநம் நிரீக்ஷேதா ததோ நிராத்வகமேதி நிராத்மகத்வாந்ந ஸுகதுஃகபாக்பவதி கேவலத்வம் லபதா இத்யேவம் ஹ்யாஹ \: பரஃ பூர்வம் ப்ரதிஷ்டாப்ய நிக்ரு'ஹீதாநிலம் ததஃ । தீர்த்வா பாரமபாரேண பஶ்சாத்யுஞ்ஜீத மூர்த்வநி

வேறு இடத்திலும் இப்படியே கூறப்பட்டுள்ளது: மேலே செல்லும் நாḍி 'சுஷும்ணை' என்று அழைக்கப்படுகிறது; அது உயிர்வாயுவை எடுத்துச் செல்கிறது; அது நாக்கின் மேல்பகுதியில் துண்டிக்கப்படுகிறது. அதில், உயிர்வாயு ஓம் என்ற நாதத்துடனும் மனதுடனும் இணைந்து மேலே எழுகிறது. நாக்கின் முனையை மேல்நாக்கின் கீழே வைத்து, அறிவை எல்லா புற உணர்வுகளிலிருந்து திரும்பப் பிடித்து, அந்த பரப்பெரிய மகிமையை காண்கிறான். பின்னர், தன்மை இல்லாத நிலையை அடைகிறான்; தன்மை இல்லாததால், இன்பம் துன்பம் எதுவும் அவனுக்கில்லை; முற்றிலும் ஒன்றாய் இருப்பதை அடைகிறான். இதைத்தான் இப்படியும் கூறியுள்ளனர்: முதலில் பரமத்தை நிலைநிறுத்தி, உயிர்வாயுவை அடக்கி, அதனுடன் எல்லாவற்றையும் கடந்து, பிறகு அதை மேலே செலுத்த வேண்டும்.

அதாந்யத்ராப்யுக்தம் \: த்வே வா வ ப்ரஹ்மணீ அபித்யேயே ஶப்தஶ்சாஶப்தஶ்ச அத ஶப்தேநைவாஶப்தமாவிஷ்க்ரியதே அத தத்ர ஓமிதி ஶப்தோऽநேநோர்த்வமுத்க்ராந்தோऽஶப்தே நிதநமேதி அதாஹைஷா கதிரேததம்ரு'தம் அதத்ஸாயுஜ்யத்வம் நிர்வ்ரு'தத்வம் ததா சேதி அத யதோர்ணநாபிஸ்தந்துநோர்த்வமுத்க்ராந்தோऽவகாஶம் லபதீத்யேவம் வா வ கல்வாஸாவபித்யாதா ஓமித்யநேநோர்த்வமுத்க்ராந்தஃ ஸ்வாதந்த்ர்யம் லபதே அந்யதா பரே ஶப்தவாதிநஃ \: ஶ்ரவணாங்குஷ்டயோகேநாந்தர்ஹ்ரு'தயாகாஶஶப்தமாகர்ணயந்தி ஸப்தவிதேயம் தஸ்யோபமா யதா நத்யஃ கிங்கிணீ காம்ஸ்யசக்ரகபேக விஃக்ரு'ந்திகா வ்ரு'ஷ்டிர்நிவாதே வததீதி தம் ப்ரு'தக்லக்ஷணமதீத்ய பரேऽஶப்தேऽவ்யக்தே ப்ரஹ்மண்யஸ்தம் கதாஃ தத்ர தேऽப்ரு'தக்தர்மிணோऽப்ரு'தக்விவேக்யா யதா ஸம்பந்நா மதுத்வம் நாநாரஸா இத்யேவம் ஹ்யாஹ \: த்வே ப்ரஹ்மணி வேதிதவ்யே ஶப்தப்ரஹ்ம பராம் ச யத் । ஶப்தப்ரஹ்மணி நிஷ்ணாதஃ பரம் ப்ரஹ்மாதிகச்சதி

வேறு இடத்திலும் இப்படியே கூறப்பட்டுள்ளது: இரு வகையான பிரம்மம் தியானிக்கப்பட வேண்டும் — ஒலி உடையதும் ஒலி இல்லாததும். ஒலியினால் மட்டும் ஒலி இல்லாதது வெளிப்படுகிறது. இங்கு 'ஓம்' என்ற ஒலியே அந்த ஒலி; அதனால்தான் மேலே எழுந்து, ஒலி இல்லாததில் கலந்துவிடுகிறான். இதுவே அந்த வழி, இதுவே அமரத்துவம், இதுவே ஒன்றாக இணைவது, இதுவே விடுதலை. இதுபோல்: ஒரு சிலந்தி தன் நூல்களில் மேலே ஏறி வெளிக்காகத்தை அடைவது போல, தியானிப்பவன் 'ஓம்' மூலம் மேலே எழுந்து சுதந்திரத்தை அடைகிறான்; இல்லையெனில், ஒலி வழியை பின்பற்றுபவர்கள் காதில் விரலை வைத்து உள்ளமார்ந்த இடத்தில் எழும் ஒலிகளை கேட்கிறார்கள்; அவை ஏழு விதமாக இருக்கின்றன. அவற்றுக்கான உவமை: நதிகள், மணி, வெண்கலத் தட்டு, தவளை, கிரிக்கெட், மழை, காற்று போன்றவை. இவ்விதமான தனித்தனியான ஒலிகளைத் தாண்டி, மற்றவர்கள் ஒலி இல்லாத, வெளிப்படாத பிரம்மத்தை அடைகிறார்கள்; அங்கு அவர்கள் வேறுபாடின்றி ஒன்றாகக் கலந்துவிடுகிறார்கள்; அது தேனில் பல்வேறு சுவைகள் கலந்துவிடுவது போல. இதைத்தான் இப்படியும் கூறியுள்ளனர்: இரு பிரம்மங்களை அறிய வேண்டும் — ஒலியுள்ள பிரம்மமும், உயர்ந்த பிரம்மமும்; ஒலியுள்ள பிரம்மத்தில் நன்கு தேர்ந்தவன், உயர்ந்த பிரம்மத்தை அடைகிறான்.

அதாந்யத்ராப்யுக்தம் \: யஃ ஶப்தஸ்ததோமித்யேததக்ஷரம் யதஸ்யாக்ரம் தச்சாந்தமஶப்தமபயமஶோகமாநந்தம் த்ரு'ப்தம் ஸ்திரமசலமம்ரு'தமச்யுதம் த்ருவம் விஷ்ணுஸம்ஜ்ஞிதம் ஸர்வாபரத்வாய ததேதா உபஸீதேத்யேவம் ஹ்யாஹ \: யோऽஸௌ பராபரோ தேவா ௐகாரோ நாம நாமதஃ । நிஃஶப்தஃ ஶூந்யபூதஸ்து மூர்த்நி ஸ்தாநே ததோऽப்யஸேத்

வேறு இடத்திலும் இப்படியே கூறப்பட்டுள்ளது: அந்த ஒலி 'ஓம்' என்ற எழுத்து; அதன் ஆரம்பம் அமைதியானது, ஒலி இல்லாதது, பயமில்லாதது, துயரமில்லாதது, ஆனந்தமானது, திருப்தியானது, நிலையானது, அசையாதது, அமரமானது, வீழாதது, நிலைத்திருப்பது, 'விஷ்ணு' என்று அழைக்கப்படுகிறது; எல்லாவற்றையும் தாண்டுவதற்காக. இதைத் தியானிக்க வேண்டும். இதைத்தான் இப்படியும் கூறியுள்ளனர்: அது உயர்ந்ததும், கீழ்ந்ததும் ஆகிய தெய்வம்; அது 'ஓங்காரம்' என்ற பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது. அது ஒலி இல்லாததாகவும், வெறுமையாகவும் ஆனபோது, அதை தலைக்கு மேலே உள்ள இடத்தில் பயிற்சி செய்ய வேண்டும்.

அதாந்யத்ராப்யுக்தம் \: தநுஃ ஶரீரம் ஓமித்யேதச்சரஃ ஶிகாஸ்ய மநஃ தமோலக்ஷணம் பித்வா தமோऽதமாவிஷ்டமாகச்சதி அதாவிஷ்டம் பித்வாऽலாதசக்ரமிவ ஸ்புரந்தமாதித்யவர்ணமூர்ஜஸ்வந்தம் ப்ரஹ்ம தமஸஃ பர்யமபஶ்யத்யதமுஷ்மிந்நாதித்யேऽத ஸோமேऽக்நௌ வித்யுதி விபாதி அத கல்வேநம் த்ரு'ஷ்ட்வாऽம்ரு'தத்வம் கச்சதீத்யேவம் ஹ்யாஹ \: த்யாநமந்தஃபரே தத்த்வே லக்ஷ்யேஷு ச நிதீயதே । அதோऽவிஶேஷவிஜ்ஞாநம் விஶேஷமுபகச்சதி ॥ மாநஸே ச விலீநே து யத்ஸுகம் சாத்மஸாக்ஷிகம் । தத்ப்ரஹ்ம சாம்ரு'தம் ஶுக்ரம் ஸா கதிர்லோக ஏவ ஸஃ

வேறு இடத்திலும் இப்படியே கூறப்பட்டுள்ளது: உடல் வில்லாகும், 'ஓம்' அம்பாகும், மனம் அதன் முனையாகும். அந்த இருளின் குறிக்கோளைத் துளைத்து, இருளைத் தாண்டி உள்ளதை அடைகிறான். அந்த இடத்தையும் துளைத்து, தீச்சக்கரம் சுழலும் போல் ஒளிரும், சூரியனைப் போல் பிரகாசமுள்ள, சக்தி மிகுந்த பிரம்மத்தை, அந்த இருளுக்கு அப்பாற்பட்டதை காண்கிறான்; அது சூரியனிலும், சந்திரனிலும், அக்னியிலும், மின்னலிலும் பிரகாசிக்கிறது. அதை கண்டவுடன் அமரத்துவத்தை அடைகிறான். இதைத்தான் இப்படியும் கூறியுள்ளனர்: தியானம் அந்த உச்ச உண்மையிலும், குறியிடங்களிலும் வைக்கப்படுகிறது; வேறுபாடற்ற அறிவால், வேறுபாடுள்ளதை அடைகிறான். மனம் கரைந்தபோது, ஆத்மாவால் அனுபவிக்கப்படும் அந்த ஆனந்தமே பிரம்மம், அது அமரமானது, தூயது; அதுவே அந்த வழி, அதுவே உலகம்.

அதாந்யத்ராப்யுக்தம் \: நித்ரேவாந்தர்ஹிதேந்த்ரியஃ ஶுத்திதமயா தியா ஸ்வப்ந இவ யஃ பஶ்யதீந்த்ரியபிலேऽவிவஶஃ ப்ரணவாக்யம் ப்ரணேதாரம் பாரூபம் விகதநித்ரம் விஜரம் விம்ரு'த்யும் விஶோகம் ச ஸோऽபி ப்ரணவாக்யஃ ப்ரணேதா பாரூபஃ விகத நித்ரஃ விஜரஃ விம்ரு'த்யுர்விஶோகோ பவதீத்யேவம் ஹ்யாஹ \: ஏவம் ப்ராணமதோங்காரம் யஸ்மாத்ஸர்வமநேகதா । யுநக்தி யுஞ்ஜதே வாபி யஸ்மாத்யோக இதி ஸ்ம்ரு'தஃ ॥ ஏகத்வம் ப்ராணமநஸோரிந்த்ரியாணாம் ததைவ ச । ஸர்வபாவபரித்யாகோ யோக இத்யபிதீயதே

வேறு இடத்திலும் இப்படியே கூறப்பட்டுள்ளது: தூங்கும் போல், உணர்வுகள் அனைத்தும் அடங்கியபோது, தூய்மையான மனதுடன், கனவில் காண்பது போல, அந்த உணர்வுகளின் உள்ளே, தன்னிலடங்காமல், 'பிரணவம்' என்று அழைக்கப்படும், உயிரை இயக்கும், பாரமான உருவம் கொண்ட, தூக்கமில்லாத, முதுமையில்லாத, மரணமில்லாத, துயரமில்லாத அந்த பரமத்தை ஒருவர் காண்கிறான். அவனும் பிரணவம், உயிரை இயக்கும், பாரமான உருவம், தூக்கமில்லாத, முதுமையில்லாத, மரணமில்லாத, துயரமில்லாதவனாக himself ஆகிறான். அதனால் இப்படியே கூறப்பட்டுள்ளது: இதிலிருந்து உயிரும் ஓம்காரமும், எல்லாவற்றையும் பலவகையில் இணைக்கின்றன, அல்லது ஒன்றாகச் செய்கின்றன, அதனால் இதை 'யோகம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. உயிரும் மனமும் உணர்வுகளும் ஒன்றாகும் நிலையும், எல்லா நிலைகளையும் விட்டுவிடும் மனப்பான்மையும், இதுவே யோகம் என்று கூறப்படுகிறது.

அதாந்யத்ராப்யுக்தம் \: யதா வாப்ஸு சாரிணஃ ஶாகுநிகஃ ஸூத்ரயந்த்ரேணோத்த்ரு'த்யோதரேऽக்நௌ ஜுஹோத்யேவம் வா வ கல்விமாந்ப்ராணாநோமித்யநேநோத்த்ரு'த்யாநாமயேऽக்நௌ ஜுஹோதி அதஸ்தப்தோர்விவஸோऽத யதா தப்தோர்வி ஸார்பிஸ்த்ரு'ணகாஷ்டஸம்ஸ்பர்ஶே\- நோஜ்ஜ்வலதீத்யேவம் வா வ கல்வஸாவப்ராணாக்யஃ ப்ராணஸம்ஸ்பர்ஶேநோஜ்ஜ்வலதி அத யதுஜ்ஜ்வலத்யேதத்ப்ரஹ்மணோ ரூபம் சைதத்விஷ்ணோஃ பரமம் பதம் சைதத்ருத்ரஸ்ய ருத்ரத்வமேதத்ததபரிமிததா சாத்மாநம் விபஜ்ய பூரயதீமாம் லோகாநித்யேவம் ஹ்யாஹ \: வஹ்நேஶ்ச யத்வத்கலு விஸ்புலிங்காஃ ஸூர்யாந்மயூகாஶ்ச ததைவ தஸ்ய ப்ராணாதயோ வை புநரேவ தஸ்மாத் அப்யுச்சரந்தீஹ யதாக்ரமேண

வேறு இடத்திலும் இப்படியே கூறப்பட்டுள்ளது: நீரில் வாழும் பறவைகளை, ஒரு பறவையாளர் நூலால் பிடித்து, தனது வயிற்றிலுள்ள நெருப்பில் போடுவது போல, ஓம்காரத்தின் மூலம் உயிர்களை எடுத்து, உடலின் நெருப்பில் அர்ப்பணிக்கிறான். அதுபோல், வெப்பமடைந்த பொன்னில் புல் அல்லது மரம் தொடும் போது அது பிரகாசிப்பது போல, 'உயிர்' என்றும் அழைக்கப்படும் இந்த உயிரும், மற்ற உயிரின் தொடுதலால் பிரகாசிக்கிறது. இது பிரமத்தின் வடிவம், இது விஷ்ணுவின் உயர்ந்த இடம், இது ருத்ரனின் ருத்ரத்துவம். இது எண்ணற்ற வகைகளாகப் பிரிந்து, இந்த உலகங்களை நிரப்புகிறது. அதனால் இப்படியே கூறப்பட்டுள்ளது: நெருப்பிலிருந்து எவ்வாறு நெருப்பு துளிகள், சூரியனிலிருந்து ஒளிக்கீற்றுகள் எழுகின்றனோ, அதுபோல் அவனிடமிருந்து உயிர்கள் மற்றும் பிறவை மீண்டும் மீண்டும் வரிசையாக எழுகின்றன.

அதாந்யத்ராப்யுக்தம் \: ப்ரஹ்மணோ வா வைதத்தேஜஃ பரஸ்யாம்ரு'தஸ்யாஶரீரஸ்ய யச்சரீரஸ்யௌஷ்ண்யமஸ்யைதத்க்ரு'தமதாவிஃ ஸந் நபஸி நிஹிதம் வைததேகாக்ரேணைவமந்தர்ஹ்ரு'தயாகாஶம் விநுதந்தி யத்தஸ்ய ஜ்யோதிரிவ ஸம்பத்யதீதி அதஸ்தத்பாவம் அசிரேணைதி பூமாவயஸ்பிண்டம் நிஹிதம் யதாऽசிரேணைதி பூமித்வம் ம்ரு'த்வத்ஸம்ஸ்தமயஸ்பிண்டம் யதாக்ந்யயஸ்காராதயோ நாபிபவந்தி ப்ரணஶ்யதி சித்தம் ததாஶ்ரயேண ஸஹைவமித்யேவம் ஹ்யாஹ \: ஹ்ரு'த்யாகாஶமயம் கோஶமாநந்தம் பரமாலயம் । ஸ்வம் யோகஶ்ச ததோऽஸ்மாகம் தேஜஶ்சைவாக்நிஸூர்யயோஃ

வேறு இடத்திலும் இப்படியே கூறப்பட்டுள்ளது: பரம பிரமத்தின் ஒளி, மரணமில்லாத, உடலில்லாத அந்த உயர்ந்த ஒன்றின் ஒளி, உடலுள்ளவனின் வெப்பம், இதுவே அதன் நெய். அது வெளிப்படும்போது, ஆகாயத்தில் நிலைபெற்று, ஒருமுகமாக உள்ளத்தின் அகத்திலுள்ள ஆகாயத்தை ஊடறுக்கிறது; அதன் ஒளியாகும் நிலையை அது விரைவில் அடைகிறது. மண்ணை மண்ணில் வைக்கும்போது அது விரைவில் மண்ணாகும் போல, மண் பிண்டத்தை குயவர்கள் வைத்தால் அது நெருப்பால் அழிக்கப்படாது, ஆனால் தன்னுடைய ஆதாரத்துடன் அழிகிறது; அதுபோல் மனமும். அதனால் இப்படியே கூறப்பட்டுள்ளது: உள்ளத்தின் ஆகாயத்தில் உருவான உறை, ஆனந்தம், உயர்ந்த தங்குமிடம், இதுவே நமது யோகம், இது நெருப்பும் சூரியனும் கொண்ட ஒளி.

அதாந்யத்ராப்யுக்தம் \: பூதேந்த்ரியார்தாநதிக்ரம்ய ததஃ ப்ரவ்ரஜ்யாஜ்யம் த்ரு'திதண்டம் தநுர்க்ரு'ஹீத்வாऽநபிமாநமயேந சைவேஷுணா தம் ப்ரஹ்ம த்வாரபாரம் நிஹத்யாத்யம் ஸம்மோஹமௌலீ த்ரு'ஷ்ணேர்ஷ்யாகுண்டலீ தந்த்ரீராகவேத்ர்யபிமாநாத்யக்ஷஃ க்ரோதஜ்யம் ப்ரலோபதண்டம் தநுர்க்ரு'ஹீத்வேச்சாமயேந சைவேஷுணேமாநி கலு பூதாநி ஹந்தி தம் ஹத்வோம்காரப்லவேநாந்தர்ஹ்ரு'தயாகாஶஸ்ய பாரம் தீர்த்வாவிர்பூதே அந்தராகாஶே ஶநகைரவடைவாவடக்ரு'த்தாதுகாமஃ ஸம்விஶத்யேவம் ப்ரஹ்மஶாலாம் விஶேத் ததஶ்சதுர்ஜாலம் ப்ரஹ்மகோஶம் ப்ரணுதேத் குர்வாகமேநேதி \: அதஃ ஶுத்தஃ பூதஃ ஶூந்யஃ ஶாந்தோऽப்ராணோ நிராத்மாऽநந்தோऽக்ஷய்யஃ ஸ்திரஃ ஶாஶ்வதோऽஜஃ ஸ்வதந்த்ரஃ ஸ்வே மஹிம்நி திஷ்டதி அதஃ ஸ்வே மஹிம்நி திஷ்டமாநம் த்ரு'ஷ்ட்வாऽவ்ரு'த்தசக்ரமிவ ஸஞ்சாரசக்ரமாலோகயதி இத்யேவம் ஹ்யாஹ \: ஷட்பிர்மாஸைஸ்து யுக்தஸ்ய நித்யமுக்தஸ்ய தேஹிநஃ அநந்தஃ பரமோ குஹ்யஃ ஸம்யக்யோகஃ ப்ரவர்ததே ॥ ரஜஸ்தமோப்யாம் வித்தஸ்ய ஸுஸமித்தஸ்ய தேஹிநஃ புத்ரதாரகுடும்பேஷு ஸக்தஸ்ய ந கதாசந

வேறு இடத்திலும் இப்படியே கூறப்பட்டுள்ளது: பஞ்சபூதங்கள், உணர்வுகள், அவற்றின் பொருட்களை தாண்டி, மன உறுதி என்ற தண்டையும், பற்றின்மையை விட்டு விடும் வில்லையும், அகம்பாவில்லாத அம்பையும் எடுத்துக்கொண்டு, அந்த பிரமம் எனும் வாயில் காவலாளியை, மூலமான மயக்கம், தாகம், பொறாமை எனும் கிரீடம், சோம்பல் எனும் பாம்பு, கோபம் எனும் கயிறு, அகம்பாவும் ஆசையும் கொண்ட அம்பு ஆகியவற்றை வீழ்த்தி, ஓம்காரப் படகில் உள்ளத்தின் அகத்திலுள்ள ஆகாயத்தின் அப்பாற்புறம் கடந்துபோய், அந்த அக ஆகாயம் வெளிப்படும் போது, பறவை தன் கூண்டில் புகுவது போல மெதுவாக, பஞ்சபூதங்களை விரும்பும் அந்த ஆத்மா புகுகிறது; இப்படியே பிரமத்தின் மண்டபத்தில் புகுகிறது. பின்னர் நான்கு வலைகளாக உள்ள பிரம உறையை குருவின் உபதேசத்தால் உடைத்து, தூய்மை, புனிதம், வெறுமை, அமைதி, உயிரற்றது, ஆத்மா இல்லாதது, முடிவில்லாதது, அழிவில்லாதது, நிலையானது, சாஷ்வதம், பிறவியில்லாதது, சுதந்திரம் ஆகிய தன்மைகளுடன் தன் பெருமையில் நிலைகிறது. இப்படிப் பெருமையில் தன்னை நிலைபெற்றதாகக் கண்டு, திரும்பும் சக்கரத்தை நிற்கும் சக்கரம் போல காண்கிறான். அதனால் இப்படியே கூறப்பட்டுள்ளது: ஆறுமாதம் தொடர்ந்து யோகம் செய்து, எப்போதும் விடுதலையை அடைந்த உடலுடன் இருப்பவருக்கு, முடிவில்லாத, உயர்ந்த, ரகசியமான, உண்மையான யோகம் உண்டாகிறது. ஆனால், ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய குணங்களால் பாதிக்கப்பட்டு, குடும்பம், மனைவி, பிள்ளைகள் மீது பற்றுடன் இருப்பவருக்கு, எவ்வளவு முயற்சி செய்தாலும், அது ஒருபோதும் நிகழாது.

ஏவமுக்த்வாऽந்தர்ஹ்ரு'தயஃ ஶகாயந்யஸ்தஸ்மை நமஸ்க்ரு'த்வாऽநயா ப்ரஹ்மவித்யயா ராஜந் ப்ரஹ்மணஃ பந்தாநமாரூடாஃ புத்ராஃ ப்ரஜாபதேரிதி ஸந்தோஷம் த்வந்த்வதிதிக்ஷாம் ஶாந்தத்வம் யோகாப்யாஸாதவாப்நோதீதி ஏதத்குஹ்யதமம் நாபுத்ராய நாஶிஷ்யாய நாஶாந்தாய கீர்தயேதிதி அநந்யபக்தாய ஸர்வகுணஸம்பந்நாய தத்யாத்

இவ்வாறு கூறிய பின், சாகாயன்யன் உள்ளத்தை உள்ளே திருப்பி, அவனுக்கு வணங்கி, "இத்தகைய பரம அறிவால், அரசே, ப்ரஜாபதியின் மகன்கள் பரமனை அடையும் பாதையில் சென்றார்கள். திருப்தி, இரட்டைக் கஷ்டங்களை சகிப்பது, அமைதி—இவை யோகாப்யாசத்தால் பெறப்படுகின்றன. இது மிக ரகசியமான உபதேசம்; மகனாகவோ, சீடனாகவோ, அமைதியற்றவராகவோ இருப்பவருக்கு இதை சொல்லக் கூடாது. முழு பக்தியும் எல்லா நல்ல பண்புகளும் உடையவருக்கு மட்டும் இதை வழங்க வேண்டும்" என்றான்.

ௐ ஶுசௌ தேஶே ஶுசிஃ ஸத்த்வஸ்தஃ ஸததீயாநஃ ஸத்வாதீ ஸத்த்யாயீ ஸத்யாஜீ ஸ்யாதிதி । அதஃ ஸத்ப்ரஹ்மணி ஸத்யபிலாஷிணி நிர்வ்ரு'த்த்யோऽநஸ்தத்பலச்சிந்நபாஶோ நிராஶஃ பரேஷ்வாத்மவத்விகதபயோ நிஷ்காமோऽக்ஷய்யமபரிமிதம் ஸுகமாக்ரம்ய திஷ்டதி । பரமம் வை ஶேவதேரிவ பரஸ்யோத்தரணம் யந்நிஷ்காமத்வம் । ஸ ஹி ஸர்வகாமமயஃ புருஷோऽத்யவஸாயஸங்கல்பாபிமாநலிங்கோ பத்தஃ । அதஸ்தத்விபரீதோ முக்தஃ । அத்ரைக ஆஹுர்குணஃ ப்ரக்ரு'திபேதவஶாஸத்யவஸாயாத்மபந்தமுபாகதோ। அத்யவஸாயஸ்ய தோஷக்ஷயாத்தி மோக்ஷஃ மநஸா ஹ்யேவ பஶ்யதி மநஸா ஶ்ரு'ணோதி காமஃ ஸங்கல்போ விசிகித்ஸா ஶ்ரத்தாऽஶ்ரத்தா த்ரு'திரத்ரு'திர்ஹ்ரீர்தீர்பீரித்யேதத்ஸர்வம் மந ஏவ குணௌகைருஹ்யமாநஃ கலுஷீக்ரு'தஶ்சாஸ்திரஶ்சலோ லுப்யமாநஃ ஸஸ்ப்ரு'ஹோ வ்யக்ரஶ்சாபிமாநித்வம் ப்ரயாத இதி அஹம் ஸோ மமேதமித்யேவம் மந்யமாநோ நிபத்நாத்யாத்மநாத்மாந்ம் ஜாலேநேவ கேசரஃ । அதஃ புருஷோऽத்யாவஸாயஸங்கல்பாபிமாநலிங்கோ பத்தஃ அதஸ்தத்விபரீதோ முக்தஃ தஸ்மாந்நிரத்யவஸாயோ நிஃஸங்கல்போ நிரபிமாநஸ்திஷ்டேத் ஏதந்மோக்ஷலக்ஷணம் ஏஷாத்ர ப்ரஹ்மபதவீ ஏஷோऽத்ர த்வாரவிவரோऽநேநாஸ்ய தமஸஃ பாரம் கமிஷ்யதி । அத்ர ஹி ஸர்வே காமாஃ ஸமாஹிதா இத்யத்ரோதாஹரந்தி \: யதா பஞ்சாவதிஷ்டந்தே ஜ்ஞாநாநி மநஸா ஸஹ । புத்திஶ ந விசேஷ்டதே தாமாஹுஃ பரமாம் கதிம் ॥ ஏததுக்த்வாந்தர்ஹ்ரு'தயஃ ஶாகாயந்யஸ்தஸ்மை நமஸ்க்ரு'த்வா யதாவதுபசாரீ க்ரு'தக்ரு'த்யோ மருதுத்தராயணம் கதோ ந ஹ்யத்ரோத்வர்த்மநா கதிஃ ஏஷோऽத்ர ப்ரஹ்மபதஃ ஸௌரம் ஸ்த்வாரம் பித்த்வோர்த்த்வேந விநிர்கதா இத்யத்ரோதாஹரந்தி அநந்தா ரஶ்மயஸ்தஸ்ய தீபவத்யஃ ஸ்திதோ ஹ்ரு'தி । ஸிதாஸிதாஃ கத்ருநீலாஃ கபிலா ம்ரு'துலோஹிதாஃ ॥ ஊர்த்வமேகஃ ஸ்திதஸ்தேஷாம் யோ பிபித்வா ஸூர்யமண்டலம் । ப்ரஹ்மலோகமதிக்ரம்ய தேந யாந்தி பராம் கதிம் ॥ யதஸ்யாந்யத்ரஶ்மிஶதமூர்த்வமேவ வ்யவஸ்திதம் । தேந தேவநிகாயாநாம் ஸ்வதாமாநி ப்ரபத்யதே ॥ யே நைகரூபாஶ்சாதஸ்தாத்ரஶ்மயோऽஸ்ய ம்ரு'துப்ரபாஃ । இஹ கர்மோபபோகாய தைஃ ஸம்ஸரதி ஸோऽவஷஃ । தஸ்மாத்ஸர்கஸ்வர்காபவர்கஹேதுர்பகவாநஸாவாதித்ய இதி

ஓம். தூய இடத்தில், தூய மனதுடன், சாந்தமாக இருந்து, எப்போதும் படித்து, உண்மை பேசிக், வேதம் ஓதி, யாகம் செய்து வாழ வேண்டும். உண்மையான பரமனை விரும்பி, எல்லா ஆசைகளும் துண்டிக்கப்பட்டு, ஏமாற்றமில்லாமல், பிறரைத் தன்னைப் போலக் கண்டு, பயமின்றி, ஆசையின்றி, அழியாத அளவில்லா ஆனந்தத்தை அடைந்தவன் நிலைத்திருப்பான். ஆசையின்மை உயர்ந்த நிலை; அது உயர்வதற்கு வழி. எல்லா ஆசைகளும் நிறைந்த மனிதன் தீர்மானம், எண்ணம், பெருமை ஆகியவற்றால் கட்டப்பட்டிருப்பான். இதற்கு எதிரானது விடுதலை. சிலர், குணங்கள் இயற்கை வேறுபாட்டால் வருகிறது என்றும், தீர்மானமே பந்தத்திற்கு காரணம் என்றும் கூறுவர். தீர்மானத்தின் குறைகள் நீங்கினால் தான் விடுதலை. மனதினால் தான் நாம் பார்க்கிறோம், கேட்கிறோம்; ஆசை, எண்ணம், சந்தேகம், நம்பிக்கை, நம்பிக்கையின்மை, நிலைத்தன்மை, நிலையின்மை, வெட்கம், அறிவு, பயம்—இவை எல்லாம் மனதில்தான். குணங்கள் இவற்றை இழுக்க, அது தூய்மையிழந்து, நிலைதவறி, குழம்பி, ஆசைபட்டு, கவனச்சிதறலுடன், பெருமை கொண்டதாகிறது. "நான் இதுவும், இது எனது" என்று எண்ணி, பறவை வலையில் சிக்குவது போல், தன்னைத் தானே கட்டிக்கொள்கிறான். ஆகவே, தீர்மானம், எண்ணம், பெருமை ஆகியவற்றால் கட்டப்பட்டவன் பந்தத்திலிருப்பான்; இதற்கு எதிரானவன் விடுதலை அடைவான். எனவே, தீர்மானமின்றி, எண்ணமின்றி, பெருமையின்றி நிலைத்திருக்க வேண்டும். இதுவே விடுதலையின் அடையாளம்; இதுவே பரமனை அடையும் பாதை; இதுவே கதவின் திறப்பு—இதனால் அவன் இருளை கடந்துபோகிறான். இங்கு எல்லா ஆசைகளும் ஒன்றாகும். உதாரணமாக, "ஐந்து அறிவுப்புலன்கள் மனதுடன் அமைதி அடைந்து, புத்தி அசையாமல் இருந்தால், அதுவே உயர்ந்த நிலை" என்று சொல்வார்கள். இவ்வாறு கூறி, சாகாயன்யன் உள்ளத்தை உள்ளே திருப்பி, அவனுக்கு வணங்கி, முறையாக வழிபாடு செய்து, தன் கடமையை முடித்தவனாய் வடக்கு காற்றை நோக்கிச் சென்றான். மேலே செல்லும் பாதையில் அசைவு இல்லை; இதுவே பரமனை அடையும் பாதை. சூரியன் கதவைத் துளைத்து மேலே செல்கிறான். உதாரணமாக, "அவரது எண்ணற்ற கதிர்கள், விளக்குகள் போல், இதயத்தில் நிற்கின்றன—வெண்மை, கருப்பு, மஞ்சள், நீலம், பழுப்பு, மென்மையான சிவப்பு. அவற்றில் ஒன்று நேராக நின்று, சூரிய மண்டலத்தைத் துளைத்து, பிரம்மலோகத்தை கடந்துபோய், அதனால் உயர்ந்த நிலையை அடைகிறார்கள். மேலே நிற்கும் நூறு கதிர்களில், அவற்றால் தெய்வங்களின் உலகங்களை அடைகிறான். கீழே இருக்கும் மென்மையான ஒளிக் கதிர்கள், கர்ம பலனை அனுபவிக்க, அவற்றால் அவன் கட்டாயமாகச் சுற்றிச் செல்கிறான். ஆகவே, இந்த பகவான் சூரியன் தான் படைப்பு, சொர்க்கம், விடுதலிக்கு காரணம்" என்று சொல்வார்கள்.