மைத்ராயணீயோபநிஷத்

முன்னொரு காலத்தில், மாணவர்கள் இறைஞ்சி, “பிரபு, இக்காயம் உயிருடன் செயல்படுவதற்கு காரணமான அந்த பரமாத்மா எப்படி இருக்கின்றான்?” என்று கேட்டனர். அதற்கு அவர் கூறினார்: “வாக்கைத் தாண்டி கேட்கப்படும் அந்த பரமாத்மா தூய்மையானவன், சுத்தம் மற்றும் வெற்றிடமாக இருப்பவன், அமைதியான உயிராக இருப்பவன். அவனுக்கு தலைவர் இல்லை; முடிவற்றவன், அழியாதவன், நிலையானவன், நித்தியன், பிறவியற்றவன், சுயாதீனன், தன் மகிமையில் திகழ்பவன். அவனால் தான் இந்த உடல் உயிருடன் நிலைத்திருக்கிறது; அவனே இதை இயக்குகிறான்.” மாணவர்கள் மீண்டும் கேட்டனர்: “இப்படி விருப்பமற்றவனாக இருந்தும், எப்படி உடலை உயிருடன் நிலைநிறுத்தி இயக்குகிறான்?” அதற்கு அவர் பதிலளித்தார்: “அவன் மிகவும் சூட்சுமமானவன், பிடிக்க முடியாதவன், கண்களால் காண முடியாதவன்; அவனை ‘புருஷன்’ என்று அழைக்கிறோம். அவன் எண்ணத்துடன் இங்கு சுழல்கிறான்; அவன் ஒரு பகுதியால், ஆழ்ந்த நித்திரையில் கூட, எண்ணத்துடன் விழிக்கிறான். ஒவ்வொரு ஜீவனிலும் உள்ள அந்த தூய அறிவு, ‘க்ஷேத்ரஜ்ஞன்’ என்று அழைக்கப்படுகிறான்; அவன் தீர்மானம், விருப்பம், அகங்காரம் ஆகியவற்றால் அடையாளப்படுகிறான்; அவனே ப்ரஜாபதி, எல்லாம் பார்ப்பவன். அவன் அறிவால் தான் உடல் உயிருடன் இருக்கிறது; அவனே இதை இயக்குகிறான்.” மீண்டும் அவர்கள் கேட்டனர்: “பிரபு, அவன் எப்படி ஒரு பகுதியால் செயல்படுகிறான்?” என்று. அவர் விளக்கினார்: “ஆரம்பத்தில் ப்ரஜாபதி மட்டும் இருந்தான்; அவன் திருப்தியடையவில்லை. தன்னைத் தானே சிந்தித்து, பல உயிர்களை உருவாக்கினான். அவை அவனிடமிருந்து விழித்து எழுந்தாலும், உயிரற்ற தூண்களாகவே இருந்தன. இதைக் கண்ட ப்ரஜாபதி திருப்தியடையவில்லை. ‘இவர்களை உயிர்ப்பிக்க நான் உள்ளே புகவேண்டும்’ என்று எண்ணினான். காற்றைப் போல தன்னை மாற்றி, உடலுக்குள் புகுந்தான். அவன் தனக்கே தனியாக இல்லை, ஐந்து பகுதியாய் பிரிந்து, ப்ராணன், அபானன், சமானன், உதானன், வியானன் என்ற பெயர்களில் நிலைகொண்டான்.” “இதில் மேலே எழுவது ப்ராணன்; கீழே செல்பவை அபானன்; அபானனில் உள்ள படிக உணவைப் பிடித்து, தேவையற்றதை உடலின் எல்லாப் பகுதிகளிலும் சமமாகப் பகிர்ந்தளிப்பது சமானன்; உண்டதும் குடித்ததும், விழுங்கியதும் வெளியேற்றுவது உதானன்; எல்லா நரம்புகளிலும் பரவி இருப்பது வியானன்.” “ப்ராணன், அபானன் இரண்டும் உள்ளே நுண்மையாக இருக்கும்போது, அவற்றுக்கிடையில் ஒரு மாதம் போல வெப்பம் உண்டாகிறது. அந்த மனிதன், அந்த ஆத்மா, வைஷ்வானரா எனும் அக்னியாக இருக்கிறான். வேறு இடத்திலும் சொல்லப்பட்டுள்ளது: இந்த வைஷ்வானரா அக்னி உடலுக்குள் இருக்கும் புருஷன்; அவனால்தான் உணவு சமைக்கப்பட்டு ஜீரணிக்கப்படுகிறது. காதுகளை மூடும்போது கேட்கும் ஓசை இதுவே; உயிர் பிரியும் போது அந்த ஓசை கேட்காது.” “இவ்வாறு ஐந்து பகுதிகளாகப் பிரிந்து, மனத்தால் ஆன குகையில், உடலை உயிராகக் கொண்டு, பல ரூபங்களில், சத்தியசங்கல்ப ஆத்மாவாக இருப்பவன். அவன் இதயத்திலேயே தங்கியிருக்கிறான்; எந்த நோக்கமும் இல்லையெனில், பிற நோக்கங்களை எண்ணுகிறான். பின்னர், தன் சுவற்றை உடைத்து மேலே எழுகிறான்; ஐந்து கதிர்கள் வழியாகப் பொருள்களை அனுபவிக்கிறான்—அவை அறிவேந்திரியங்கள்; கர்மேந்திரியங்கள் அவனது குதிரைகள்; உடல் ரதம்; மனம் சாரதி. இயற்கையின் அங்குசம் கொண்டு இந்த உடல் சக்கரம்போல் சுழல்கிறது. மரணத்தின் பின், உடல் உயிருடன் நிலைநிற்றலும் இயக்கப்படுதலும் இல்லை.” “இவனே ஆத்மா—வெள்ளையும் கரும்பும் எனும் கர்ம விளைவுகளால் வழிநடத்தப்படுவதாக தோன்றினாலும், அவன் வெளிப்படாத, நுண்ணிய, காண முடியாத, பற்றற்ற தன்மையால், எதிலும் நிலைநிற்றலும் செய்பவனுமல்ல; ஆனால் செய்பவனைப்போல் தோன்றுகிறான்.” “இவன் தூயவன், நிலையானவன், அசையாதவன், தொடாதவன், கலங்காதவன், விருப்பமற்றவன், சாட்சி நிலையில் நிலைத்திருப்பவன், தன் செயல்களை அனுபவிப்பவன், குணங்களால் மறைக்கப்பட்டு மறைந்திருப்பவன்.” இவ்வாறு இரண்டாம் பகுதி முடிந்தது. மாணவர்கள் மீண்டும் கேட்டனர்: “பிரபு, ஆத்மாவின் மகிமையை நீர் விளக்கியதால், இந்த ஆத்மா வேறு யார்? யார் இந்த கர்ம விளைவுகளால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு, நல்லதும் கெட்டதும் பிறவிகளை அடைந்து, இரட்டைப் பண்புகளால் வாட்டப்பட்டு, கீழும் மேலுமாக அலைந்து திரிகிறான்? அவன் யார்?” என்று. அதற்கு அவர் பதிலளித்தார்: “இன்னும் ஒரு வேறு தத்துவ ஆத்மா உண்டு. அவன் கர்ம விளைவுகளால் கட்டுப்பட்டு, நல்லதும் கெட்டதும் பிறவிகளை அடைந்து, இரட்டைப் பண்புகளால் வாட்டப்பட்டு, மேலும் கீழும் அலைந்து திரிகிறான். இதன் விளக்கம்: ஐந்து சூட்சும பஞ்சபூதங்கள் ‘பூதங்கள்’ எனப்படுகின்றன; ஐந்து மாபெரும் பூதங்களும் அதேபோல்; அவற்றின் கூட்டுத்தொகை ‘உடல்’ எனப்படுகிறது. இந்த உடலே பூதாத்மா. அதற்கு ஒரு ஆத்மா உள்ளது; அது தாமரையின் உள்ளிருக்கும் துளி போன்றது. இது இயற்கை குணங்களால் கட்டுப்படுகிறது; கட்டுப்பட்டதால் மயங்குகிறது. மயங்காதபோது, அது தன்னில் நிலைத்திருக்கும் பரமாத்மாவை காணாது. பல குணங்களில் திருப்தியடைந்து, தூய்மை இழந்து, நிலையற்றுத் திரிந்து, ஆசை, பேராசை, கவலை, அகங்காரம் ஆகியவற்றால் ‘நானிது, இதுவென்’ என எண்ணி, தானே தனை வலைப்பிட்டு, பறவை போல வலைக்குள் சிக்கி, கர்ம விளைவுகளால் அலைந்து, பயனின்றி சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறது.” “வேறு இடத்திலும் சொல்லப்பட்டுள்ளது: செய்பவன் இந்த பூதாத்மா; கருவிகளின் மூலம் செயல்படுகிறான்; உள்ளே இருக்கும் புருஷன் கர்மத்திற்குத் தூண்டுபவன். இரும்பு துண்டு கருவிகளால் அடிக்கப்படும் போது பல வடிவம் எடுப்பதைப் போல, பூதாத்மா உள்ளே இருக்கும் புருஷனால், குணங்களால் தாக்கப்பட்டு பல வடிவம் எடுக்கிறான். மூன்று குணங்கள் காரணமாக 84 லட்சம் யோனிகளாக மாறுவது பூதாத்மா; இதுவே பன்மை வடிவம். இந்த குணங்கள் புருஷனால் தூண்டப்பட்டு சக்கரம்போல் சுழல்கின்றன. ஆனால், இரும்பு துண்டு அடிக்கப்படும்போது, உள்ளிருக்கும் நெருப்பு பாதிக்கப்படாதது போல, புருஷன் பாதிக்கப்படுவதில்லை; பூதாத்மா தான் தொடர்பால் பாதிக்கப்படுகிறான்.” “இன்னும், இந்த உடல் பாலுணர்ச்சியால் உருவாகிறது; அதில் அறிவில்லை; நரகத்திற்கு உரியதாகும்; சிறுநீர்வழியாக வெளிவருகிறது; எலும்பால் மூடப்பட்டுள்ளது; இறைச்சியால் பூசப்பட்டுள்ளது; தோலால் கட்டப்பட்டுள்ளது; மல, சிறுநீர், பித்தம், கபம், எலும்பு, கொழுப்பு, பிற கழிவுகள் நிரம்பிய பை போல உள்ளது.” “மாயை, பயம், விரக்தி, தூக்கம், சோம்பல், காயம், முதுமை, துக்கம், பசிப்பசி, தாகம், துன்பம், கோபம், நாத்திகம், அறியாமை, பொறாமை, கொடூரம், மூடத்தனம், வெட்கமின்மை, ஏமாற்றம், பெருமை, சமத்துவமின்மை—இவை எல்லாம் இருட்டின் (தமஸ்) பண்புகளுடன் தொடர்புடையவை. தாகம், பாசம், ஆசை, பேராசை, வன்முறை, இன்பம், கருத்து பற்றுதல், பொறாமை, விருப்பம், நிலையின்மை, ஆசை, செல்வ தேடல், நண்பர்களுக்கு விருப்பு, சொத்துக்கு பற்றுதல், தீய பொறிகள் மீது வெறுப்பு, நல்லவற்றில் பற்றுதல்—இவை அனைத்தும் ரஜஸ் குணத்துடன். இவற்றால் நிரம்பி, பூதாத்மா பன்மை வடிவம் எடுக்கிறான்.” மூன்றாம் பகுதி தொடங்குகிறது. மேல்நோக்கிய விந்து கொண்ட மகான்கள், ஆச்சரியத்தில், இறைஞ்சி, “பிரபு, எங்களை காத்தருளும்; எங்களுக்கு வேறு புகலிடம் இல்லை. இந்த பூதாத்மாவின் அதிதி யார்? இவனை விட்டுவிட்டு வேறு ஒன்றோடு யாரால் ஒன்றிணைக்கப்படுகிறது?” என்று கேட்டனர். அவர் பதிலளித்தார்: “பெரிய நதிகளில் அலைகள் எப்படி மீண்டும் மீண்டும் வருகிறதோ, முன்பு செய்தது மறுபடியும் வந்து சேரும்; மரணம் எப்படி தவிர்க்க முடியாததோ, கடல் போல்; நல்லது, கெட்டது எனும் கர்மத்தின் கயிற்றால் கட்டப்பட்டு, மிருகம் போல் சுதந்திரமின்றி, யமலோகத்தில் பல பயங்களால் சூழப்பட்டு, மதுபானத்தில் அளித்தவனாக, பாவத்தால் பிடிக்கப்பட்டு, பெரிய பாம்பு கடித்தவனாக, ஆசையால் கண் குருடாக, மாயை உலகில் மாயையாய், கனவில் பொய்யான காட்சிகள் காண்பவன்; வாழையடி போல் உள்ளடக்கம் இல்லாதவன்; நடனக்காரன் போல் தற்காலிக வேடம் தரித்தவன்; சுவரில் ஓவியமாக பொய்யான அழகில் மகிழ்வவன். உணர்வுப்பொருள்கள்—ஒலி, தொடுதல் முதலியவை—பொருளுள்ளவை போல தோன்றினாலும், உண்மையில் பொருளற்றவை. பூதாத்மா அவற்றில் பற்றுண்டால், பரம்பொருளை நினைவில் கொள்ள முடியாது.” “பூதாத்மாவுக்கு இதுதான் மருந்து: ஞானம் அடைதல், தர்மம் நடத்தல், தன் வர்க்கத்தைப் பின்பற்றுதல், தன் கடமையைச் செய்யுதல். மரம் மற்றும் கிளைகள் போல், மற்றவை அனைத்தும் இதற்கு சார்ந்தவை; இல்லையெனில் கீழே விழும். தன் கடமையால் கட்டுப்பட்டவன், வேதங்களில் தன் கடமையை மீறாதவன், தன் வர்க்கத்தில் நிலைநிற்கும் அவனே தபஸ்வி எனப்படுகிறான். தவமின்றி ஆத்மயோகத்தை அடைய முடியாது; தூய்மை செயலில் வேண்டும். தவத்தால் தூய்மை; தூய்மையால் மனம்; மனத்தால் ஆத்மா; ஆத்மாவை அடைந்தால் திரும்பிச் செல்கிறான்.” “இங்கே சில பாடல்கள்: எரிவாயிலாக எரியின்றி நெருப்பு தன் மூலத்துக்கு திரும்புவது போல, செயல்கள் நிற்கும் போதுதான் மனம் தன் மூலத்துக்கு திரும்புகிறது.” “மனம் தன் மூலத்துக்கு திரும்பி, சத்தியத்தைப் பின்பற்றி, உணர்வுப்பொருள்களால் மயங்காதபோது, பொய்யான செயல்களால் கட்டுப்படாது.” “மனமே பிறவி-இறப்பின் காரணம்; எனவே, அதை முயற்சியுடன் சுத்திகரிக்க வேண்டும். மனம் போலவே மனிதன் ஆகிறான்; இது பழங்கால ரகசியம்.” “மனத்தின் வெளிப்படையான தூய்மையால், நல்லதும் கெட்டதும் எனும் கர்மங்கள் அழிகின்றன. சாந்தியான ஆத்மா, தன்னில் நிலைத்து, அழியாத ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கிறான்.” “ஒரு ஜீவியின் மனம் உணர்வுப்பொருள்களில் பற்றுண்டால், அது பந்தத்திற்கு காரணம்; ஆனால் அது பரம்பொருளில் பற்றுண்டால், யார் பந்தத்திலிருந்து விடுபட மாட்டார்?” “மனம் இரண்டு வகை: தூய்மை, தூய்மை அல்லாதது. தூய்மை அல்லாதது ஆசை, மனோவிகாரம் நிறைந்தது; தூய்மை என்பது ஆசையற்றது.” “மனதை அழிவும் அலைச்சலும் இல்லாமல், நிலையாக நிலைநிறுத்தி, ‘அமனம்’ என்ற நிலையில் அடைந்தால், அது பரமபதத்தை அடைகிறது.” “மனதை இதயத்தில் கட்டுப்படுத்தி அழியும் வரை வைத்திருக்க வேண்டும். இதுவே ஞானமும், மோக்ஷமும்; மற்றவை எல்லாம் வெறும் நூல்களின் விரிவாக்கம்.” “மனத்தின் தூய்மையால், தன்னில் நிலைநிற்றலால் கிடைக்கும் ஆனந்தத்தை வார்த்தைகள் விவரிக்க முடியாது; அது உள்ளுணர்வால் மட்டுமே அறியப்படுகிறது.” “நீரில் நீர், நெருப்பில் நெருப்பு, ஆகாயத்தில் ஆகாயம் காணப்படாதது போல, மனம் உள்ளே ஒன்றாகும் போது, மனிதன் விடுவிக்கப்படுகிறான்.” “மனமே மனிதனுக்கு பந்தத்திற்கும் விடுதலிக்கும் காரணம்; உணர்வுப்பொருள்களில் பற்றுண்டால் பந்தம், பற்றுமற்றால் அது விடுதலைக்கு வழிகாட்டும்.” இப்போது கவுத்ஸாயனன் புகழ்ச்சி பாடுகிறார்: “நீயே பிரம்மா, நீயே விஷ்ணு, நீயே ருத்ரன், நீயே ப்ரஜாபதி; நீயே அக்னி, வருணன், வாயு, நீயே இந்திரன், நீயே சந்திரன்.” “நீயே மனு, நீயே யமன், நீயே பூமி, நீயே அழியாதவன்; உன் பொருட்டும், இயற்கை நோக்கத்திற்கும் பல வடிவங்களில் விண்ணில் நிற்கிறாய்.” “உலகத்தின் இறைவா, உமக்கு வணக்கம்; உலகத்தின் ஆத்மா, படைப்பாளர்; அனுபவிப்பவன்; நீயே மாயை, நீயே உலக நட்டம், ஓ நாதா!” “அமைதி வடிவானவனே, உமக்கு வணக்கம்; ரகசியமானவனே, உமக்கு வணக்கம்; விவரிக்க முடியாத, அளவிட முடியாத, ஆரம்பமும் முடிவும் இல்லாதவனே, உமக்கு வணக்கம்.” “முதலில் இது இருளாக இருந்தது; பின்னர் பரம்பொருளால் ஊக்கமளிக்கப்பட்டு, உணர்வுப்பொருள்களின் நிலையில் அடைகிறது—இது ரஜஸ் வடிவம். அந்த ரஜஸ் ஊக்கமளிக்கப்பட்டால், தமஸ் நிலையில் அடைகிறது. அந்த தமஸ் ஊக்கமளிக்கப்பட்டால், சத்த்வ நிலையில் அடைகிறது. அந்த சத்த்வம் ஊக்கமளிக்கப்பட்டு பாய்கிறது. இந்த பகுதி தூய அறிவு; ஒவ்வொரு ஜீவனிலும் உள்ள க்ஷேத்ரஜ்ஞன்; அவன் ப்ரஜாபதி. அவனது முதன்மையான வடிவங்கள் பிரம்மா, ருத்ரன், விஷ்ணு என்று கூறப்படுகின்றன. ரஜஸ் பகுதி பிரம்மா; தமஸ் பகுதி ருத்ரன்; சத்த்வ பகுதி விஷ்ணு. இவ்வாறு ஒரே பரம்பொருள் மூன்று, எட்டு, பதினொன்று, பன்னிரண்டு, எண்ணற்ற வடிவங்களில் வெளிப்படுகிறான்; உயிர்களில் நடமாடுகிறான்; எல்லா உயிர்களின் தலைவர். இந்த ஆத்மா உள்ளும், புறமும் இருக்கிறான்.” நான்காம் பகுதி: “இந்த ஆத்மா தன்னை இரு வகையிலே ஆதரிக்கிறான்: உயிராகவும், சூரியனாகவும். இவை இரண்டும் பெயரில் ஐந்தாகும், உள்ளும் புறமும், பகலும் இரவும், மாறி மாறி நடக்கின்றன. சூரியன் புற ஆத்மா; உயிர் உள்ள ஆத்மா; புற ஆத்மா, உள்ள ஆத்மாவின் இயக்கத்தால் அறியப்படுகிறது. இயக்கம் இவ்வாறு அறிவிக்கப்படுகிறது. யார் ஞானி, பாவமற்றவன், ஐந்தெந்திரியங்களை அடக்கியவன், தூய்மையான மனம் கொண்டவன், பக்தியுள்ளவன், பார்வையை உள்ளே திருப்பியவன்—அவன் உள்ள ஆத்மாவின் இயக்கத்தால் புற ஆத்மாவை அறிகிறான். இயக்கம் இவ்வாறு அறிவிக்கப்படுகிறது. இப்போது, சூரியனுக்குள் உள்ள பொன்னான புருஷன், என்னை பொன்னாகக் காண்கிறான்; அவனே இதயத்திலுள்ள தாமரையில் தங்கி, உணவை உண்ணுகிறான்.” “இதயத்திலுள்ள தாமரையில் தங்கி, உணவை உண்ணுகிறவன்—அவனே ஆக்னி, வானில் நிலைபெற்றவன், சூரியன், காலம், காண முடியாதவன், எல்லா உயிர்களின் உணவை உண்ணுகிறவன். அந்த தாமரை என்ன? அது எதனால் ஆனது? அந்த தாமரை ஆகாயம்; நான்கு திசைகள், நான்கு இடைத் திசைகள் அதன் இதழ்கள். இங்கு இருக்கும் நெருப்பு முன்னே செல்கிறது; அவை உயிரும் சூரியனும். அவற்றை ஓம் மந்திரத்தாலும், சாவித்ரியின் உச்சரிப்பாலும் வழிபட வேண்டும்.