Maitri Upanishad

मनो हि द्विविधं प्रोक्तं शुद्धं चाशुद्धमेव च । अशुद्धं कामसङ्कल्पं शुद्धं कामविवर्जितम्

The mind is said to be of two kinds: pure and impure. The impure is filled with desire and imagination; the pure is devoid of desire.

लयविक्षेपरहितं मनः कृत्वा सुनिश्चलम् । यदा यात्यमनीभावं तदा तत्परमं पदम्

Making the mind free from dissolution and distraction, firmly steady, when it attains the state of no-mind, then it reaches the supreme state.

तावदेव निरोद्धव्यं हृदि यावत्क्षयं गतम् । एतज्ज्ञानं च मोक्षं च शेषास्तु ग्रन्थविस्तराः

The mind should be restrained in the heart until it is destroyed. This is knowledge and liberation; all else is mere elaboration of texts.

समाधिनिर्धूतमलस्य चेतसो निवेशितस्यात्मनि यत्सुखं लभेत् । न शक्यते वर्णयितुं गिरा तदा स्वयं तदन्तःकरणेन गृह्यते

The happiness obtained by the mind, purified of impurity through absorption and established in the self, cannot be described by speech; then it is grasped by one's own inner faculty.

अपामपोऽग्निरग्नौ वा व्योम्नि व्योम न लक्षयेत् । एवमन्तर्गतं चित्तं पुरुषः प्रतिमुच्यते

Water is not seen in water, nor fire in fire, nor space in space. In the same way, when the mind is merged within, the person is released.

मन एव मनुष्याणां कारणं बन्धमोक्षयोः । बन्धाय विषयासक्तं मुक्त्यै निर्विषयं स्मृतमिति

The mind alone is the cause of bondage and liberation for human beings; attached to sense objects, it leads to bondage, but free from sense objects, it is regarded as leading to liberation.

अथ यथेयं कौत्सायनिस्तुतिः ॥ त्वं ब्रह्मा त्वं च वै विष्णुस्त्वं रुद्रस्त्वं प्रजापतिः । त्वमग्निर्वरुणो वायुस्त्वमिन्द्रस्त्वं निशाकरः

Now follows the praise by Kautsāyana: You are Brahmā, you are also Viṣṇu, you are Rudra, you are Prajāpati; you are Agni, Varuṇa, Vāyu, you are Indra, you are the moon.

त्वं मनुस्त्वं यमश्च त्वं पृथिवी त्वमथाच्युतः । स्वार्थे स्वाभाविकेऽर्थे च बहुधा तिष्ठसे दिवि

You are Manu, you are Yama, you are the earth, and you are the imperishable; for your own sake and for your natural purpose, you stand in many forms in the heavens.

विश्वेश्वर नमस्तुभ्यं विश्वात्मा विश्वकर्मकृत् । विश्वभुग्विश्वमायस्त्वं विश्वक्रीडारतिः प्रभुः

Lord of the universe, salutations to you; soul of the universe, creator of the universe; enjoyer of the universe, you are the cosmic illusion, you are the delight in the play of the universe, O master.

नमः शान्तात्मने तुभ्यं नमो गुह्यतमाय च । अचिन्त्यायाप्रमेयाय अनादिनिधनाय चेति

Salutations to you, whose nature is peace; salutations to you, most secret; to the inconceivable, immeasurable, without beginning or end.

तमो वा इदमेकमास तत्पश्चात्परेणेरितं विषयत्वं प्रयात्येतद्वै रजसो रूपं तद्रजः खल्वीरितं विषमत्वं प्रयात्येतद्वै तमसो रूपं तत्तमः खल्वीरितं तमसः सम्प्रास्रवत्येतद्वै सत्त्वस्य रूपं तत्सत्त्वमेवेरितं तत्सत्त्वात्सम्प्रास्रवत्सोंऽशोऽयं यश्चेतनमात्रः प्रतिपुरुषं क्षेत्रज्ञः सङ्कल्पाध्यवसायाभिमानलिङ्गः प्रजापतिस्तस्य प्रोक्ता अग्र्यास्तनवो ब्रह्मा रुद्रो विष्णुरित्यथ यो ह खलु वावास्य राजसोंऽशोऽसौ स योऽयं ब्रह्माथ यो ह खलु वावास्य तामसोंऽशोऽसौ स योऽयं रुद्रोऽथ यो ह खलु वावास्य सात्विकोंऽशोऽसौ स एवं विष्णुः स वा एष एकस्त्रिधाभूतोऽष्टधैकादशधा द्वादशधापरिमितधा चोद्भूत उद्भूतत्वाद्भूतेषु चरति प्रतिष्ठा सर्वभूतानामधिपतिर्बभूवेत्यसावात्मान्तर्बहिश्चान्तर्बहिस् ह्च

At first, this was darkness alone; then, stirred by the transcendent, it attains the state of sense objects—this is the form of rajas. That rajas, when stirred, attains the state of conflict—this is the form of tamas. That tamas, when stirred, flows forth—this is the form of sattva. That sattva, when stirred, flows forth. This portion, which is pure consciousness, is the knower of the field in each individual, marked by intention, determination, and ego; Prajāpati. His foremost forms are said to be Brahmā, Rudra, and Viṣṇu. Now, the portion of rajas is Brahmā; the portion of tamas is Rudra; the portion of sattva is Viṣṇu. Thus, he is one, manifesting as threefold, eightfold, elevenfold, twelvefold, and countless forms; having arisen, he moves among beings, established as the lord of all creatures. This self is both within and without.

चतुर्थः प्रपाठकः ॥ द्विधा वा एष आत्मानं बिभर्त्ययं यः प्राणो यश्चासावादित्योऽथ द्वौ वा एतावास्तां पञ्चधा नामान्तर्बहिश्चाहोरात्रे तौ व्यावर्तेते असौ वा आदित्यो बहिरात्मान्तरात्मा प्राणो बहिरात्मा गत्यान्तरात्मनानुमीयते । गतिरित्येवं ह्याह यः कश्चिद्विद्वानपहतपाप्माध्यक्षोऽवदातमनास्तन्निष्ठ आवृत्तचक्षुः सोऽन्तरात्मागत्या बहिरात्मनोऽनुमीयते गतिरित्येवं ह्याहाथ य एषोऽन्तरादित्ये हिरण्मयः पुरुषो यः पश्यति मां हिरण्यवत्स एषोऽन्तरे हृत्पुष्कर एवाश्रितोऽन्नमत्ति

Fourth section: This self supports itself in two ways: as breath and as the sun. These two are fivefold in name, within and without, day and night; they alternate. The sun is the outer self, breath is the inner self; the outer self is inferred by movement of the inner self. Movement is thus declared. Whoever is wise, sinless, master of the senses, pure-minded, devoted, with withdrawn sight—such a one, by the movement of the inner self, infers the outer self. Movement is thus declared. Now, the golden person within the sun, who sees me as golden, is the one who, within the lotus of the heart, abides and eats food.

अथ य एषोऽन्तरे हृत्पुष्कर एवाश्रितोऽन्नमत्ति स एषोऽग्निर्दिवि श्रितः सौरः कालाख्योऽदृश्यः सर्वभूतान्नमत्ति कः पुष्करः किमयं वेद वा व तत्पुष्करं योऽयमाकाशोऽस्येमाश्चतस्रो दिशश्चतस्र उपदिशः संस्था अयमर्वागग्निः परत एतौ प्राणादित्यावेतावुपासीतोमित्यक्षरेण व्याहृतिभिः सावित्र्या चेति

Now, the one who, within the lotus of the heart, abides and eats food—he is Agni established in heaven, solar, called Time, invisible, who eats the food of all beings. What is the lotus? What is it made of? That lotus is the space, and these four directions and four intermediate directions are its petals. The fire here moves forward; these are breath and the sun. These are to be worshipped by the syllable and by the utterances of Sāvitrī.

द्वे वाव ब्रह्मणो रूपे मूर्तं चामूर्तं चाथ यन्मूर्तं तदसत्यं यदमूर्तं तत्सत्यं तद्ब्रह्म यद्ब्रह्म तज्ज्योतिर्यज्ज्योतिः स आदित्यः स वा एष ओमित्येतदात्मा स त्रेधात्मानं व्यकुरुत ओमिति तिस्रो मात्रा एताभिः सर्वमिदमोतं प्रोतं चैवास्मिन्नित्येवं ह्याहैतद्वा आदित्य ओमित्येवं ध्यायंस्तथात्मानं युञ्जीतेति

There are two forms of Brahman: the manifest and the unmanifest. The manifest is unreal; the unmanifest is real. That is Brahman. That Brahman is light; that light is the sun. This is the self, signified by 'Om.' He divided himself threefold; 'Om' has three syllables. By these, all this is woven and interwoven. Thus it is declared. Therefore, one should meditate on the sun as 'Om,' and thus unite oneself.

अथान्यत्राप्युक्तमथ खलु य उद्गीथः स प्रणवो यः प्रणवः स उद्गीथ इत्यसावादित्य उद्गीथ एव प्रणव इत्येवं ह्याहोद्गीथः प्रणवाख्यं प्रणेतारं नामरूपं विगतनिद्रं विजरमविमृत्युं पुनः पञ्चधा ज्ञेयं निहितं गुहायामित्येवं ह्याहोर्ध्वमूलं वा आब्रह्मशाखा आकाशवाय्वग्न्युदकभूम्यादय एकेनात्तमेतद्ब्रह्म तत्तस्यैतत्ते यदसावादित्य ओमित्येतदक्षरस्य चैतत्तस्मादोमित्यनेनैतदुपासीताजस्रमित्येकोऽस्य रसं बोधयीत इत्येवं ह्याहैतदेवाक्षरं पुण्यमेतदेवाक्षरं ज्ज्ञात्वा यो यदिच्छति तस्य तत्

Elsewhere it is said: The udgītha is the praṇava; the praṇava is the udgītha. The sun is the udgītha; the udgītha is the praṇava. Thus it is declared: the udgītha, called praṇava, the leader, name and form, free from sleep, free from old age, free from death, again fivefold, to be known as hidden in the cave. Thus it is declared: with roots above, branches up to Brahman, sky, air, fire, water, earth, and others; by one, all this is eaten—this is Brahman. That is its essence: the sun is the essence of this syllable. Therefore, one should worship with 'Om.' He alone awakens its taste. Thus it is declared: this syllable is holy; this syllable is knowledge. Whoever knows this syllable, whatever he desires, that is his.

अथान्यत्राप्युक्तं स्तनयत्येपास्य तनूर्या ओमिति स्त्रीपुंनपुंसकमिति लिङ्गवत्येषाथाग्निर्वायुरादित्य इति भास्वत्येषाथ रुद्रो विष्णुरित्यधिपतिरित्येषाथ गार्हपत्यो दक्षणाग्निराहवनीय इति मुखवत्येषाथ ऋग्यजुःसामेति विजानात्येषथ भूर्भुवस्वरिति लोकवत्येषाथ भूतं भव्यं भविष्यदिति कालवत्येषाथ प्राणोऽग्निः सूर्यः इति प्रतापवत्येषाथान्नमापश्चन्द्रमा इत्याप्यायनवत्येषाथ बुद्धिर्मनोऽहङ्कार इति चेतनवत्येषाथ प्राणोऽपानो व्यान इति प्राणवत्येके त्यजामीत्युक्तैताह प्रस्तोतार्पिता भवतीत्येवं ह्याहैतद्वै सत्यकाम परं चापरं च यदोमित्येतदक्षरमिति

Elsewhere it is said: It thunders, its body is 'Om,' feminine, masculine, neuter, with gender; it is fire, wind, sun, shining; it is Rudra, Viṣṇu, the lord; it is the household fire, southern fire, and offering fire, with mouth; it is Ṛg, Yajur, Sāma, with knowledge; it is Bhūḥ, Bhuvaḥ, Svar, with worlds; it is past, present, future, with time; it is breath, fire, sun, with heat; it is food, water, moon, with nourishment; it is intellect, mind, ego, with consciousness; it is breath, apāna, vyāna, with breath; some say, 'I give up,' thus it is said, it becomes the offered by the prastotṛ. Thus it is declared: O lover of truth, both the supreme and the non-supreme are signified by 'Om,' this syllable.

अथ व्यात्तं वा इदमासीत्सत्यं प्रजापतिस्तपस्तप्त्वा अनुव्याहरद्भूर्भुवःस्वरित्येषा हाथ प्रजापतेः स्थविष्ठा तनूर्वा लोकवतीति स्वरित्यस्याः शिरो नाभिर्भुवो भूः पादा आदित्यश्चक्षुरायत्तः पुरुषस्य महतो मात्राश्चक्षुषा ह्ययं मात्राश्चरिति सत्यं वै चक्षुरक्षिण्युपस्थितो हि पुरुषः सर्वार्थेषु वदत्येतस्माद्भूर्भुवःस्वरित्युपासीतान्नं हि प्रजापतिर्विश्वात्मा विश्वचक्षुरिवोपासितो भवतीत्येवं ह्याहैषा वै प्रजापतिर्विश्वभृत्तनूरेतस्यामिदं सर्वमन्तर्हितमस्मिॅंश्च सर्वस्मिन्नेषान्तर्हितेति तस्मादेषोपासीतेति

Now, this was opened up; Prajāpati, having practiced austerity, uttered 'Bhūḥ, Bhuvaḥ, Svar.' These are the most substantial forms of Prajāpati, with worlds. 'Svar' is its head, 'Bhuvaḥ' its navel, 'Bhūḥ' its feet; the sun is the eye, dependent on the measure of the great person. By the eye, this measure moves. The eye is indeed truth; the person is present in all objects. Therefore, one should worship 'Bhūḥ, Bhuvaḥ, Svar.' Prajāpati, soul of the universe, eye of the universe, is thus worshipped. Thus it is declared: this is Prajāpati, bearer of the universe; in it, all is hidden. And all is hidden in it; therefore, one should worship it.

तत्सवितुर्वरेण्यमित्यसौ वा आदित्यः सविता स वा एवं प्रवरणाय आत्मकामेनेत्याहुर्ब्रह्मवादिनोऽथ भर्गो देवस्य धीमहीति सविता वै तेऽवस्थिता योऽस्य भर्गः कं सञ्चितयामीत्याहुर्ब्रह्मवादिनोऽथ धियो यो नः प्रचोदयादिति बुद्धयो वै धियस्ता योऽस्माकं प्रचोदयादित्याहुर्ब्रह्मवादिनोऽथ भर्ग इति यो ह वा अस्मिन्नादित्ये निहितस्तारकेऽक्षिणि चैष भर्गाख्यो भाभिर्गतिरस्य हीति भर्गो भर्जति वैष भर्ग इति ब्रह्मवादिनोऽथ भर्ग इति भासयतीमाॅंल्लोकानिति रञ्जयतीमानि भूतानि गच्छत इति गच्छत्यस्मिन्नागच्छत्यस्मा इमाः प्रजास्तस्माद्भारकत्वाद्भर्गः शत्रून्सूयमानत्वात्सूर्यः सव्नात्सविता दानादादित्यः पवनात्पावमानोऽथायोऽथायनादादित्य इत्येवं ह्याह खल्वात्मनात्मामृताख्यश्चेता मन्ता गन्ता स्रष्टा नन्दयिता कर्ता वक्ता रसयिता घ्राता स्पर्शयिता च विभुविग्रहे सन्निष्ठा इत्येवं ह्याहाथ यत्र द्वैतीभूतं विज्ञानं तत्र हि शृणोति पश्यति जिघ्रतीति रसयते चैव स्पर्शयति सर्वमात्मा जानीतेति यत्राद्वैतीभूतं विज्ञानं कार्यकारणनिर्मुक्तं निर्वचनमनौपम्यं निरुपाख्यं किं तदङ्ग वाच्यम्

एष हि खल्वात्मेशानः शंभुर्भवो रुद्रः प्रजापतिर्विश्वसृड्ढिरण्यगर्भः सत्यं प्राणो हंसः शान्तो विष्णुर्नारायणोऽर्कः सविता धाता सम्राडिन्द्र इन्दुरिति य एष तपत्यग्निना पिहितः सहस्राक्षेण हिरण्मयेनानन्देनैष वाव विजिज्ञासितव्योऽन्वेष्टव्यः सर्वभूतेभ्योऽभयं दत्त्वारण्यं गत्वाथ बहिःकृतेन्द्रियार्थान्स्वशरीरादुपलभतेऽथैनमिति विश्वरूपं हरिणं जातवेदसं परायणं ज्योतिरेकं तपन्तम् । सहस्ररश्मिः शतधा वर्तमानः प्राणः प्रजानामुदयत्येष सूर्यः

He indeed is the lord of the self: Śaṃbhu, Bhava, Rudra, Prajāpati, creator of the universe, Hiraṇyagarbha, truth, breath, swan, peaceful, Viṣṇu, Nārāyaṇa, Arka, Savitṛ, Dhātṛ, emperor, Indra, moon. He who shines, covered by fire, with a thousand rays, golden, with bliss—he is to be sought and known. Having given fearlessness to all beings, going to the forest, and withdrawing the senses from external objects, one perceives him within one's own body. Then, this universal form, the golden Jātavedas, the ultimate, the one light, shining, with a thousand rays, moving in a hundred ways, breath rises among creatures—this is the sun.

इति पञ्चमः प्रपाठकः ॥ । अथ प्रपाठक ६ । द्विधा वा एष आत्मानं बिभर्त्ययं यः प्राणो यश्चासा आदित्योऽथ द्वौ वा एता अस्य पन्थाना अन्तर्बहिश्चाहोरात्रेणैतौ व्यावर्तेते असौ वा आदित्यो बहिरात्मान्तरात्मा प्राणोऽतो बहिरात्मक्या गत्यान्तरात्मनोऽनुमीयते गतिरित्येवं हि आहाथ यः कश्चिद्विद्वानपहतपाप्माऽक्षाध्यक्षोऽवदातमनास्तन्निष्ठ आवृत्तचक्षुः सो अन्तरात्मक्या गत्या बहिरात्मनोऽनुमीयते गतिरित्येवं ह आह अथ य एषोऽन्तरादित्ये हिरण्मयः पुरुषो यः पश्यतीमां हिरण्यवस्थात् स एषोऽन्तरे हृत्पुष्कर एवाश्रितोऽन्नमत्ति

Thus ends the fifth section. Now, section six: This self supports itself in two ways: as breath and as the sun. These two are its paths, within and without, day and night; they alternate. The sun is the outer self, breath is the inner self; the outer self is inferred by the movement of the inner self. Movement is thus declared. Whoever is wise, sinless, master of the senses, pure-minded, devoted, with withdrawn sight—such a one, by the movement of the inner self, infers the outer self. Movement is thus declared. Now, the golden person within the sun, who sees me as golden, is the one who, within the lotus of the heart, abides and eats food.

अथ य एषोऽन्तरे हृत्पुष्कर एवाश्रितोऽन्नमत्ति स एषोऽग्निर्दिवि श्रितः सौरः कालाख्योऽदृश्यः सर्वभूतान्यन्नमत्तीति कः पुष्करः किंमयो वेति इअदं वा व तत्पुष्करं योऽयमाकाशोऽस्येमाः चतस्रो दिशश्चतस्र उपदिशो दलसंस्था आसमर्वाग्विचरत एतौ प्राणादित्या एता उपासितोमित्येतदक्षरेण व्याहृतिभिः सावित्र्या चेति

Now, the one who, within the lotus of the heart, abides and eats food—he is Agni established in heaven, solar, called Time, invisible, who eats the food of all beings. What is the lotus? What is it made of? That lotus is the space, and these four directions and four intermediate directions are its petals. The fire here moves forward; these are breath and the sun. These are to be worshipped by the syllable and by the utterances of Sāvitrī.

द्वे वाव ब्रह्मणो रूपे मूर्तं चामूर्तं च । अथ यन्मूर्तं तदसत्यम् यदमूर्तं तत्सत्यम् तद्ब्रह्म तज्ज्योतिः यज्ज्योतिः स आदित्यः स वा एष ओमित्येतदात्माभवत् स त्रेधात्मानं व्याकुरुत ओमिति तिस्रो मात्रा एताभिः सर्वमिदमोतं प्रोतं चैवास्मीति एवं ह्याहैतद्वा आदित्य ओमित्येवं ध्यायत आत्मानं युञ्जीतेति

There are two forms of Brahman: the manifest and the unmanifest. The manifest is unreal; the unmanifest is real. That is Brahman. That Brahman is light; that light is the sun. This is the self, signified by 'Om.' He divided himself threefold; 'Om' has three syllables. By these, all this is woven and interwoven. Thus it is declared. Therefore, one should meditate on the sun as 'Om,' and thus unite oneself.

अथान्यत्रापि उक्तमथ खलु य उद्गीथः स प्रणवो यः प्रणवः स उद्गीथ इति असौ वा आदित्य उद्गीथ एष प्रणवा इति । एवं ह्याहोद्गीथं प्रणवाख्यं प्रणेतारं भारूपं विगतनिद्रं विजरं विमृत्युं त्रिपदं त्र्यक्षरं पुनः पञ्चधा ज्ञेयं निहितं गुहायामित्येवं ह्याहोर्ध्वमूलं त्रिपाद्ब्रह्म शाखा आकाश वाय्वग्न्युदकभूम्यादय एकोऽश्वत्थनामैतद्ब्रह्मैतस्यैतत्तेजो यदसा आदित्यः ओमित्येतदक्षरस्य चैतत्तस्मादोमित्यनेनैतदुपासीताजस्रमित्येकोऽस्य सम्बोधयितेत्येवं ह्याह \: एतदेवाक्षरं पुण्यमेतदेवाक्षरं परम् । एतदेवाक्षरं ज्ञात्वा यो यदिच्छति तस्य तत्

Elsewhere it is said: The udgītha is the praṇava; the praṇava is the udgītha. The sun is the udgītha; this is the praṇava. Thus it is declared: the udgītha, called praṇava, the leader, radiant, free from sleep, free from old age, free from death, three-footed, three-syllabled, again fivefold, to be known as hidden in the cave. Thus it is declared: with roots above, three-footed Brahman, branches—sky, air, fire, water, earth, and others; one, named Aśvattha, this is Brahman, its radiance is the sun, the essence of this syllable. Therefore, one should worship with 'Om.' He alone awakens its taste. Thus it is declared: this syllable is holy, this syllable is supreme. Knowing this syllable, whatever one desires, that is his.

अथान्यत्राप्युक्तं स्वनवत्येषास्यस्तनुर्या ओमिति स्त्रीपुंनपुंसकेति लिङ्गवती एषाऽथाग्निर्वायुरादित्य इति भास्वति एषा अथ ब्रह्म रुद्रो विष्णुरित्यधिपतिवती एषाऽथ गार्हपत्यो दक्षिणाग्निराहवनीया इति मुखवती एषाऽथ ऋग्यजुःसामेति विज्ञानवती एषा भूर्भुवःस्वरिति लोकवती एषाऽथ भूतं भव्यं भविष्यदिति कालवती एषाऽथ प्राणोऽग्निः सूर्य इति प्रतापवती एषाऽथान्नमापश्चन्द्रमा इत्याप्यायनवती एषाऽथ बुद्धिर्मनोऽहङ्कारा इति चेतनवती एषाऽथ प्राणोऽपानो व्यान इति प्राणवती एषेति अत ओमित्युक्तेनैताः प्रस्तुता अर्चिता अर्पिता भवन्तीति एवं ह्याहैतद्वै सत्यकाम परां चापरां च ब्रह्म यदोमित्येतदक्षरमिति

Now, elsewhere too it is said: This very syllable has ninety aspects, like its own sound. It is marked by gender: 'Om' as feminine, masculine, and neuter. It is radiant: 'Agni, Vāyu, Āditya'—thus it shines. It is lordly: 'Brahmā, Rudra, Viṣṇu'—thus it is sovereign. It is like a mouth: 'Gārhapatya, Dakṣiṇāgni, Āhavanīya.' It is endowed with knowledge: 'Ṛg, Yajus, Sāman.' It is connected to worlds: 'Bhūḥ, Bhuvaḥ, Svar.' It is associated with time: 'Past, present, future.' It is full of energy: 'Prāṇa, Agni, Sūrya.' It is nourishing: 'Food, water, moon.' It is conscious: 'Buddhi, mind, ego.' It is vital: 'Prāṇa, Apāna, Vyāna.' Thus, by saying 'Om,' all these are presented, honored, and offered. In this way, indeed, O Satyakāma, it has been declared: both the higher and the lower Brahman are this very syllable 'Om.'

अथाव्याहृतं वा इदमासीत् स सत्यं प्रजापतिस्तपस्तप्त्वाऽनुव्याहरद्भूर्भुवःस्वरिति । एषैवास्य प्रजापतेः स्थविष्ठा तनुर्या लोकवतीति स्वरित्यस्याः शिरो नाभिर्भुवो भूः पादा आदित्यश्चक्षुः चक्षुरायता हि पुरुषस्य महती मात्रा चक्षुषा ह्ययं मात्राश्चरति सत्यं वै चक्षुः अक्षिण्यवस्थितो हि पुरुषः सर्वार्थेषु चरति एतस्माद्भूर्भुवःस्वरित्युपासीतानेन हि प्रजापतिर्विश्वात्मा विश्वचक्षुरिवोपासितो भवतीति एवं ह्याहैषा वै प्रजापतेर्विश्वभृत्तनुरेतस्यामिदं सर्वमन्तर्हितमस्मिन् च सर्वस्मिन्नेषा अन्तर्हितेति तस्मादेषोपासीता

Now, in the beginning, this was unuttered. That truth, Prajāpati, having performed austerity, uttered 'Bhūḥ, Bhuvaḥ, Svar.' This is Prajāpati’s greatest form, which is world-like. 'Svar' is its head, 'Bhuvaḥ' its navel, 'Bhūḥ' its feet; the sun is its eye, for the measure of a person is great through the eye, and by the eye this measure moves. Truth is indeed the eye. The person, established in the eyes, moves among all objects. Therefore, one should meditate on 'Bhūḥ, Bhuvaḥ, Svar.' By this, Prajāpati, the soul of all, is worshipped as the all-seeing. Thus, it is said: this is Prajāpati’s form that upholds all; in it, all this is contained, and in each, this is contained. Therefore, this should be meditated upon.

तत्सवितुर्वरेण्यमित्यसौ वा आदित्यः सविता स वा एवं प्रवरणीय आत्मकामेनेत्याहुर्ब्रह्मवादिनोऽथ भर्गो देवस्य धीमहीति सविता वै देवस्ततो योऽस्य भर्गाख्यस्तं चिन्तयामीत्याहुर्ब्रह्मवादिनोऽथ धियो यो नः प्रचोदयादिति बुद्धयो वै धियस्तायोऽस्माकं प्रचोदयादित्याहुर्ब्रह्मवादिनः अथ भर्गा इति यो ह वा अमुष्मिन्नादित्ये निहितस्तारकोऽक्षिणि वैष भर्गाख्यः भाभिर्गतिरस्य हीति भर्गः भर्जयतीति वैष भर्ग इति रुद्रो ब्रह्मवादिनोऽथ भ इति भासयतीमान् लोकान् र इति रंजयतीमानि भूतानि ग इति गच्छन्त्यस्मिन्नागच्छन्त्यस्मादिमाः प्रजास्तस्माद्भ\-रग\-त्वाद्भर्गः शाश्वत् सूयमानात् सूर्यः सवनात् सविताऽदानात् आदित्यः पवनात्पावनोऽथापोप्यायनादित्येवं ह्याह खल्वात्मनोऽत्मा नेतामृताख्यश्चेता मन्ता गन्तोत्सृष्टानन्दयिता कर्ता वक्ता रसयिता घ्राता द्रष्टा श्रोता स्पृशति च विभुर्विग्रहे सन्निविष्टा इत्येवं ह्याह अथ यत्र द्वैतीभूतं विज्ञानं तत्र हि शृणोति पश्यति जिघ्रति रसयति चैव स्पर्शयति सर्वमात्मा जानीतेति यत्राद्वैतीभूतं विज्ञानं कार्यकारणकर्मनिर्मुक्तं निर्वचनमनौपम्यं निरुपाख्यां किं तदवाच्यम्

एष हि खल्वात्मेशानः शम्भुर्भवो रुद्रः प्रजापतिर्विश्वसृक् हिरण्यगर्भः सत्यं प्राणो हंसः शास्ता विष्णुर्नारायणोऽर्कः सविता धाता विधाता सम्राडिन्द्र इन्दुरिति य एष तपत्यग्निरिवाग्निना पिहितः सहस्राक्षेण हिरण्मयेनाण्डेन एष वा जिज्ञासितव्योऽन्वेष्टव्यः सर्वभूतेभ्योऽभयं दत्वारण्यं गत्वाथ बहिःकृत्वीन्द्रियार्थान्स्वाच्छरीरादुपलभेत एनमिति । विश्वरूपं हरिणं जातवेदसं परायणं ज्योतिरेकं तपन्तम् । सहस्ररश्मिः शतधा वर्तमानः प्राणः प्रजानामुदयत्येष सूर्यः

This very self is the lord, Śambhu, Bhava, Rudra, Prajāpati, the creator of all, Hiraṇyagarbha, truth, life, the swan, the teacher, Viṣṇu, Nārāyaṇa, Arka, Savitṛ, Dhātṛ, Vidhātṛ, the sovereign, Indra, the moon—he who shines, hidden like fire by fire, by a thousand-eyed, golden egg. He is to be sought, to be inquired into, having given fearlessness to all beings, going to the forest, and having set aside the objects of the senses, one should realize him within one’s own body. The all-formed, golden, knower of beings, the supreme goal, the one light shining, with a thousand rays, moving in a hundred ways, the life of creatures—this sun rises.

तस्माद्वा एष उभयात्मैवं विदात्मन्येवाभिद्यायत्यात्मन्येव यजतीति ध्यानं प्रयोगस्थं मनो विद्वद्भिष्टुतं मनःपूतिमुच्छिष्टोपहतमित्यनेन तत्पावयेत् मन्त्रं पठति उच्छिष्टोच्छिष्टोपहितं यच्च पापेन दत्तं मृतसूतकाद्वा वसोः पवित्रमग्निः सवितुश्च रश्मयः पुनन्त्वन्नं मम दुष्कृतं च यदन्यत् अद्भिः पुरस्तात्परिदधाति प्राणाय स्वाहापानाय स्वाहा व्यानाय स्वाहा समानाय स्वाहोदानाय स्वाहेति पञ्चभिरभिजुहोति अथावाशिष्टं यतवागश्नात्यतोऽद्भिर्भूय एवोपरिष्टात्परिदधात्याचान्तो भूत्वात्मेज्यानः प्राणोऽग्निर्विश्वोऽसीति च द्वाभ्यामात्मानमभिध्यायेत् प्राणोऽग्निः परमात्मा वै पञ्चवायुः समाश्रितः स प्रीतः प्रीणातु विश्वं विश्वभुक् विश्वोऽसि वैश्वानरोऽसि विश्वं त्वया धार्यते जायमानम् विशन् तु त्वामाहुतयश्च सर्वाः प्रजास्तत्र यत्र विश्वामृतोऽसीति एवं न विधिना खल्वनेनात्तानत्वं पुनरुपैति

Therefore, this one who knows thus is of both natures; he meditates only on the Self, he worships only in the Self. Meditation is the mind established in practice, praised by the wise. If the mind is defiled by impurity or leftovers, one should purify it with this: 'Whatever is tainted by leftovers, whatever is given by sin, from a corpse or a woman in childbirth, may fire, the rays of the sun, purify the garment, and may they purify my food and whatever other wrong I have done.' He sprinkles water in front, reciting: 'To prāṇa, svāhā; to apāna, svāhā; to vyāna, svāhā; to samāna, svāhā; to udāna, svāhā,' making five offerings. Then, if any food remains, he eats it silently; then he sprinkles water again above. Having rinsed his mouth, knowing the worship of the Self, he should meditate on the Self with these two: 'Prāṇa is fire, the supreme Self is indeed the fivefold wind; may he, being pleased, please all; you are the all, you are Vaiśvānara, you support the universe, may all oblations and beings enter you, where the nectar of the universe is.' Thus, by this rite, one does not again become subject to being eaten.

अथापरं वेदितव्यमुत्तरो विकारोऽस्यात्मयज्ञस्य यथान्नमन्नादश्चेति अस्योपव्याख्यानं पुरुषश्चेता प्रधानान्तःस्थः स एव भोक्ता प्राकृतमन्नं भुङ्क्त इति तस्यायं भूतात्मा ह्यन्नमस्यकर्ता प्रधानः तस्मात्त्रिगुणं भोज्यं भोक्ता पुरुषोऽन्तस्थः अत्र दृष्टं नाम प्रत्ययम् यस्माद्बीजसम्भवा हि पशवस्तस्माद्बीजं भोज्यमनेनैव प्रधानस्य भोज्यत्वं व्याख्यातं तस्माद्भोक्ता पुरुषो भोज्या प्रकृतिस्तत्स्थो भुङ्क्त इति प्राकृतमन्नं त्रिगुणभेदपरिणमत्वान्महदाद्यं विशेषान्तं लिङ्गमनेनैव चतुर्दशविधस्य मार्गस्य व्याख्या कृता भवति सुखदुःखमोहसंज्ञं ह्यन्नभूतमिदं जगत् न हि बीजस्य स्वादुपरिग्रहोऽस्तीति यावन्नप्रसूतिः तस्याप्येवं तिसृष्ववस्थास्वन्नत्वं भवति कौमारं यौवनं जरा परिणमत्वातत्दन्नत्वमेवं प्रधानस्य व्यक्ततां गतस्योपलब्धिर्भवति तत्र बुद्ध्यादीनि स्वादुनि भवन्त्यध्यवसायसङ्कल्पाभिमाना इति अथेन्द्रियार्थान् पञ्चस्वादुनि भवन्ति एवं सर्वाणीन्द्रियकर्माणि प्राणकर्माणि एवं व्यक्तमन्नमव्यक्तमन्नम् अस्य निर्गुणो भोक्ता भोक्तृत्वाच्चैतन्यं प्रसिद्धं तस्य यथाग्निर्वै देवानामन्नदः सोमोऽन्नमग्निनैवान्नमित्येवंवित् सोमसंज्ञोऽयंभूतत्माऽग्निसंज्ञोऽप्यव्यक्तमुखा इति वचनात्पुरुषो ह्यव्यक्तमुखेन त्रिगुणं भुङ्क्त इति यो हैवं वेद संन्यासी योगी चात्मयाजी चेति अथ यद्वन्न कश्चिच्छून्यागारे कामिन्यः प्रविष्टाः स्पृशतीन्द्रियार्थान् तद्वद् यो न स्पृशति प्रविष्टान् संन्यासी योगी चात्मयाजी चेति