ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਅੰਦਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਇਹ ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਉਹ ਆਨੰਦ' ਮੰਨ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਹੀ ਧਿਆਨ ਧਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਸ ਵੱਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੇ ਅਚਾਰਯ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, "ਮਹਿਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਬਤਾਓ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਪਨਿਸ਼ਦ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਗੁਪਤ ਤੱਤ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਿਖਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" ਇਸ ਗਿਆਨ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤਪ, ਸਯਮ ਅਤੇ ਕਰਮ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਇਸ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਇਸ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੀਮ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਸੁਗਤਿ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਅਮਰਤਵ ਦੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।