കേനോപനിഷദ്

ഓം. എന്റെ അവയവങ്ങൾ, വാക്ക്, ശ്വാസം, കണ്ണുകൾ, ചെവികൾ, ബലം, എന്റെ എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ശക്തിയോടെ വളരട്ടെ. ഉപനിഷത്തുകളിൽ പ്രഖ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ സകലവും ബ്രഹ്മണാണ്. ഞാൻ ബ്രഹ്മനെ ഒരിക്കലും നിഷേധിക്കരുതേ; ബ്രഹ്മൻ എന്നെ ഒരിക്കലും നിഷേധിക്കരുതേ. എനിക്ക് നിഷേധം ഉണ്ടാകരുതേ, എനിക്ക് നിഷേധം ഉണ്ടാകരുതേ. ഉപനിഷത്തുകളിൽ പ്രസ്താവിച്ച ഗുണങ്ങൾ ആത്മനിഷ്ഠനായ എന്നിൽ സ്ഥിരമായി നിലനില്ക്കട്ടെ; അവ എന്നിൽ നിലനില്ക്കട്ടെ. ഓം ശാന്തി, ശാന്തി, ശാന്തി. ഒരു ദിവസം, ആരുടെ ആജ്ഞയാൽ മനസ്സ് അതിന്റെ വസ്തുവിലേക്കു പോകുന്നു? ആരാണ് പ്രാണനെ, സകലത്തിൽ ആദ്യം പ്രവർത്തിക്കുന്നതിനെ, നിയന്ത്രിക്കുന്നത്? ആരുടെ ഇച്ഛയാൽ മനുഷ്യർ ഈ വാക്കുകൾ സംസാരിക്കുന്നു? കണ്ണിനെയും ചെവിയെയും ഏതു ദേവത നിയന്ത്രിക്കുന്നു? ഇതെല്ലാം മനസ്സിലാക്കാൻ ജിജ്ഞാസയോടെ മനുഷ്യർ ചോദിച്ചു. ഇതെല്ലാം കേൾക്കാൻ, കാണാൻ, ഓർക്കാൻ, സംസാരിക്കാൻ, ശ്വസിക്കാൻ നമ്മളെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതെന്താണ്? ചെവിയുടെ ചെവി, മനസ്സിന്റെ മനസ്സ്, വാക്കിന്റെ വാക്ക്, ശ്വാസത്തിന്റെ ശ്വാസം, കണ്ണിന്റെ കണ്ണ്—ഇവയെ അറിയുന്ന ജ്ഞാനികൾ ഈ ലോകം വിട്ട് അമരന്മാരാകുന്നു. അവിടേക്ക് കണ്ണ് പോകുന്നില്ല, വാക്ക് പോകുന്നില്ല, മനസ്സും പോകുന്നില്ല. നമുക്ക് അത് അറിയാമോ, അതിനെ എങ്ങനെ പഠിപ്പിക്കാമെന്നു നമുക്ക് മനസ്സിലാവുന്നില്ല. അതു അറിയപ്പെടുന്നതിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമാണ്, അറിയപ്പെടാത്തതിലും അതീതമാണ്. പുരാതനകാലത്ത് ഇതു വിശദീകരിച്ചവരിൽ നിന്ന് നാം ഇതു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. വാക്ക് സംസാരിക്കാത്തതിനെ, എന്നാൽ വാക്ക് സംസാരിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതിനെ—അതേ ബ്രഹ്മണായി അറിയുക; ഇവിടെ ആളുകൾ ആരാധിക്കുന്നതല്ല അത്. മനസ്സിൽ ചിന്തിക്കപ്പെടാത്തതിനെ, എന്നാൽ മനസ്സിനെ ചിന്തിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതിനെ—അതേ ബ്രഹ്മണായി അറിയുക; ഇവിടെ ആളുകൾ ആരാധിക്കുന്നതല്ല അത്. കണ്ണ് കാണാത്തതിനെ, പക്ഷേ കണ്ണ് കാണാൻ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്നതിനെ—അതേ ബ്രഹ്മണായി അറിയുക; ഇവിടെ ആളുകൾ ആരാധിക്കുന്നതല്ല അത്. ചെവി കേൾക്കാത്തതിനെ, എന്നാൽ ചെവി കേൾക്കാൻ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്നതിനെ—അതേ ബ്രഹ്മണായി അറിയുക; ഇവിടെ ആളുകൾ ആരാധിക്കുന്നതല്ല അത്. ശ്വാസം ജീവിപ്പിക്കാത്തതിനെ, എന്നാൽ ശ്വാസം ജീവിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതിനെ—അതേ ബ്രഹ്മണായി അറിയുക; ഇവിടെ ആളുകൾ ആരാധിക്കുന്നതല്ല അത്. ഇങ്ങനെ കെനോപനിഷത്തിന്റെ ആദ്യഭാഗം അവസാനിക്കുന്നു. നീ ബ്രഹ്മണിനെ ഞാൻ നല്ലപോലെ അറിയുന്നു എന്ന് കരുതുന്നുവെങ്കിൽ, നീ അതിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗം മാത്രമേ അറിയുന്നുള്ളു. ദേവന്മാരിൽ, മനുഷ്യരിൽ നീ അറിയുന്നതും അതിന്റെ ഭാഗിക രൂപം മാത്രമാണ്. അതിനാൽ നീ ഇതിനെ കൂടുതൽ അന്വേഷിക്കണം. ഞാൻ അതിനെ നല്ലപോലെ അറിയുന്നു എന്നും തോന്നുന്നില്ല, അതിനെ ഞാൻ അറിയുന്നില്ല എന്നും തോന്നുന്നില്ല. നമ്മുടെ ഇടയിൽ ആരെങ്കിലും ഇതിനെ ഇങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കുന്നു എങ്കിൽ, അവൻ അതിനെ അറിയുന്നു. ആര്ക്ക് ഇതിനെ ഞാൻ അറിയുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു, അവന് അതറിയില്ല; ആര്ക്ക് ഞാൻ അറിയുന്നില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു, അവന് അതറിയുന്നു. ഞാൻ അറിയുന്നു എന്ന് കരുതുന്നവർക്കു ഇത് അറിയപ്പെടുന്നില്ല; അറിയുന്നില്ല എന്ന് കരുതുന്നവർക്കാണ് ഇത് അറിവാകുന്നത്. ഇത് എല്ലാ അവസ്ഥകളിലും അറിയപ്പെടുമ്പോൾ മാത്രം അതിനെ യഥാർത്ഥത്തിൽ അനുഭവിക്കാം; അങ്ങനെ അറിഞ്ഞാൽ അമരത്വം നേടാം. ആത്മാവിലൂടെ ശക്തി ലഭിക്കുന്നു; ജ്ഞാനത്തിലൂടെയാണ് അമരത്വം നേടുന്നത്. ഇത് ഇവിടെ അറിയുകയാണെങ്കിൽ, അതാണ് സത്യം; ഇവിടെ അറിയുന്നില്ലെങ്കിൽ വലിയ നഷ്ടമാണ്. എല്ലാ ഭാവികളിലും ഇതിനെ കണ്ടു മനസ്സിലാക്കിയ ജ്ഞാനികൾ ഈ ലോകം വിട്ടു അമരന്മാരാവുന്നു. ഇതോടെ രണ്ടാം ഭാഗം അവസാനിക്കുന്നു. ഒരു ദിവസം, ദേവന്മാർക്ക് ബ്രഹ്മണാണ് വിജയമുണ്ടാക്കി നൽകിയതെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ആ വിജയത്തിൽ അവർ അഭിമാനിച്ചു—"ഈ വിജയം നമ്മുടെതാണ്, ഈ മഹത്വം നമ്മുടെതാണ്" എന്ന് അവർ ചിന്തിച്ചു. ബ്രഹ്മൻ അവരുടെ അഭിമാനം അറിഞ്ഞു. അവൻ അവരിലേക്ക് ഒരു അത്ഭുതരൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, പക്ഷേ ദേവന്മാർ അതെന്താണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല. അവർ അഗ്നിയെ വിളിച്ചു, "ജാതവേദാ, ഈ അത്ഭുതരൂപം എന്താണെന്ന് നീ അറിയിക്കൂ." അഗ്നി സമ്മതിച്ചു. അഗ്നി അതിനരികിൽ പോയി. അതു ചോദിച്ചു, "നീ ആര്?" അഗ്നി പറഞ്ഞു, "ഞാൻ അഗ്നിയാണ്, ഞാൻ ജാതവേദാസാണ്." അതു ചോദിച്ചു, "നിനക്കുള്ള ശക്തി എന്താണ്?" അഗ്നി പറഞ്ഞു, "ഭൂമിയിലെ എല്ലാം ഞാൻ ഭസ്മമാക്കാൻ കഴിയും." അപ്പോൾ ആ അത്ഭുതരൂപം അഗ്നിക്ക് ഒരു ദർഭ പുള്ല് വെച്ചു, "ഇത് കത്തിക്കൂ" എന്നു പറഞ്ഞു. അഗ്നി അതിനെ മുഴുവൻ ശക്തിയോടെ കത്തിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ അതിന് കഴിയില്ല. അഗ്നി പിന്നേടു മടങ്ങി, അതെന്താണെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കാനായില്ല. പിന്നീട് അവർ വായുവിനോട് പറഞ്ഞു, "വായു, ഈ അത്ഭുതരൂപം എന്താണെന്ന് നീ അറിയിക്കൂ." വായു സമ്മതിച്ചു. വായു അതിനരികിൽ പോയി. അതു ചോദിച്ചു, "നീ ആര്?" വായു പറഞ്ഞു, "ഞാൻ വായുവാണ്, ഞാൻ മാതരിശ്വാനാണ്." അതു ചോദിച്ചു, "നിനക്കുള്ള ശക്തി എന്താണ്?" വായു പറഞ്ഞു, "ഭൂമിയിലെ എല്ലാം ഞാൻ പറക്കാൻ കഴിയും." അപ്പോൾ അതു വായുവിന് ഒരു ദർഭ പുള്ല് വെച്ചു, "ഇത് എടുത്തുകൊൾ" എന്നു പറഞ്ഞു. വായു അതിനെ മുഴുവൻ ശക്തിയോടെ എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ അതിന് കഴിയില്ല. വായു പിന്നേടു മടങ്ങി, അതെന്താണെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കാനായില്ല. പിന്നീട് അവർ ഇന്ദ്രനോട് പറഞ്ഞു, "മഘവൻ, ഈ അത്ഭുതരൂപം എന്താണെന്ന് നീ അറിയിക്കൂ." ഇന്ദ്രൻ സമ്മതിച്ചു. ഇന്ദ്രൻ അതിനരികിൽ പോയപ്പോൾ അത്ഭുതരൂപം അപ്രത്യക്ഷമായി. ആ ഇടയിൽ ഇന്ദ്രന് അതി മനോഹരിയായ ഉമ, ഹിമവാൻ്റെ പുത്രി, പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഇന്ദ്രൻ അവളോട് ചോദിച്ചു, "ഈ അത്ഭുതരൂപം എന്താണ്?" ഇതോടെ മൂന്നാം ഭാഗം അവസാനിക്കുന്നു. ഉമ പറഞ്ഞു, "ഇത് ബ്രഹ്മണാണ്. ബ്രഹ്മണിന്റെ വിജയത്തിലാണ് നിങ്ങൾ സന്തോഷിക്കേണ്ടത്." അപ്പോൾ ഇന്ദ്രന് മനസ്സിലായി, അതു ബ്രഹ്മണാണ് എന്ന്. അതിനാലാണ് അഗ്നിയും വായുവും ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാരെക്കാൾ ഉന്നതരായത്; അവർക്ക് അതിനരികിൽ എത്താനും ആദ്യം അതിനെ തിരിച്ചറിയാനും കഴിഞ്ഞു. ഇന്ദ്രനാണ് ദേവന്മാരിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതൻ, കാരണം അവൻ ഏറ്റവും അടുത്ത് എത്തി ആദ്യം അതിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ബ്രഹ്മണിന്റെ ഉപദേശം ഇതാണ്: മിന്നൽ പെട്ടെന്നു തെളിയുന്നതുപോലെയും കണ്ണ് പെട്ടെന്നു ചിമ്മുന്നതുപോലെയും ദേവന്മാരിൽ അതിന്റെ പ്രത്യക്ഷതയുണ്ട്. വ്യക്തിയിൽ അത് മനസ്സിന്റെ അതിവേഗ ചലനത്തിലും, അതിലൂടെ ആവർത്തിച്ച് ഓർക്കുന്നതിലും പ്രകടമാണ്—ഇതാണ് ഉദ്ദേശം. അത് തന്നെ ആനന്ദം എന്നറിയപ്പെടുന്നത്; അതിനെ ആനന്ദമായി ധ്യാനിക്കണം. ഇതിനെ ഇങ്ങനെ അറിയുന്നവനെ എല്ലാ ഭാവികളും ആഗ്രഹിക്കുന്നു. "സ്വാമി, ഉപനിഷത്ത് പഠിപ്പിക്കൂ," അവർ ചോദിച്ചു. അവൻ പറഞ്ഞു, "ഞാൻ നിങ്ങളെ ബ്രഹ്മണിനെക്കുറിച്ചുള്ള രഹസ്യോപദേശം പഠിപ്പിച്ചു." തപസ്സാണ് അതിന്റെ അടിസ്ഥാനവും, സമ്യമവും, കർമ്മവും; വേദങ്ങൾ അതിന്റെ അവയവങ്ങളാണ്; സത്യം ആണ് അതിന്റെ ആധാരം. ഇത് ഇങ്ങനെ അറിയുന്നവൻ പാപം ഉപേക്ഷിച്ച് അതിരില്ലാത്ത പരമലോകത്തിൽ സ്ഥിരതയോടെ നിലകൊള്ളുന്നു—സ്ഥിരതയോടെ തന്നെ.