:: ௐ வாங்மே மநஸி ப்ரதிஷ்டிதா । மநோ மே வாசி ப்ரதிஷ்டிதம் । ஆவிராவீர்ம ஏதி । வேதஸ்ய மா ஆணீஸ்தஃ । ஶ்ருதம் மே மாப்ரஹாஸீஃ । அநேநாதீதேநாஹோராத்ராந்ஸந்ததாமி । ரு'தம் வதிஷ்யாமி। ஸத்யம் வதிஷ்யாமி । தந்மாமவது । தத்வக்தாரமவது । அவது மாமவதுவக்தாரம் சித்ரோ ஹ வை கார்க்யாயணிர்யக்ஷமாண ஆருணிம் வவ்ரே ஸ ஹ புத்ரம் ஶ்வேதகேதும் ப்ரஜிகாய யாஜயேதி । தம் ஹாஸீநம் பப்ரச்ச கௌதமஸ்ய புத்ராஸ்தே ஸம்வ்ரு'தம் லோகே யஸ்மிந்மாதாஸ்யஸ்யந்யமுதாஹோ பொத்த்வா தஸ்ய லோகே தாஸ்யஸீதி । ஸ ஹோவாச நாஹமேதத்வேத ஹந்தாசார்யம் ப்ரு'ச்சாநீதி । ஸ ஹ பிதரமாஸாத்ய பப்ரச்சேதீதி மா ப்ராக்ஷீத்கதம் ப்ரதிப்ரவாணீதி । ஸ ஹோவாசாஹமப்யேதந்ந வேத ஸதஸ்யேவ வயம் ஸ்வாத்யாயமதீத்ய ஹராமஹே யந்நஃ பரே ததத்யேஹ்யுபௌ கமிஷ்யாவ இதி । ஸ ஹ ஸமித்பாணிஶ்சித்ரம் கார்க்யாயணிம் ப்ரதிசக்ரம உபாயாநீதி தம் ஹோவாச ப்ரஹ்மார்ஹோஸி கௌதம யோ மாமுபாகா ஏஹி த்வா ஜ்ஞபயிஷ்யாமீதி
ஓம். என் பேச்சு என் மனதில் நிலைபெற வேண்டும்; என் மனம் என் பேச்சில் நிலைபெற வேண்டும். என் உள்ளமே, நீ வெளிப்பட வேண்டும். வேதத்தில் நான் கற்றதை மறக்காமல் காக்க வேண்டும். நான் கேட்டதை மறக்காமல் இருக்க வேண்டும். இந்த படிப்பால் பகலும் இரவும் ஒன்றாக இணைக்கின்றேன். நான் நீதியைப் பேசுவேன்; உண்மையைப் பேசுவேன். அது என்னையும், பேசுபவரையும் காப்பாற்ற வேண்டும். சித்ரன் என்ற கார்க்யாயணியின் மகன், ஆருணியை யாகக்காரராகத் தேர்ந்தான். அவன் தன் மகன் ஶ்வேதகேதுவை அழைத்து, 'அவன் யாகம் நடத்தட்டும்' என்றான். ஶ்வேதகேது அமர்ந்தபோது, சித்ரன் அவனை நோக்கி, 'கௌதமரின் மகனே, நீ அறிந்து என்னை எந்த உலகில் வைத்திருப்பாய்? அல்லது வேறு உலகில் வைத்திருப்பாயா?' என்று கேட்டான். ஶ்வேதகேது, 'இதை எனக்குத் தெரியவில்லை; ஆசானிடம் கேட்கிறேன்' என்றான். அவன் தந்தையிடம் சென்று, 'நீ இதை எனக்குப் போதிக்கவில்லை; நான் எப்படி பதில் சொல்ல வேண்டும்?' என்றான். தந்தை, 'நானும் இதை அறியவில்லை. நாம் மற்றவர்களிடம் கேட்டதை மட்டும் படித்து, அவர்கள் தருவதை ஏற்கின்றோம். நாம் இருவரும் சென்று கேட்போம்' என்றார். அவர்கள் இருவரும் சமிது எடுத்துக்கொண்டு சித்ரன் கார்க்யாயணியிடம் சென்றனர். சித்ரன், 'கௌதமா, நீ பிராமணராக வந்துள்ளாய்; வா, உனக்கு நான் அறிவை அளிக்கிறேன்' என்றான்.
த்விதீயொऽத்யாயஃ
இரண்டாம் அதிகாரம்.
அத ஸம்வேஶஞ்ஜாயாயை ஹ்ரு'தயமபிம்ரு'ஶேத்யத்தே ஸுஸீமே ஹ்ரு'தயே ஹிதமந்தஃ ப்ரஜாபதௌ மந்யேऽஹம் மாம் தத்வித்வாம்ஸம் தேந மாஹம் பௌத்ரமகம் ருதமிதி ந ஹாஸ்மத்பூர்வாஃ ப்ரஜாஃ ப்ரைதீதி
பின்னர், தம்பதிகள் தங்கும் அறையில் நுழையும்போது, கணவன் தன் மனைவியின் இதயத்தைத் தொட வேண்டும்; அப்போது, "என் அன்பே, உன் இதயத்தில் உள்ள தூய்மையை நான் அறிந்து, மகனுக்காக துன்பப்பட்டு அழவேண்டாம்; நம் முன்னோர் நம்மை விட முன்னதாகப் போக வேண்டாம்" என்று மனத்தில் கூற வேண்டும்.
ஸ ஹோவாச யே வை கே சாஸ்மால்லோகாத்ப்ரயந்தி சந்த்ரமஸமேவ தே ஸர்வே கச்சந்தி । தேஷாம் ப்ராணைஃ பூர்வபக்ஷ ஆப்யாயதே । அதாபரபக்ஷே ந ப்ரஜநயதி । ஏதத்வை ஸ்வர்கஸ்ய லோகஸ்ய த்வாரம் யஶ்சந்த்ரமாஸ்தம் யத்ப்ரத்யாஹ தமதிஸ்ரு'ஜதேऽத ய ஏநம் ப்ரத்யாஹதமிஹ வ்ரு'ஷ்டிர்பூத்வா வர்ஷதி ஸ இஹ கீடோ வா பதங்கோ வா ஶகுநிர்வா ஶார்தூலோ வா ஸிம்ஹோ வா மத்ஸ்யோ வா பரஶ்வா வா புருஷோ வாந்யோ வைதேஷு ஸ்தாநேஷு ப்ரத்யாஜாயதே யதாகர்ம யதாவித்யம் । தமாகதம் ப்ரு'ச்சதி கோऽஸீதி தம் ப்ரதிப்ரூயாத்விசக்ஷணாத்ரு'தவோ ரேத ஆப்ரு'தம் பஞ்சதஶாத்ப்ரஸூதாத்பித்ர்யாவதஸ்தந்மா பும்ஸி கர்தர்யேரயத்வம் பும்ஸா கர்த்ரா மாதரி மா நிஷிக்தஃ ஸ ஜாயமாந உபஜாயமாநோ த்வாதஶ த்ரயோதஶ உபமாஸோ த்வாதஶத்ரயோதஶேந பித்ரா ஸந்தத்விதேஹம் தந்ம ரு'தவோ மர்த்யவ ஆரபத்வம் । தேந ஸத்யேந தபஸர்துரஸ்ம்யார்தவோऽஸ்மி கோऽஸி த்வமஸ்மீதி தமதிஸ்ரு'ஜதே
அவன் சொன்னான்: 'இந்த உலகை விட்டு செல்லும் யாவரும் சந்திரனிடம் செல்கின்றனர். அவர்களின் உயிரால் சந்திரனின் வளர்பிறை பெருகுகிறது. தேய்பிறையில், அவர் புதிதாக பிறப்பதில்லை. இதுவே சொர்க்க உலகுக்கான வாயில். சந்திரனின் கேள்விக்கு யார் சரியாக பதில் சொல்கிறாரோ, அவர் விடுவிக்கப்படுகிறார்; பதில் சொல்லாதவர் மழையாகி பூமியில் விழுந்து, புழு, பூச்சி, பறவை, புலி, சிங்கம், மீன், மனிதன் அல்லது பிற உயிராக, தன் செயலும் அறிவும் படி பிறக்கிறார். பிறந்தவுடன், 'நீ யார்?' என்று கேட்கப்படுகிறார். அவர், 'நான் ஞானமிக்க காலங்களிலிருந்து பிறந்தவன், பதினைந்து பிதாவின் விதையிலிருந்து வந்தவன், பித்ருக்களின் வழியில் வந்தவன். என்னைத் தாயிடம் விடாதீர்கள்; தந்தை வழியாக நடத்துங்கள்; காலங்கள் எனக்கு உடலை அளிக்கட்டும்' என்று பதில் சொல்ல வேண்டும். இந்த உண்மை மற்றும் தவம் மூலம், நான் காலமும், பிறப்பும். நீ யார்?' என்று கேட்கப்படும்போது, அவர் விடுவிக்கப்படுகிறார்.
ஸ ஏதம் தேவயாநம் பந்தாநமாஸாத்யாக்நிலோகமாகச்சதி ஸ வாயுலோகம் ஸ வருணலோகம் ஸ ஆதித்யலோகம் ஸ இந்த்ரலோகம் ஸ ப்ரஜாபதிலோகம் ஸ ப்ரஹ்மலோகம் தஸ்ய ஹ வா ஏதஸ்ய ப்ரஹ்மலோகஸ்யாரோஹ்ரு'தோ முஹூர்தொऽந்வேஷ்டிஹா விரஜா நதீல்யோ வ்ரு'க்ஷஃ ஸாலஜ்யம் ஸம்ஸ்தாநமபராஜிதமாயதநமிந்த்ரப்ரஜாபதீ த்வாரகோபௌ । விபுப்ரமிதம் விசக்ஷணாऽऽஸந்த்யமிதௌஜாஃ பர்யங்கஃ ப்ரியா ச மாநஸீ ப்ரதிரூபா ச சாக்ஷுஷீ புஷ்பாண்யாவயதௌ வை ச ஜகாந்யம்பாஶ்சாம்பாவயவீஶ்சாப்ஸரஸஃ । அம்பயா நத்யஸ்தமித்தம்விதாகச்சதி தம் ப்ரஹ்மா ஹாபிதாவத மம யஶஸா விஜராம் வா அயம் நதீம் ப்ராபந்ந வா அயம் ஜரயிஷ்யதீதி
அவன் இந்த தேவர்களின் பாதையை அடைந்து, அக்கினி உலகை அடைகிறான்; அப்புறம் காற்று உலகை, பிறகு வருணன் உலகை, பிறகு சூரியன் உலகை, பிறகு இந்திரன் உலகை, பிறகு ப்ரஜாபதி உலகை, பிறகு பிரம்மா உலகை அடைகிறான். அந்த பிரம்மா உலகை அடைவோருக்கு, தேடல் நேரங்கள், விரஜா நதி, சால மரம், சம்ஸ்தான நகரம், அபராஜிதா அரண்மனை, இந்திரன் மற்றும் ப்ரஜாபதி என்ற இரு காவலர்கள் உள்ளனர். விகாசமான ஆசனம், ஞானமிக்க இருக்கை, பெரும் ஒளியுள்ள படுக்கை, மனதில் இனிமை தரும் பெண், கண்களுக்கு அழகான பெண், மலர்கள், நதிகள், தாய்மார்கள், அம்பிகைகள், அப்சரைகள் ஆகியவை உள்ளன. அந்த நதிக்கரையில் தாய்மார்கள் வருகிறார்கள். அப்போது பிரம்மா, 'என் மகிமையால், இவன் வயதில்லாத நதியை அடைந்தானா, அல்லது இவன் இங்கு வயதாகப்போகிறானா?' என்று விரைந்து வருகிறான்.
தம் பஞ்சஶதாந்யப்ஸரஸாம் ப்ரதிதாவந்தி ஶதம் சூர்ணஹஸ்தாஃ ஶதம் பலஹஸ்தாஃ ஶதமாஞ்ஜநஹஸ்தாஃ ஶதம் மால்யாஹஸ்தாஃ ப்ரஹ்மாலங்காரேணாலங்குர்வந்தி ஸ ப்ரஹ்மாலங்காரேணாலங்க்ரு'தோ ப்ரஹ்ம வித்வாந் ப்ரஹ்மைவாபிப்ரைதி ஸ ஆகச்சத்யாரம் ஹ்ரு'தம் தந்மநஸாத்யேதி தமித்வா ஸம்ப்ரதிவிதோ மஜ்ஜந்தி ஸ ஆகச்சதி முஹூர்தாந்யேஷ்டிஹாம்ஸ்தேऽஸ்மாதபத்ரவந்தி ஸ ஆகச்சதி விரஜாம் நதீம் தாம் மநஸைவாத்யேதி । தத்ஸுக்ரு'ததுஷ்க்ரு'தே தூநுதே । தஸ்ய ப்ரியா ஜ்ஞாதயஃ ஸுக்ரு'தமுபயந்த்யப்ரியா துஷ்க்ரு'தம் தத்யதா ரதேந தாவயந்ரதசக்ரே பர்யவேக்ஷத, ஏவமஹோராத்ரே பர்யவேக்ஷத ஏவம் ஸுக்ரு'ததுஷ்க்ரு'தே ஸர்வாணி ச த்வந்த்வாநி ஸ ஏஷ விஸுக்ரு'தோ விதுஷ்க்ரு'தோ ப்ரஹ்ம வித்வாந்ப்ரஹ்மைவாபிப்ரைதி
ஐந்நூறு அப்சரைகள் அவனை நோக்கி ஓடுகின்றனர்: நூறு பேர் தூளுடன், நூறு பேர் பழங்களுடன், நூறு பேர் களிம்புடன், நூறு பேர் மாலையுடன் வருகிறார்கள். பிரம்மா அவனை தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கிறார். அவ்வாறு அலங்கரிக்கப்பட்டு, பிரம்மத்தை அறிந்தவன், பிரம்மத்தையே அடைகிறான். அவன் இதயம் என்ற ஏரிக்குச் சென்று, மனதால் அதை கடந்துவிடுகிறான்; அறியாதவர்கள் அங்கே மூழ்குகிறார்கள். அவன் தேடல் நேரங்களை அடைகிறான்; அவை அவனை விட்டு ஓடிவிடுகின்றன. அவன் விரஜா நதியை அடைந்து, மனதால் அதை கடந்துவிடுகிறான். அங்கே அவன் தன் நன்மை, தீமை ஆகிய செயல்களை உதிர்த்துவிடுகிறான். அவனுடைய அன்புள்ள உறவினர்கள் அவன் நன்மைகளைப் பெறுகிறார்கள்; விருப்பமில்லாதவர்கள் அவன் தீமைகளைப் பெறுகிறார்கள். எப்படி ஒருவர் ரதத்தில் ஓடும்போது, சக்கரத்தைப் பார்த்து நினைவுகூர்கிறாரோ, அவ்வாறே அவன் பகல், இரவு, எல்லா இரட்டைப் பொருள்கள், நன்மை, தீமை ஆகியவற்றை நினைவுகூர்கிறான். இவ்வாறு நன்மை, தீமை ஆகியவற்றிலிருந்து சுத்தமாகி, பிரம்மத்தை அறிந்தவன், பிரம்மத்தையே அடைகிறான்.
ஸ ஆகச்சதீல்யம் வ்ரு'க்ஷம் தம் ப்ரஹ்மகந்தஃ ப்ரவிஶதி, ஸ ஆகச்சதி ஸாலஜ்யம் ஸம்ஸ்தாநம் தம் ப்ரஹ்மரஸஃ ப்ரவிஶதி, ஆகச்சத்யபராஜிதமாயதநம் தம் ப்ரஹ்மதேஜஃ ப்ரவிஶதி ஸ ஆகச்சதி । இந்த்ரப்ரஜாபதீ த்வாரகோபௌ தாவஸ்மாதபத்ரவதஃ ஸ ஆகச்சதி விபுப்ரமிதம் தம் ப்ரஹ்மயஶஃ ப்ரவிஶதி ஸ ஆகச்சதி விசக்ஷணாமாஸந்தீம் ப்ரு'ஹத்ரதந்தரே ஸாமநீ பூர்வௌ பாதௌ ஶ்யைத நௌதஸே சாபரௌ வைரூபவைராஜே அநூச்யேதே ஶாக்வரரைவதே திரஶ்சீ ஸா ப்ரஜ்ஞா ப்ரஜ்ஞயா ஹி விபஶ்யதி ஸ ஆகச்ச்த்யமிதௌஜஸம் பர்யங்கம் ஸ ப்ராணஸ்தஸ்ய பூதம் ச பவிஷ்யச்ச பூர்வௌ பாதௌ ஶ்ரீஶ்சேரா சாபரௌ ப்ரு'ஹத்ரதந்தரே அநூச்யே பத்ரயஜ்ஞாயஜ்ஞீயே ஶீர்ஷண்யம்ரு'சஶ்ச ஸாமாநி ச ப்ராசீநாதாநாநி யஜூம்ஷி திரஶ்சீநாநி ஸோமாம்ஶவ உபஸ்தரணமுத்கீத உபஶ்ரீஃ ஶ்ரீருபபர்ஹணம் தஸ்மிந்ப்ரஹ்மாஸ்தே தமித்தம்வித்பாதேநைவாக்ர ஆரோஹதி । தம் ப்ரஹ்மாஹ கோऽஸீதி தம் ப்ரதிப்ரூயாத்
அவன் இளா மரத்தினிடம் சென்று, அந்த மரத்தில் பரமத்தின் மணம் புகுகிறது. அவன் சாலஜ்யம் என்னும் நகரத்துக்குச் சென்று, அதில் பரமத்தின் இனிப்பு புகுகிறது. அவன் அபராஜிதம் என்னும் அரண்மனைக்கு வந்து, அதில் பரமத்தின் ஒளி புகுகிறது. அங்கு இந்திரன், ப்ரஜாபதி என்ற இரு காவலாளிகள் அவனைத் தடுத்துவிடாமல் விலகிக்கொள்கிறார்கள். அவன் விபுப்ரமிதம் என்னும் சிங்காசனத்துக்குச் சென்று, அதில் பரமத்தின் புகழ் புகுகிறது. அவன் விஷயங்களை நன்கு அறிந்த ஆசனமான விசக்ஷணா என்ற இருக்கைக்கு வந்து, அதன் முன்னிரண்டு கால்கள் ப்ருஹத்ரதந்தரமும் ஷ்யைதமும், பின்னிரண்டு கால்கள் நௌதசமும் வைரூபவைராஜமும், குறுக்கு பட்டைகள் ஷாக்வர ரைவதமும் ஆகும். அது ஞானம், ஏனெனில் ஞானத்தால் தான் பார்க்க முடியும். அவன் அமிதௌஜஸ் என்னும் படுக்கைக்கு வந்து, அதன் முன்னிரண்டு கால்கள் கடந்த காலமும் வருங்காலமும், பின்னிரண்டு கால்கள் ப்ருஹத்ரதந்தர ஸாமனும், தலை பத்திரயஜ்ஞாயஜ்ஞீய ஸாமனும், குறுக்கு பட்டைகள் பழைய ஸாமனும் யஜுரும், படுக்கை சோம பானமும், போர்வை உத்கீதமும், தலையணை செல்வமும். அந்த படுக்கையில் பரமம் அமர்ந்திருக்கிறது. அவன் அவனை நோக்கி ஏறி செல்லும் போது, பரமம் கேட்கிறது: 'நீ யார்?' என்று. அவன் பதிலளிக்க வேண்டும்.
ரு'துரஸ்ம்யார்தவோऽஸ்ம்யாகாஶாத்யோநேஃ ஸம்பூதோ பார்யா ஏதத்ஸம்வத்ஸரஸ்ய தேஜோபூதஸ்ய பூதஸ்யாத்மபூதஸ்ய த்வமாத்மாஸி யஸ்த்வமஸி ஸோஹமஸ்மீதி தமாஹ கோऽஹமஸ்மீதி ஸத்யமிதி ப்ரூயாத்கிம் தத்யத்ஸத்யமிதி யதந்யத்தேவேப்யஶ்ச ப்ராணேப்யஶ்ச தத்ஸதத யத்தேவாச்ச ப்ராணாஶ்ச தத்த்யம் ததேதயா வாசாபிவ்யாஹ்ரியதே ஸத்யமித்யேதாவதிதம் ஸர்வமிதம் ஸர்வமஸி । இத்யேவைநம் ததாஹ । ததேதத்ரு'க்ஶ்லோகேநாப்யுக்தம் யஜூதரஃ ஸாமஶிரா அஸாவ்ரு'ங்மூர்திரவ்யயஃ । ஸ ப்ரஹ்மேதி ஹி விஜ்ஞேய ரு'ஷிர்ப்ரஹ்மமயோ மஹாநிதி । தமாஹ கேந மே பௌம்ஸ்ராநி நாமாந்யாப்நோதீதி ப்ராணேநேதி ப்ரூயாத் । கேந ஸ்த்ரீநாமாநீதி வாசேதி கேந நபும்ஸகநாமாநீதி மநஸேதி கேந கந்தாநிதி க்ராணேநேதி ப்ரூயாத் । கேந ரூபாணீதி சக்ஷுஷேதி கேந ஶப்தாநிதி ஶ்ரோத்ரேணேதி கேநாந்நரஸாநிதி ஜிஹ்வயேதி கேந கர்மாணீதி ஹஸ்தாப்யாமிதி கேந ஸுகதுஃகே இதி ஶரீரேணேதி கேநாநந்தம் ரதிம் ப்ரஜாபதிமித்யுபஸ்தேநேதி । கேநேத்யா இதி பாதாப்யாமிதி கேந தியோ விஜ்ஞாதவ்யம் காமாநிதி ப்ரஜ்ஞயேதி ப்ரூயாத்தமஹ । ஆபோ வை கலு மே ஹ்யஸாவயம் தே லோக இதி ஸா யா ப்ரஹ்மணொ ஜிதிர்யா வ்யஷ்டிஸ்தாம் ஜிதிம் ஜயதி தாம் வ்யஷ்டிம் வ்யஶ்நுதே ய ஏவம் வேத ய ஏவம் வேத
‘நான் காலம், நான் பரம்பொருளின் பிள்ளை, ஆகாயம் எனும் கருவிலிருந்து பிறந்தவன். என் மனைவியே, நீ ஆண்டுக்காலம், நீ ஒளி, நீ உயிருள்ளவள், நீ உயிர்களின் ஆத்மா. நீ என்னில் உள்ள ஆத்மா; நீ என்னவோ அதுவே நானும். பரமம் கேட்கிறது: ‘நான் யார்?’ என்று. அவன் பதில் கூற வேண்டும்: ‘நீ சத்தியம்.’ சத்தியம் என்றால் என்ன? தேவர்கள் மற்றும் உயிர்கள் அல்லாதது நிஜம்; தேவர்களும் உயிர்களும் ஆனது சத்தியம். இது எல்லாம் இந்த வாக்கால் ‘சத்தியம்’ என்று கூறப்படுகிறது. இது அனைத்தும் அதுவே; இது அனைத்தும் நீயே. இவ்வாறு அவனுக்குக் கூறப்படுகிறது. இதை ஒரு பாடலில் கூறியிருக்கிறது: ‘யஜுர் வயிறு, ஸாமன் தலை, இது ரிக் வேதத்தின் அழியாத உருவம்.’ அவன் பரமம், ஞானி, பரமத்தால் ஆன பெரியவன் என்று அறியப்பட வேண்டும். பரமம் கேட்கிறது: ‘எப்படி ஆண்கள் பெயர்களை அடைகிறேன்?’ என்று. அவன் பதில் கூற வேண்டும்: ‘உயிர் மூச்சால்.’ ‘பெண்கள் பெயர்கள்?’ ‘வாக்கால்.’ ‘நபுஂசக பெயர்கள்?’ ‘மனதால்.’ ‘மணங்களை?’ ‘மூக்கால்.’ ‘வடிவங்களை?’ ‘கண்களால்.’ ‘ஒலிகளை?’ ‘செவியால்.’ ‘சுவைகளை?’ ‘நாக்கால்.’ ‘செயல்களை?’ ‘கைகளால்.’ ‘இன்ப துன்பங்களை?’ ‘உடலால்.’ ‘ஆனந்தம், மகிழ்ச்சி, சந்ததியை?’ ‘மூலங்கத்தால்.’ ‘நடப்பதை?’ ‘கால்களால்.’ ‘ஞானத்தால் எண்ணங்களும் ஆசைகளும் அறியப்படுகின்றன’ என்று கூற வேண்டும். நீரே என் உலகம், உன் உலகமும் அதுவே. இவ்வாறு அறிந்தவன் அந்த வெற்றியை வெல்லுகிறான், தனித்துவத்தை அடைகிறான். யார் இவ்வாறு அறிகிறாரோ, அவரே வெற்றி பெறுவார்.
ப்ராணோ ப்ரஹ்மேதி ஹ ஸ்மாஹ கௌஷீதகிஸ்தஸ்ய ஹ வா ஏதஸ்ய ப்ராணஸ்ய ப்ரஹ்மணோ மநோ தூதம் வாக்பரிவேஷ்ட்ரீ சக்ஷுர்காத்ரம் ஶ்ரோத்ரம் ஸம்ஶ்ராவயித்ரு' தஸ்மை வா ஏதஸ்மை ப்ராணாய ப்ரஹ்மண ஏதாஃ ஸர்வா தேவதா அயாசமாநாய பலிம் ஹரந்தி ததோ ஏவாஸ்மை ஸர்வாணி பூதாந்யயாசமாநாயைவ பலிம் ஹரந்தி ய ஏவம் வேத தஸ்யோபநிஷந்ந யாசேதிதி । தத்யதா க்ராமம் பிக்ஷித்வாऽலப்தோபவிஶேந்நாஹமதோ தத்தமஶ்நீயாமிதி । ய ஏவைநம் புரஸ்தாத்ப்ரத்யாசக்ஷீரம்ஸ்த ஏவைநமுபமந்த்ரயந்தே ததாம த இத்யேஷ தர்மோ யாசதோ பவதி । அந்யதஸ்த்வேவைநமுபமந்த்ரயந்தே ததாம த இதி
கௌஷீதகி சொன்னார்: ‘உயிர் மூச்சே பரமம்.’ அந்த உயிர் மூச்சுக்கு, மனம் தூதுவன், வாக்கு சேவகி, கண்கள் உடல், செவி அறிவிப்பவன். அந்த உயிர் மூச்சு பரமத்திற்கு எல்லா தேவர்கள் வேண்டாமலே பலிகள் கொடுக்கிறார்கள்; அதுபோல், இவ்வாறு அறிந்தவருக்கு எல்லா உயிர்களும் வேண்டாமலே பலிகள் கொடுக்கின்றன. ஆகவே, அருகில் உட்கார்ந்தவரிடம் எதையும் கேட்கக் கூடாது. ஒரு கிராமத்தில் பிச்சை எடுத்து எதுவும் கிடைக்கவில்லை என்றால், ‘எனக்கு தரப்படாததை நான் சாப்பிடமாட்டேன்’ என்று உட்கார்வது போல, முன்னால் இருப்பவர்கள் மறுத்தால், அவர்கள் ‘நாங்கள் தருவோம்’ என்று சொல்வார்கள். இது கேட்பவருக்கான நியாயம். இல்லையெனில், அவர்கள் ‘நாங்கள் தருவோம்’ என்று சொன்னாலும், தரமாட்டார்கள்.
ப்ராணோ ப்ரஹ்மேதி ஹ ஸ்மாஹ பைங்க்யஸ்தஸ்ய ஹ வா ஏதஸ்ய ப்ராணஸ்ய ப்ரஹ்மணோ வாக்பரஸ்தாச்சக்ஷுராருந்தே சக்ஷுஃ பரஸ்தாச்ச்ரோத்ரமாருந்தே ஶ்ரோத்ரம் பரஸ்தாந்மந ஆருந்தே மநஃ பரஸ்தாத்ப்ராண ஆருந்தே தஸ்மை வா ஏதஸ்மை வா ப்ராணாய ப்ரஹ்மண ஏதாஃ ஸர்வா தேவதா அயாசமாநாய பலிம் ஹரந்தி ஏவாஸ்மை ஸர்வாணி பூதாந்யயசமாநாயைவ பலிம் ஹரந்தி ய ஏவம் வேத தஸ்யொபநிஷந்ந யாசேதிதி தத்யதா க்ராமம் பிக்ஷித்வாऽலப்த்வோபவிஶேந்நாஹமதோ தத்தமஶ்நீயாமிதி ய ஏவைநம் புரஸ்தாத்ப்ரத்யாசக்ஷீரம்ஸ்த ஏவைநமுபமந்த்ரயந்தே ததாம த இத்யேஷ தர்மோ யாசிதோ பவத்யந்யதஸ்த்வேவைநமுபமந்த்ரயந்தே ததாம த இதி
பைங்க்யன் சொன்னான்: "உயிர் என்பதே பரம்பொருள் ஆகும்." அந்த உயிருக்கு, அதாவது பரம்பொருளுக்கு, சொல் அதற்கு மேல் நிற்கிறது; பார்வை அதை அடக்குகிறது; பார்வை அதற்கு மேல் நிற்கிறது; கேள்வி அதை அடக்குகிறது; கேள்வி அதற்கு மேல் நிற்கிறது; மனம் அதை அடக்குகிறது; மனம் அதற்கு மேல் நிற்கிறது; உயிர் அதை அடக்குகிறது. அந்த பரம்பொருள் ஆன உயிருக்கு எல்லா தெய்வங்களும் வேண்டாமலே அர்ப்பணை செய்கின்றன; இதை அறிந்தவனுக்கு எல்லா உயிரினங்களும் வேண்டாமலே அர்ப்பணை செய்கின்றன. ஆகவே, அருகில் இருப்பவரிடம் எதையும் கேட்கக் கூடாது. ஊரில் பிச்சை எடுத்து எதுவும் கிடைக்கவில்லை என்றால், "நான் தரப்படாததை சாப்பிடமாட்டேன்" என்று உட்காரும் போல, முன்புறம் இருப்பவர்கள் மறுத்தால், "நாங்கள் தருவோம்" என்று சொல்வார்கள். இது கேட்பவருக்கான நெறி. இல்லையெனில், அவர்கள் "நாங்கள் தருவோம்" என்று சொல்வார்கள், ஆனால் தரமாட்டார்கள்.
அதாத ஏகதநாவரோதநம் யதேகதநமபித்யாயாத்பௌர்ணமாஸ்யாம் வாऽமாவாஸ்யாயாம் வா ஶுத்தபக்ஷே வா புண்யே நக்ஷத்ரேऽக்நிமுபஸமாதாய பரிஸமுஹ்ய பரிஸ்தீர்ய பர்யுக்ஷ்யோபூர்வதக்ஷிணம் ஜாந்வாச்ய ஸ்ருவேண வா சமஸேந வா கம்ஸேந வைதா ஆஜ்யாஹுதீர்ஜுஹோதி வாங்நாமதேவதாவரோதிநீ ஸா மேऽமுஷ்மாதிதமவருந்தாம் தஸ்யை ஸ்வாஹா । ப்ராணொ நாம தேவதாऽவரொதிநீ ஸா மேமுஷ்மாதிதமவருந்தாம் தஸ்யை ஸ்வாஹா । சக்ஷுர்நாம தேவதாவரோதிநீ ஸா மேऽமுஷ்மாதிதமவருந்தாம் தஸ்யை ஸ்வாஹா । ஶ்ரோத்ரம் நாம தேவதாவரோதிநீ ஸா மேऽமுஷ்மாதிதமவருந்தாம் தஸ்யை ஸ்வாஹா । மநோ நாம தேவதாவரோதிநீ ஸா மேऽமுஷ்மாதிதமவருந்தாம் தஸ்யை ஸ்வாஹ। ப்ரஜ்ஞா நாம தேவதாவரோதிநீ ஸா மேऽமுஷ்மாதிதமவருந்தாம் தஸ்யை ஸ்வாஹேத்யத தூமகந்தம் ப்ரஜிக்ராயாஜ்யலேபேநாங்காந்யநுவிம்ரு'ஜ்ய வாசம்யமோऽபிப்ரவ்ரு'ஜ்யார்தம் ப்ரவீத தூதம் வா ப்ரஹிணுயால்லபதே ஹைவ
இப்போது ஒரே செல்வத்தைப் பெற விரும்பினால், பௌர்ணமி, அமாவாசை, அல்லது சுத்தபட்சத்தில், நல்ல நட்சத்திரத்தில், நெருப்பை ஏற்றி, சுத்தமாக செய்து, கிழக்கு அல்லது தெற்கு நோக்கி, கரண்டி அல்லது பாத்திரத்தில் நெய்யை அர்ப்பணை செய்ய வேண்டும்: "சொல் எனும் தெய்வம் இந்த செல்வத்தை எனக்காகப் பாதுகாக்கட்டும்; அவளுக்காக ஸ்வாஹா." "உயிர் எனும் தெய்வம் இந்த செல்வத்தை எனக்காகப் பாதுகாக்கட்டும்; அவளுக்காக ஸ்வாஹா." "பார்வை எனும் தெய்வம் இந்த செல்வத்தை எனக்காகப் பாதுகாக்கட்டும்; அவளுக்காக ஸ்வாஹா." "கேள்வி எனும் தெய்வம் இந்த செல்வத்தை எனக்காகப் பாதுகாக்கட்டும்; அவளுக்காக ஸ்வாஹா." "மனம் எனும் தெய்வம் இந்த செல்வத்தை எனக்காகப் பாதுகாக்கட்டும்; அவளுக்காக ஸ்வாஹா." "அறிவு எனும் தெய்வம் இந்த செல்வத்தை எனக்காகப் பாதுகாக்கட்டும்; அவளுக்காக ஸ்வாஹா." பிறகு புகையின் வாசனையை நுகர்ந்து, நெய்யை உடலில் பூசி, வாயை அடக்கி, தன் விருப்பத்தைச் சொல்ல வேண்டும், அல்லது தூதரை அனுப்ப வேண்டும்; நிச்சயமாக அது கிடைக்கும்.
அதாதோ தைவஸ்மரோ யஸ்ய ப்ரியோ புபூஷேத்யஸ்யை வா ஏஷாம் வை தேஷாமேவைகஸ்மிந்பர்வண்யக்நிமுபஸமாதாயைதயைவாவ்ரு'தைதா ஆஜ்யாஹுதீர்ஜுஹோதி வாசம் மயி ஜுஹொம்யஸௌ ஸ்வாஹா । சக்ஷுஸ்தே மயி ஜுஹோம்யஸௌ ஸ்வாஹா । ஶ்ரொத்ரம் தே மயி ஜுஹொம்யஸௌ ஸ்வாஹா । மநஸ்தே மயி ஜுஹொம்யஸௌ ஸ்வாஹா । ப்ரஜ்ஞாம் தே மயி ஜுஹோம்யஸௌ ஸ்வாஹேத்யத தூமகந்தம் ப்ரஜிக்ராயாஜ்யலேபேநாங்காந்யநுவிம்ரு'ஜ்ய வாசம்யமோऽபிப்ரவ்ரு'ஜ்ய ஸம்ஸ்பர்ஶம் ஜிகமிஷேதபி வாதாத்வா ஸம்பாஷமாணஸ்திஷ்டேத்ப்ரியோ ஹைவ பவதி ஸ்மரந்தி ஹைவாஸ்ய
இப்போது தெய்வச்மரணை பற்றி: யாராவது பிரியமானவர் நினைவில் கொள்ள விரும்பினால், அல்லது யாருக்காக இதைச் செய்கிறாரோ, எந்த விழா நாளிலும், நெருப்பை ஏற்றி, இதே நெய்யை அர்ப்பணை செய்ய வேண்டும்: "உன் சொல் எனக்குள் வரட்டும், ஸ்வாஹா." "உன் பார்வை எனக்குள் வரட்டும், ஸ்வாஹா." "உன் கேள்வி எனக்குள் வரட்டும், ஸ்வாஹா." "உன் மனம் எனக்குள் வரட்டும், ஸ்வாஹா." "உன் அறிவு எனக்குள் வரட்டும், ஸ்வாஹா." பிறகு புகையின் வாசனையை நுகர்ந்து, நெய்யை உடலில் பூசி, வாயை அடக்கி, தொடர்பை நாட வேண்டும்; முடியாவிட்டால், காற்று பேசினாலும் அமைதியாக இருக்க வேண்டும். அவன் நிச்சயமாக அன்புக்குரியவனாகி, அவனை நினைவில் கொள்வார்கள்.
அதாதஃ ஸாயமந்நம் ப்ராதர்தநமாந்தரமக்நிஹோத்ரமிதி சாசக்ஷதே யாவத்வை புருஷோ பாஷதே ந தாவத்ப்ராணிதும் ஶக்நோதி ப்ராணம் ததா வாசி ஜுஹோதி । யாவத்வை புருஷஃ ப்ராணிதி ந தாவத்பாஷிதும் ஶக்நோதி வாசம் ததா ப்ராணே ஜுஹோதி । ஏதேऽநந்தேऽம்ரு'தாஹுதிர்ஜாக்ரச்ச ஸ்வபம்ஶ்ச ஸந்ததமவ்யவச்சிந்நம் ஜுஹோத்யத யா அந்யா ஆஹுதயோऽந்தவத்யஸ்தாஃ கர்மமய்யோ ஹி பவந்த்யேதத்த வை பூர்வே வித்வாம்ஸோऽக்நிஹோத்ரம் ந ஜுஹவாம்சக்ருஃ
இப்போது மாலை மற்றும் காலை உணவு பற்றி: இதை நடுவண் அக்னிஹோத்திரம் என்று கூறுகிறார்கள். ஒருவர் பேசும் வரை, அவர் மூச்சுவிட முடியாது; அப்போது உயிரை சொல்லில் அர்ப்பணை செய்கிறான். ஒருவர் மூச்சுவிடும் வரை, அவர் பேச முடியாது; அப்போது சொல்லை உயிரில் அர்ப்பணை செய்கிறான். இவை முடிவில்லாத, அமரமான அர்ப்பணைகள்; விழித்தும் உறங்கியும் இடையறாதவையாக நடைபெறுகின்றன. மற்ற அர்ப்பணைகள் எல்லாம் முடிவுள்ளவை, அவை செயலில் அடங்கியவையாகும். அதனால் பழைய ஞானிகள் அந்த அக்னிஹோத்திரத்தை அவற்றால் செய்யவில்லை.
உக்தம் ப்ரஹ்மேதி ஹ ஸ்மாஹ ஶுஷ்கப்ரு'ங்கரஸ்தத்ரு'கித்யுபாஸீத ஸர்வாணி ஹாஸ்மை பூதாநி ஶ்ரைஷ்ட்யாயாப்யர்ச்யந்தே தத்யஜுரித்யுபாஸீத ஸர்வாணி ஹாஸ்மை பூதாநி ஶ்ரைஷ்ட்யாய யுஜ்யந்தே தத்ஸாமேத்யுபாஸீத ஸர்வாணி ஹாஸ்மை பூதாநி ஶ்ரைஷ்ட்யாய ஸந்நமந்தே தச்ச்ரீரித்யுபாஸீத தத்யஶ இத்யுபாஸீத தத்தேஜ இத்யுபாஸீத தத்யதைதச்சாஸ்த்ராணாம் ஶ்ரீமத்தமம் யஶஸ்விதமம் தேஜஸ்விதமம் பவதி । ததைவைவம் வித்வாந்ஸர்வேஷாம் பூதாநாம் ஶ்ரீமத்தமோ யஶஸ்விதமஸ்தேஜஸ்விதமோ பவதி । தமேதமைஷ்டகம் கர்மமயமாத்மாநமத்வர்யுஃ ஸம்ஸ்கரோதி தஸ்மிந்யஜுர்மயம் ப்ரவயதி யஜுர்மயம் ரு'ங்மயம் ஹோதா ரு'ங்மயே ஸாமமயமுத்காதா ஸ ஏஷ ஸர்வஸ்யை த்ரயீவித்யாயா ஆத்மைஷ உ ஏவாஸ்யாத்மா ஏததாத்மா பவதி ய ஏவம் வேத
சுஷ்கப்ருங்களர் கூறினார்: "உக்தம் என்பதே பரமம்." இதனை வேதப்பாடலாக எண்ணி தியானிக்க வேண்டும். எல்லா உயிர்களும் அவனை சிறப்பிற்காக மதிப்பார்கள். இதனை யஜுராக எண்ணி தியானிக்க வேண்டும். எல்லா உயிர்களும் அவனுடன் சிறப்பிற்காக இணைவார்கள். இதனை சாமமாக எண்ணி தியானிக்க வேண்டும். எல்லா உயிர்களும் அவனை சிறப்பிற்காக வணங்குவார்கள். இதனை செல்வம், புகழ், ஒளி என்று தியானிக்க வேண்டும். வேதங்களில் மிகச் சிறந்த செல்வம், புகழ், ஒளி எவ்வாறு உருவாகின்றனவோ, அதுபோல் இதை அறிந்தவன் எல்லா உயிர்களிலும் மிகச் சிறந்த செல்வம், புகழ், ஒளி உடையவனாகிறான். யாகம் செய்யும் ஒருவர் தன் ஆத்மாவைச் செயலால் ஆன ஒரு கல்லாக வடிவமைக்கிறான்; அதில் யஜுர் நெய்யப்படுகின்றது, ஹோதா வேதப்பாடலை நெய்யுகிறார், உத்காதா சாமத்தை நெய்யுகிறார். இது மூன்று வேதங்களின் ஆத்மா; இதுவே அதன் உண்மையான ஆத்மா. இதை அறிந்தவன் அதுவாக himself ஆகிறான்.
அதாதஃ ஸர்வஜிதஃ கௌஷீதகேஸ்த்ரீண்யுபாஸநாநி பவந்தி யஜ்ஞோபவீதம் க்ரு'த்வாப ஆசம்ய த்ரிருதபாத்ரம் ப்ரஸிச்யோத்யந்தமாதித்யமுபதிஷ்டேத வர்கோऽஸி பாப்மாநம் மே வ்ரு'ங்தீத்யேதயைவாவ்ரு'தா மத்யே ஸந்தமுத்வர்கோऽஸி பாப்மாநம் மே வ்ரு'ங்தீத்யேதயைவாவ்ரு'தாऽஸ்தம் யந்தம் ஸம்வர்கோऽஸி பாப்மாநம் மே ஸம்வ்ரு'ங்தீதி । யதஹோராத்ராப்யாம் பாபம் கரோதி ஸம் தத்வ்ரு'ங்க்தே
இப்போது, எல்லாவற்றையும் வெல்லும் முறையாக, கௌஷீதகர்களுக்குத் மூன்று தியானங்கள் உள்ளன. பூணூல் அணிந்து, தண்ணீர் அருந்தி, மூன்று முறை அகப்பட்ட பாத்திரத்தில் தண்ணீர் தெளித்து, உதயமான சூரியனை நோக்கி, "நீ ஒளி, என் பாவங்களை நீக்கு" என்று தியானிக்க வேண்டும். இதே மந்திரத்துடன் நடுநேர சூரியனை நோக்கி, "நீ மேல்ஒளி, என் பாவங்களை நீக்கு" என்று தியானிக்க வேண்டும். மறையும் சூரியனை நோக்கி, "நீ கீழ்ஒளி, என் பாவங்களை நீக்கு" என்று தியானிக்க வேண்டும். பகலும் இரவும் செய்யும் பாவங்கள் அனைத்தும் அவனால் நீக்கப்படுகின்றன.
அத மாஸி மாஸ்யமாவாஸ்யாயாம் பஶ்சாச்சந்த்ரமஸம் த்ரு'ஶ்யமாநமுபதிஷ்டேதைதயைவாவ்ரு'தா ஹரிதத்ரு'ணாப்யாம் வாக்ப்ரத்யஸ்யதி யத்தே ஸுஸீமம் ஹ்ரு'தயமதி சந்த்ரமஸி ஶ்ரிதம் தேநாம்ரு'தத்வஸ்யேஶாநம் மாஹம் பௌத்ரமகம் ருதமிதி ந ஹாஸ்மாத்பூர்வாஃ ப்ரஜாஃ ப்ரயந்தீதி நு ஜாதபுத்ரஸ்யாதாஜாதபுத்ரஸ்யாப்யாயஸ்வ ஸமேது தே ஸந்தே பயாம்ஸி ஸமுயந்து வாஜா யமாதித்யா அம்ஶுமாப்யாயயந்தீத்யேதாஸ்திஸ்ர ரு'சோ ஜபித்வா மாஸ்மாகம் ப்ராணேந ப்ரஜயா பஶுபிராப்யாயயிஷ்டா யொऽஸ்மாந்த்வேஷ்டி யம் ச வயம் த்விஷ்மஸ்தஸ்ய ப்ராணேந ப்ரஜயா பஶுபிராப்யாயஸ்வேதி தைவீமாவ்ரு'தமாவர்த ஆதித்யஸ்யாவ்ரு'தமந்வாவர்தயதி தக்ஷிணம் பாஹுமந்வாவர்ததே
மாதம் மாதம் அமாவாசை அன்று, மேற்கு திசையில் தெரியும் சந்திரனை நோக்கி, இதே மந்திரத்துடன், இரண்டு பசுமை புல்களை வீசிக்கொண்டு, "ஓ சந்திரனே, உன்னுள் தூய்மையானது என் இதயத்தில் நிலைபெறட்டும்; அதனால் நான் அமரத்துவத்தின் உரிமையாளர் ஆகட்டும்; மகனுக்கான பாவத்தால் நான் அழவேண்டாம்" என்று சொல்ல வேண்டும். அதனால் முன்னோர் அவனைவிட முன்னதாகப் போகமாட்டார்கள். அவனுக்கு மகன் இருந்தாலும் இல்லையெனினும், "வளர்ச்சி பெறுக, பால் சேரட்டும், நீரும் செல்வமும் கூடட்டும்; ஆதித்யர்கள் தங்கள் கதிர்களால் உன்னை வளர்த்திடட்டும்" என்று மூன்று வேதப்பாடல்களைச் சொல்லி, "நம்மை உயிரால், சந்ததியால், மாடுகளால் வளர்த்திட வேண்டும். எங்களை வெறுப்பவரும், நாங்கள் வெறுப்பவரும், அவர்களையும் உயிரால், சந்ததியால், மாடுகளால் வளர்த்திட வேண்டும்" என்று வேண்டிக்கொள்ள வேண்டும். இது தெய்வீக மந்திரம், சூரிய ஒளியின் சுழற்சி, வலது கை சுழற்றுதல்.
அத பௌர்ணமாஸ்யாம் புரஸ்தாச்சந்த்ரமஸம் த்ரு'ஶ்யமாநமுபதிஷ்டேதைதயைவாவ்ரு'தா ஸோமோ ராஜாஸி விசகக்ஷணஃ பஞ்சமுகோऽஸி ப்ரஜாபதிர்ப்ராஹ்மணஸ்த ஏகம் முகம் தேந முகேந ராஜ்ஞோऽத்ஸி தேந முகேந மாமந்நாதம் குரு ராஜா த ஏகம் முகம் தேந முகேந விஶோத்ஸி தேநைவ முகேந மாமந்நாதம் குரு ஶ்யேநஸ்த ஏகம் முகம் தேந முகேந பக்ஷிணோऽத்ஸி தேந முகேந மாமந்நாதம் குரு அக்நிஷ்ட ஏகம் முகம் தேந முகேநேமம் லோகமத்ஸி தேந முகேந மாமந்நாதம் குரு த்வயி பஞ்சமம் முகம் தேந முகேந ஸர்வாணி பூதாந்யத்ஸி தேந முகேந மாமந்நாதம் குரு மாஸ்மாகம் ப்ராணேந ப்ரஜயா பஶுபிரவக்ஷேஷ்டா யோऽஸ்மாத்வேஷ்டி யம் ச வயம் த்விஷ்மஸ்தஸ்ய ப்ராணேந ப்ரஜயா பஶுபிரவக்ஷீயஸ்வேதி தைவீமாவ்ரு'தமாவர்த ஆதித்யஸ்யாவ்ரு'தமந்வாவர்தந்த இதி தக்ஷிணம் பாஹுமந்வாவர்ததே
பௌர்ணமி அன்று, கிழக்கு திசையில் தெரியும் சந்திரனை நோக்கி, இதே மந்திரத்துடன் தியானிக்க வேண்டும்: "நீ சோமன், அரசன், அறிவாளி, ஐந்து முகங்களையுடையவன். நீ பிரஜாபதி, பிராமணன்; ஒரு முகத்தால் அரசனை உண்ணுகிறாய், அந்த முகத்தால் என்னை உண்ணாதே. நீ அரசன்; ஒரு முகத்தால் மக்களை உண்ணுகிறாய், அந்த முகத்தால் என்னை உண்ணாதே. நீ பருந்து; ஒரு முகத்தால் பறவைகளை உண்ணுகிறாய், அந்த முகத்தால் என்னை உண்ணாதே. நீ அக்னி; ஒரு முகத்தால் இந்த உலகத்தை உண்ணுகிறாய், அந்த முகத்தால் என்னை உண்ணாதே. உன்னுள் ஐந்தாவது முகம் உள்ளது; அந்த முகத்தால் எல்லா உயிர்களையும் உண்ணுகிறாய், அந்த முகத்தால் என்னை உண்ணாதே. நம்மை உயிரிலும், சந்ததியிலும், மாடுகளிலும் குறைக்க வேண்டாம். எங்களை வெறுப்பவரும், நாங்கள் வெறுப்பவரும், அவர்களை உயிரிலும், சந்ததியிலும், மாடுகளிலும் குறைத்திட வேண்டும்" என்று வேண்ட வேண்டும். இது தெய்வீக மந்திரம், சூரிய ஒளியின் சுழற்சி, வலது கை சுழற்றுதல்.
அத ப்ரோஷ்யாந்புத்ரஸ்ய மூர்தாநமபிம்ரு'ஶேத் । அங்காதங்காத்ஸம்பவஸி ஹ்ரு'தயாததிஜாயஸே । ஆத்மா த்வம் புத்ர மாவித ஸ ஜீவ ஶரதஃ ஶதமஸாவிதி நாமாஸ்ய க்ரு'ஹ்ணாதி । அஶ்மா பவ பரஶுர்பவ ஹிரண்யமஸ்த்ரு'தம் பவ । தேஜோ வை புத்ரநாமாஸி ஸ ஜீவ ஶரதஃ ஶதமஸாவிதி நாமாஸ்ய க்ரு'ஹ்ணாதி। யேந ப்ரஜாபதிஃ ப்ரஜாஃ பர்யக்ரு'ஹ்ணாதரிஷ்ட்யை தேந த்வா பரிக்ரு'ஹ்ணாம்யஸாவிதி நாமாஸ்ய க்ரு'ஹ்ணாத்யதாஸ்ய தக்ஷிணே கர்ணே ஜபத்யஸ்மை ப்ரயந்தி மகவந்ந்ரு'ஜீஷிந்நிதீந்த்ர ஶ்ரேஷ்டாநி த்ரவிணாநி தேஹீதி ஸவ்யே மா ச்சித்தா மா வ்யதிஷ்டாஃ ஶதம் ஶரத ஆயுஷோ ஜீவ புத்ர । தே நாம்நா மூர்தாநமபிஜிக்ராம்யஸாவிதி த்ரிர்மூர்தாநமவஜிக்ரேத்கவாம் த்வா ஹிங்காரேணாபிஹிங்கரோமீதி த்ரிர்மூர்தாநமபிஹிங்குர்யாத்
பின்பு, பயணமிருந்து திரும்பியபோது, தந்தை தன் மகனின் தலையைத் தொட்டு, "நீ உடல் உறுப்புகளிலிருந்து பிறந்தவன், இதயத்திலிருந்து உருவானவன்; நீயே என் உயிர், மகனே, நீ அழியாதே, நூறு ஆண்டு வாழ வேண்டும்" என்று ஆசீர்வதிக்க வேண்டும். "நீ பாறைபோல் உறுதியும், கூர்மையான கோடாரிபோலும், துளையில்லாத பொன்னைப் போலும் இரு; உனக்கு 'தீபம்' என்ற பெயர்; மகனே, நூறு ஆண்டு வாழ வேண்டும்" என்று பெயர் சூட்ட வேண்டும். "பிரஜாபதி உயிர்களை பாதுகாப்பதற்காக அணைத்தது போல, அதேபோல் உன்னை நான் அணைக்கிறேன்" என்று கூறி பெயர் வைக்க வேண்டும். பிறகு, வலது காதில், "மகாவன், இந்திரா, அவனுக்கு சிறந்த செல்வம் தருவாயாக" என்று ஜபிக்க வேண்டும்; இடது காதில், "விட்டுவிடாதே, அஞ்சாதே, மகனே, நூறு ஆண்டு வாழ வேண்டும்" என்று கூற வேண்டும். பின்னர், பெயரைக் கூறி, அவன் தலையின் முடியை மூன்று முறை வாசனைப் பிடிக்க வேண்டும்; "நான் உன்னை பசுக்களின் ஒலியுடன் வாசனைப் பிடிக்கிறேன்" என்று கூறி, மூன்று முறை பசுவின் ஒலி போல் செய்ய வேண்டும்.
அதாதோ தைவஃ பரிமர ஏதத்வை ப்ரஹ்ம தீப்யதே யதக்நிர்ஜ்வலத்யதைதந்ம்ரியதே யந்ந ஜ்வலதி தஸ்யாதித்யமேவ தேஜோ கச்சதி வாயும் ப்ராண ஏதத்வை ப்ரஹ்ம தீப்யதே யதாதித்யோ த்ரு'ஶ்யதேऽதைதந்ம்ரியதே யந்ந த்ரு'ஶ்யதே தஸ்ய சந்த்ரமஸமேவ தேஜோ கசசதி வாயும் ப்ராண ஏதத்வை ப்ரஹ்ம தீப்யதே யச்சந்த்ரமா த்ரு'ஶ்யதே । அதைதந்ம்ரியதே யந்ந த்ரு'ஶ்யதே தஸ்ய வித்யுதமேவ தேஜோ கச்சதி வாயும் ப்ராண ஏதத்வை ப்ரஹ்ம தீப்யதே யத்வித்யுத்வித்யோததேऽதைதந்ம்ரியதே யந்ந வித்யோததே தஸ்ய வாயுமேவ தேஜோ கச்சதி வாயும் ப்ராணஃ । தா வா ஏதாஃ ஸர்வா தேவதா வாயுமேவ ப்ரவிஶ்ய வாயௌ ம்ரு'தா ந ம்ரு'ச்சந்தே தஸ்மாதேவ உ புநருதீரத இத்யதிதைவதமதாத்யாத்மம்
இப்போது தெய்வீகமான ஒழிவு பற்றி: தீ எரிகின்றபோது பிரம்மம் பிரகாசிக்கிறது; அது எரிவதை நிறுத்தும்போது, அதன் ஒளி சூரியனை அடைகிறது, உயிர் காற்றை அடைகிறது. சூரியன் தெரிகும்போது பிரம்மம் பிரகாசிக்கிறது; அது மறைந்தால், அதன் ஒளி சந்திரனை அடைகிறது, உயிர் காற்றை அடைகிறது. சந்திரன் தெரிகும்போது பிரம்மம் பிரகாசிக்கிறது; அது மறைந்தால், அதன் ஒளி மின்னலை அடைகிறது, உயிர் காற்றை அடைகிறது. மின்னல் தெரிகும்போது பிரம்மம் பிரகாசிக்கிறது; அது இல்லாதபோது, அதன் ஒளி காற்றை அடைகிறது, உயிர் காற்றை அடைகிறது. இவ்வாறு எல்லா தெய்வங்களும் காற்றில் கலக்கின்றன; அவை காற்றில் அழிந்தபோதும், முற்றிலும் அழியவில்லை. அதனால், அவை மீண்டும் எழுகின்றன. இதுவே தெய்வங்களைப் பற்றிய விளக்கம்; இப்போது, ஆத்மாவைப் பற்றி.
ஏதத்வை ப்ரஹ்ம தீப்யதே யத்வாசா வதத்யதைதந்ம்ரியதே யந்ந வததி தஸ்ய சக்ஷுரேவ தேஜோ கச்சதி ப்ராணம் ப்ராண ஏதத்வை ப்ரஹ்ம தீப்யதே யச்சக்ஷுஷா பஶ்யத்யதைதந்ம்ரியதே யந்ந பஶ்யதி தஸ்ய ஶ்ரோத்ரமேவ தேஜோ கச்சதி ப்ராணம் ப்ராண ஏதத்வை ப்ரஹ்ம தீப்யதே யச்ச்ரோத்ரேண ஶ்ரு'ணோத்யதைதந்ம்ரியதே யந்ந ஶ்ரு'ணோதி தஸ்ய மந ஏவ தேஜோ கச்சதி ப்ராண ஏதத்வை ப்ரஹ்ம தீப்யதே யந்மநஸா த்யாயத்யதைதந்ம்ரியதே யந்ந த்யாயதி தஸ்ய ப்ராணமேவ தேஜோ கச்சதி ப்ராணம் ப்ராணஸ்தாவா ஏதாஃ ஸர்வா தேவதாஃ ப்ராணமேவ ப்ரவிஶ்ய ப்ராணே ம்ரு'தா ந ம்ரு'ச்சந்தே தஸ்மா தேவ உ புநருதீரதே தத்யதிஹ வா ஏவம் வித்வாம்ஸ உபௌ பர்வதாவபிப்ரவர்தேயாதாம் துஸ்தூர்ஷமாணோ தக்ஷிணஶ்சோத்தரஶ்ச ந ஹைவைநம் ஸ்த்ரு'ண்வீயாதாம் । அத ய ஏநம் த்விஷந்தி யாம்ஶ்ச ஸ்வயம் த்வேஷ்டி த ஏநம் ஸர்வே பரிம்ரியந்தே
இப்போது, ஒருவர் பேசும்போது பிரம்மம் பிரகாசிக்கிறது; பேசுவதை நிறுத்தும்போது, அதன் ஒளி கண்களை அடைகிறது, உயிர் உயிரை அடைகிறது. ஒருவர் கண்களால் பார்க்கும்போது பிரம்மம் பிரகாசிக்கிறது; பார்வை நிற்கும்போது, அதன் ஒளி செவிகளை அடைகிறது, உயிர் உயிரை அடைகிறது. ஒருவர் செவியால் கேட்கும்போது பிரம்மம் பிரகாசிக்கிறது; கேட்கும் திறன் நிற்கும்போது, அதன் ஒளி மனதை அடைகிறது, உயிர் உயிரை அடைகிறது. ஒருவர் மனதால் சிந்திக்கும்போது பிரம்மம் பிரகாசிக்கிறது; சிந்தனை நிற்கும்போது, அதன் ஒளி உயிரை அடைகிறது, உயிர் உயிரை அடைகிறது. இவ்வாறு எல்லா தெய்வங்களும் உயிரில் கலக்கின்றன; அவை உயிரில் அழிந்தபோதும், முற்றிலும் அழியவில்லை. அதனால், அவை மீண்டும் எழுகின்றன. இதை அறிந்த இரு ஞானிகள், தெற்கிலும் வடக்கிலும் உள்ள இரண்டு மலைகளையும் நோக்கிச் சென்றாலும், யாரும் அவர்களை வெல்ல முடியாது. ஆனால், அவரை வெறுப்பவர்கள், அவர் வெறுக்கும் அனைவரும் அழிந்துபோவார்கள்.