கௌஷீதக்யுபநிஷத்

ஓம். என் வாக்கு என் மனதில் நிலைபெறுவதாக, என் மனது என் வாக்கில் நிலைபெறுவதாக. ஆத்மா, நீயே எனக்குத் தன்னை வெளிப்படுத்த வேண்டும். நான் வேதத்தில் கற்றதை மறக்காமல் காக்க வேண்டும். நான் கேட்டது என்னிடமிருந்து விலகாமல் இருக்க வேண்டும். இந்தப் படிப்பின் மூலம் நான் பகலும் இரவும் ஒன்றாக இணைக்கிறேன். நான் நீதியைத்தான் பேசுவேன்; நான் சத்தியத்தையே பேசுவேன். அந்த பரமத்துவம் என்னையும், பேசுபவரையும் பாதுகாக்க வேண்டும். ஒரு நாள், கார்க்யாயனி மகன் சித்ரர், ஆருணியைத் தனக்கு புரோகிதராகத் தேர்ந்தெடுத்தார். அவர் தனது மகன் ச்வேதகேதுவை யாகத்துக்காக அனுப்பினார்: "அவன் வேள்வியில் செயல் புரிவான்," என்றார். ச்வேதகேது அமர்ந்திருந்தபோது, சித்ரர் அவனை நோக்கி, "கௌதமரின் மகனே, நீ அறிந்த பிறகு என்னை எந்த உலகில் நிலைநிறுத்துவாய்? அல்லது வேறொரு உலகிலா?" எனக் கேட்டார். ச்வேதகேது, "இதை எனக்குத் தெரியவில்லை. என் ஆசானிடம் கேட்கிறேன்," என்று கூறி, தன் தந்தையை நாடி, "இதை நீ எனக்குப் போதிக்கவில்லையா? நான் எப்படி பதில் சொல்ல வேண்டும்?" என்றான். அப்பா, "நானும் இதை அறியவில்லை. நாம் கூட, சபையில் அமர்ந்திருப்பவர்களைப் போல் வேதங்களைப் படித்து, மற்றவர்கள் சொல்வதை எடுத்துக்கொள்கிறோம். நாம் இருவரும் சென்று அறியலாம்," என்றார். இருவரும் கையில்கொலை மரக்கட்டையுடன் சித்ரர் கார்க்யாயனியை நாடினர். சித்ரர், "கௌதமா, பிராமணனாக நீ வந்துள்ளாய். வாராய், நான் உனக்கு உபதேசிக்கிறேன்," என்றார். அப்போது சித்ரர் கூறினார்: "இந்த உலகை விட்டு புறப்படும் அனைவரும் சந்திரனிடம் செல்கின்றனர். அவர்களது உயிர்கள் வளர்ந்த சந்திரனில் ஊட்டமளிக்கின்றன. குறையும் பாதியில் சந்திரன் பிள்ளைகளை உருவாக்குவதில்லை. இது சொர்க்க உலகுக்கான வாயில். சந்திரனின் கேள்விக்கு யார் பதில் கூறுகிறார்களோ, அவர்கள் விடுவிக்கப்படுவார்கள். பதில் கூறாதவர்கள் மழையாக மீண்டும் பிறப்பார்கள்—அவர்கள் புழு, பூச்சி, பறவை, புலி, சிங்கம், மீன், மனிதன் அல்லது தன் கர்மத்திற்கும் ஞானத்திற்கும் ஏற்ப பிற உயிராக பிறக்கிறார்கள். மீண்டும் பிறப்பவர்கள், 'நீ யார்?' எனக் கேட்கப்படுவார்கள். அவர் பதில் கூற வேண்டும்: 'நான் ஞானமுள்ள பருவங்களில் பிறந்தவன், பதினைந்து மடங்கு தந்தையின் விதையால் வந்தவன், பித்ருகணத்தின் வழியில் வந்தவன். என்னைத் தாயிடம் இடாமல், தந்தை வழியாக வழி நடத்துங்கள்; பருவங்களும், மனிதர்களும் எனக்கு உடலை எடுத்துக்கொள்ளட்டும்.' இந்த சத்தியத்தாலும் தவத்தாலும், 'நானே பருவம், நானே சந்ததி.' 'நீ யார்?' என்று கேட்கப்படும்போது, விடுதலை பெறுகிறான்." அவன் தேவர்களின் பாதையை எட்டும்போது, முதலில் அக்கினி உலகை அடைகிறான்; அதன் பின் வாயு உலகம், அதன் பின் வருண உலகம், அதன் பின் சூரிய உலகம், அதன் பின் இந்திர உலகம், அதன் பின் பிரஜாபதி உலகம், அதன் பின் பிரம்மா உலகம் என உயர்கிறான். பிரம்மா உலகை நோக்கிச் செல்லும் போது, தேடலின் தருணங்கள், விராஜா நதி, சால மரம், சம்ஸ்தான நகரம், அபராஜிதா மாளிகை, இந்திரன் மற்றும் பிரஜாபதி எனும் இரு காவலர்கள், விபுப்ரமிதா என்ற சிங்காதனம், விசக்ஷணா என்ற அறிவு இருக்கை, அமிதௌஜா என்ற படுக்கை, மனதின் பிரியமானவள், கண்களின் அழகியவள், மலர்கள், நதிகள், தாய்மார்கள், தேவகன்னியர்கள் எல்லாம் எதிர்கொள்கின்றனர். அந்த நதியருகே தாய்மார்கள் வருகிறார்கள். அப்பொழுது பிரம்மன் ஓடி வந்து, "என் மகிமையால், அவன் வயதாகாத நதியை அடைந்தாரா, அல்லது அவன் வயதாகப் போவாரா?" என்று கூறுகிறான். அங்கே ஐந்நூறு அப்ஸராஸ் அவனை நோக்கி விரைகின்றனர்: நூறு கைகளில் தூள், நூறு கைகளில் பழம், நூறு கைகளில் அப்பூ, நூறு கைகளில் மாலைகள். பிரம்மன் அவனை தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கிறான். இவ்வாறு அலங்கரிக்கப்பட்டவன், பிரம்மனை அறிந்தவன், பிரம்மனையே அடைகிறான். அவன் இதயத்தின் ஏரிக்குச் சென்று, தன் மனதால் அதை கடந்துவிடுகிறான்; அறியாதவர்கள் அங்கே மூழ்குகிறார்கள். தேடலின் தருணங்களை அவன் அடைகிறான், அவை அவனை விட்டுப் பறக்கின்றன. விராஜா நதியை அடைந்து, மனதால் அதை கடந்துவிடுகிறான். அங்கே அவன் தன் நன்மை-தீமை கிரியைகளை தள்ளிவிடுகிறான். அவனது நெருங்கிய உறவினர்கள் நன்மைகளை, விரோதிகள் தீமைகளை பின்தொடர்கிறார்கள். ஒரு தேரை ஓடச் செய்தபோது, அதன் சக்கரத்தைப் பின்வட்டம் பார்ப்பதைப் போல, அவன் பகல்-இரவு, எல்லா ஜோடிகள், நன்மை-தீமை ஆகியவற்றை நோக்கிப் பார்க்கிறான். இவ்வாறு நன்மை-தீமை இரண்டிலும் தூய்மையடைந்து, பிரம்மனை அறிந்து, பிரம்மனையே அடைகிறான். இலா மரத்தை அவன் அடைகிறான்; அது பிரம்மனின் வாசனையால் நுழையப்படுகிறது. சம்ஸ்தான நகரத்தை அடைகிறான்; அது பிரம்மனின் ருசியால் நுழையப்படுகிறது. அபராஜிதா மாளிகையை அடைகிறான்; அது பிரம்மனின் பிரகாசத்தால் நுழையப்படுகிறது. இந்திரன், பிரஜாபதி என்ற இரு காவலர்கள் அவனை விட்டுப் பக்கமாய் செல்கிறார்கள். விபுப்ரமிதா என்ற சிங்காதனத்தை அடைகிறான்; அது பிரம்மனின் மகிமையால் நுழையப்படுகிறது. விசக்ஷணா என்ற அறிவு இருக்கையை அடைகிறான்; அதன் முன்பக்க கால்கள் ப்ரஹத்ரதந்தர, ச்யைத ஹிம்ன்கள், பின்பக்க கால்கள் நௌதஸே, வைரூப-வைராஜ ஹிம்ன்கள், குறுக்கு பட்டைகள் ஷாக்வர, ரைவத ஹிம்ன்கள். அது ஞானம்; ஞானத்தால் தான் பார்வை பெறுகிறான். அமிதௌஜா என்ற படுக்கையை அடைகிறான்; அதன் முன் கால்கள் கடந்த காலம், வருங்காலம், பின்கால்கள் ப்ரஹத்ரதந்தர ஹிம்ன்கள், தலை பத்திர, யஜ்ஞாயஜ்ஞீய ஹிம்ன்கள், குறுக்கு பட்டைகள் பழைய சாமன், யஜுஸ், மெத்தென்றால் சோமரசம், போர்வை உத்கீதம், தலையணை ஸ்ரீ. அந்த படுக்கையில் பிரம்மன் அமர்ந்திருக்கிறான். அவன் அதில் ஏறுகிறான்; பிரம்மன், "நீ யார்?" என்று கேட்கிறான். அவன் பதில் கூற வேண்டும். "நானே பருவம், நானே சந்ததி; ஆகாயத்தை கருவியாகக் கொண்டு பிறந்தவன். என் மனைவியே, நீ வருடம், பிரகாசம், சத்து, உயிர்களின் ஆத்மா. நீ என் ஆத்மா; நீ என்னவோ, நானும் அதுவே." பிரம்மன், "நான் யார்?" என்று கேட்கிறான். அவன், "சத்தியம்," என்று கூற வேண்டும். அந்த சத்தியம் என்றால் என்ன? தேவதைகள் மற்றும் உயிர்கள் அல்லாதது சத்தியம்; தேவதைகளும் உயிர்களும் ஆகியவை சத்தியம். இது எல்லாம் இச்சொல்லால் 'சத்தியம்' எனப் பரிபூரணமாகிறது. "இது எல்லாம் அதுவே; இது எல்லாம் நீயே," என்று அறிவிக்கப்படுகிறான். இதைத்தான் பாடலில் கூறுகின்றனர்: "யஜுஸ் வயிறு, சாமன் தலை, இது ரிக் வேதத்தின் நிலையான வடிவம்." அவனே பிரம்மன், பார்வையாளர், பிரம்மத்தால் ஆன மகான். பிரம்மன், "நான் ஆணாகிய பெயர்களை எதனால் பெறுகிறேன்?" என்று கேட்கிறான். "உயிர் மூச்சால்," என்று பதில் கூற வேண்டும். "பெண் பெயர்கள்?" "வாக்கால்." "நபுஂசக பெயர்கள்?" "மனதால்." "வாசனை?" "மூக்கால்." "உருவங்கள்?" "கண்களால்." "ஒலிகள்?" "செவியால்." "ருசிகள்?" "நாக்கால்." "செயல்கள்?" "கைகளால்." "இன்பம்-துன்பம்?" "உடலால்." "மகிழ்ச்சி, ஆனந்தம், சந்ததி?" "வீரியத்தால்." "இயக்கம்?" "கால்களால்." "சிந்தனைகள், ஆசைகள்?" "புத்தியால்." இவ்வாறு அவனுக்கு அறிவிக்கப்படுகிறது. தண்ணீர் என் உலகமும், உன் உலகமும். யார் இதை அறிந்தாரோ, அவர்கள் அந்த வெற்றியை வெல்லுகிறார்கள், தனித்தன்மையை அடைகிறார்கள். இப்போது, கௌஷீதகி சொல்வதாவது: "உயிர் மூச்சே பிரம்மன்." இந்த உயிர் மூச்சிற்கு, மனது தூதர், வாக்கு சேவகர், பார்வை உடல், செவி அறிவிப்பாளர். இந்த உயிர் மூச்சாகிய பிரம்மனுக்கு எல்லா தேவதைகளும் வேண்டாமலே பலிகளை கொண்டுவருகின்றன; இதை அறிந்தவரிடம் எல்லா உயிர்களும் வேண்டாமலே பலிகளை கொண்டுவருகின்றன. எனவே, அருகில் அமர்ந்திருப்பவரிடம் எதையும் வேண்டக்கூடாது. ஒரு கிராமத்தில் பிச்சை எடுத்து எதுவும் கிடைக்கவில்லை என்றால், "கிடைக்காததை நான் சாப்பிடமாட்டேன்" என்று அமர்வது போல, முன்னால் இருப்பவர்கள் மறுத்தால், "நாம் தருகிறோம்" என்று கூறுவார்கள். இது கேட்பவருக்கான விதி. பைங்க்யர் சொல்வது: "உயிர் மூச்சே பிரம்மன்." இந்த உயிர் மூச்சுக்கு, வாக்கு அப்பாற்பட்டது; பார்வை அதனால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது; பார்வை அப்பாற்பட்டது; கேள்வி அதனால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது; கேள்வி அப்பாற்பட்டது; மனது கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது; மனது அப்பாற்பட்டது; உயிர் மூச்சு அதனால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. இந்த உயிர் மூச்சாகிய பிரம்மனுக்கு எல்லா தேவதைகளும் வேண்டாமலே பலிகளை கொண்டுவருகின்றன; இதை அறிந்தவரிடம் எல்லா உயிர்களும் வேண்டாமலே பலிகளை கொண்டுவருகின்றன. எனவே, அருகில் அமர்ந்திருப்பவரிடம் எதையும் வேண்டக்கூடாது. ஒரு செல்வத்தைப் பெற விரும்பினால், பௌர்ணமி, அமாவாசை, வளர்பிறை, அல்லது சுபநட்சத்திரத்தில், அக்கினியை ஏற்றி, அர்ச்சனை செய்து, கிழக்கு அல்லது தெற்கு நோக்கி, கரண்டி, பாத்திரம் அல்லது கிண்ணத்தில் நெய்யால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்: "வாக்கே, பாதுகாக்கும் தேவி, இதை எனக்காக அவனிடமிருந்து பாதுகாக்க வேண்டும்; அவளுக்கு ஸ்வாஹா." இப்படியே உயிர் மூச்சு, பார்வை, கேள்வி, மனம், புத்தி ஆகியவற்றுக்கும் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். புகையின் வாசனையை வீசியபின், உடலை நெய்யால் பூசி, வாக்கை அடக்கி, தன் குறிக்கோளைச் சொல்ல வேண்டும், அல்லது தூதர் அனுப்ப வேண்டும்; நிச்சயமாக அதை பெறுவான். இப்போது, தெய்வீக நினைவாக, யாரேனும் நம்மை நினைவில் வைக்க விரும்பினால், அல்லது இதை அவருக்காகச் செய்யும் போது, எந்த பண்டிகை நாளிலும், அக்கினியில் இதே ஹோமங்களைச் செய்துவிட்டு: "உன் வாக்கை என்னுள் செலுத்துகிறேன், ஸ்வாஹா," "உன் பார்வையை என்னுள் செலுத்துகிறேன், ஸ்வாஹா," எனப் பஞ்சேந்திரியங்களுக்கும் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். புகையின் வாசனையை வீசியபின், உடலை நெய்யால் பூசி, வாக்கை அடக்கி, உடன்பிறப்பை நாட வேண்டும், இல்லையெனில் காற்று பேசினாலும் அமைதியாக இருக்க வேண்டும். அவன் பிரியமானவனாகிறான்; அவனை அவர்கள் நினைவு கூறுகிறார்கள். மாலை, காலை உணவு இடையே செய்யும் ஹோமம், இடை அக்னிஹோத்திரம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஒருவர் பேசும் வரை, அவன் மூச்சுவிட முடியாது; அப்போது, உயிரை வாக்கில் அர்ப்பணிக்கிறான். ஒருவர் மூச்சுவிடும் வரை, அவன் பேச முடியாது; அப்போது, வாக்கை உயிரில் அர்ப்பணிக்கிறான். இவை முடிவில்லாத, அமரமான ஹோமங்கள்; தூங்கும் போது கூட இடையறாமல் நடைபெறுகின்றன. மற்ற ஹோமங்கள் முடிவுள்ளவை; அவை செயலில் அடங்கியவை. அதனால், பழைய ஞானிகள் அவை மூலம் அக்னிஹோத்திரம் செய்யவில்லை. ஷுஷ்கப்ருங்கரர் சொல்வது: "ஸ்தோத்ரம் பிரம்மன்." அதனை ரிக் வேதமாக தியானிக்க வேண்டும்; எல்லா உயிர்களும் அவனை சிறப்புக்காக மதிக்கின்றன. அதனை யஜுஸ் வேதமாக தியானிக்க வேண்டும்; எல்லா உயிர்களும் அவனுடன் ஒன்றிணைகின்றன. அதனை சாமன் வேதமாக தியானிக்க வேண்டும்; எல்லா உயிர்களும் அவனுக்கு வணங்குகின்றன. அதனை செல்வம், புகழ், பிரகாசமாக தியானிக்க வேண்டும். வேதங்களில் சிறந்தது எப்படியோ, அவ்வாறு இதை அறிந்தவன் எல்லா உயிர்களிலும் சிறந்தவனாகிறான். யாகக்காரன் தன் சுயத்தை செயல் எனும் கல்லாக அமைக்கிறான்; அதில் யஜுஸ், ஹோத்ரு ரிக், உத்காத்ரு சாமன் ஆகியவற்றை நெய்கிறார். இது முக்கோண ஞானத்தின் ஆத்மா; இதை அறிந்தவன் அதுவாகிறான். கௌஷீதகியின் மூன்று தியானங்கள் உள்ளன. பூணூல் அணிந்து, நீர் மூன்று முறை தெளித்து, புன்சமைய பாத்திரத்தில், உதயமான சூரியனை நோக்கி, "நீ பிரகாசம்; என் பாவத்தை நீக்கு," என்று தியானிக்க வேண்டும். அதே மந்திரத்தால் மதிய சூரியனை, "நீ மேல்பிரகாசம்," என்று, அஸ்தமன சூரியனை, "நீ கீழ்பிரகாசம்," என்று தியானிக்க வேண்டும். பகல், இரவில் செய்த பாவங்கள் நீங்குகின்றன. மாதத்தில், அமாவாசை அன்று, மேற்கில் தெரியும் சந்திரனை தியானித்து, இரண்டு பசுமை புல்களை வீச வேண்டும்: "உன் இதயத்தில் தூய்மை எதுவோ, சந்திரனில் நிலைபெற்றிருக்கிறது; அது என்னை அமரத்துவத்தின் அதிபதியாக்கட்டும். மகனின் பாவத்தால் நான் அழவேண்டாம்." எனவே, முன்னோர்கள் அவனை விடாமல் இருக்கின்றனர். மகன் இருந்தாலும் இல்லையாலும், "விருத்தியடைய, பாலை பெருக, நீர்ச் செல்வமும், செல்வமும் உனக்காக சேரட்டும். ஆதித்யர்கள் உன் கதிர்களால் உன்னை விருத்தி செய்யட்டும்," என்று மூன்று ஸ்லோகங்களைச் சொல்ல வேண்டும். "நீ எங்களை உயிர், சந்ததி, மாடுகள் ஆகியவற்றால் விருத்தி செய். எங்களை வெறுப்பவர்கள், நாங்கள் வெறுப்பவர்கள், அவர்களையும் விருத்தி செய்," என்று கூற வேண்டும். இது தெய்வீக மந்திரம், சூரிய பிரகாசத்தின் திருப்பம், வலது கரத்தின் திருப்பம். பௌர்ணமி அன்று, கிழக்கில் தெரியும் சந்திரனைத் தியானித்து, "நீ சோமன், அரசன், ஞானி, ஐம்பதம் கொண்டவன். நீ பிரஜாபதி, பிராமணன்; ஒரு முகத்தால் அரசனை உண்ணுகிறாய், அந்த முகத்தால் என்னை உண்ணாதே. ஒரு முகத்தால் மக்களை உண்ணுகிறாய், அந்த முகத்தால் என்னை உண்ணாதே. ஒரு முகத்தால் பறவைகளை உண்ணுகிறாய், அந்த முகத்தால் என்னை உண்ணாதே. ஒரு முகத்தால் இந்த உலகை உண்ணுகிறாய், அந்த முகத்தால் என்னை உண்ணாதே. ஐந்தாவது முகத்தால் எல்லா உயிர்களையும் உண்ணுகிறாய், அந்த முகத்தால் என்னை உண்ணாதே. உயிர், சந்ததி, மாடுகளில் எங்களை குறைக்காதே. எங்களை வெறுப்பவர்கள், நாங்கள் வெறுப்பவர்கள், அவர்களை குறை," என்று தியானிக்க வேண்டும். படுக்கையறைக்குள் செல்லும் போது, மனைவியின் இதயத்தைத் தொட வேண்டும்: "உன் இதயத்தில் நிலைபெற்ற தூய்மை எதுவோ, அதை அறிந்து, மகனின் பாவத்தால் நான் அழவேண்டாம். முன்னோர்கள் எங்களை விடாமல் இருக்கட்டும்," என்று வேண்ட வேண்டும்.