ਤਮੇਤਮਾਤ੍ਮਾਨਮੇਤਮਾਤ੍ਮਨੋऽਨ੍ਵਵਸ੍ਯਤਿ ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਿਨਂ ਸ੍ਵਾਸ੍ਤਦ੍ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯਥਾ ਵਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਿਨਂ ਸ੍ਵਾ ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯੇਵਮੇਵੈष ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਤ੍ਮੈਤੈਰਾਤ੍ਮਭਿਰ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ । ਏਵਂ ਵੈ ਤਮਾਤ੍ਮਾਨਮੇਤ ਆਤ੍ਮਾਨੋ ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ । ਸ ਯਾਵਦ੍ਧ ਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਏਤਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨ ਵਿਜਜ੍ਞੇ ਤਾਵਦੇਨਮਸੁਰਾ ਅਭਿਬਭੂਵੁਃ । ਸ ਯਦਾ ਵਿਜਜ੍ਞੇऽਥ ਹਤ੍ਵਾਸੁਰਾਨ੍ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੈष੍ਠ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਰਾਜ੍ਯਮਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਪਰੀਯਾਯ ਏਵੈਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਾਪ੍ਮਨੋऽਪਹਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੈष੍ਠ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਰਾਜ੍ਯਮਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਪਰ੍ਯੇਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਲਕ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਲਕ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਲੋਕ ਮਾਲਕ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਆਪ ਆਪਣੇ ਆਪਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਉਂ ਇਹ ਆਪਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ, ਤਦ ਤੱਕ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲਈ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡਾ, ਸੁਤੰਤਰ, ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਜੋ ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ, ਸੁਤੰਤਰ, ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।