ਕੌषੀਤਕ੍ਯੁਪਨਿषਦ੍

स होवाच ये वै के चास्माल्लोकात्प्रयन्ति चन्द्रमसमेव ते सर्वे गच्छन्ति । तेषां प्राणैः पूर्वपक्ष आप्यायते । अथापरपक्षे न प्रजनयति । एतद्वै स्वर्गस्य लोकस्य द्वारं यश्चन्द्रमास्तं यत्प्रत्याह तमतिसृजतेऽथ य एनं प्रत्याहतमिह वृष्टिर्भूत्वा वर्षति स इह कीटो वा पतङ्गो वा शकुनिर्वा शार्दूलो वा सिंहो वा मत्स्यो वा परश्वा वा पुरुषो वान्यो वैतेषु स्थानेषु प्रत्याजायते यथाकर्म यथाविद्यम् । तमागतं पृच्छति कोऽसीति तं प्रतिब्रूयाद्विचक्षणादृतवो रेत आभृतं पञ्चदशात्प्रसूतात्पित्र्यावतस्तन्मा पुंसि कर्तर्येरयध्वं पुंसा कर्त्रा मातरि मा निषिक्तः स जायमान उपजायमानो द्वादश त्रयोदश उपमासो द्वादशत्रयोदशेन पित्रा सन्तद्विदेहं तन्म ऋतवो मर्त्यव आरभध्वम् । तेन सत्येन तपसर्तुरस्म्यार्तवोऽस्मि कोऽसि त्वमस्मीति तमतिसृजते

ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਲੋਕ ਤੋਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਂਸਾਂ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਵਧਦਾ ਪੱਖ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘਟਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ। ਇਹੀ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਇਥੇ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੀਂਹ ਬਣ ਕੇ, ਕਦੇ ਕੀੜਾ, ਕਦੇ ਪਤੰਗਾ, ਕਦੇ ਪੰਛੀ, ਬੱਘ, ਸਿੰਘ, ਮੱਛੀ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਤੇ ਗਿਆਨ ਅਨੁਸਾਰ ਜੰਮਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ?' ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਰੁੱਤਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੰਦਰਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬੀਜ ਤੋਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਤੋਂ। ਮੈਨੂੰ ਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਾ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਲ ਹੀ ਭੇਜ। ਰੁੱਤਾਂ ਤੇ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਸੱਚ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਰੁੱਤ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।"

स एतं देवयानं पन्थानमासाद्याग्निलोकमागच्छति स वायुलोकं स वरुणलोकं स आदित्यलोकं स इन्द्रलोकं स प्रजापतिलोकं स ब्रह्मलोकं तस्य ह वा एतस्य ब्रह्मलोकस्यारोहृदो मुहूर्तॊऽन्वेष्टिहा विरजा नदील्यो वृक्षः सालज्यं संस्थानमपराजितमायतनमिन्द्रप्रजापती द्वारगोपौ । विभुप्रमितं विचक्षणाऽऽसन्द्यमितौजाः पर्यङ्कः प्रिया च मानसी प्रतिरूपा च चाक्षुषी पुष्पाण्यावयतौ वै च जगान्यम्बाश्चाम्बावयवीश्चाप्सरसः । अम्बया नद्यस्तमित्थंविदागच्छति तं ब्रह्मा हाभिधावत मम यशसा विजरां वा अयं नदीं प्रापन्न वा अयं जरयिष्यतीति

ਉਹ ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਹਵਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਖੋਜ ਦੇ ਪਲ, ਵਿਰਜਾ ਨਦੀ, ਸਾਲ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਸੰਸਥਾਨ ਨਗਰ, ਅਪਰਾਜਿਤ ਮਹਲ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਰਬਾਨ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਵਿਭੂਪ੍ਰਮਿਤਾ ਸਿੰਘਾਸਨ, ਵਿਚਕਸ਼ਣਾ ਆਸਨ, ਅਮਿਤੌਜਾ ਮੰਜਾ, ਮਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ, ਫੁੱਲ, ਨਦੀਆਂ, ਮਾਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਹਨ। ਨਦੀ ਕੋਲ ਮਾਵਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਕੀ ਇਹ ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਨਦੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਇਹ ਹੁਣ ਵੀ ਬੁਢਾਪਾ ਵੇਖੇਗਾ?'

तं पञ्चशतान्यप्सरसां प्रतिधावन्ति शतं चूर्णहस्ताः शतं फलहस्ताः शतमाञ्जनहस्ताः शतं माल्याहस्ताः ब्रह्मालङ्कारेणालङ्कुर्वन्ति स ब्रह्मालङ्कारेणालङ्कृतो ब्रह्म विद्वान् ब्रह्मैवाभिप्रैति स आगच्छत्यारं हृदं तन्मनसात्येति तमित्वा सम्प्रतिविदो मज्जन्ति स आगच्छति मुहूर्तान्येष्टिहांस्तेऽस्मादपद्रवन्ति स आगच्छति विरजां नदीं तां मनसैवात्येति । तत्सुकृतदुष्कृते धूनुते । तस्य प्रिया ज्ञातयः सुकृतमुपयन्त्यप्रिया दुष्कृतं तद्यथा रथेन धावयन्रथचक्रे पर्यवेक्षत, एवमहोरात्रे पर्यवेक्षत एवं सुकृतदुष्कृते सर्वाणि च द्वन्द्वानि स एष विसुकृतो विदुष्कृतो ब्रह्म विद्वान्ब्रह्मैवाभिप्रैति

ਉਸ ਵੱਲ ਪੰਜ ਸੌ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ: ਸੌ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚੂਰਨ, ਸੌ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫਲ, ਸੌ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਲੇਪ, ਸੌ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾਵਾਂ। ਬ੍ਰਹਮ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜ ਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਿਲ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਨਾ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਖੋਜ ਦੇ ਪਲਾਂ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਰਜਾ ਨਦੀ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਝਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨਾ ਪਿਆਰੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ। ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਤੇ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ ਪਿੱਛੇ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਦੁਖ-ਸੁਖ, ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਪਿੱਛੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

स आगच्छतील्यं वृक्षं तं ब्रह्मगन्धः प्रविशति, स आगच्छति सालज्यं संस्थानं तं ब्रह्मरसः प्रविशति, आगच्छत्यपराजितमायतनं तं ब्रह्मतेजः प्रविशति स आगच्छति । इन्द्रप्रजापती द्वारगोपौ तावस्मादपद्रवतः स आगच्छति विभुप्रमितं तं ब्रह्मयशः प्रविशति स आगच्छति विचक्षणामासन्दीं बृहद्रथन्तरे सामनी पूर्वौ पादौ श्यैत नौधसे चापरौ वैरूपवैराजे अनूच्येते शाक्वररैवते तिरश्ची सा प्रज्ञा प्रज्ञया हि विपश्यति स आगच्छ्त्यमितौजसं पर्यङ्कं स प्राणस्तस्य भूतं च भविष्यच्च पूर्वौ पादौ श्रीश्चेरा चापरौ बृहद्रथन्तरे अनूच्ये भद्रयज्ञायज्ञीये शीर्षण्यमृचश्च सामानि च प्राचीनातानानि यजूंषि तिरश्चीनानि सोमांशव उपस्तरणमुद्गीथ उपश्रीः श्रीरुपबर्हणं तस्मिन्ब्रह्मास्ते तमित्थंवित्पादेनैवाग्र आरोहति । तं ब्रह्माह कोऽसीति तं प्रतिब्रूयात्

ਉਹ ਇਲਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਮਹਿਕ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਸਥਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸੁਆਦ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਪਰਾਜਿਤ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਭੂਪ੍ਰਮਿਤਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਚਕਸ਼ਣਾ ਆਸਣ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੱਗਲੇ ਪੈਰ ਬ੍ਰਹਦਰਥੰਤਰਾ ਤੇ ਸ਼ਯੈਤਾ ਸਾਮ ਹਨ, ਪਿੱਛਲੇ ਪੈਰ ਨੌਧਸੇ ਤੇ ਵੈਰੂਪ-ਵੈਰਾਜੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਲਟੇ ਪੱਟੇ ਸ਼ਾਕਵਰ ਤੇ ਰੈਵਤ ਸਾਮ ਹਨ। ਇਹ ਹੀ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਮਿਤੌਜਸਾ ਪਲੰਗ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੱਗਲੇ ਪੈਰ ਭੂਤ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਹਨ, ਪਿੱਛਲੇ ਪੈਰ ਬ੍ਰਹਦਰਥੰਤਰਾ ਸਾਮ ਹਨ, ਸਿਰ ਭਦਰਾ ਤੇ ਯਜਨਯਜਨੀਯ ਸਾਮ ਹਨ, ਉਲਟੇ ਪੱਟੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਾਮ ਤੇ ਯਜੁਸ ਹਨ, ਵਿਛੋਣਾ ਸੋਮ-ਰਸ ਹੈ, ਓੜਕ ਉਦਗੀਥ ਹੈ, ਤੇ ਤਕੀਆ ਸ਼੍ਰੀ ਹੈ। ਉਸ ਪਲੰਗ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ?' ਉਹ ਉੱਤਰ ਦੇਵੇ।

ऋतुरस्म्यार्तवोऽस्म्याकाशाद्योनेः सम्भूतो भार्या एतत्संवत्सरस्य तेजोभूतस्य भूतस्यात्मभूतस्य त्वमात्मासि यस्त्वमसि सोहमस्मीति तमाह कोऽहमस्मीति सत्यमिति ब्रूयात्किं तद्यत्सत्यमिति यदन्यद्देवेभ्यश्च प्राणेभ्यश्च तत्सदथ यद्देवाच्च प्राणाश्च तत्त्यं तदेतया वाचाभिव्याह्रियते सत्यमित्येतावदिदं सर्वमिदं सर्वमसि । इत्येवैनं तदाह । तदेतदृक्श्लोकेनाभ्युक्तं यजूदरः सामशिरा असावृङ्मूर्तिरव्ययः । स ब्रह्मेति हि विज्ञेय ऋषिर्ब्रह्ममयो महानिति । तमाह केन मे पौंस्रानि नामान्याप्नोतीति प्राणेनेति ब्रूयात् । केन स्त्रीनामानीति वाचेति केन नपुंसकनामानीति मनसेति केन गन्धानिति घ्राणेनेति ब्रूयात् । केन रूपाणीति चक्षुषेति केन शब्दानिति श्रोत्रेणेति केनान्नरसानिति जिह्वयेति केन कर्माणीति हस्ताभ्यामिति केन सुखदुःखे इति शरीरेणेति केनानन्दं रतिं प्रजापतिमित्युपस्थेनेति । केनेत्या इति पादाभ्यामिति केन धियो विज्ञातव्यं कामानिति प्रज्ञयेति ब्रूयात्तमह । आपो वै खलु मे ह्यसावयं ते लोक इति सा या ब्रह्मणॊ जितिर्या व्यष्टिस्तां जितिं जयति तां व्यष्टिं व्यश्नुते य एवं वेद य एवं वेद

ਮੈਂ ਰੁੱਤ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਰੁੱਤਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹਾਂ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਹੇ ਪਤਨੀ, ਤੂੰ ਸਾਲ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਜੀਵ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਹੈਂ; ਜੋ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਬ੍ਰਹਮ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ?' ਉਹ ਉੱਤਰ ਦੇਵੇ, 'ਸਚ।' ਉਹ ਸਚ ਕੀ ਹੈ? ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤ ਹੈ; ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਹਨ, ਉਹ ਸਚ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਚ ਵਚਨ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਹੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੂੰ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਿਕ ਸ਼ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ: 'ਯਜੁਸ ਪੇਟ ਹੈ, ਸਾਮ ਸਿਰ ਹੈ, ਇਹ ਰਿਕ ਦੀ ਅਟੱਲ ਰੂਪ ਹੈ।' ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਹਮ-ਮਈ ਮਹਾਨ। ਬ੍ਰਹਮ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਪੁਰਸ਼ ਨਾਮ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ?' ਉਹ ਉੱਤਰ ਦੇਵੇ, 'ਪ੍ਰਾਣ ਰਾਹੀਂ।' 'ਮੈਂ ਇਸਤਰੀ ਨਾਮ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ?' 'ਵਚਨ ਰਾਹੀਂ।' 'ਨਪੁੰਸਕ ਨਾਮ ਕਿਵੇਂ?' 'ਮਨ ਰਾਹੀਂ।' 'ਸੁਗੰਧ ਕਿਵੇਂ?' 'ਘ੍ਰਾਣ ਰਾਹੀਂ।' 'ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ?' 'ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ।' 'ਧੁਨੀਆਂ ਕਿਵੇਂ?' 'ਕੰਨ ਰਾਹੀਂ।' 'ਸੁਆਦ ਕਿਵੇਂ?' 'ਜਿਹਵਾ ਰਾਹੀਂ।' 'ਕਰਮ ਕਿਵੇਂ?' 'ਹੱਥਾਂ ਰਾਹੀਂ।' 'ਸੁਖ-ਦੁਖ ਕਿਵੇਂ?' 'ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ।' 'ਆਨੰਦ, ਰਤੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਕਿਵੇਂ?' 'ਉਪਸਥ ਰਾਹੀਂ।' 'ਚਲਣ ਕਿਵੇਂ?' 'ਪੈਰਾਂ ਰਾਹੀਂ।' 'ਧਿਆਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?' 'ਪ੍ਰਜਾ ਰਾਹੀਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਮੇਰਾ ਤੇ ਤੇਰਾ ਲੋਕ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤਤਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।

प्राणो ब्रह्मेति ह स्माह कौषीतकिस्तस्य ह वा एतस्य प्राणस्य ब्रह्मणो मनो दूतं वाक्परिवेष्ट्री चक्षुर्गात्रं श्रोत्रं संश्रावयितृ तस्मै वा एतस्मै प्राणाय ब्रह्मण एताः सर्वा देवता अयाचमानाय बलिं हरन्ति तथो एवास्मै सर्वाणि भूतान्ययाचमानायैव बलिं हरन्ति य एवं वेद तस्योपनिषन्न याचेदिति । तद्यथा ग्रामं भिक्षित्वाऽलब्धोपविशेन्नाहमतो दत्तमश्नीयामिति । य एवैनं पुरस्तात्प्रत्याचक्षीरंस्त एवैनमुपमन्त्रयन्ते ददाम त इत्येष धर्मो याचतो भवति । अन्यतस्त्वेवैनमुपमन्त्रयन्ते ददाम त इति

ਕੌਸ਼ੀਤਕੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਪ੍ਰਾਣ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ।' ਇਸ ਪ੍ਰਾਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਲਈ ਮਨ ਦੂਤ ਹੈ, ਵਚਨ ਸਹਾਇਕ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਸਰੀਰ ਹਨ, ਤੇ ਕੰਨ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਾਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਲਈ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਬਿਨਾਂ ਮੰਗੇ ਭੇਟ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਬਿਨਾਂ ਮੰਗੇ ਭੇਟ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੋਲ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਮੰਗਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਭਿਖ ਮੰਗ ਕੇ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੀ ਖਾਵਾਂਗਾ,' ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਅਸੀਂ ਦੇਵਾਂਗੇ।' ਇਹ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਧਰਮ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਅਸੀਂ ਦੇਵਾਂਗੇ,' ਪਰ ਦਿੰਦੇ ਨਹੀਂ।

प्राणो ब्रह्मेति ह स्माह पैङ्ग्यस्तस्य ह वा एतस्य प्राणस्य ब्रह्मणो वाक्परस्ताच्चक्षुरारुन्धे चक्षुः परस्ताच्छ्रोत्रमारुन्धे श्रोत्रं परस्तान्मन आरुन्धे मनः परस्तात्प्राण आरुन्धे तस्मै वा एतस्मै वा प्राणाय ब्रह्मण एताः सर्वा देवता अयाचमानाय बलिं हरन्ति एवास्मै सर्वाणि भूतान्ययचमानायैव बलिं हरन्ति य एवं वेद तस्यॊपनिषन्न याचेदिति तद्यथा ग्रामं भिक्षित्वाऽलब्ध्वोपविशेन्नाहमतो दत्तमश्नीयामिति य एवैनं पुरस्तात्प्रत्याचक्षीरंस्त एवैनमुपमन्त्रयन्ते ददाम त इत्येष धर्मो याचितो भवत्यन्यतस्त्वेवैनमुपमन्त्रयन्ते ददाम त इति

ਪੈੰਗਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਸਾਸ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ।" ਇਸ ਸਾਸ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬੋਲਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤਰੇ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਹੈ; ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਤਰੇ ਹਨ; ਉਸ ਨੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਹੈ; ਕੰਨ ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਤਰੇ ਹਨ; ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਹੈ; ਮਨ ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਤਰੇ ਹੈ; ਸਾਸ ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਤਰੇ ਹੈ। ਇਸ ਸਾਸ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਬਿਨਾ ਮੰਗੇ ਹੀ ਭੇਟ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ, ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਬਿਨਾ ਮੰਗੇ ਹੀ ਭੇਟ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੋਲ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਮੰਗਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਭਿਖ ਮੰਗ ਕੇ ਨਾ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੀ ਖਾਵਾਂਗਾ," ਐਸਾ, ਜੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਦੇਵਾਂਗੇ।" ਇਹ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਲਈ ਧਰਮ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਦੇਵਾਂਗੇ," ਪਰ ਦਿੰਦੇ ਨਹੀਂ।

अथात एकधनावरोधनं यदेकधनमभिध्यायात्पौर्णमास्यां वाऽमावास्यायां वा शुद्धपक्षे वा पुण्ये नक्षत्रेऽग्निमुपसमाधाय परिसमुह्य परिस्तीर्य पर्युक्ष्योपूर्वदक्षिणं जान्वाच्य स्रुवेण वा चमसेन वा कंसेन वैता आज्याहुतीर्जुहोति वाङ्नामदेवतावरोधिनी सा मेऽमुष्मादिदमवरुन्धां तस्यै स्वाहा । प्राणॊ नाम देवताऽवरॊधिनी सा मेमुष्मादिदमवरुन्धां तस्यै स्वाहा । चक्षुर्नाम देवतावरोधिनी सा मेऽमुष्मादिदमवरुन्धां तस्यै स्वाहा । श्रोत्रं नाम देवतावरोधिनी सा मेऽमुष्मादिदमवरुन्धां तस्यै स्वाहा । मनो नाम देवतावरोधिनी सा मेऽमुष्मादिदमवरुन्धां तस्यै स्वाह। प्रज्ञा नाम देवतावरोधिनी सा मेऽमुष्मादिदमवरुन्धां तस्यै स्वाहेत्यथ धूमगन्धं प्रजिघ्रायाज्यलेपेनाङ्गान्यनुविमृज्य वाचंयमोऽभिप्रवृज्यार्थं ब्रवीत दूतं वा प्रहिणुयाल्लभते हैव

ਹੁਣ ਇੱਕ ਖਜਾਨਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕਿਰਿਆ: ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਖਜਾਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਜਾਂ ਅਮਾਵਸਿਆ ਜਾਂ ਚੰਗੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਤਾਰੇ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਛਾ ਕੇ, ਛਿੜਕ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰ ਕੇ, ਚਮਚ ਜਾਂ ਕਟੋਰਾ ਜਾਂ ਪਿਆਲੇ ਨਾਲ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ: "ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਉਸ ਤੋਂ ਰੱਖੇ; ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।" "ਸਾਸ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਉਸ ਤੋਂ ਰੱਖੇ; ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।" "ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਉਸ ਤੋਂ ਰੱਖੇ; ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।" "ਕੰਨ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਉਸ ਤੋਂ ਰੱਖੇ; ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।" "ਮਨ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਉਸ ਤੋਂ ਰੱਖੇ; ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।" "ਸਮਝ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਉਸ ਤੋਂ ਰੱਖੇ; ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।" ਫਿਰ ਧੂੰਏ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਅੰਗ ਮਲ ਕੇ, ਬੋਲਣ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਦੱਸੇ ਜਾਂ ਦੂਤਾ ਭੇਜੇ; ਉਹ ਪੱਕਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

अथातो दैवस्मरो यस्य प्रियो बुभूषेद्यस्यै वा एषां वै तेषामेवैकस्मिन्पर्वण्यग्निमुपसमाधायैतयैवावृतैता आज्याहुतीर्जुहोति वाचं मयि जुहॊम्यसौ स्वाहा । चक्षुस्ते मयि जुहोम्यसौ स्वाहा । श्रॊत्रं ते मयि जुहॊम्यसौ स्वाहा । मनस्ते मयि जुहॊम्यसौ स्वाहा । प्रज्ञां ते मयि जुहोम्यसौ स्वाहेत्यथ धूमगन्धं प्रजिघ्रायाज्यलेपेनाङ्गान्यनुविमृज्य वाचंयमोऽभिप्रवृज्य संस्पर्शं जिगमिषेदपि वाताद्वा सम्भाषमाणस्तिष्ठेत्प्रियो हैव भवति स्मरन्ति हैवास्य

ਹੁਣ ਦੈਵੀ ਯਾਦ: ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ ਜਾਂ ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਦਿਨ, ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਇਹਨਾਂ ਹੀ ਆਹੁਤੀਆਂ ਘੀ ਨਾਲ ਦੇਵੇ: "ਤੇਰੀ ਬੋਲੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਹੈ, ਸਵਾਹਾ।" "ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਹੈ, ਸਵਾਹਾ।" "ਤੇਰੇ ਕੰਨ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਹੈ, ਸਵਾਹਾ।" "ਤੇਰਾ ਮਨ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਹੈ, ਸਵਾਹਾ।" "ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਹੈ, ਸਵਾਹਾ।" ਫਿਰ ਧੂੰਏ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਅੰਗ ਮਲ ਕੇ, ਬੋਲਣ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਸੰਪਰਕ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਚੁੱਪ ਰਹੇ। ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।

अथातः सायमन्नं प्रातर्दनमान्तरमग्निहोत्रमिति चाचक्षते यावद्वै पुरुषो भाषते न तावत्प्राणितुं शक्नोति प्राणं तदा वाचि जुहोति । यावद्वै पुरुषः प्राणिति न तावद्भाषितुं शक्नोति वाचं तदा प्राणे जुहोति । एतेऽनन्तेऽमृताहुतिर्जाग्रच्च स्वपंश्च सन्ततमव्यवच्छिन्नं जुहोत्यथ या अन्या आहुतयोऽन्तवत्यस्ताः कर्ममय्यो हि भवन्त्येतद्ध वै पूर्वे विद्वांसोऽग्निहोत्रं न जुहवांचक्रुः

ਹੁਣ ਸ਼ਾਮ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਅਗਨਿਹੋਤਰ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਸ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ; ਤਦ ਉਹ ਸਾਸ ਨੂੰ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਸਾਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਤਦ ਉਹ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਸਾਸ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਤਹੀਣ, ਅਮਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਗਦੇ ਤੇ ਸੁੱਤੇ, ਲਗਾਤਾਰ, ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਆਹੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਆਹੁਤੀਆਂ, ਜੋ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਕਰਮ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਪੁਰਾਣੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਅਗਨਿਹੋਤਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।

उक्थं ब्रह्मेति ह स्माह शुष्कभृङ्गरस्तदृगित्युपासीत सर्वाणि हास्मै भूतानि श्रैष्ठ्यायाभ्यर्च्यन्ते तद्यजुरित्युपासीत सर्वाणि हास्मै भूतानि श्रैष्ठ्याय युज्यन्ते तत्सामेत्युपासीत सर्वाणि हास्मै भूतानि श्रैष्ठ्याय सन्नमन्ते तच्छ्रीरित्युपासीत तद्यश इत्युपासीत तत्तेज इत्युपासीत तद्यथैतच्छास्त्राणां श्रीमत्तमं यशस्वितमं तेजस्वितमं भवति । तथैवैवं विद्वान्सर्वेषां भूतानां श्रीमत्तमो यशस्वितमस्तेजस्वितमो भवति । तमेतमैष्टकं कर्ममयमात्मानमध्वर्युः संस्करोति तस्मिन्यजुर्मयं प्रवयति यजुर्मयम् ऋङ्मयं होता ऋङ्मये साममयमुद्गाता स एष सर्वस्यै त्रयीविद्याया आत्मैष उ एवास्यात्मा एतदात्मा भवति य एवं वेद

ਸ਼ੁਸ਼ਕਭ੍ਰਿੰਗਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਕਥ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ।" ਇਸ ਨੂੰ ਰਿਗ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਹੋਣ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਨੂੰ ਯਜੁਰ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਹੋਣ ਲਈ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਮ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਹੋਣ ਲਈ ਨਤਮਸਤਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਨੂੰ ਧਨ, ਇਜ਼ਤ ਅਤੇ ਚਮਕ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਰਮ ਦੀ ਇੱਟ ਵਜੋਂ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਯਜੁਰ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਹੋਤ੍ਰ ਰਿਗ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਦਗਾਤ੍ਰ ਸਾਮ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦਾ ਆਪ ਹੀ ਆਤਮ ਹੈ; ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਆਤਮ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹੀ ਆਤਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

अथातः सर्वजितः कौषीतकेस्त्रीण्युपासनानि भवन्ति यज्ञोपवीतं कृत्वाप आचम्य त्रिरुदपात्रं प्रसिच्योद्यन्तमादित्यमुपतिष्ठेत वर्गोऽसि पाप्मानं मे वृङ्धीत्येतयैवावृता मध्ये सन्तमुद्वर्गोऽसि पाप्मानं मे वृङ्धीत्येतयैवावृताऽस्तं यन्तं संवर्गोऽसि पाप्मानं मे संवृङ्धीति । यदहोरात्राभ्यां पापं करोति सं तद्वृङ्क्ते

ਹੁਣ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ: ਕਉਸ਼ੀਤਕੀ ਦੀ ਤਿੰਨ ਧਿਆਨ-ਪਧਤੀਆਂ ਹਨ। ਜਨੇਉ ਪਾ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕੱਚੇ ਭਾਂਡੇ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: "ਤੂੰ ਚਮਕ ਹੈਂ, ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ।" ਇਹੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਦਿਨ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਸਮੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ: "ਤੂੰ ਉਪਰ ਚਮਕ ਹੈਂ, ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ।" ਇਹੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਡੁੱਬਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ: "ਤੂੰ ਹੇਠਾਂ ਚਮਕ ਹੈਂ, ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ।" ਜੋ ਪਾਪ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

अथ मासि मास्यमावास्यायां पश्चाच्चन्द्रमसं दृश्यमानमुपतिष्ठेतैतयैवावृता हरिततृणाभ्यां वाक्प्रत्यस्यति यत्ते सुसीमं हृदयमधि चन्द्रमसि श्रितं तेनामृतत्वस्येशानं माहं पौत्रमघं रुदमिति न हास्मात्पूर्वाः प्रजाः प्रयन्तीति नु जातपुत्रस्याथाजातपुत्रस्याप्यायस्व समेतु ते सन्ते पयांसि समुयन्तु वाजा यमादित्या अंशुमाप्याययन्तीत्येतास्तिस्र ऋचो जपित्वा मास्माकं प्राणेन प्रजया पशुभिराप्याययिष्ठा यॊऽस्मान्द्वेष्टि यं च वयं द्विष्मस्तस्य प्राणेन प्रजया पशुभिराप्यायस्वेति दैवीमावृतमावर्त आदित्यस्यावृतमन्वावर्तयति दक्षिणं बाहुमन्वावर्तते

ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਅਮਾਵਸ ਨੂੰ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਚੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਦੋ ਹਰੇ ਘਾਹ ਪਾ ਕੇ ਕਹੋ: "ਚੰਦ, ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਚੰਦ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾਏ। ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਾਪ ਲਈ ਰੋਵਾਂ ਨਾ।" ਇਸ ਲਈ ਪੂਰਵਜ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, "ਤੂੰ ਵਧ, ਤੇਰਾ ਦੁੱਧ ਇਕੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਧਨ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਆਉਣ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਉਣ।" ਇਹ ਤਿੰਨ ਰਿਗ ਪਾਠ ਕੇ, ਕਹੋ: "ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਸਾਸ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ ਵਧਾ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਸ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ ਵਧਾ।" ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਦਾ ਘੁੰਮਾਉਣ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਦਾ ਘੁੰਮਾਉਣ ਹੈ।

अथ पौर्णमास्यां पुरस्ताच्चन्द्रमसं दृश्यमानमुपतिष्ठेतैतयैवावृता सोमो राजासि विचकक्षणः पञ्चमुखोऽसि प्रजापतिर्ब्राह्मणस्त एकं मुखं तेन मुखेन राज्ञोऽत्सि तेन मुखेन मामन्नादं कुरु राजा त एकं मुखं तेन मुखेन विशोत्सि तेनैव मुखेन मामन्नादं कुरु श्येनस्त एकं मुखं तेन मुखेन पक्षिणोऽत्सि तेन मुखेन मामन्नादं कुरु अग्निष्ट एकं मुखं तेन मुखेनेमं लोकमत्सि तेन मुखेन मामन्नादं कुरु त्वयि पञ्चमं मुखं तेन मुखेन सर्वाणि भूतान्यत्सि तेन मुखेन मामन्नादं कुरु मास्माकं प्राणेन प्रजया पशुभिरवक्षेष्ठा योऽस्माद्वेष्टि यं च वयं द्विष्मस्तस्य प्राणेन प्रजया पशुभिरवक्षीयस्वेति दैवीमावृतमावर्त आदित्यस्यावृतमन्वावर्तन्त इति दक्षिणं बाहुमन्वावर्तते

ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ: "ਤੂੰ ਸੋਮ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈਂ, ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਂ; ਇੱਕ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਖਾਂ। ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਹੈਂ; ਇੱਕ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਖਾਂ। ਤੂੰ ਚੀਤਾ ਹੈਂ; ਇੱਕ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਖਾਂ। ਤੂੰ ਅੱਗ ਹੈਂ; ਇੱਕ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਖਾਂ। ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੰਜਵਾਂ ਮੂੰਹ ਹੈ; ਉਸ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਖਾਂ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਸਾਸ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਘਟਾਵਾਂ ਨਾ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਸ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਘਟਾ।" ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਦਾ ਘੁੰਮਾਉਣ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਦਾ ਘੁੰਮਾਉਣ ਹੈ।

अथ प्रोष्यान्पुत्रस्य मूर्धानमभिमृशेत् । अङ्गादङ्गात्सम्भवसि हृदयादधिजायसे । आत्मा त्वं पुत्र माविथ स जीव शरदः शतमसाविति नामास्य गृह्णाति । अश्मा भव परशुर्भव हिरण्यमस्तृतं भव । तेजो वै पुत्रनामासि स जीव शरदः शतमसाविति नामास्य गृह्णाति। येन प्रजापतिः प्रजाः पर्यगृह्णादरिष्ट्यै तेन त्वा परिगृह्णाम्यसाविति नामास्य गृह्णात्यथास्य दक्षिणे कर्णे जपत्यस्मै प्रयन्धि मघवन्नृजीषिन्नितीन्द्र श्रेष्ठानि द्रविणानि धेहीति सव्ये मा च्छित्था मा व्यथिष्ठाः शतं शरद आयुषो जीव पुत्र । ते नाम्ना मूर्धानमभिजिघ्राम्यसाविति त्रिर्मूर्धानमवजिघ्रेद्गवां त्वा हिङ्कारेणाभिहिङ्करोमीति त्रिर्मूर्धानमभिहिङ्कुर्यात्

ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਪਿਤਾ ਦੂਰੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ: 'ਤੂੰ ਅੰਗ ਤੋਂ ਅੰਗ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਿਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਆਪ ਹੈਂ, ਪੁੱਤਰ, ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋ। ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਵੀਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਾਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। 'ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ, ਕੁਹਾੜੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੋ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚੰਗਾ ਹੋ। ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਤੇਜ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ, ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਵੀਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਨਾਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। 'ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਗਲ ਲਾਇਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਗਲ ਲਾਂਦਾ ਹਾਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਨਾਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ: 'ਮਘਵਨ, ਇੰਦਰ, ਇਸਨੂੰ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਦੇ।' ਖੱਬੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਆਖਦਾ ਹੈ: 'ਕਦੇ ਛੱਡੀ ਨਾ, ਕਦੇ ਡਰੀਂ ਨਾ। ਪੁੱਤਰ, ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਵੀਂ।' ਫਿਰ, ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਸੂੰਘਦਾ ਹੈ, ਆਖਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸੂੰਘਦਾ ਹਾਂ।' ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸਿਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਸੂੰਘਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।

अथातो दैवः परिमर एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यदग्निर्ज्वलत्यथैतन्म्रियते यन्न ज्वलति तस्यादित्यमेव तेजो गच्छति वायुं प्राण एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यथादित्यो दृश्यतेऽथैतन्म्रियते यन्न दृश्यते तस्य चन्द्रमसमेव तेजो गचछति वायुं प्राण एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यच्चन्द्रमा दृश्यते । अथैतन्म्रियते यन्न दृश्यते तस्य विद्युतमेव तेजो गच्छति वायुं प्राण एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यद्विद्युद्विद्योततेऽथैतन्म्रियते यन्न विद्योतते तस्य वायुमेव तेजो गच्छति वायुं प्राणः । ता वा एताः सर्वा देवता वायुमेव प्रविश्य वायौ मृता न मृच्छन्ते तस्मादेव उ पुनरुदीरत इत्यधिदैवतमथाध्यात्मम्

ਹੁਣ, ਇਹ ਹੈ ਦਿਵਿਆ ਮਰਨ: ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਜਲਦੀ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਹ ਹਵਾ ਵਿੱਚ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਚੰਦ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਹ ਹਵਾ ਵਿੱਚ। ਜਦੋਂ ਚੰਦ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚੰਦ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਬਿਜਲੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਹ ਹਵਾ ਵਿੱਚ। ਜਦੋਂ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬਿਜਲੀ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੀ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਹ ਹਵਾ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਹ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਠਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਹੈ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਵਰਣ; ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ।

एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यद्वाचा वदत्यथैतन्म्रियते यन्न वदति तस्य चक्षुरेव तेजो गच्छति प्राणं प्राण एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यच्चक्षुषा पश्यत्यथैतन्म्रियते यन्न पश्यति तस्य श्रोत्रमेव तेजो गच्छति प्राणं प्राण एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यच्छ्रोत्रेण शृणोत्यथैतन्म्रियते यन्न शृणोति तस्य मन एव तेजो गच्छति प्राण एतद्वै ब्रह्म दीप्यते यन्मनसा ध्यायत्यथैतन्म्रियते यन्न ध्यायति तस्य प्राणमेव तेजो गच्छति प्राणं प्राणस्तावा एताः सर्वा देवताः प्राणमेव प्रविश्य प्राणे मृता न मृच्छन्ते तस्मा देव उ पुनरुदीरते तद्यदिह वा एवं विद्वांस उभौ पर्वतावभिप्रवर्तेयातां तुस्तूर्षमाणो दक्षिणश्चोत्तरश्च न हैवैनं स्तृण्वीयाताम् । अथ य एनं द्विषन्ति यांश्च स्वयं द्वेष्टि त एनं सर्वे परिम्रियन्ते

ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਬੰਦਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬੋਲਣ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਹ ਸਾਹ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੇਖਣ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਹ ਸਾਹ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਕੰਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੁਣਨਾ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਹ ਸਾਹ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਮਨ ਨਾਲ ਸੋਚਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੋਚਣਾ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਹ ਸਾਹ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਹ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਠਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਦੱਖਣ ਤੇ ਉੱਤਰ ਦੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਚੱਲੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਨਫਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਨਫਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

अथातो निःश्रेयसादानं सर्वा ह वै देवता अहं श्रेयसे विवदमानाः । अस्माच्छरीरादुच्चक्रमुस्तद्दारुभूतं शिष्येथैतद्वाक्प्रविवेश तद्वाचा वदच्छिष्य एव । अथैतच्चक्षुः प्रविवेश तद्वाचा वदच्चक्षुषा पश्यच्छिष्य एवाथैनच्छ्रोत्रं प्रविवेश तद्वाचा वदच्चक्षुषा पश्यच्छ्रोत्रेण शृण्वच्छिष्य एवाथैनन्मनः प्रविवेश तद्वाचा वदच्चक्षुषा पश्यच्छ्रोत्रेण शृण्वन्मनसा ध्यायच्छिष्य एवाथैतत्प्राणः प्रविवेश तत्तत एव समुत्तस्थौ ते देवाः प्राणे निःश्रेयसं विचिन्त्य प्राणमेव प्रज्ञात्मानमभिसम्भूय सहैतैः सर्वैरस्माल्लोकादुच्चक्रमुः । ते वायु-प्रतिष्ठाकाशात्मानः स्वर्ययुस्तथॊ एवैवं विद्वान्सर्वेषां भूतानां प्राणमेव प्रज्ञात्मानमभिसम्भूय सहैतैः सर्वैरस्माच्छरीरादुत्क्रामति स वायुप्रतिष्ठाकाशात्मा न स्वरेति तद्भवति यत्रैतद्देवास्तत्प्राप्य तदमृतो भवतियदमृता देवाः

ਹੁਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ: ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਵਧੀਆ ਹੋਣ ਦੀ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਲਗਭਗ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਹੋ ਗਏ। ਬੋਲਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਆਈ, ਤੇ ਉਹ ਬੋਲਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਹੀ ਰਹਿਆ। ਅੱਖ ਆਈ, ਤੇ ਉਹ ਬੋਲਿਆ, ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚੇਤ। ਕੰਨ ਆਏ, ਤੇ ਉਹ ਬੋਲਿਆ, ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਕੰਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚੇਤ। ਮਨ ਆਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਬੋਲਿਆ, ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਕੰਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ, ਮਨ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚੇਤ। ਪਰ ਜਦ ਸਾਹ ਆਇਆ, ਉਥੋਂ ਉਹ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਦੇਵਤੇ, ਸਾਹ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਹ ਨੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨ ਦਾ ਆਤਮਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਇਸ ਲੋਕ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ, ਹਵਾ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਰੂਪ ਮੰਨ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਾ ਆਤਮਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਵਾ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਰੂਪ ਮੰਨ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਤਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਮਰ ਹਨ।

अथातः पितापुत्रीयं सम्प्रदानमिति चाचक्षते । पिता पुत्रं प्रेष्यन्नाह्वयति नवैस्तृणैरगारं संस्तीर्याग्निमुपसमाधायोदकुम्भं सपात्रमुपनिधायाहतेन वाससा सम्प्रच्छन्नः स्वयं श्येत एत्य पुत्र उपरिषटादभिनिपद्यते, इन्द्रियैरस्येन्द्रियाणि संस्पृश्यापि वास्याभिमुखत एवासीताथास्मै संप्रयच्छति वाचं मे त्वयि दधानीति पिता वाचं ते मयि दध इति पुत्रः प्राणं मे त्वयि दधानीति पिता प्राणं ते मयि दध इति पुत्रः । चक्षुर्मे त्वयि दधानीति पिता चक्षुस्ते मयि दध इति पुत्रः । श्रोत्रं मे त्वयि दधानीति पिता श्रोत्रं ते मयि दध इति पुत्रः । मनो मे त्वयि दधानीति पिता मनस्ते मयि दध इति पुत्रः । अन्नरसान्मे त्वयि दधानीति पितान्नरसांस्ते मयि दध इति पुत्रः । कर्माणि मे त्वयि दधानीति पिता कर्माणि ते मयि दध इति पुत्रः । सुखदुःखे मे त्वयि दधानीति पिता सुखदुःखे ते मयि दध इति पुत्रः । आनन्दं रतिं प्रजातिं मे त्वयि दधानीति पिता आनन्दं रतिं प्रजातिं ते मयि दध इति पुत्रः । इत्या मे त्वयि दधानीति पिता इत्या ते मयि दध इति पुत्रः । धियो विज्ञातव्यं कामान्मे त्वयि दधानीति पिता धियो विज्ञातव्यं कामांस्ते मयि दध इति पुत्रः । अथ दक्षिणावुत्प्राङुपनिष्क्रामति तं पितानुमन्त्रयते यशो ब्रह्मवर्चसमन्नाद्यं कीर्तिस्त्वा जुषतामित्यथेतरः सव्यमंसमन्ववेक्षते पाणिनान्तर्धाय वसनान्तेन वा प्रच्छाद्य स्वर्गांल्लोकान्कामानवाप्नुहीति स यद्यगदः स्यात्पुत्रस्यैश्वर्ये पिता वसेत्परि वा व्रजेद्यद्यु वै प्रेयाद्यदेवैनं समापयति तथा समापयितव्यो भवति तथा समापयितव्यो भवति

ਹੁਣ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਵਿਰਾਸਤ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ: ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਭੇਜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨੌ ਘਾਸ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਤੇ ਭਾਂਡਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੁਰਾਣਾ ਕਪੜਾ ਪਾ ਕੇ, ਆਪ ਲਟਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਆ ਕੇ ਕੋਲ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਬੋਲਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।' ਪੁੱਤਰ ਕਹਿੰਦਾ: 'ਪਿਤਾ, ਬੋਲਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।' 'ਮੈਂ ਸਾਹ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।' 'ਪਿਤਾ, ਸਾਹ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।' 'ਮੈਂ ਅੱਖ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।' 'ਪਿਤਾ, ਅੱਖ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।' 'ਮੈਂ ਕੰਨ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।' 'ਪਿਤਾ, ਕੰਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।' 'ਮੈਂ ਮਨ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।' 'ਪਿਤਾ, ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।' 'ਮੈਂ ਖਾਣੇ ਦੀ ਰਸ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।' 'ਪਿਤਾ, ਖਾਣੇ ਦੀ ਰਸ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।' 'ਮੈਂ ਕਰਮ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।' 'ਪਿਤਾ, ਕਰਮ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।' 'ਮੈਂ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।' 'ਪਿਤਾ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।' 'ਮੈਂ ਆਨੰਦ, ਰਤੀ, ਸੰਤਾਨ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।' 'ਪਿਤਾ, ਆਨੰਦ, ਰਤੀ, ਸੰਤਾਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।' 'ਮੈਂ ਚਲਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।' 'ਪਿਤਾ, ਚਲਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।' 'ਮੈਂ ਬੁੱਧੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।' 'ਪਿਤਾ, ਬੁੱਧੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।' ਫਿਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਉਠਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਤੇਰੀ ਸ਼ੋਭਾ, ਆਤਮਿਕ ਚਮਕ, ਪੂਰਨਤਾ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਵਧੇ।' ਦੂਜਾ, ਸੱਜਾ ਪੱਟ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਹੱਥ ਜਾਂ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ: 'ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।' ਜੇ ਪਿਤਾ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਸੰਸਕਾਰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

प्रतर्दनो ह दैवोदासिरिन्द्रस्य प्रियं धामोपजगाम । युद्धेन च पौरुषेण च तं हेन्द्र उवाच । प्रतर्दन वरं ते ददानीति स होवाच प्रतर्दनः । त्वमेव मे वृणीष्व यं त्वं मनुष्याय हिततमं मन्यस इति तं हेन्द्र उवाच । न वै वरोऽवरस्मै वृणीते त्वमेव वृणीष्वेत्येवमरो वै किल म इति होवाच प्रतर्दनोऽथो खल्विन्द्रः सत्यादेव नेयाय । सत्यं हीन्द्रः स होवाच । मामेव विजानीह्येतदेवाहं मनुष्याय हिततमं मन्ये । यन्मां विजानीयात् । त्रिशीर्षाणं त्वाष्ट्रमहनमवाङ्मुखान्यतीन्सालावृकेभ्यः प्रायच्छं बह्वीः सन्धा अतिक्रम्य दिवि प्रह्लादीयानतृणमहमन्तरिक्षे पौलोमान्पृथिव्यां कालखाञ्जान् । तस्य मे तत्र न लोम च मामीयते । स यो मां विजानीयान्नास्य केन च कर्मणा लोको मीयते । न मातृवधेन न पितृवधेन न स्तेयेन न भ्रूणहत्यया नास्य पापं च न चकृषो मुखान्नीलं वेत्तीति

ਪ੍ਰਤਰਦਨ, ਦੈਵੋਦਾਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਯੁੱਧ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਪ੍ਰਤਰਦਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।' ਪ੍ਰਤਰਦਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਚੁਣੋ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ।' ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਵਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਨਹੀਂ ਚੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਤੂੰ ਆਪ ਚੁਣ।' ਪ੍ਰਤਰਦਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।' ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਚ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮਿਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਸੱਚ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ; ਇਹੀ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ: ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਨਾ। ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ ਵਾਲੇ ਤਵਾਸ਼ਤਰ ਦੈਤ ਨੂੰ, ਥੱਲੇ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਸਾਲਾਵ੍ਰਿਕਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ; ਅਨੇਕ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦੀਆਂ ਨੂੰ, ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪੌਲੋਮਾਂ ਨੂੰ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਾਲਖੰਜਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮੇਰੇ ਇੱਕ ਵੀ ਵਾਲ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਕਰਮ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਨਾ ਮਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ, ਨਾ ਪਿਤਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ, ਨਾ ਚੋਰੀ, ਨਾ ਭ੍ਰੂਣ-ਹੱਤਿਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਪਾਪ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨੀਲਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।

स होवाच प्राणोऽस्मि प्रज्ञात्मा तं मामायुरमृतमित्युपास्व | आयुः प्राणः प्राणो वा आयुः प्राण एवाचामृतम् । यावद्ध्यस्मिञ्छरीरे प्राणो वसति तावदायुः । प्राणेन ह्येवामुष्मिंल्लोकेऽमृतत्वमाप्नोति । प्रज्ञया सत्यसङ्कल्पं स यो ममायुरमृतमित्युपास्ते सर्वमायुरस्मिंल्लोक एति । आप्नोत्यमृतत्वमक्षितिं स्वर्गे लोके । तद्धैक आहुरेकभूयं वै प्राणा गच्छन्तीति । न हि कश्चन शक्नुयात्सकृद्वाचा नाम प्रज्ञापयितुं चक्षुषा रूपं श्रोत्रेण शब्दं मनसा ध्यानमित्येकभूयं वै प्राणाः । एकैकमेतानि सर्वाण्येव प्रज्ञापयन्ति । वाचं वदन्ती सर्वे प्राणा अनुवदन्ति । चक्षुः पश्यत्सर्वे प्राणा अनुपश्यन्ति श्रोत्रं शृण्वत्सर्वे प्राणा अनुशृण्वन्ति मनो ध्यायत्सर्वे प्राणा अनुध्यायन्ति प्राणं प्राणन्तं सर्वे प्राणा अनुप्राणन्तीति । एवमुहैवैतदिति हेन्द्र उवाच । अस्तीत्येव प्राणानां निःश्रेयसादानमिति

ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਸਾਹ ਹਾਂ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਆਯੁ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਵਜੋਂ ਸਿਮਰੋ।' ਆਯੁ ਸਾਹ ਹੈ; ਸਾਹ ਆਯੁ ਹੈ; ਸਾਹ ਹੀ ਅਮਰਤਾ ਹੈ। ਜਦ ਤਕ ਸਾਹ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤਕ ਆਯੁ ਹੈ। ਸਾਹ ਰਾਹੀਂ ਹੀ, ਉਹ ਲੋਕ ਵਿਚ ਅਮਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸੱਚ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਆਯੁ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਵਜੋਂ ਸਿਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਾਰੀ ਆਯੁ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਸਥਿਰਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਸਾਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।' ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਬੋਲ ਕੇ ਸਾਰੇ ਨਾਮ, ਅੱਖ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰੂਪ, ਕੰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦ, ਮਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾ ਸਕਦਾ। ਸਾਹ ਇਕ-ਜੋੜੇ ਹਨ; ਹਰ ਇੱਕ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਹ ਉਸ ਨਾਲ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਅੱਖ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਹ ਉਸ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਕੰਨ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਹ ਉਸ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਮਨ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਹ ਉਸ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਹ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਹ ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹੀ ਤਰੀਕਾ ਹੈ।' ਇਹੀ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ।

जीवति वागपेतो मूकान्हि पश्यामो जीवति चक्षुरपेतोऽन्धान्हि पश्यामो जीवति श्रोत्रापेतो बधिरान्हि पश्यामो जीवति मनोपेतो बालान्हि पश्यामो जीवति बाहुच्छिन्नो जीवत्यूरुच्छिन्न इति । एवं हि पश्याम इति । अथ खलु प्राण एव प्रज्ञात्मेदं शरीरं परिगृह्योतथापयति । तस्मादेतदेवोऽथमुपासीत । यो वै प्राणः सा प्रज्ञा या वा प्रज्ञा स प्राणः । सह ह्येतावस्मिञ्छरीरे वसतः सहोत्क्रामतस्तस्यैषैव दृष्टिः । एतद्विज्ञानम् । यत्रैतत्पुरुषः सुप्तः स्वप्नं न कञ्चन पश्यत्यथास्मिन्प्राण एवैकधा भवति । तदैनं वाक्सर्वैर्नामभिः सहाप्येति चक्षुः सर्वै रूपैः सहाप्येति श्रोत्रं सर्वैः शब्दैः सहाप्येति मनः सर्वैर्ध्यातैः सहाप्येति । स यदा प्रतिबुध्यते यथाग्नेर्ज्वलतो सर्वा दिशॊ विस्फुलिङ्गा विप्रतिष्ठेरन्नेवमेवैतस्मादात्मनः प्राणा यथायतनं विप्रतिष्ठन्ते प्राणेभ्यो देवा देवेभ्यो लोकाः । तस्यैषैव सिद्धिरेतद्विज्ञानम् । यत्रैतत्पुरुष आर्तो मरिष्यन्नाबल्यं न्येत्य मोहं नैति तदाहुः । उदक्रमीच्चित्तम् । न शृणोति न पश्यति वाचा वदति न ध्यायत्यथास्मिन्प्राण एवैकधा भवति तदैनं वाक्सर्वैर्नामभिः सहाप्येति चक्षुः सर्वै रूपैः सहाप्येति श्रोत्रं सर्वैः शब्दैः सहाप्येति मनः सर्वैर्ध्यातैः सहाप्येति स यदा प्रतिबुध्यते यथाग्नेर्ज्वलतो विस्फुलिङ्गा विप्रतिष्ठेरन्नेवमेवैतस्मादात्मनः प्राणा यथायतनं विप्रतिष्ठन्ते प्राणेभ्यो देवा देवेभ्यो लोकाः

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਬੋਲਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਖੋ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਮੂਕ ਜੀਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਬਹਿਰੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਖੋ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਬਾਂਹ ਜਾਂ ਪੱਟ ਕੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਜੀਵਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਪਰ ਸਿਰਫ ਸਾਸ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਹੈ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਕੇ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਿਰਫ ਸਾਸ ਦੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਸ ਹੈ, ਉਹੀ ਗਿਆਨ ਹੈ; ਜੋ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਾਸ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ। ਇਹੀ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੋਈ ਸੁਪਨਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਸਾਸ ਹੀ ਇਕ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਬੋਲਣ, ਸਭ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ; ਅੱਖ, ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ; ਕੰਨ, ਸਭ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ; ਮਨ, ਸਭ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਇਸ ਆਤਮਾ ਵਿਚੋਂ ਸਾਸ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵੱਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਸਾਂ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਲੋਕ। ਇਹੀ ਸਫਲਤਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੁਖੀ ਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੂੜ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।" ਉਹ ਸੁਣਦਾ ਨਹੀਂ, ਵੇਖਦਾ ਨਹੀਂ, ਬੋਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਸੋਚਦਾ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਸਾਸ ਹੀ ਇਕ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੋਲਣ, ਸਭ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ; ਅੱਖ, ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ; ਕੰਨ, ਸਭ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ; ਮਨ, ਸਭ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਆਤਮਾ ਵਿਚੋਂ ਸਾਸ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵੱਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਸਾਂ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਲੋਕ।

स यदास्माच्छरीरादुत्क्रामति सहैवैतैः सर्वैरुत्क्रामति वागस्मात्सर्वाणि नामान्यभिविसृजते सृजते । वाचा सर्वाणि नामान्याप्नोति प्राणोऽस्मात्सर्वान्गन्धानभिविसृजते प्राणेन सर्वान्गन्धानाप्नोति चक्षुरस्मात्सर्वाणि रूपाण्यभिविसृजते चक्षुषा सर्वाणि रूपाण्याप्नोति श्रोत्रमस्मात्सर्वाञ्च्छब्दानभिविसृजते श्रोत्रेण सर्वाञ्च्छब्दानाप्नोति मनोऽस्मात्सर्वाणि ध्यातान्यभिविसृजते मनसा सर्वाणि ध्यातान्याप्नोति सैषा प्राणे सर्वाप्तिः । यो वै प्राणः सा प्रज्ञा या वा प्रज्ञा स प्राणः स ह ह्येतावस्मिञ्च्छरीरे वसतः सहोत्क्रामतः । अथ खलु यथाऽस्यै प्रज्ञायै सर्वाणि भूतान्येकं भवन्ति तद्व्याख्यास्यामः

ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਬੋਲਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਨਾਮਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਬੋਲਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਨਾਮਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਾਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੱਖ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅੱਖ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕੰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਸ ਹੈ, ਉਹੀ ਗਿਆਨ ਹੈ; ਜੋ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਾਸ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗੇ।

वागेवास्या एकमङ्गमुदूढं तस्यै नाम परस्तात्प्रतिविहिता भूतमात्रा । घ्राणमेवास्या एकमङ्गमुदूढं तस्य गन्धः परस्तात्प्रतिविहिता भूतमात्रा चक्षुरेवास्या एकमङ्गमुदूढं तस्य रूपं परस्तात्प्रतिविहिता भूतमात्रा श्रोत्रमेवास्या एकमङ्गमुदूढं तस्य शब्दः परस्तात्प्रतिविहिता भूतमात्रा जिह्वैवास्या एकमङ्गमुदूढं तस्यान्नरसः परस्तात्प्रतिविहिता भूतमात्रा हस्तावेवास्या एकमङ्गमुदूढं तयोः कर्म परस्तात्प्रतिविहिता भूतमात्रा शरीरमेवास्या एकमङ्गमुदूढं तस्य सुखदुःखे परस्तात्प्रतिविहिता भूतमात्रा उपस्थ एवास्या एकमङ्गमुदूढं तस्यानन्दो रतिः प्रजातिः परस्तात्प्रतिविहिता भूतमात्रा पादावेवास्या एकमङ्गमुदूढं तयोरित्या परस्तात्प्रतिविहिता भूतमात्रा प्रज्ञैवास्या एकमङ्गमुदूढं तस्यै धियो विज्ञातव्यं कामाः परस्तात्प्रतिविहिता भूतमात्रा

ਬੋਲਣ ਗਿਆਨ ਦਾ ਇਕ ਅੰਗ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਭੂਤ ਤੱਤ ਹੈ ਜੋ ਪਾਰਲੇ ਪਾਸੇ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਨੱਕ ਗਿਆਨ ਦਾ ਇਕ ਅੰਗ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਭੂਤ ਤੱਤ ਹੈ ਜੋ ਪਾਰਲੇ ਪਾਸੇ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਅੱਖ ਗਿਆਨ ਦਾ ਇਕ ਅੰਗ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਭੂਤ ਤੱਤ ਹੈ ਜੋ ਪਾਰਲੇ ਪਾਸੇ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਕੰਨ ਗਿਆਨ ਦਾ ਇਕ ਅੰਗ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭੂਤ ਤੱਤ ਹੈ ਜੋ ਪਾਰਲੇ ਪਾਸੇ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਜੀਭ ਗਿਆਨ ਦਾ ਇਕ ਅੰਗ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਅਨਨ ਰਸ ਭੂਤ ਤੱਤ ਹੈ ਜੋ ਪਾਰਲੇ ਪਾਸੇ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਹੱਥ ਗਿਆਨ ਦਾ ਇਕ ਅੰਗ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕਰਮ ਭੂਤ ਤੱਤ ਹੈ ਜੋ ਪਾਰਲੇ ਪਾਸੇ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਗਿਆਨ ਦਾ ਇਕ ਅੰਗ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਭੂਤ ਤੱਤ ਹੈ ਜੋ ਪਾਰਲੇ ਪਾਸੇ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਉਪਸਥ ਗਿਆਨ ਦਾ ਇਕ ਅੰਗ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਆਨੰਦ, ਰਤੀ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਭੂਤ ਤੱਤ ਹੈ ਜੋ ਪਾਰਲੇ ਪਾਸੇ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਪੈਰ ਗਿਆਨ ਦਾ ਇਕ ਅੰਗ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਲ ਭੂਤ ਤੱਤ ਹੈ ਜੋ ਪਾਰਲੇ ਪਾਸੇ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਆਪ ਹੀ ਇਕ ਅੰਗ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਸਮਝ ਤੇ ਇੱਛਾ ਭੂਤ ਤੱਤ ਹੈ ਜੋ ਪਾਰਲੇ ਪਾਸੇ ਸਥਿਤ ਹੈ।

प्रज्ञया वाचं समारुह्य वाचा सर्वाणि सामान्याप्नोति । प्रज्ञया प्राणं समारुह्य प्राणेन सर्वान्गन्धानाप्नोति प्रज्ञया चक्षुः समारुह्य चक्षुषा सर्वाणि रूपाण्याप्नोति प्रज्ञया श्रोत्रं समारुह्य श्रोत्रेण सर्वाञ्च्छब्दानाप्नोति प्रज्ञया जिह्वां समारुह्य जिह्वया सर्वानन्नरसानाप्नोति प्रज्ञया हस्तौ समारुह्य हस्ताभ्यां सर्वाणि कर्माण्याप्नोति प्रज्ञया शरीरं समारुह्य शरीरेण सुखदुःखे आप्नोति प्रज्ञयोपस्थं समारुह्योपस्थेनानन्दं रतिं प्रज्ञामाप्नोति प्रज्ञया पादौ समारुह्य पादाभ्यां सर्वा इत्या आप्नोति प्रज्ञयैव धियं समारुह्य प्रज्ञयैव धियो विज्ञातव्यं कामानाप्नोति

ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਬੋਲਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਬੋਲਣ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਸਭ ਨਾਮਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਾਸ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਸਭ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਅੱਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅੱਖ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਕੰਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕੰਨ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਸਭ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਜੀਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੀਭ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਸਭ ਅਨਨ ਰਸਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੱਥਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਉਪਸਥ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਪਸਥ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਆਨੰਦ, ਰਤੀ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪੈਰਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਸਭ ਚਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਮਨੁੱਖ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਉਹ ਬੁੱਧੀ, ਸਮਝ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

न हि प्रज्ञापेता वाङ्नाम किञ्चन प्रज्ञपयेदन्यत्र मे मनोऽभूदित्याह । नाहमेतन्नाम प्राज्ञासिषमिति । न हि प्रज्ञापेतः प्राणो गन्धं कञ्चन प्रज्ञपयेदन्यत्र मे मनोऽभूदित्याह नाहमेतं गन्धं प्राज्ञासिषमिति । न हि प्रज्ञापेतं चक्षू रूपं किञ्चन प्रज्ञपयेदन्यत्र मे मनोऽभूदित्याह । नाहमेतद्रूपं प्राज्ञासिषमिति न प्रज्ञापेतं श्रोत्रं शब्दं कञ्चन प्रज्ञपयेदन्यत्र मे मनोऽभूदित्याह । नाहमेतं शब्दं प्राज्ञासिषमिति न हि प्रज्ञापेता जिह्वान्नरसं कञ्चन प्रज्ञपयेदन्यत्र मे मनोऽभूदित्याह । नाहमेतमन्नरसं प्राज्ञासिषमिति न प्रज्ञापेतौ हतौ कर्म किञ्चन प्रज्ञपयेतामन्यत्र मे मनोऽभूदित्याह नाहमेतत्कर्म प्राज्ञासिषमिति न हि प्रज्ञापेतं शरीरं सुखदुःखं किञ्चन प्रज्ञपयेदन्यत्र मे मनोऽभूदित्याह नाहमेतत्सुखदुःखं प्राज्ञासिषमिति न हि प्रज्ञापेत उपस्थ आनन्दं रतिं प्रजातिं काञ्चन प्रज्ञपयेदन्यत्र मे मनोऽभूदित्याह । नाहमेतमानन्दं न रतिं प्रजातिं प्राज्ञासिषमिति न हि प्रज्ञापेतौ पादावित्यां काञ्चन प्रज्ञापयेतामन्यत्र मे मनोऽभूदित्याह । नाहमेतामित्यां प्राज्ञसिषमिति न हि प्रज्ञापेता धीः काचन सिद्ध्येन्न प्रज्ञातव्यं प्रज्ञायेत्

ਬਿਨਾ ਸਮਝ ਦੇ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਥੇ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਇਹ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ।' ਬਿਨਾ ਸਮਝ ਦੇ, ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਸੁਗੰਧ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਥੇ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਗੰਧ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ।' ਬਿਨਾ ਸਮਝ ਦੇ, ਅੱਖਾਂ ਕੋਈ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੀਆਂ ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਥੇ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਇਹ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ।' ਬਿਨਾ ਸਮਝ ਦੇ, ਕੰਨ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਥੇ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ।' ਬਿਨਾ ਸਮਝ ਦੇ, ਜੀਭ ਕੋਈ ਖਾਣ ਦਾ ਸੁਆਦ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੀ ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਥੇ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਆਦ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ।' ਬਿਨਾ ਸਮਝ ਦੇ, ਹੱਥ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਥੇ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ।' ਬਿਨਾ ਸਮਝ ਦੇ, ਸਰੀਰ ਕੋਈ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਥੇ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ।' ਬਿਨਾ ਸਮਝ ਦੇ, ਲਿੰਗ ਕੋਈ ਆਨੰਦ, ਰਸ ਜਾਂ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਥੇ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਇਹ ਆਨੰਦ, ਰਸ ਜਾਂ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ।' ਬਿਨਾ ਸਮਝ ਦੇ, ਪੈਰ ਕੋਈ ਚਲਣ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਥੇ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਇਹ ਚਲਣ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ।' ਬਿਨਾ ਸਮਝ ਦੇ, ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਨਾ ਤਾਂ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

न वाचं विजिज्ञासीत वक्तारं विद्यान्न गन्धं विजिज्ञासीत घ्रातारं विद्यान्न रूपं विजिज्ञासीत रूपविद्यं विद्यान्न शब्दं विजिज्ञासीत श्रोतारं विद्यान्नान्नरसं विजिज्ञासीतान्नरसविज्ञातारं विद्यान्न कर्म विजिज्ञासीत कर्तारं विद्यान्न सुखदुःखे विजिज्ञासीत सुखदुःखयोर्विज्ञातारं विद्यान्नानन्दं न रतिं न प्रजातिं विजिज्ञासीतानन्दस्य रतेः प्रजातेर्विज्ञातारं विद्यान्नेत्यां विजिज्ञासीतैतारं विद्यात् । न मनो विजिज्ञासीत मन्तारं विद्यात् । ता वा एता दशैव भूतमात्रा अधिप्रज्ञं दश प्रज्ञामात्रा अधिभूतं यद्धि भूतमात्रा न स्युर्न प्रज्ञामात्राः स्युर्यद्वा प्रज्ञामात्रा न स्युर्न भूतमात्राः स्युः

ਬੋਲ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਾਣੋ; ਸੁਗੰਧ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਸੁੰਘਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਾਣੋ; ਰੂਪ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਾਣੋ; ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਾਣੋ; ਖਾਣ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਸੁਆਦ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਾਣੋ; ਕੰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਾਣੋ; ਸੁਖ-ਦੁਖ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਾਣੋ; ਆਨੰਦ, ਰਸ ਜਾਂ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਾਣੋ; ਚਲਣ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਚਲਣ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਾਣੋ; ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਸੋਚਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਾਣੋ। ਇਹ ਦਸ ਤੱਤ ਸਮਝ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ; ਦਸ ਸਮਝ ਦੇ ਤੱਤ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ। ਜੇ ਤੱਤ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਸਮਝ ਦੇ ਤੱਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ; ਜੇ ਸਮਝ ਦੇ ਤੱਤ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਤੱਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ।