ଏକ ଦିନ ବାଳାକୀ ଏବଂ ଅଜାତଶତ୍ରୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଗଭୀର ଆତ୍ମ-ଜ୍ଞାନ ଉପରେ ଆଲୋଚନା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ବାଳାକୀ କହିଲେ, “ଏହି ଆଇନାରେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ।” ଅଜାତଶତ୍ରୁ କହିଲେ, “ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ତିମ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏହା ତାଙ୍କର ପ୍ରତିବିମ୍ବ। ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରାଯାଏ, ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନରେ ଏକ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଅପ୍ରତିବିମ୍ବ ନୁହେଁ।” ପୁଣି ବାଳାକୀ କହିଲେ, “ଏହି ଗୁଞ୍ଜରଣରେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ।” ଅଜାତଶତ୍ରୁ କହିଲେ, “ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ତିମ ନୁହେଁ, ଏହା ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଅଅପରାହ୍ନ। ଏହିପରି ଧ୍ୟାନ କରିଥିଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟତା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଂଶ ମିଳେ।” ଏପରି ବାଳାକୀ କହିଲେ, “ଏହି ଧ୍ୱନି ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକ ଚାଲିଥାଏ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ।” ଅଜାତଶତ୍ରୁ କହିଲେ, “ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ତିମ ନୁହେଁ, ଏହା ଅସୁର। ଏହି ଧ୍ୟାନ କରିଥିଲେ, ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ସନ୍ତାନ ନ ହୁଏ, ଏବଂ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଯାଏ।” ପରେ ବାଳାକୀ କହିଲେ, “ଏହି ଛାୟାରେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ।” ଅଜାତଶତ୍ରୁ କହିଲେ, “ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ତିମ ନୁହେଁ, ଏହା ମୃତ୍ୟୁ। ଏହି ଧ୍ୟାନ କରିଥିଲେ, ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ସନ୍ତାନ ନ ହୁଏ, ଏବଂ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।” ଏପରି ବାଳାକୀ କହିଲେ, “ଏହି ଦେହରେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ।” ଅଜାତଶତ୍ରୁ କହିଲେ, “ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ତିମ ନୁହେଁ, ଏହା ପ୍ରଜାପତି। ଏହି ଧ୍ୟାନ କରିଥିଲେ, ସନ୍ତାନ ଓ ଗୋ-ଧନ ଉପରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।” ଏପରି ବାଳାକୀ କହିଲେ, “ଏହି ବୁଦ୍ଧିମତ୍ ଆତ୍ମା, ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥାଏ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ।” ଅଜାତଶତ୍ରୁ କହିଲେ, “ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ତିମ ନୁହେଁ, ଏହା ଯମ ଓ ରାଜା। ଏହି ଧ୍ୟାନ କରିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।” ପରେ ବାଳାକୀ କହିଲେ, “ଏହି ଦହିନ ଚକ୍ଷୁରେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ।” ଅଜାତଶତ୍ରୁ କହିଲେ, “ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ତିମ ନୁହେଁ, ଏହା ନାମର ଆତ୍ମା, ଅଗ୍ନିର ଆତ୍ମା, ଆଲୋକର ଆତ୍ମା। ଏହି ଧ୍ୟାନ କରିଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମାର ଆତ୍ମା ହୁଏ।” ଏପରି ବାଳାକୀ କହିଲେ, “ଏହି ବାମ ଚକ୍ଷୁରେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ।