तमेतमात्मानमेतमात्मनोऽन्ववस्यति यथा श्रेष्ठिनं स्वास्तद्यथा श्रेष्ठैः स्वैर्भुङ्क्ते यथा वा श्रेष्ठिनं स्वा भुञ्जन्त्येवमेवैष प्राज्ञात्मैतैरात्मभिर्भुङ्क्ते । एवं वै तमात्मानमेत आत्मानो भुञ्जन्ति । स यावद्ध वा इन्द्र एतमात्मानं न विजज्ञे तावदेनमसुरा अभिबभूवुः । स यदा विजज्ञेऽथ हत्वासुरान्विजित्य सर्वेषां देवानां श्रैष्ठ्यं स्वाराज्यमाधिपत्यं परीयाय एवैवं विद्वान्सर्वान्पाप्मनोऽपहत्य सर्वेषां भूतानां श्रैष्ठ्यं स्वाराज्यमाधिपत्यं पर्येति य एवं वेद य एवं वेद
हा आत्मा स्वतःच्या आत्म्याला ओळखतो. जसं मालक आपल्या लोकांसोबत बसतो, जसं मालक आपल्या लोकांसोबत आनंद घेतो, तसाच हा प्राज्ञ आत्मा या आत्म्यांसोबत आनंद घेतो. आणि हे आत्मे या आत्म्यासोबत आनंद घेतात. जोपर्यंत इंद्राने हा आत्मा ओळखला नव्हता, तोपर्यंत असुरांनी त्याला जिंकून टाकलं होतं. पण जेव्हा त्याने हा आत्मा ओळखला, तेव्हा असुरांना मारून, सर्व देवांवर श्रेष्ठता, स्वराज्य आणि अधिपत्य मिळवलं. असंच जो हे जाणतो, तो सर्व पापांचा नाश करून, सर्व भूतांवर श्रेष्ठता, स्वराज्य आणि अधिपत्य मिळवतो — जो हे जाणतो, जो हे जाणतो.