തമേതമാത്മാനമേതമാത്മനോഽന്വവസ്യതി യഥാ ശ്രേഷ്ഠിനം സ്വാസ്തദ്യഥാ ശ്രേഷ്ഠൈഃ സ്വൈര്ഭുങ്ക്തേ യഥാ വാ ശ്രേഷ്ഠിനം സ്വാ ഭുഞ്ജന്ത്യേവമേവൈഷ പ്രാജ്ഞാത്മൈതൈരാത്മഭിര്ഭുങ്ക്തേ । ഏവം വൈ തമാത്മാനമേത ആത്മാനോ ഭുഞ്ജന്തി । സ യാവദ്ധ വാ ഇന്ദ്ര ഏതമാത്മാനം ന വിജജ്ഞേ താവദേനമസുരാ അഭിബഭൂവുഃ । സ യദാ വിജജ്ഞേഽഥ ഹത്വാസുരാന്വിജിത്യ സര്വേഷാം ദേവാനാം ശ്രൈഷ്ഠ്യം സ്വാരാജ്യമാധിപത്യം പരീയായ ഏവൈവം വിദ്വാന്സര്വാന്പാപ്മനോഽപഹത്യ സര്വേഷാം ഭൂതാനാം ശ്രൈഷ്ഠ്യം സ്വാരാജ്യമാധിപത്യം പര്യേതി യ ഏവം വേദ യ ഏവം വേദ
ഈ ആത്മാവിനെ, തന്റെ ആത്മാവിനെ, അവൻ തിരിച്ചറിയുന്നു. ഒരു യജമാനൻ സുഖമായി ഇരിക്കുന്നതുപോലും, തന്റെ ആളുകളുമായി ആസ്വദിക്കുന്നതുപോലും, ആ ആളുകൾ യജമാനനോടൊപ്പം ആസ്വദിക്കുന്നതുപോലും, ഈ ബുദ്ധിയുള്ള ആത്മാവ് ഈ ആത്മാക്കളുമായി ആസ്വദിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ഈ ആത്മാക്കൾ ഈ ആത്മാവിനെ അനുഭവിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രൻ ഈ ആത്മാവിനെ അറിയാത്തതുവരെ അസുരന്മാർ അവനെ കീഴടക്കി. അവൻ അതിനെ അറിയുമ്പോൾ, അസുരന്മാരെ ജയിച്ച്, ദേവന്മാരിൽ ഉത്തമത്വവും സ്വതന്ത്രാധിപതിയും നേടി. അതുപോലെ, ഇങ്ങനെ അറിയുന്നവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളെ നശിപ്പിച്ച്, എല്ലാ ഭൂതങ്ങളിൽ ഉത്തമത്വവും സ്വതന്ത്രാധിപതിയും നേടുന്നു—ഇങ്ങനെ അറിയുന്നവൻ, ഇങ്ങനെ അറിയുന്നവൻ.