கடோபநிஷத்

நாவிரதோ துஶ்சரிதாந்நாஶாந்தோ நாஸமாஹிதஃ । நாஶாந்தமாநஸோ வாऽபி ப்ரஜ்ஞாநேநைநமாப்நுயாத்

தீய செயல்களை விட்டு விடாதவன், மன அமைதி இல்லாதவன், ஒருமித்த மனம் இல்லாதவன், மன அமைதி இல்லாதவன்—இவரால் அறிவால் இதை அடைய முடியாது.

யஸ்ய ப்ரஹ்ம ச க்ஷத்ரம் ச உபே பவத ஓதநஃ । ம்ரு'த்யுர்யஸ்யோபஸேசநம் க இத்தா வேத யத்ர ஸஃ

யாருக்கு பிராமணரும் க்ஷத்திரரும் உணவாக, மரணமே ஊறுகாயாக இருக்கிறதோ, அவன் எங்கே இருக்கிறான் என்பதை யார் அறிய முடியும்?

ரு'தம் பிபந்தௌ ஸுக்ரு'தஸ்ய லோகே குஹாம் ப்ரவிஷ்டௌ பரமே பரார்தே । சாயாதபௌ ப்ரஹ்மவிதோ வதந்தி பஞ்சாக்நயோ யே ச த்ரிணாசிகேதாஃ

நல்ல செயல்களின் உலகத்தில் சத்தியத்தை அருந்தி, உயர்ந்த இரகசிய இடத்தில் நுழைந்து, பரம்பொருளை அறிந்தவரும், ஐந்து யாகங்களையும் மூன்று நசிகேத யாகத்தையும் செய்தவரும், அவற்றை நிழலும் ஒளியும் என்று கூறுகிறார்கள்.

யஃ ஸேதுரீஜாநாநாமக்ஷரம் ப்ரஹ்ம யத் பரம் । அபயம் திதீர்ஷதாம் பாரம் [https://puranastudy.000space.com/pur_index15/nachiketa.htm நாசிகேதँ] ஶகேமஹி

அறிந்தவர்களுக்கு பாலமாக இருப்பது, அழியாத பரம்பொருள், அது எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்தது. அச்சமின்றி கரையை அடைய விரும்புகிறவர்களுக்காக, நாசிகேதன், நாம் அதை அடைய வேண்டும்.

ஆத்மாநँ ரதிநம் வித்தி ஶரீரँ ரதமேவ து । புத்திம் து ஸாரதிம் வித்தி மநஃ ப்ரக்ரஹமேவ ச

ஆன்மாவை வண்டியில் பயணிப்பவனாக அறிந்து கொள்; உடலை அந்த வண்டியாகவும், புத்தியை வண்டி ஓட்டுநராகவும், மனதை கயிறாகவும் அறிந்து கொள்.

இந்த்ரியாணி ஹயாநாஹுர்விஷயாँ ஸ்தேஷு கோசராந் । ஆத்மேந்த்ரியமநோயுக்தம் போக்தேத்யாஹுர்மநீஷிணஃ

இంద్రியங்களை குதிரைகளாகவும், அவற்றின் பொருள்களை அவை செல்லும் பாதையாகவும் சொல்கிறார்கள். ஆன்மா, மனம், இന്ദ്രியங்கள் சேர்ந்து, அனுபவிப்பவன் என்று ஞானிகள் கூறுகிறார்கள்.

யஸ்த்வவிஜ்ஞாநவாந்பவத்யயுக்தேந மநஸா ஸதா । தஸ்யேந்த்ரியாண்யவஶ்யாநி துஷ்டாஶ்வா இவ ஸாரதேஃ

யாருக்கு அறிவு இல்லையோ, மனம் எப்போதும் கட்டுப்பாடின்றி இருக்கிறதோ, அவருடைய இంద్రியங்கள் கட்டுப்பாடின்றி, கெட்ட குதிரைகளை ஓட்டும் வண்டி ஓட்டுநரைப் போல ஆகிவிடும்.

யஸ்து விஜ்ஞாநவாந்பவதி யுக்தேந மநஸா ஸதா । தஸ்யேந்த்ரியாணி வஶ்யாநி ஸதஶ்வா இவ ஸாரதேஃ

ஆனால் யாரிடம் அறிவும், எப்போதும் கட்டுப்பட்ட மனமும் இருக்கிறதோ, அவருடைய இந்திரியங்கள் நல்ல குதிரைகளை ஓட்டும் வண்டி ஓட்டுநருக்குப் போல் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும்.

யஸ்த்வவிஜ்ஞாநவாந்பவத்யமநஸ்கஃ ஸதாऽஶுசிஃ । ந ஸ தத்பதமாப்நோதி ஸம்ஸாரம் சாதிகச்சதி

யாருக்கு அறிவு இல்லையோ, மனம் சஞ்சலமாகவும் தூய்மையின்றியும் இருக்கிறதோ, அவர் அந்த நிலையை அடையமாட்டார்; அவர் பிறவிப் பந்தத்தில் சிக்கிக்கொள்வார்.

யஸ்து விஜ்ஞாநவாந்பவதி ஸமநஸ்கஃ ஸதா ஶுசிஃ । ஸ து தத்பதமாப்நோதி யஸ்மாத்பூயோ ந ஜாயதே

ஆனால் யாரிடம் அறிவும், எப்போதும் அமைதியான தூய மனமும் இருக்கிறதோ, அவர் பிறவி இல்லாத அந்த நிலையை அடைவார்.

விஜ்ஞாநஸாரதிர்யஸ்து மநஃ ப்ரக்ரஹவாந்நரஃ । ஸோऽத்வநஃ பாரமாப்நோதி தத்விஷ்ணோஃ பரமம் பதம்

யாரிடம் அறிவு வண்டி ஓட்டுநராகவும், மனம் கயிறாகவும் இருக்கிறதோ, அவர் வாழ்க்கைப் பாதையின் முடிவை அடைவார்; அது விஷ்ணுவின் உயர்ந்த நிலை.

இந்த்ரியேப்யஃ பரா ஹ்யர்தா அர்தேப்யஶ்ச பரம் மநஃ । மநஸஸ்து பரா புத்திர்புத்தேராத்மா மஹாந்பரஃ

இந்திரியங்களைவிட பொருள்கள் உயர்ந்தவை; பொருள்களைவிட மனம் உயர்ந்தது; மனதைவிட புத்தி உயர்ந்தது; புத்தியைவிட மகான் உயர்ந்தவன்.

மஹதஃ பரமவ்யக்தமவ்யக்தாத்புருஷஃ பரஃ । புருஷாந்ந பரம் கிம்சித்ஸா [https://sa.wikisource.org/s/3gst காஷ்டா] ஸா பரா கதிஃ

மகானை விட அவ்யக்தம் உயர்ந்தது; அவ்யக்தத்தைவிட புருஷன் உயர்ந்தவன்; புருஷனைவிட மேலாக எதுவும் இல்லை—அதே எல்லை, அதுவே உயர்ந்த குறிக்கோள்.

ஏஷ ஸர்வேஷு பூதேஷு கூடோऽऽத்மா ந ப்ரகாஶதே । த்ரு'ஶ்யதே த்வக்ர்யயா புத்த்யா ஸூக்ஷ்மயா ஸூக்ஷ்மதர்ஶிபிஃ

இந்த ஆன்மா எல்லா உயிர்களிலும் மறைந்திருக்கிறது; வெளிப்படுவதில்லை. ஆனால் கூர்மையான புத்தியும், நுண்ணறிவும் உள்ளவர்களுக்கு அது தெரிகிறது.

யச்சேத்வாங்மநஸீ ப்ராஜ்ஞஸ்தத்யச்சேஜ்ஜ்ஞாந ஆத்மநி । ஜ்ஞாநமாத்மநி மஹதி நியச்சேத்தத்யச்சேச்சாந்த ஆத்மநி

புத்திசாலி சொற்களை மனத்தில் அடக்க வேண்டும்; மனதை அறிவில் அடக்க வேண்டும்; அறிவை மகானில் அடக்க வேண்டும்; மகானை அமைதியான ஆன்மாவில் அடக்க வேண்டும்.

உத்திஷ்டத ஜாக்ரத ப்ராப்ய வராந்நிபோதத । க்ஷுரஸ்ய தாரா நிஶிதா துரத்யயா துர்கம் பதஸ்தத்கவயோ வதந்தி

எழுந்து, விழித்து, ஞானிகளை அடைந்து, உணர்ந்து கொள். இந்தப் பாதை வாள் முனைபோல் கூர்மையானது, கடக்க மிகவும் கடினம்—அதை ஞானிகள் சொல்கிறார்கள்.

அஶப்தமஸ்பர்ஶமரூபமவ்யயம் ததாऽரஸம் நித்யமகந்தவச்ச யத் । அநாத்யநந்தம் மஹதஃ பரம் த்ருவம் நிசாய்ய தந்ம்ரு'த்யுமுகாத் ப்ரமுச்யதே

ஒலி இல்லாதது, தொடு முடியாதது, உருவமற்றது, அழியாதது, சுவையற்றது, எப்போதும் நிலைத்தது, வாசனை இல்லாதது, ஆரம்பமில்லாதது, முடிவில்லாதது, மகானை விட உயர்ந்தது, நிலையானது—அதை உணர்ந்தால், மரணத்தின் பிடியில் இருந்து விடுபடுவான்.

நாசிகேதமுபாக்யாநம் ம்ரு'த்யுப்ரோக்தँ ஸநாதநம் । உக்த்வா ஶ்ருத்வா ச மேதாவீ ப்ரஹ்மலோகே மஹீயதே

நாசிகேதனின் பழமையான கதையை, மரணம் சொன்னதை, சொன்னும் கேட்டும் முடிவில் ஞானி பிரம்மலோகத்தில் மதிக்கப்படுவான்.

ய இமம் பரமம் குஹ்யம் ஶ்ராவயேத் ப்ரஹ்மஸம்ஸதி । ப்ரயதஃ ஶ்ராத்தகாலே வா ததாநந்த்யாய கல்பதே । ததாநந்த்யாய கல்பத இதி

யார் இந்த உயர்ந்த ரகசியத்தை பக்தியுடன் பிரம்மசபையில் அல்லது சராத்த காலத்தில் சொல்லுகிறாரோ, அவர் முடிவில்லாத நிலைக்கு தகுதியானவராகிறார்; அவர் உண்மையில் அதற்குத் தகுதியானவராகிறார்.

பராஞ்சி காநி வ்யத்ரு'ணத் ஸ்வயம்பூ- ஸ்தஸ்மாத்பராங்பஶ்யதி நாந்தராத்மந் । கஶ்சித்தீரஃ ப்ரத்யகாத்மாநமைக்ஷ- தாவ்ரு'த்தசக்ஷுரம்ரு'தத்வமிச்சந்

சுயம்புவானவன், இந்திரியங்களை வெளியே நோக்கி அமைத்தான்; அதனால் மனிதன் வெளியிலேயே பார்க்கிறான், உள்ளான ஆன்மாவை காண்பதில்லை. ஆனால் சில ஞானிகள், அமரத்துவத்தை விரும்பி, பார்வையை உள்ளே திருப்பி, உள்ளான ஆன்மாவை காண்கிறார்கள்.

பராசஃ காமாநநுயந்தி பாலா- ஸ்தே ம்ரு'த்யோர்யந்தி விததஸ்ய பாஶம் । அத தீரா அம்ரு'தத்வம் விதித்வா த்ருவமத்ருவேஷ்விஹ ந ப்ரார்தயந்தே

சிறுவர்கள் வெளியிலுள்ள ஆசைகளை நாடுகிறார்கள்; அவர்கள் மரணத்தின் அகன்ற வலையில் சிக்கிக்கொள்கிறார்கள். ஆனால் ஞானிகள், அமரத்துவத்தை அறிந்து, நிலையற்றவற்றில் நிலையானதை நாடுவதில்லை.

யேந ரூபம் ரஸம் கந்தம் ஶப்தாந் ஸ்பர்ஶாँஶ்ச மைதுநாந் । ஏதேநைவ விஜாநாதி கிமத்ர பரிஶிஷ்யதே । ஏதத்வை தத்

எது மூலம் நாம் உருவம், ருசி, வாசனை, ஒலி, தொடுதல், இன்பம் ஆகிய அனைத்தையும் அறிகிறோமோ, அதே ஒன்றால் எல்லாம் தெரிகிறது; இதற்கு அப்பால் எதுவும் இல்லை. இதுவே அது.

ஸ்வப்நாந்தம் ஜாகரிதாந்தம் சோபௌ யேநாநுபஶ்யதி । மஹாந்தம் விபுமாத்மாநம் மத்வா தீரோ ந ஶோசதி

யார் கனவின் முடிவையும் விழிப்பின் முடிவையும் அதனாலே காண்கிறாரோ, அந்த பெரியதும் எல்லையற்றதும் ஆன ஆத்மாவை அறிந்த ஞானி துக்கப்படமாட்டார்.

ய இமம் மத்வதம் வேத ஆத்மாநம் ஜீவமந்திகாத் । ஈஶாநம் பூதபவ்யஸ்ய ந ததோ விஜுகுப்ஸதே । ஏதத்வை தத்

இந்த இனிமையை அனுபவிக்கும் ஆத்மாவை, அருகிலுள்ள உயிராகவும், கடந்த காலம் எதிர்காலத்தின் ஆண்டவனாகவும் அறிந்தவர் எதற்கும் பயப்படமாட்டார். இதுவே அது.

யஃ பூர்வம் தபஸோ ஜாதமத்ப்யஃ பூர்வமஜாயத । குஹாம் ப்ரவிஶ்ய திஷ்டந்தம் யோ பூதேபிர்வ்யபஶ்யத । ஏதத்வை தத்

தபசு பிறக்குமுன் பிறந்தவன், நீர் தோன்றும் முன் தோன்றியவன், இரகசிய இடத்தில் நுழைந்து அங்கு நிலைத்திருப்பவனை எல்லா உயிர்களும் காண்கின்றன; இதுவே அது.

யா ப்ராணேந ஸம்பவத்யதிதிர்தேவதாமயீ । குஹாம் ப்ரவிஶ்ய திஷ்டந்தீம் யா பூதேபிர்வ்யஜாயத । ஏதத்வை தத்

ஆதிதி என்னும் தெய்வீக சக்தி, உயிருடன் எழும் அந்த சக்தி, இரகசிய இடத்தில் நுழைந்து அங்கு நிலைத்திருப்பதையும், உயிர்கள் உருவாக்கியதையும், இதுவே அது.

அரண்யோர்நிஹிதோ ஜாதவேதா கர்ப இவ ஸுப்ரு'தோ கர்பிணீபிஃ । திவே திவே ஈட்யோ ஜாக்ரு'வத்பிர்ஹவிஷ்மத்பிர்மநுஷ்யேபிரக்நிஃ । ஏதத்வை தத்

காட்டில் மறைந்திருக்கும் ஜாதவேதாஸ், கருவில் உள்ள குழந்தையைப்போல் பாதுகாக்கப்படுகிறான்; விழித்திருப்போரும் ஹோமம் செய்யும் மனிதர்களாலும், தினமும் புகழப்படவேண்டிய அக்கினி, இதுவே அது.

யதஶ்சோதேதி ஸூர்யோऽஸ்தம் யத்ர ச கச்சதி । தம் தேவாஃ ஸர்வேऽர்பிதாஸ்தது நாத்யேதி கஶ்சந । ஏதத்வை தத்

சூரியன் எங்கிருந்து எழுந்து எங்கு மறைகிறானோ, எல்லா தேவர்களும் யாரில் நிலைத்திருக்கிறார்களோ, அதை யாரும் கடக்க முடியாது; இதுவே அது.

யதேவேஹ ததமுத்ர யதமுத்ர ததந்விஹ । ம்ரு'த்யோஃ ஸ ம்ரு'த்யுமாப்நோதி ய இஹ நாநேவ பஶ்யதி

இங்கே உள்ளதெல்லாம் அங்கேயும், அங்கே உள்ளதெல்லாம் இங்கேயும் உள்ளது. இங்கே வேறுபாடு காண்பவன் மரணத்திலிருந்து மரணத்திற்கு போவான்.