कठोपनिषद्

संसारस्य गहनमार्गे, योगस्य स्थैर्यं इन्द्रियाणां निग्रहं इति विद्वांसः मन्यन्ते। तस्मिन्काले, योगः जागरूकतायाः मूलं भवति, कारणं च लयस्य। योगः एव आदिः अन्तः च। यः परमात्मा, सः न वाच्येन, न मनसा, न चक्षुषा लभ्यते। तस्य साक्षात्कारः केवलं तेन साध्यः, यः एवमस्ति इति वदति। सः आत्मा, स्वस्वरूपे, द्वाभ्याम् अवस्थाभ्याम्, सत्यम् इति ज्ञातव्यः। यः तं सत्यम् इति जानाति, तस्य स्वरूपं स्पष्टं भवति। यदा हृदयस्थाः सर्वे कामाः विमुक्ताः भवन्ति, तदा मर्त्यः अमृतत्वं प्राप्नोति; अत्र एव ब्रह्मणं प्राप्नोति। यदा हृदयस्य सर्वे ग्रन्थयः अत्र एव छिद्यन्ते, तदा मर्त्यः अमृतः भवति; एषा एव उपदेशः। हृदयस्य शतैकं नाड्यः सन्ति; तासु एकैका शीर्षं प्रति ऊर्ध्वं गच्छति। तया मार्गेण यः याति, सः अमृतत्वं प्राप्नोति; अन्याः सर्वत्र प्रसृताः, प्रस्थानपथः भवन्ति। अन्तः आत्मा, अंगुष्ठमात्रः, सदा जनानां हृदयेषु स्थितः। धैर्येण तं स्वदेहात् निष्क्रान्तं कुर्यात्, यथा शलाकां स्तम्भात् निष्क्रान्तं कुर्यात्। तं शुद्धं, अमृतं इति जानाति; तं शुद्धं, अमृतं इति जानाति। एतत् ज्ञानं मृत्युनाः उपदिष्टं, योगस्य सम्पूर्णनियमं च प्राप्त्वा, नचिकेताः ब्रह्मणि एकत्वं प्राप्नोत्, निष्कल्मषः, मृत्युः मुक्तः च अभवत्। एवं यः आत्मानं एवं वेद, सः अपि ब्रह्मणि एकत्वं प्राप्नोति। सः आवां सह रक्षतु; आवां सह पोषयतु; आवां सह वीर्यं कुर्याम; आवां सह अध्ययनं तेजस्विनं कुर्याम; आवां परस्परं द्वेषं न कुर्याम।