କଠୋପନିଷଦ୍

ଅନ୍ଯତ୍ର ଧର୍ମାଦନ୍ଯତ୍ରାଧର୍ମା- ଦନ୍ଯତ୍ରାସ୍ମାତ୍କୃତାକୃତାତ୍ । ଅନ୍ଯତ୍ର ଭୂତାଚ୍ଚ ଭଵ୍ଯାଚ୍ଚ ଯତ୍ତତ୍ପଶ୍ଯସି ତଦ୍ଵଦ

ଧର୍ମରୁ ଅଲଗା, ଅଧର୍ମରୁ ଅଲଗା, କରାଯାଇଥିବା ଓ ନ କରାଯାଇଥିବା କାମରୁ ଅଲଗା, ଥିବା ଓ ହେବାକୁ ଥିବା ଜିନିଷରୁ ଅଲଗା—ତୁମେ ଯାହା ଦେଖୁଛ, ସେଥିରେ କହ।

ସର୍ଵେ ଵେଦା ଯତ୍ପଦମାମନନ୍ତି ତପାଁସି ସର୍ଵାଣି ଚ ଯଦ୍ଵଦନ୍ତି । ଯଦିଚ୍ଛନ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ଚରନ୍ତି ତତ୍ତେ ପଦଁ ସଂଗ୍ରହେଣ ବ୍ରଵୀମ୍ଯୋମିତ୍ଯେତତ୍

ସମସ୍ତ ବେଦ ଯେଉଁ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ କହିଥାନ୍ତି, ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟା ଯାହାକୁ ଉପଦେଶ କରେ, ଯାହାକୁ ପାଇବା ପାଇଁ ଲୋକେ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି—ସେଇ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ କହୁଛି—ଏହା 'ଓଁ'।

ଏତଦ୍ଧ୍ଯେଵାକ୍ଷରଂ ବ୍ରହ୍ମ ଏତଦ୍ଧ୍ଯେଵାକ୍ଷରଂ ପରମ୍ । ଏତଦ୍ଧ୍ଯେଵାକ୍ଷରଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଯୋ ଯଦିଚ୍ଛତି ତସ୍ଯ ତତ୍

ଏହି ଅକ୍ଷରଟି ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମ; ଏହି ଅକ୍ଷରଟି ହେଉଛି ପରମ। ଏହି ଅକ୍ଷରକୁ ଜାଣି, ଯେଉଁ କିଛି ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେଠି ପାଏ।

ଏତଦାଲମ୍ବନଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମେତଦାଲମ୍ବନଂ ପରମ୍ । ଏତଦାଲମ୍ବନଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ମହୀଯତେ

ଏହି ଆଶ୍ରୟ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ, ଏହି ଆଶ୍ରୟ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ଆଶ୍ରୟକୁ ଜାଣି, ବ୍ରହ୍ମଲୋକରେ ମହିମା ପାଏ।

ନ ଜାଯତେ ମ୍ରିଯତେ ଵା ଵିପଶ୍ଚିନ୍ ନାଯଂ କୁତଶ୍ଚିନ୍ନ ବଭୂଵ କଶ୍ଚିତ୍ । ଅଜୋ ନିତ୍ଯଃ ଶାଶ୍ଵତୋଽଯଂ ପୁରାଣୋ ନ ହନ୍ଯତେ ହନ୍ଯମାନେ ଶରୀରେ

ବୁଦ୍ଧିମାନ ଆତ୍ମା ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ, ମରେ ନାହିଁ; ଏହା କେଉଁଠୁ ଆସିନାହିଁ, କାହାରୁ ହେଉନାହିଁ। ଏହା ଅଜ, ନିତ୍ୟ, ଚିରସ୍ଥାୟୀ, ପୁରୁଣା; ଶରୀର ନଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ।

ହନ୍ତା ଚେନ୍ମନ୍ଯତେ ହନ୍ତୁଁ ହତଶ୍ଚେନ୍ମନ୍ଯତେ ହତମ୍ । ଉଭୌ ତୌ ନ ଵିଜାନୀତୋ ନାଯଁ ହନ୍ତି ନ ହନ୍ଯତେ

ଯଦି କେହି ଭାବେ ଯେ, ସେ ହତ୍ୟା କରୁଛି, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଭାବେ ଯେ, ସେ ହତ୍ୟା ହେଉଛି—ତେବେ ଦୁଇଜଣେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିନାହାନ୍ତି। ଏହା ନ ହତ୍ୟା କରେ, ନ ହତ୍ୟା ହୁଏ।

ଅଣୋରଣୀଯାନ୍ମହତୋ ମହୀଯା- ନାତ୍ମାଽସ୍ଯ ଜନ୍ତୋର୍ନିହିତୋ ଗୁହାଯାମ୍ । ତମକ୍ରତୁଃ ପଶ୍ଯତି ଵୀତଶୋକୋ ଧାତୁପ୍ରସାଦାନ୍ମହିମାନମାତ୍ମନଃ

ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ଏହି ଆତ୍ମା ପ୍ରାଣୀର ହୃଦୟ ଗୁହାରେ ଲୁଚିଛି। ଯେଉଁଠାରେ ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଶାନ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଆତ୍ମାର ମହିମାକୁ ଦେଖି, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

ଆସୀନୋ ଦୂରଂ ଵ୍ରଜତି ଶଯାନୋ ଯାତି ସର୍ଵତଃ । କସ୍ତଂ ମଦାମଦଂ ଦେଵଂ ମଦନ୍ଯୋ ଜ୍ଞାତୁମର୍ହତି

ବସିଥିଲେ ଦୂରକୁ ଯାଏ, ଶୋଇଥିଲେ ସମସ୍ତଠାରେ ଯାଏ। ମୁଁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଏ ଏହି ଆନନ୍ଦ ଓ ନିରାନନ୍ଦ ଦେବତାକୁ ଜାଣିପାରିବ?

ଅଶରୀରଁ ଶରୀରେଷ୍ଵନଵସ୍ଥେଷ୍ଵଵସ୍ଥିତମ୍ । ମହାନ୍ତଂ ଵିଭୁମାତ୍ମାନଂ ମତ୍ଵା ଧୀରୋ ନ ଶୋଚତି

ଦେହ ଥିବା ମଧ୍ୟରେ ଦେହହୀନ, ଅସ୍ଥିର ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥିର, ବଡ଼ ଓ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଆତ୍ମାକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଦୁଃଖ କରେନାହିଁ।

ନାଯମାତ୍ମା ପ୍ରଵଚନେନ ଲଭ୍ଯୋ ନ ମେଧଯା ନ ବହୁନା ଶ୍ରୁତେନ । ଯମେଵୈଷ ଵୃଣୁତେ ତେନ ଲଭ୍ଯଃ ତସ୍ଯୈଷ ଆତ୍ମା ଵିଵୃଣୁତେ ତନୂଁ ସ୍ଵାମ୍

ଏହି ଆତ୍ମା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ, ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା, ବହୁ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ମିଳେନାହିଁ। ଯାହାକୁ ଏହି ଆତ୍ମା ନିଜେ ଚୟନ କରେ, ସେଠି ଏହା ମିଳେ; ଏହି ଆତ୍ମା ତାଙ୍କୁ ନିଜ ରୂପ ଦେଖାଏ।

ନାଵିରତୋ ଦୁଶ୍ଚରିତାନ୍ନାଶାନ୍ତୋ ନାସମାହିତଃ । ନାଶାନ୍ତମାନସୋ ଵାଽପି ପ୍ରଜ୍ଞାନେନୈନମାପ୍ନୁଯାତ୍

ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ିନାହିଁ, ଶାନ୍ତ ନୁହେଁ, ଏକାଗ୍ର ନୁହେଁ, ମନ ଶାନ୍ତ ନୁହେଁ—ସେଠାରେ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିହେବ ନାହିଁ।

ଯସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମ ଚ କ୍ଷତ୍ରଂ ଚ ଉଭେ ଭଵତ ଓଦନଃ । ମୃତ୍ଯୁର୍ଯସ୍ଯୋପସେଚନଂ କ ଇତ୍ଥା ଵେଦ ଯତ୍ର ସଃ

ଯାହା ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଦୁଇଟି ଖାଦ୍ୟ ହେଉଛି, ମୃତ୍ୟୁ ଯାହାର ପାଇଁ ଉପସୂରଣ—ସେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, କିଏ ଜାଣିପାରିବ?

ଋତଂ ପିବନ୍ତୌ ସୁକୃତସ୍ଯ ଲୋକେ ଗୁହାଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୌ ପରମେ ପରାର୍ଧେ । ଛାଯାତପୌ ବ୍ରହ୍ମଵିଦୋ ଵଦନ୍ତି ପଞ୍ଚାଗ୍ନଯୋ ଯେ ଚ ତ୍ରିଣାଚିକେତାଃ

ସତ୍କର୍ମର ଫଳରେ ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟକୁ ପିଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ, ପଞ୍ଚଅଗ୍ନି ଓ ତିନିଟି ନଚିକେତା ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ, ସେମାନେ ଏହାକୁ ଛାୟା ଓ ରଶ୍ମି କହନ୍ତି।

ଯଃ ସେତୁରୀଜାନାନାମକ୍ଷରଂ ବ୍ରହ୍ମ ଯତ୍ ପରମ୍ । ଅଭଯଂ ତିତୀର୍ଷତାଂ ପାରଂ [https://puranastudy.000space.com/pur_index15/nachiketa.htm ନାଚିକେତଁ] ଶକେମହି

ଯେଉଁଠାରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଯିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେଇ ଅକ୍ଷୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ, ଭୟରହିତତାର ପାରକୁ ଯିବାକୁ ଚାହାଁଥିବାମାନେ, ନଚିକେତା, ଆମେ ସେଠାକୁ ପହଁଚିପାରିବା।

ଆତ୍ମାନଁ ରଥିନଂ ଵିଦ୍ଧି ଶରୀରଁ ରଥମେଵ ତୁ । ବୁଦ୍ଧିଂ ତୁ ସାରଥିଂ ଵିଦ୍ଧି ମନଃ ପ୍ରଗ୍ରହମେଵ ଚ

ଆତ୍ମାକୁ ଗୁଡ଼ିକର ଅଧିନାୟକ ବୋଲି ଜାଣ, ଶରୀରକୁ ଗୁଡ଼ିକର ଗାଡ଼ି ବୋଲି ଜାଣ। ବୁଦ୍ଧିକୁ ଚାଳକ ଏବଂ ମନକୁ ଗାଡ଼ିର ରଶି ବୋଲି ଜାଣ।

ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ହଯାନାହୁର୍ଵିଷଯାଁ ସ୍ତେଷୁ ଗୋଚରାନ୍ । ଆତ୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯମନୋଯୁକ୍ତଂ ଭୋକ୍ତେତ୍ଯାହୁର୍ମନୀଷିଣଃ

ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଗୁଡ଼ିକର ଘୋଡ଼ା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାବସ୍ତୁ ହେଉଛି ଏହି ଘୋଡ଼ାମାନେ ଚାଲିଥିବା ରାସ୍ତା। ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି, ମନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସହିତ ଏକତାରେ ଥିବା ଆତ୍ମା ହେଉଛି ଭୋଗକର୍ତ୍ତା।

ଯସ୍ତ୍ଵଵିଜ୍ଞାନଵାନ୍ଭଵତ୍ଯଯୁକ୍ତେନ ମନସା ସଦା । ତସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରିଯାଣ୍ଯଵଶ୍ଯାନି ଦୁଷ୍ଟାଶ୍ଵା ଇଵ ସାରଥେଃ

ଯେଉଁଠାରେ ବୁଦ୍ଧି ନାହିଁ, ମନ ସବୁବେଳେ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ସେଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ରହନ୍ତି, ଯେପରି ଚାଳକ ପାଖରେ ଦୁଷ୍ଟ ଘୋଡ଼ା ଥାଏ।

ଯସ୍ତୁ ଵିଜ୍ଞାନଵାନ୍ଭଵତି ଯୁକ୍ତେନ ମନସା ସଦା । ତସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଵଶ୍ଯାନି ସଦଶ୍ଵା ଇଵ ସାରଥେଃ

ଯେଉଁଠାରେ ବୁଦ୍ଧି ଅଛି, ମନ ସବୁବେଳେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ସେଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରହନ୍ତି, ଯେପରି ଚାଳକ ପାଖରେ ଭଲ ଘୋଡ଼ା ଥାଏ।

ଯସ୍ତ୍ଵଵିଜ୍ଞାନଵାନ୍ଭଵତ୍ଯମନସ୍କଃ ସଦାଽଶୁଚିଃ । ନ ସ ତତ୍ପଦମାପ୍ନୋତି ସଂସାରଂ ଚାଧିଗଚ୍ଛତି

ଯେଉଁଠାରେ ବୁଦ୍ଧି ନାହିଁ, ମନ ଅସ୍ଥିର ଓ ଅଶୁଦ୍ଧ, ସେଠାରେ ସେ ଏହି ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେ ନାହିଁ, ପୁନଃଜନ୍ମର ଚକ୍ରରେ ପଡ଼ିଯାଏ।

ଯସ୍ତୁ ଵିଜ୍ଞାନଵାନ୍ଭଵତି ସମନସ୍କଃ ସଦା ଶୁଚିଃ । ସ ତୁ ତତ୍ପଦମାପ୍ନୋତି ଯସ୍ମାଦ୍ଭୂଯୋ ନ ଜାଯତେ

ଯେଉଁଠାରେ ବୁଦ୍ଧି ଅଛି, ମନ ସ୍ଥିର ଓ ଶୁଦ୍ଧ, ସେଠାରେ ସେ ଏହି ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଯେଉଁଠାରୁ ପୁନି ଜନ୍ମ ହୁଏ ନାହିଁ।

ଵିଜ୍ଞାନସାରଥିର୍ଯସ୍ତୁ ମନଃ ପ୍ରଗ୍ରହଵାନ୍ନରଃ । ସୋଽଧ୍ଵନଃ ପାରମାପ୍ନୋତି ତଦ୍ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରମଂ ପଦମ୍

ଯେଉଁ ଲୋକ ଜ୍ଞାନକୁ ଚାଳକ ଓ ମନକୁ ରଶି ବନାଇଥାଏ, ସେ ଏହି ଜୀବନର ରାସ୍ତାର ଶେଷକୁ ପହଁଚେ, ଯାହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶା।

ଇନ୍ଦ୍ରିଯେଭ୍ଯଃ ପରା ହ୍ଯର୍ଥା ଅର୍ଥେଭ୍ଯଶ୍ଚ ପରଂ ମନଃ । ମନସସ୍ତୁ ପରା ବୁଦ୍ଧିର୍ବୁଦ୍ଧେରାତ୍ମା ମହାନ୍ପରଃ

ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେଠାରୁ ଇଚ୍ଛାବସ୍ତୁ ଉପରେ, ଇଚ୍ଛାବସ୍ତୁଠାରୁ ମନ ଉପରେ, ମନଠାରୁ ବୁଦ୍ଧି ଉପରେ, ବୁଦ୍ଧିଠାରୁ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ଉପରେ।

ମହତଃ ପରମଵ୍ଯକ୍ତମଵ୍ଯକ୍ତାତ୍ପୁରୁଷଃ ପରଃ । ପୁରୁଷାନ୍ନ ପରଂ କିଂଚିତ୍ସା [https://sa.wikisource.org/s/3gst କାଷ୍ଠା] ସା ପରା ଗତିଃ

ମହାନ୍ ଆତ୍ମାଠାରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ଉପରେ, ଅଦୃଶ୍ୟଠାରୁ ପୁରୁଷ ଉପରେ, ପୁରୁଷଠାରୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ—ଏହା ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୀମା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ।

ଏଷ ସର୍ଵେଷୁ ଭୂତେଷୁ ଗୂଢୋଽଽତ୍ମା ନ ପ୍ରକାଶତେ । ଦୃଶ୍ଯତେ ତ୍ଵଗ୍ର୍ଯଯା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ସୂକ୍ଷ୍ମଯା ସୂକ୍ଷ୍ମଦର୍ଶିଭିଃ

ଏହି ଆତ୍ମା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଲୁଚିଥାଏ, ସେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବୁଦ୍ଧି, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକେ ଏହାକୁ ଦେଖନ୍ତି।

ଯଚ୍ଛେଦ୍ଵାଙ୍ମନସୀ ପ୍ରାଜ୍ଞସ୍ତଦ୍ଯଚ୍ଛେଜ୍ଜ୍ଞାନ ଆତ୍ମନି । ଜ୍ଞାନମାତ୍ମନି ମହତି ନିଯଚ୍ଛେତ୍ତଦ୍ଯଚ୍ଛେଚ୍ଛାନ୍ତ ଆତ୍ମନି

ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ କଥାକୁ ମନରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର, ମନକୁ ଜ୍ଞାନରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର, ଜ୍ଞାନକୁ ମହାନ୍ ଆତ୍ମାରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର, ଏବଂ ମହାନ୍ ଆତ୍ମାକୁ ଶାନ୍ତ ଆତ୍ମାରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର।

ଉତ୍ତିଷ୍ଠତ ଜାଗ୍ରତ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵରାନ୍ନିବୋଧତ । କ୍ଷୁରସ୍ଯ ଧାରା ନିଶିତା ଦୁରତ୍ଯଯା ଦୁର୍ଗଂ ପଥସ୍ତତ୍କଵଯୋ ଵଦନ୍ତି

ଉଠ, ସଚେତନ ହ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ପାଖକୁ ଯାଇ ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର। ଏହି ରାସ୍ତା କଟାରିର ଧାର ପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ଦୁର୍ଗମ—ଏହିପରି ମହାପୁରୁଷମାନେ କହନ୍ତି।

ଅଶବ୍ଦମସ୍ପର୍ଶମରୂପମଵ୍ଯଯଂ ତଥାଽରସଂ ନିତ୍ଯମଗନ୍ଧଵଚ୍ଚ ଯତ୍ । ଅନାଦ୍ଯନନ୍ତଂ ମହତଃ ପରଂ ଧ୍ରୁଵଂ ନିଚାଯ୍ଯ ତନ୍ମୃତ୍ଯୁମୁଖାତ୍ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ

ଯାହା ଶବ୍ଦହୀନ, ସ୍ପର୍ଶହୀନ, ଆକୃତିହୀନ, ଅବିନାଶୀ, ରସହୀନ, ଚିରନ୍ତନ ଓ ଗନ୍ଧହୀନ, ଆରମ୍ଭ ନାହିଁ, ଶେଷ ନାହିଁ, ମହାନ୍ ଠାରୁ ଉପରେ, ଅଟଳ—ଏହାକୁ ଜାଣିଲେ ମୃତ୍ୟୁର ମୁଖରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

ନାଚିକେତମୁପାଖ୍ଯାନଂ ମୃତ୍ଯୁପ୍ରୋକ୍ତଁ ସନାତନମ୍ । ଉକ୍ତ୍ଵା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚ ମେଧାଵୀ ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ମହୀଯତେ

ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିବା ଏହି ପୁରାତନ ନଚିକେତା କଥାକୁ ଯିଏ କହେ ଓ ଶୁଣେ, ସେ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରହ୍ମଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।

ଯ ଇମଂ ପରମଂ ଗୁହ୍ଯଂ ଶ୍ରାଵଯେଦ୍ ବ୍ରହ୍ମସଂସଦି । ପ୍ରଯତଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧକାଲେ ଵା ତଦାନନ୍ତ୍ଯାଯ କଲ୍ପତେ । ତଦାନନ୍ତ୍ଯାଯ କଲ୍ପତ ଇତି

ଯିଏ ଭକ୍ତିସହିତ ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ ଉପଦେଶକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଥିବା ସଭାରେ କିମ୍ବା ଶ୍ରାଦ୍ଧବେଳେ ପଢ଼େ, ସେ ଅନନ୍ତତା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ; ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅନନ୍ତତା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।