കഠോപനിഷദ്

മനുഷ്യൻ തന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കു പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണം പുലർത്തുമ്പോൾ അതാണ് യോഗം എന്നു ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു. അപ്പോൾ മനസ്സ് അപ്രമാദത്തിൽ ആയിരിക്കും, കാരണം യോഗം തന്നെയാണ് സൃഷ്ടിയുടെയും ലയത്തിന്റെയും ആധാരം. ഈ പരമാത്മാവിനെ വാക്കുകൾകൊണ്ടും, മനസ്സുകൊണ്ടും, കണ്ണുകൊണ്ടും അറിയാൻ കഴിയില്ല. “അവൻ ഉണ്ട്” എന്ന് ഉറപ്പോടെ അനുഭവിക്കുന്നവനാൽ മാത്രമേ അവനെ അറിയാൻ കഴിയൂ. അവൻ ഇരുവശത്തും, അതായത് എല്ലാ രൂപങ്ങളിലും, തന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപത്തിൽ സത്യമെന്ന നിലയിൽ അറിയപ്പെടണം. അവനെ സത്യമെന്നു തിരിച്ചറിയുന്നവനു മാത്രമേ അവന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം വെളിപ്പെടുകയുള്ളൂ. ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്ന എല്ലാ ആസക്തികളും വിട്ടു കളയുമ്പോൾ, മനുഷ്യൻ മരണത്തെ അതിജീവിച്ചു അമരത്വം പ്രാപിക്കുന്നു. അപ്പോൾ തന്നെ, അവൻ ബ്രഹ്മം പ്രാപിക്കുന്നു. ഹൃദയത്തിലെ എല്ലാ ഗ്രന്ഥികളും പൊട്ടിപ്പോകുമ്പോൾ, മനുഷ്യൻ മരണത്തെ അതിജീവിച്ചു അമരനാകുന്നു—ഇതാണു സാക്ഷാൽ ഉപദേശമായുള്ളത്. ഹൃദയത്തിൽ നൂറൊന്നു നാഡികൾ ഉണ്ട്; അവയിൽ ഒന്നാണ് തലയിൽ ഉയർന്ന് പോകുന്നത്. അതിലൂടെ ഉയർന്ന് പോകുന്നവൻ അമരത്വം പ്രാപിക്കുന്നു. ബാക്കിയുള്ള നാഡികൾ വിവിധ ദിശകളിലേക്ക് പടരുന്നു, അവയിലൂടെ പോകുന്നവർക്ക് ഈ ലോകത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് പോകലാണ്. അംഗുലിപരിമിതിയുള്ള ആ അന്തർആത്മാവ് എല്ലാവരുടെയും ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥിരമായി ഇരിക്കുന്നു. അതിനെ, ഒരാൾ തണൽക്കൊമ്പ് തണ്ടിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ യത്നത്തോടെ പുറത്തെടുക്കുന്നുവോ, അതുപോലെ തന്നെ, ആത്മാവിനെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ശ്രദ്ധയോടെ വേർതിരിക്കണം. അവനെ ശുദ്ധനും അമരനും ആയി തിരിച്ചറിയണം. ഈ ജ്ഞാനവും യോഗത്തിന്റെ പൂർണ്ണ മാർഗ്ഗവും യമധർമൻ നചികേതസിന് ഉപദേശിച്ചു. അതു കൊണ്ടു നചികേതസ് ബ്രഹ്മത്തിൽ ഏകീകരിച്ചവനായി, പാപരഹിതനും മരണരഹിതനുമായി. ഈ വിധത്തിൽ ആത്മാവിനെ അറിയുന്നവനുമവനുപോലെ തന്നെയാണ്. അവൻ നമ്മളെ ഇരുവരെയും ഒരുമിച്ച് സംരക്ഷിക്കട്ടെ; നമ്മളെ ഇരുവരെയും ഒരുമിച്ച് പോഷിപ്പിക്കട്ടെ; നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ഉത്സാഹത്തോടെ പ്രവർത്തിക്കട്ടെ; നമ്മുടെ പഠനം ശക്തിയും പ്രകാശവും നൽകട്ടെ; നമ്മൾ ഒരുമനസ്സോടെ ഇരിക്കട്ടെ, ഒരിക്കലും പരസ്പരം ദ്വേഷിക്കരുത്.