ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਨ ਸੀ—ਉਹ ਪੂਰਨ, ਇਹ ਪੂਰਨ। ਪੂਰਨ ਵਿਚੋਂ ਪੂਰਨ ਹੀ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਪੂਰਨ ਵਿਚੋਂ ਪੂਰਨ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਪੂਰਨ ਹੀ ਬਚਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹਿਲਦਾ-ਜੁਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਓਟ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਸਭ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਅਸਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣੇ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਲ ਕਦੇ ਲੋਭੀ ਨ ਹੋਵੇ। ਇਥੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਊਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਵੇ। ਕੇਵਲ ਐਸਾ ਕਰਕੇ ਹੀ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਕਰਮ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚਿਪਕਦੇ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਅਪਨੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਸ ਨੇ ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਲਿਆ—ਉਹ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਹਨ, ਉਸ ਲਈ ਫਿਰ ਕੋਈ ਭ੍ਰਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਤਾ ਸਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕਤਾ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।