ईशोपनिषद्

ईशावास्यमिदं सर्वं यत्किञ्च जगत्यां जगत् । तेन त्यक्तेन भुञ्जीथा मा गृधः कस्यस्विद्धनम् ॥

या जगात जे काही आहे, ते सर्व ईश्वराने व्यापलेलं आहे. त्यागभावाने त्याचा उपभोग करावा; दुसऱ्याच्या संपत्तीची इच्छा करू नये.

कुर्वन्नेवेह कर्माणि जिजीविषेच्छतं समाः । एवं त्वयि नान्यथेतोऽस्ति न कर्म लिप्यते नरे ॥

इथे शंभर वर्षं कर्म करत जगण्याची इच्छा ठेवावी. असं केल्यानेच कर्माचा दोष लागत नाही; दुसऱ्या कोणत्याही मार्गाने नाही.

असुर्या नाम ते लोका अन्धेन तमसावृताः । ताँस्ते प्रेत्याभिगच्छन्ति ये के चात्महनो जनाः ॥

ते लोक अंधाराने झाकलेले, असुरांचे जग आहेत. जो स्वतःचा आत्मा मारतो, तो मरणानंतर अशा जगात जातो.

यस्तु सर्वाणि भूतान्यात्मन्येवानुपश्यति । सर्वभूतेषु चात्मानं ततो न विजुगुप्सते ॥

जो सर्व जीवांना आपल्या आत्म्यात पाहतो आणि सर्व जीवांमध्ये आत्मा पाहतो, तो कोणत्याही गोष्टीपासून दूर राहत नाही.

यस्मिन्सर्वाणि भूतान्यात्मैवाभूद्विजानतः । तत्र को मोहः कः शोक एकत्वमनुपश्यतः ॥

ज्याला सर्व जीव आपला आत्माच वाटतो, आणि जो एकत्व पाहतो, त्याला मोह किंवा शोक कसा राहील?