அத யத்ரைதத்புருஷஃ பிபாஸதி நாம தேஜ ஏவ தத்பீதம் நயதே தத்யதா கோநாயோऽஶ்வநாயஃ புருஷநாய இத்யேவம் தத்தேஜ ஆசஷ்ட உதந்யேதி தத்ரைததேவ ஶுங்கமுத்பதிதँ ஸோம்ய விஜாநீஹி நேதமமூலம் பவிஷ்யதீதி
மனிதன் தாகமாக இருக்கும்போது, தீ அவன் குடிப்பதை உடம்பில் எடுத்துச் செல்கிறது. எப்படிப் பசு, குதிரை, மனிதன் என்று ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாக அழைக்கப்படுகிறதோ, அதுபோல் தீயும் 'பானம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது. அதிலிருந்து இளம் கிளை உருவாகிறது. இதற்கு வேரில்லாமல் உருவாக முடியாது என்பதை நீ அறிந்து கொள், பிள்ளையே.
ஸ ய ஏஷோऽணிமைததாத்ம்யமிதँ ஸர்வம் தத்ஸத்யँ ஸ ஆத்மா தத்த்வமஸி ஶ்வேதகேதோ இதி பூய ஏவ மா பகவாந்விஜ்ஞாபயத்விதி ததா ஸோம்யேதி ஹோவாச
இந்த நுண்ணிய தத்துவமே இந்த அனைத்திற்கும் ஆதாரம். அதுவே உண்மை. அதுவே ஆத்மா. அதுவே நீ, ச்வேதகேதுவே. "இன்னும் விளக்குங்கள், ஐயா," என்றான். "சரி, பிள்ளையே," என்று உத்தாலகன் சொன்னார்.
யதா ஸோம்ய மது மதுக்ரு'தோ நிஸ்திஷ்டந்தி நாநாத்யயாநாம் வ்ரு'க்ஷாணாँரஸாந்ஸமவஹாரமேகதாँரஸம் கமயந்தி
பிள்ளையே, தேனீகள் பல்வேறு மரங்களிலிருந்து ரசங்களை சேகரித்து, ஒன்றாகக் கலந்து, தேனை உருவாக்குகின்றன.
தே யதா தத்ர ந விவேகம் லபந்தேऽமுஷ்யாஹம் வ்ரு'க்ஷஸ்ய ரஸோऽஸ்ம்யமுஷ்யாஹம் வ்ரு'க்ஷஸ்ய ரஸோऽஸ்மீத்யேவமேவ கலு ஸோம்யேமாஃ ஸர்வாஃ ப்ரஜாஃ ஸதி ஸம்பத்ய ந விதுஃ ஸதி ஸம்பத்யாமஹ இதி
அங்கே, அந்த தேனில், "நான் இந்த மரத்தின் ரசம், நான் அந்த மரத்தின் ரசம்" என்று வேறுபாடு தெரியாது. அதுபோல, பிள்ளையே, எல்லா உயிர்களும் சத்தியத்துடன் கலந்து விட்டபின், "நாம் சத்தியத்துடன் சேர்ந்தோம்" என்று அறியவில்லை.
த இஹ வ்யாக்ரோ வா ஸிँஹோ வா வ்ரு'கோ வா வராஹோ வா கீடோ வா பதங்கோ வா தँஶோ வா மஶகோ வா யத்யத்பவந்தி ததாபவந்தி
இங்கே, அவர்கள் புலி ஆனாலும், சிங்கம் ஆனாலும், ஓநாய் ஆனாலும், காடுபன்றி ஆனாலும், பூச்சி ஆனாலும், பட்டாம்பூச்சி ஆனாலும், கொசு ஆனாலும், எதுவாக வேண்டுமானாலும், அதுவாகவே ஆகின்றனர்.
ஸ ய ஏஷோऽணிமைததாத்ம்யமிதँ ஸர்வம் தத்ஸத்யँ ஸ ஆத்மா தத்த்வமஸி ஶ்வேதகேதோ இதி பூய ஏவ மா பகவாந்விஜ்ஞாபயத்விதி ததா ஸோம்யேதி ஹோவாச
இந்த நுண்ணிய தத்துவமே இந்த அனைத்திற்கும் ஆதாரம். அதுவே உண்மை. அதுவே ஆத்மா. அதுவே நீ, ச்வேதகேதுவே. "இன்னும் விளக்குங்கள், ஐயா," என்றான். "சரி, பிள்ளையே," என்று உத்தாலகன் சொன்னார்.
ஸோம்ய நத்யஃ புரஸ்தாத்ப்ராச்யஃ ஸ்யந்தந்தே பஶ்சாத்ப்ரதீச்யஸ்தாஃ ஸமுத்ராத்ஸமுத்ரமேவாபியந்தி ஸ ஸமுத்ர ஏவ பவதி தா யதா தத்ர ந விதுரியமஹமஸ்மீயமஹமஸ்மீதி
பிள்ளையே, கிழக்கு நதிகள் கிழக்கே ஓடுகின்றன; மேற்கு நதிகள் மேற்கே ஓடுகின்றன. எல்லா நதிகளும் கடலிலிருந்து வந்து, கடலில் கலந்து, கடலாகி விடுகின்றன. அங்கே, "நான் இது, நான் அது" என்று தனித்துவம் தெரியாது.
ஏவமேவ கலு ஸோம்யேமாஃ ஸர்வாஃ ப்ரஜாஃ ஸத ஆகம்ய ந விதுஃ ஸத ஆகச்சாமஹ இதி த இஹ வ்யாக்ரோ வா ஸிँஹோ வா வ்ரு'கோ வா வராஹோ வா கீடோ வா பதங்கோ வா தँஶோ வா மஶகோ வா யத்யத்பவந்தி ததாபவந்தி
அதேபோல், பிள்ளையே, எல்லா உயிர்களும் சத்தியத்திலிருந்து வந்தபின், "நாம் சத்தியத்திலிருந்து வந்தோம்" என்று அறியவில்லை. இங்கே அவர்கள் புலி ஆனாலும், சிங்கம் ஆனாலும், ஓநாய் ஆனாலும், காடுபன்றி ஆனாலும், பூச்சி ஆனாலும், பட்டாம்பூச்சி ஆனாலும், கொசு ஆனாலும், எதுவாக வேண்டுமானாலும், அதுவாகவே ஆகின்றனர்.
ஸ ய ஏஷோऽணிமைததாத்ம்யமிதँ ஸர்வம் தத்ஸத்யँ ஸ ஆத்மா தத்த்வமஸி ஶ்வேதகேதோ இதி பூய ஏவ மா பகவாந்விஜ்ஞாபயத்விதி ததா ஸோம்யேதி ஹோவாச
இந்த நுண்ணிய தத்துவமே இந்த அனைத்திற்கும் ஆதாரம். அதுவே உண்மை. அதுவே ஆத்மா. அதுவே நீ, ச்வேதகேதுவே. "இன்னும் விளக்குங்கள், ஐயா," என்றான். "சரி, பிள்ளையே," என்று உத்தாலகன் சொன்னார்.
அஸ்ய ஸோம்ய மஹதோ வ்ரு'க்ஷஸ்ய யோ மூலேऽப்யாஹந்யாஜ்ஜீவந்ஸ்ரவேத்யோ மத்யேऽப்யாஹந்யாஜ்ஜீவந்ஸ்ரவேத்யோऽக்ரேऽப்யாஹந்யாஜ்ஜீவந்ஸ்ரவேத்ஸ ஏஷ ஜீவேநாத்மநாநுப்ரபூதஃ பேபீயமாநோ மோதமாநஸ்திஷ்டதி
பிள்ளையே, இந்த பெரிய மரத்தின் வேரை அடித்தால், அது உயிருடன் இருக்கும்போது சாறு வெளியே வருகிறது; நடுவில் அடித்தாலும், மேலே அடித்தாலும், உயிருடன் இருக்கும்போது சாறு வெளியே வருகிறது. உயிரால் நிரம்பி, அது மகிழ்ச்சியாக நிற்கிறது.
அஸ்ய யதேகாँ ஶாகாம் ஜீவோ ஜஹாத்யத ஸா ஶுஷ்யதி த்விதீயாம் ஜஹாத்யத ஸா ஶுஷ்யதி த்ரு'தீயாம் ஜஹாத்யத ஸா ஶுஷ்யதி ஸர்வம் ஜஹாதி ஸர்வஃ ஶுஷ்யத்யேவமேவ கலு ஸோம்ய வித்தீதி ஹோவாச
இந்த மரத்தின் ஒரு கிளையில் உயிர் விட்டு விட்டால், அந்த கிளை உலர்கிறது; இரண்டாவது கிளையில் விட்டால், அதுவும் உலர்கிறது; மூன்றாவது கிளையில் விட்டால், அதுவும் உலர்கிறது; எல்லா கிளைகளிலும் விட்டால், முழு மரமும் உலர்கிறது. இதையே நீ புரிந்து கொள், பிள்ளையே," என்று உத்தாலகன் சொன்னார்.
ஜீவாபேதம் வாவ கிலேதம் ம்ரியதே ந ஜீவோ ம்ரியதே இதி ஸ ய ஏஷோऽணிமைததாத்ம்யமிதँ ஸர்வம் தத்ஸத்யँ ஸ ஆத்மா தத்த்வமஸி ஶ்வேதகேதோ இதி பூய ஏவ மா பகவாந்விஜ்ஞாபயத்விதி ததா ஸோம்யேதி ஹோவாச
உயிர் விட்டு விட்டபின், அது இறக்கிறது; உயிர் என்றால் இறப்பதில்லை. இந்த நுண்ணிய தத்துவமே இந்த அனைத்திற்கும் ஆதாரம். அதுவே உண்மை. அதுவே ஆத்மா. அதுவே நீ, ச்வேதகேதுவே. "இன்னும் விளக்குங்கள், ஐயா," என்றான். "சரி, பிள்ளையே," என்று உத்தாலகன் சொன்னார்.
ந்யக்ரோதபலமத ஆஹரேதீதம் பகவ இதி பிந்த்தீதி பிந்நம் பகவ இதி கிமத்ர பஶ்யஸீத்யண்வ்ய இவேமா தாநா பகவ இத்யாஸாமங்கைகாம் பிந்த்தீதி பிந்நா பகவ இதி கிமத்ர பஶ்யஸீதி ந கிஞ்சந பகவ இதி
"பிள்ளையே, ஒரு ஆலமரப் பழம் கொண்டு வா," என்றார். "இதோ, ஐயா," என்றான். "அதை உடை," என்றார். "உடைந்துவிட்டது, ஐயா," என்றான். "அதில் என்ன பார்க்கிறாய்?" என்றார். "மிகச் சிறிய விதைகள், ஐயா," என்றான். "அதில் ஒன்றை உடை," என்றார். "உடைந்துவிட்டது, ஐயா," என்றான். "அதில் என்ன பார்க்கிறாய்?" என்றார். "ஒன்றும் இல்லை, ஐயா," என்றான்.
தँ ஹோவாச யம் வை ஸோம்யைதமணிமாநம் ந நிபாலயஸ ஏதஸ்ய வை ஸோம்யைஷோऽணிம்ந ஏவம் மஹாந்யக்ரோதஸ்திஷ்டதி ஶ்ரத்தத்ஸ்வ ஸோம்யேதி
அவர் சொன்னார்: சோம்யா, இந்த நுண்ணிய அம்சத்தை நீ காணவில்லை. ஆனாலும், இந்த நுண்மைதான் அந்த பெரிய ஆலமரமாக நிற்கிறது. இதை நம்பு, சோம்யா.
ஸ ய ஏஷோऽணிமைததாத்ம்யமிதத்ँ ஸர்வம் தத்ஸத்யँ ஸ ஆத்மா தத்த்வமஸி ஶ்வேதகேதோ இதி பூய ஏவ மா பகவாந்விஜ்ஞாபயத்விதி ததா ஸோம்யேதி ஹோவாச
இந்த நுண்ணிய அம்சமே எல்லாவற்றுக்கும் ஆதாரம். அதுவே உண்மை, அதுவே ஆத்மா. நீ அதுவே, ஶ்வேதகேது. 'இன்னும் விளக்குங்கள், பகவான்,' என்றான். 'சரி, சோம்யா,' என்றார்.
லவணமேததுதகேऽவதாயாத மா ப்ராதருபஸீததா இதி ஸ ஹ ததா சகார தँ ஹோவாச யத்தோஷா லவணமுதகேऽவாதா அங்க ததாஹரேதி தத்தாவம்ரு'ஶ்ய ந விவேத
இந்த உப்பை நீரில் போட்டு விடு; காலையில் என்னிடம் வா,' என்றார். அவன் அப்படியே செய்தான். 'நேற்று நீரில் போட்ட உப்பை எடுத்து வா,' என்றார். அவன் தேடினான், ஆனால் அதை காணவில்லை.
யதா விலீநமேவாங்காஸ்யாந்தாதாசாமேதி கதமிதி லவணமிதி மத்யாதாசாமேதி கதமிதி லவணமித்யந்தாதாசாமேதி கதமிதி லவணமித்யபிப்ராஸ்யைததத மோபஸீததா இதி தத்த ததா சகார தச்சஶ்வத்ஸம்வர்ததே தँ ஹோவாசாத்ர வாவ கில தத்ஸோம்ய ந நிபாலயஸேऽத்ரைவ கிலேதி
'நீர் ஓரத்திலிருந்து சுவைபார், எப்படி?' 'உப்பாக இருக்கிறது.' 'நடுவிலிருந்து சுவைபார், எப்படி?' 'உப்பாக இருக்கிறது.' 'மறுபுற ஓரத்திலிருந்து சுவைபார், எப்படி?' 'உப்பாக இருக்கிறது.' 'இப்போது என்னிடம் வா.' அவன் வந்தான். உப்பு கரைந்துவிட்டது. 'சோம்யா, நீ அதை காணவில்லை என்றாலும், அது இங்கேயே இருக்கிறது,' என்றார்.
ஸ ய ஏஷோऽணிமைததாத்ம்யமிதँ ஸர்வம் தத்ஸத்யँ ஸ ஆத்மா தத்த்வமஸி ஶ்வேதகேதோ இதி பூய ஏவ மா பகவாந்விஜ்ஞாபயத்விதி ததா ஸோம்யேதி ஹோவாச
இந்த நுண்ணிய அம்சமே எல்லாவற்றுக்கும் ஆதாரம். அதுவே உண்மை, அதுவே ஆத்மா. நீ அதுவே, ஶ்வேதகேது. 'இன்னும் விளக்குங்கள், பகவான்,' என்றான். 'சரி, சோம்யா,' என்றார்.
யதா ஸோம்ய புருஷம் கந்தாரேப்யோऽபிநத்தாக்ஷமாநீய தம் ததோऽதிஜநே விஸ்ரு'ஜேத்ஸ யதா தத்ர ப்ராங்வோதங்வாதராங்வா ப்ரத்யங்வா ப்ரத்மாயீதாபிநத்தாக்ஷ ஆநீதோऽபிநத்தாக்ஷோ விஸ்ரு'ஷ்டஃ
சோம்யா, ஒரு மனிதனை காந்தார நாட்டிலிருந்து கண்களை கட்டி கொண்டு வந்து, பிறர் நடுவில் விட்டுவிட்டார்கள் என்று நினை. அவன் கிழக்கு, மேற்கு, தெற்கு, வடக்கு என்று எல்லா திசைகளிலும் அலைவான். கண்கள் கட்டப்பட்டவனாக கொண்டு வரப்பட்டு, கண்களை கட்டி விட்டுவிடப்பட்டான்.
தஸ்ய யதாபிநஹநம் ப்ரமுச்ய ப்ரப்ரூயாதேதாம் திஶம் கந்தாரா ஏதாம் திஶம் வ்ரஜேதி ஸ க்ராமாத்க்ராமம் ப்ரு'ச்சந்பண்டிதோ மேதாவீ கந்தாராநேவோபஸம்பத்யேதைவமேவேஹாசார்யவாந்புருஷோ வேத தஸ்ய தாவதேவ சிரம் யாவந்ந விமோக்ஷ்யேऽத ஸம்பத்ஸ்ய இதி
யாராவது அவனுடைய கண்கட்டையை அவிழ்த்து, 'காந்தாரம் இந்த திசையில் இருக்கிறது, இந்த வழியில் போ' என்று சொன்னால், அவன் ஊருக்கு ஊர் கேட்டு, அறிவும் புத்தியும் உள்ளவனாக, காந்தாரத்தை அடைவான். அதுபோல், ஆசான் உடையவன் அறிவான்; விடுதலை பெறும் வரை அவன் காத்திருப்பான்; பிறகு அடைவான்.
ஸ ய ஏஷோऽணிமைததாத்ம்யமிதँ ஸர்வம் தத்ஸத்யँ ஸ ஆத்மா தத்த்வமஸி ஶ்வேதகேதோ இதி பூய ஏவ மா பகவாந்விஜ்ஞாபயத்விதி ததா ஸோம்யேதி ஹோவாச
இந்த நுண்ணிய அம்சமே எல்லாவற்றுக்கும் ஆதாரம். அதுவே உண்மை, அதுவே ஆத்மா. நீ அதுவே, ஶ்வேதகேது. 'இன்னும் விளக்குங்கள், பகவான்,' என்றான். 'சரி, சோம்யா,' என்றார்.
புருஷँ ஸோம்யோதோபதாபிநம் ஜ்ஞாதயஃ பர்யுபாஸதே ஜாநாஸி மாம் ஜாநாஸி மாமிதி । தஸ்ய யாவந்ந வாங்மநஸி ஸம்பத்யதே மநஃ ப்ராணே ப்ராணஸ்தேஜஸி தேஜஃ பரஸ்யாம் தேவதாயாம் தாவஜ்ஜாநாதி
சோம்யா, ஒருவன் நோயால் பாதிக்கப்பட்டால், அவனுடைய உறவினர்கள் அவனைச் சுற்றி, 'நீ என்னை அறிகிறாயா? என்னை அறிகிறாயா?' என்று கேட்பார்கள். அவனுடைய பேச்சு மனதில் கலக்காமல், மனம் உயிரில், உயிர் தீயில், தீ உயர்ந்த தெய்வத்தில் கலக்காமல் இருக்கும்போது, அவன் அவர்களை அறிந்திருப்பான்.
அத யதாஸ்ய வாங்மநஸி ஸம்பத்யதே மநஃ ப்ராணே ப்ராணஸ்தேஜஸி தேஜஃ பரஸ்யாம் தேவதாயாமத ந ஜாநாதி
ஆனால் அவனுடைய பேச்சு மனதில் கலந்துவிட்டால், மனம் உயிரில், உயிர் தீயில், தீ உயர்ந்த தெய்வத்தில் கலந்துவிட்டால், அவன் அவர்களை அறியமாட்டான்.
ஸ ய ஏஷோऽணிமைததாத்ம்யமிதँ ஸர்வம் தத் ஸத்யँ ஸ ஆத்மா தத்த்வமஸி ஶ்வேதகேதோ இதி பூய ஏவ மா பகவாந்விஜ்ஞாபயத்விதி ததா ஸோம்யேதி ஹோவாச
இந்த நுண்ணிய அம்சமே எல்லாவற்றுக்கும் ஆதாரம். அதுவே உண்மை, அதுவே ஆத்மா. நீ அதுவே, ஶ்வேதகேது. 'இன்னும் விளக்குங்கள், பகவான்,' என்றான். 'சரி, சோம்யா,' என்றார்.
புருஷँ ஸோம்யோத ஹஸ்தக்ரு'ஹீதமாநயந்த்யபஹார்ஷீத்ஸ்தேயமகார்ஷீத்பரஶுமஸ்மை தபதேதி ஸ யதி தஸ்ய கர்தா பவதி தத ஏவாந்ரு'தமாத்மாநம் குருதே ஸோऽந்ரு'தாபிஸந்தோऽந்ரு'தேநாத்மாநமந்தர்தாய பரஶும் தப்தம் ப்ரதிக்ரு'ஹ்ணாதி ஸ தஹ்யதேऽத ஹந்யதே
சோம்யா, ஒருவன் திருடியதை வைத்துக்கொண்டு பிடிபட்டால், மக்கள், 'இவன் திருடினான், திருட்டு செய்தான், பரிசு அவனை எரிக்கிறது' என்பார்கள். அவன் செய்தவன் என்றால், பொய்யை நினைத்து, தன்னை மறைத்து, எரியும் பரிசை ஏற்கிறான்; அவன் எரியப்படுவான், பின்னர் கொல்லப்படுவான்.
அத யதி தஸ்யாகர்தா பவதி ததேவ ஸத்யமாத்மாநம் குருதே ஸ ஸத்யாபிஸந்தஃ ஸத்யேநாத்மாநமந்தர்தாய பரஶும் தப்தம் ப்ரதிக்ரு'ஹ்ணாதி ஸந தஹ்யதேऽத முச்யதே
ஆனால் அவன் செய்தவன் அல்ல என்றால், உண்மையை நினைத்து, தன்னை மறைத்து, எரியும் பரிசை ஏற்கிறான்; அவன் எரியமாட்டான், பின்னர் விடுவிக்கப்படுவான்.
ஸ யதா தத்ர நாதாஹ்யேதைததாத்ம்யமிதँ ஸர்வம் தத்ஸத்யँ ஸ ஆத்மா தத்த்வமஸி ஶ்வேதகேதோ இதி தத்தாஸ்ய விஜஜ்ஞாவிதி விஜஜ்ஞாவிதி
அங்கே அவன் எரியாமல் இருப்பது போல, இந்த எல்லாம் அந்த ஆதாரத்தையே உடையது. அதுவே உண்மை, அதுவே ஆத்மா. நீ அதுவே, ஶ்வேதகேது. அவன் உணர்ந்தான், உணர்ந்தான்.
அதீஹி பகவ இதி ஹோபஸஸாத ஸநத்குமாரம் நாரதஸ்தँ ஹோவாச யத்வேத்த தேந மோபஸீத ததஸ்த ஊர்த்வம் வக்ஷ்யாமீதி ஸ ஹோவாச
'பகவனே, எனக்கு உபதேசம் செய்யுங்கள்' என்று நாரதர் சனத்குமாரரிடம் வந்தார். அவர், 'நீ அறிந்ததை எடுத்துக்கொண்டு என்னிடம் வா; அதன் பின் சொல்வேன்' என்றார்.
ரு'க்வேதம் பகவோऽத்யேமி யஜுர்வேதँ ஸாமவேதமாதர்வணம் சதுர்தமிதிஹாஸபுராணம் பஞ்சமம் வேதாநாம் வேதம் பித்ர்யँ ராஶிம் தைவம் நிதிம் வாகோவாக்யமேகாயநம் தேவவித்யாம் ப்ரஹ்மவித்யாம் பூதவித்யாம் க்ஷத்ரவித்யாம் நக்ஷத்ரவித்யாँ ஸர்பதேவஜநவித்யாமேதத்பகவோऽத்யேமி
'பகவனே, நான் ருக்வேதம், யஜுர்வேதம், சாமவேதம், நான்காவது அதர்வவேதம், ஐந்தாவது இதிகாச புராணம், வேதங்களில் வேதம், பித்ரு அறிவு, கணக்கு, தெய்வ அறிவு, நிதி, சொல், ஒரே நூல், தேவர்கள் அறிவு, பிரம்ம அறிவு, உயிர்கள் அறிவு, வீரர்கள் அறிவு, நட்சத்திர அறிவு, பாம்பு, தேவஜன அறிவு ஆகிய அனைத்தையும் படித்துள்ளேன், பகவனே.'
தஸ்ய க்வ மூலँ ஸ்யாதந்யத்ராத்ப்ய்ऽத்பிஃ ஸோம்ய ஶுங்கேந தேஜோ மூலமந்விச்ச தேஜஸா ஸோம்ய ஶுங்கேந ஸந்மூலமந்விச்ச ஸந்மூலாஃ ஸோம்யேமாஃ ஸர்வாஃ ப்ரஜாஃ ஸதாயதநாஃ ஸத்ப்ரதிஷ்டா யதா நு கலு ஸோம்யேமாஸ்திஸ்ரோ தேவதாஃ புருஷம் ப்ராப்ய த்ரிவ்ரு'த்த்ரிவ்ரு'தேகைகா பவதி ததுக்தம் புரஸ்தாதேவ பவத்யஸ்ய ஸோம்ய புருஷஸ்ய ப்ரயதோ வாங்மநஸி ஸம்பத்யதே மநஃ ப்ராணே ப்ராணஸ்தேஜஸி தேஜஃ பரஸ்யாம் தேவதாயாம்
அதற்கான வேரேது? தண்ணீரைத் தவிர வேறு எங்கே? பிள்ளையே, கிளையின் மூலம் தீயில் வேரைத் தேடு; கிளையின் மூலம் சத்தியத்தில் வேரைத் தேடு. இந்த எல்லா உயிர்களும், பிள்ளையே, சத்தியம் தான் வேராகவும், அடைவாகவும், ஆதாரமாகவும் இருக்கின்றன. இந்த மூன்று தத்துவங்களும் மனிதனுக்குள் புகுந்து, ஒவ்வொன்றும் மூன்று மடங்காக ஆகின்றன. முன்னதாக சொன்னது போல, மனிதன் உயிர் விட்டு பிரியும் போது, பேச்சு மனதில், மனம் உயிரில், உயிர் தீயில், தீ உயர்ந்த தெய்வத்தில் கலந்து விடுகிறது.