மநோ ஹோச்சக்ராம தத்ஸம்வத்ஸரம் ப்ரோஷ்ய பர்யேத்யோவாச கதமஶகதர்தே மஜ்ஜீவிதுமிதி யதா பாலா அமநஸஃ ப்ராணந்தஃ ப்ராணேந வதந்தோ வாசா பஶ்யந்தஶ்சக்ஷுஷா ஶ்ரு'ண்வந்தஃ ஶ்ரோத்ரேணைவமிதி ப்ரவிவேஶ ஹ மநஃ
மனம் வெளியேறியது; ஒரு வருடம் கழித்து திரும்பி வந்து, 'எப்படி என் இல்லாமல் வாழ்ந்தீர்கள்?' என்று கேட்டது. குழந்தைகள் மனமில்லாமல் இருந்தாலும், உயிர் கொண்டு மூச்சு வாங்கி, பேச்சு கொண்டு பேசிக் கொண்டு, கண்களால் பார்த்து, செவியால் கேட்டு இருந்தார்கள். பின்னர் மனம் உடலில் மீண்டும் சேர்ந்தது.
அத ஹ ப்ராண உச்சிக்ரமிஷந்ஸ யதா ஸுஹயஃ பட்வீஶஶங்கூந்ஸம்கிதேதேவமிதராந்ப்ராணாந்ஸமகிதத்தँஹாபிஸமேத்யோசுர்பகவந்நேதி த்வம் நஃ ஶ்ரேஷ்டோऽஸி மோத்க்ரமீரிதி
பின்னர் உயிர் வெளியேற முயன்றது. நல்ல குதிரை கயிறுகளை இழுப்பதைப்போல், உயிர் மற்ற உயிர்களை இழுத்தது. பிற உயிர்கள் வந்து, 'அய்யா, தயவுசெய்து நிலைத்திரு! நீயே எங்களுக்குள் சிறந்தவன். வெளியேறாதே' என்று வேண்டின.
அத ஹைநம் வாகுவாச யதஹம் வஸிஷ்டோऽஸ்மி த்வம் தத்வஸிஷ்டோऽஸீத்யத ஹைநம் சக்ஷுருவாச யதஹம் ப்ரதிஷ்டாஸ்மி த்வம் தத்ப்ரதிஷ்டாஸீதி
பின்னர் பேச்சு உயிரிடம், 'நான் சிறந்தவளாக இருப்பதற்குக் காரணம் நீ தான்' என்றாள். கண், 'நான் ஆதாரமாக இருப்பதற்குக் காரணம் நீ தான்' என்றது.
அத ஹைநँஶ்ரோத்ரமுவாச யதஹம் ஸம்பதஸ்மி த்வம் தத்ஸம்பதஸீத்யத ஹைநம் மந உவாச யதஹமாயதநமஸ்மி த்வம் ததாயதநமஸீதி
பின்னர் செவி, 'நான் செல்வமாக இருப்பதற்குக் காரணம் நீ தான்' என்றது. மனம், 'நான் தங்கும் இடமாக இருப்பதற்குக் காரணம் நீ தான்' என்றது.
ந வை வாசோ ந சக்ஷூँஷி ந ஶ்ரோத்ராணி ந மநாँஸீத்யாசக்ஷதே ப்ராணா இத்யேவாசக்ஷதே ப்ராணோ ஹ்யேவைதாநி ஸர்வாணி பவதி
மக்கள் 'பேச்சு', 'கண்', 'செவி', 'மனம்' என்று சொல்லுவதில்லை; 'உயிர்கள்' என்று மட்டும் சொல்வார்கள். உயிர் தான் இவை அனைத்தும் ஆகிறது.
ஸ ஹோவாச கிம் மேऽந்நம் பவிஷ்யதீதி யத்கிஞ்சிதிதமா ஶ்வப்ய ஆ ஶகுநிப்ய இதி ஹோசுஸ்தத்வா ஏததநஸ்யாந்நமநோ ஹ வை நாம ப்ரத்யக்ஷம் ந ஹ வா ஏவம்விதி கிஞ்சநாநந்நம் பவதீதி
அவர், 'எனக்கு உணவு என்ன?' என்று கேட்டார். அவர்கள், 'இங்கு இருக்கும் எல்லாம், நாய்கள் முதல் பறவைகள் வரை, உனக்கு உணவு' என்றார்கள். உண்மையில், உயிருக்கு இவை எல்லாம் உணவாகும். 'மனம்' என்ற பெயர் வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது; இவ்விதமான அறிவில் எதுவும் உணவு இல்லாமல் இல்லை.
ஸ ஹோவாச கிம் மே வாஸோ பவிஷ்யதீத்யாப இதி ஹோசுஸ்தஸ்மாத்வா ஏததஶிஷ்யந்தஃ புரஸ்தாச்சோபரிஷ்டாச்சாத்பிஃ பரிதததி லம்புகோ ஹ வாஸோ பவத்யநக்நோ ஹ பவதி
அவர், 'எனக்கு உடை என்ன?' என்று கேட்டார். அவர்கள், 'தண்ணீர் தான்' என்றார்கள். அதனால், பசிக்காரர்கள் தண்ணீரை முன்னும் மேலுமாக ஊற்றி மூடிக்கொள்கிறார்கள்; தண்ணீர் தான் உண்மையில் உடை, அது இல்லையென்றால் உடையில்லாதவராகி விடுகிறான்.
தத்தைதத்ஸத்யகாமோ ஜாபாலோ கோஶ்ருதயே வையாக்ரபத்யாயோக்த்வோவாச யத்யப்யேநச்சுஷ்காய ஸ்தாணவே ப்ரூயாஜ்ஜாயேரந்நேவாஸ்மிஞ்சாகாஃ ப்ரரோஹேயுஃ பலாஶாநீதி
சத்யகாம ஜாபாலர், கோஸ்ருதி வையாக்ரபாத்யரிடம் கூறினார்: 'இதைக் காய்ந்த மரக்கம்பிற்கு சொன்னாலும், அதன் கிளைகள் மீண்டும் இலைகளை விடும்.'
அத யதி மஹஜ்ஜிகமிஷேதமாவாஸ்யாயாம் தீக்ஷித்வா பௌர்ணமாஸ்யாँ ராத்ரௌ ஸர்வௌஷதஸ்ய மந்தம் ததிமதுநோருபமத்ய ஜ்யேஷ்டா ஶ்ரேஷ்டாய ஸ்வாஹேத்யக்நாவாஜ்யஸ்ய ஹுத்வா மந்தே ஸம்பாதமவநயேத்
பெரிய பயனை விரும்பினால், அமாவாசை நாளில் விரதம் எடுத்துக்கொண்டு, பௌர்ணமி இரவில், எல்லா மூலிகைகளையும் தயிரும் தேனும் சேர்த்து கொண்டு, நன்றாகக் கலக்கி, 'மூத்தவருக்காகவும் சிறந்தவருக்காகவும் ஸ்வாஹா' என்று கூறி நெய்யை அக்னியில் அர்ப்பணித்து, பின்னர் அந்த கலவையின் மீதமுள்ளதை அக்னியில் ஊற்ற வேண்டும்.
அத ப்ரதிஸ்ரு'ப்யாஞ்ஜலௌ மந்தமாதாய ஜபத்யமோ நாமாஸ்யமா ஹி தே ஸர்வமிதँ ஸ ஹி ஜ்யேஷ்டஃ ஶ்ரேஷ்டோ ராஜாதிபதிஃ ஸ மா ஜ்யைஷ்ட்யँ ஶ்ரைஷ்ட்யँ ராஜ்யமாதிபத்யம் கமயத்வஹமேவேதँ ஸர்வமஸாநீதி
பின்னர், கைகளை சுத்தம் செய்து, கலவையை கையிலே வைத்துக்கொண்டு, 'அமு, உன் பெயர் அமு; எல்லாமும் உனக்கே சொந்தம். நீயே மூத்தவர், சிறந்தவர், அரசன், தலைவன். நீ எனக்கு மூத்தவராகவும், சிறந்தவராகவும், ஆட்சி, அதிகாரம் ஆகியவற்றைத் தர வேண்டும். இவை அனைத்தும் எனக்கே கிடைக்க வேண்டும்' என்று ஜபிக்க வேண்டும்.
அத கல்வேதயர்சா பச்ச ஆசாமதி தத்ஸவிதுர்வ்ரு'ணீம இத்யாசாமதி வயம் தேவஸ்ய போஜநமித்யாசாமதி ஶ்ரேஷ்டँ ஸர்வதாதமமித்யாசாமதி துரம் பகஸ்ய தீமஹீதி ஸர்வம் பிபதி
நிர்ணிஜ்ய கँஸம் சமஸம் வா பஶ்சாதக்நேஃ ஸம்விஶதி சர்மணி வா ஸ்தண்டிலே வா வாசம்யமோऽப்ரஸாஹஃ ஸ யதி ஸ்த்ரியம் பஶ்யேத்ஸம்ரு'த்தம் கர்மேதி வித்யாத்
அனைத்தையும் சுத்தம் செய்து, அக்னியின் பின்புறம், மரப்பாத்திரம் அல்லது தோல் அல்லது நிலத்தில் அமர்ந்து, பேசாமல் அமைதியாக இருக்க வேண்டும். அப்போது ஒரு பெண்ணை பார்த்தால், அந்த யாகம் வெற்றிகண்டதாக அறிய வேண்டும்.
ததேஷ ஶ்லோகோ யதா கர்மஸு காம்யேஷு ஸ்த்ரியँ ஸ்வப்நேஷு பஶ்யந்தி ஸம்ரு'த்திம் தத்ர ஜாநீயாத்தஸ்மிந்ஸ்வப்நநிதர்ஶநே தஸ்மிந்ஸ்வப்நநிதர்ஶநே
இதற்காக ஒரு பாடல் உள்ளது: விருப்பத்திற்காக செய்யும் யாகங்களில், கனவில் பெண்கள் தோன்றினால், செல்வம் காட்சியளித்தால், அந்த கனவில் வெற்றி பெற்றதாக அறிய வேண்டும்.
பஞ்சாலாநாँ ஸமிதிமேயாய தँ ஹ ப்ரவாஹணோ ஜைவலிருவாச குமாராநு த்வாஶிஷத்பிதேத்யநு ஹி பகவ இதி
பஞ்சால நாட்டின் சபைக்கு வந்தபோது, பிரவாஹணன் ஜைவலி அவரிடம், 'உன் தந்தை உன்னை கற்றுக்கொடுத்தாரா?' என்று கேட்டார். அவர், 'ஆம், பெரியவரே' என்று பதிலளித்தார்.
வேத்த யதாஸௌ லோகோ ந ஸம்பூர்யத3 இதி ந பகவ இதி வேத்த யதா பஞ்சம்யாமாஹுதாவாபஃ புருஷவசஸோ பவந்தீதி நைவ பகவ இதி
'அந்த உலகம் ஏன் நிரம்புவதில்லை என்று உனக்குத் தெரியுமா?' என்று கேட்டார். அவர், 'தெரியாது, பெரியவரே' என்றார். 'ஐந்தாவது அர்ப்பணையில், தண்ணீர் மனித வடிவம் எடுப்பது எப்படி என்று உனக்குத் தெரியுமா?' என்றார். அவர், 'தெரியாது, பெரியவரே' என்றார்.
அதாநு கிமநுஶிஷ்டோऽவோசதா யோ ஹீமாநி ந வித்யாத்கதँ ஸோऽநுஶிஷ்டோ ப்ருவீதேதி ஸ ஹாயஸ்தஃ பிதுரர்தமேயாய தँ ஹோவாசாநநுஶிஷ்ய வாவ கில மா பகவாநப்ரவீதநு த்வாஶிஷமிதி
பின்னர், 'நீ கற்றுக்கொண்ட பிறகு என்ன சொன்னாய்?' என்று கேட்டார். அவர், 'இவற்றை அறியாதவன், கற்றுக்கொண்டாலும் எப்படி சொல்ல முடியும்?' என்றார். அவர் தந்தையிடம் சென்று, 'நீ என்னை கற்றுக்கொடுக்கவில்லை; ஆனால் கற்றுக்கொடுத்தேன் என்று சொன்னாய்' என்றார்.
பஞ்ச மா ராஜந்யபந்துஃ ப்ரஶ்நாநப்ராக்ஷீத்தேஷாம் நைகஞ்சநாஶகம் விவக்துமிதி ஸ ஹோவாச யதா மா த்வம் ததைதாநவதோ யதாஹமேஷாம் நைகஞ்சந வேத யத்யஹமிமாநவேதிஷ்யம் கதம் தே நாவக்ஷ்யமிதி
ஒரு அரச குடும்பத்தார் எனக்கு ஐந்து கேள்விகள் கேட்டார்; அதில் ஒன்றுக்கும் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. என் தந்தை, 'நீ பதில் சொல்லாதபோல், நானும் ஒன்றும் அறியவில்லை. நான் அறிந்திருந்தால், உனக்கு சொல்லாமல் இருப்பேனா?' என்றார்.
ஸ ஹ கௌதமோ ராஜ்ஞோऽர்தமேயாய தஸ்மை ஹ ப்ராப்தாயார்ஹாஞ்சகார ஸ ஹ ப்ராதஃ ஸபாக உதேயாய தँ ஹோவாச மாநுஷஸ்ய பகவந்கௌதம வித்தஸ்ய வரம் வ்ரு'ணீதா இதி ஸ ஹோவாச தவைவ ராஜந்மாநுஷம் வித்தம் யாமேவ குமாரஸ்யாந்தே வாசமபாஷதாஸ்தாமேவ மே ப்ரூஹீதி ஸ ஹ க்ரு'ச்ச்ரீ பபூவ
கௌதமன் அரசனிடம் சென்று, வந்தவுடன் மரியாதை பெற்றார். காலையில், உணவு பகிர்ந்த பிறகு, உதயன், 'கௌதமா, மனித செல்வத்தில் விருப்பம் தெரிவி' என்றார். அவர், 'அந்த செல்வம் உன்னிடமே இருக்கட்டும், அரசா; நீ இளைஞனிடம் சொன்னதை எனக்குச் சொல்' என்றார். அரசன் கவலையடைந்தார்.
தँ ஹ சிரம் வஸேத்யாஜ்ஞாபயாஞ்சகார தँ ஹோவாச யதா மா த்வம் கௌதமாவதோ யதேயம் ந ப்ராக்த்வத்தஃ புரா வித்யா ப்ராஹ்மணாந்கச்சதி தஸ்மாது ஸர்வேஷு லோகேஷு க்ஷத்ரஸ்யைவ ப்ரஶாஸநமபூதிதி தஸ்மை ஹோவாச
அவர், 'இவன் நீண்ட நாட்கள் இங்கே தங்கட்டும்' என்று உத்தரவிட்டார். 'நீ பதில் சொல்லாதபோல், கௌதமா, நானும் பதில் சொல்லமாட்டேன். இந்த அறிவு உன்னுக்கு முன் பிராமணர்களிடம் போகவில்லை; அதனால் எல்லா உலகங்களிலும் அரசர்களுக்கே ஆட்சி இருந்தது' என்றார். பின்னர் அவரிடம் சொல்லத் தொடங்கினார்.
அஸௌ வாவ லோகோ கௌதமாக்நிஸ்தஸ்யாதித்ய ஏவ ஸமித்ரஶ்மயோ தூமோऽஹரர்சிஶ்சந்த்ரமா அங்காரா நக்ஷத்ராணி விஸ்புலிங்காஃ
அந்த உலகம், கௌதமா, நெருப்பே; அதற்குப் பசலை சூரியன், அதன் கதிர்கள் புகை, பகல் அதன் ஜ்வாலை, சந்திரன் அதன் நெருப்புக்கல், நட்சத்திரங்கள் அதன் சிறு சினாய்கள்.
தஸ்மிந்நேதஸ்மிந்நக்நௌ தேவாஃ ஶ்ரத்தாம் ஜுஹ்வதி தஸ்யா அஹுதேஃ ஸோமோ ராஜா ஸம்பவதி
அந்த நெருப்பில் தேவர்கள் பக்தியை அர்ப்பணிக்கிறார்கள்; அந்த அர்ப்பணிப்பில் இருந்து சோமன் உருவாகிறார்.
பர்ஜந்யோ வாவ கௌதமாக்நிஸ்தஸ்ய வாயுரேவ ஸமிதப்ரம் தூமோ வித்யுதர்சிரஶநிரங்காராஹ்ராதநயோ விஸ்புலிங்காஃ
மேகமே, கௌதமா, நெருப்பே; அதற்குப் பசலை காற்று, மேகம் புகை, மின்னல் ஜ்வாலை, இடியோ நெருப்புக்கல், மழை துளிகள் சிறு சினாய்கள்.
தஸ்மிந்நேதஸ்மிந்நக்நௌ தேவாஃ ஸோமँ ராஜாநம் ஜுஹ்வதி தஸ்யா ஆஹுதேர்வர்ஷँ ஸம்பவதி
அந்த நெருப்பில் தேவர்கள் சோமனை அர்ப்பணிக்கிறார்கள்; அந்த அர்ப்பணிப்பில் இருந்து மழை உருவாகிறது.
ப்ரு'திவீ வாவ கௌதமாக்நிஸ்தஸ்யாஃ ஸம்வத்ஸர ஏவ ஸமிதாகாஶோ தூமோ ராத்ரிரர்சிர்திஶோऽங்காரா அவாந்தரதிஶோ விஸ்புலிங்காஃ
பூமி, கௌதமா, நெருப்பே; அதற்குப் பசலை வருடம், ஆகாயம் புகை, இரவு அதன் ஜ்வாலை, திசைகள் அதன் நெருப்புக்கல், இடைத் திசைகள் அதன் சிறு சினாய்கள்.
தஸ்மிந்நேதஸ்மிந்நக்நௌ தேவா வர்ஷம் ஜுஹ்வதி தஸ்யா ஆஹுதேரந்நँ ஸம்பவதி
இந்தத் தீயில் தேவர்கள் மழையை அர்ப்பணம் செய்கிறார்கள்; அந்த அர்ப்பணிப்பில் இருந்து உணவு உருவாகிறது.
புருஷோ வாவ கௌதமாக்நிஸ்தஸ்ய வாகேவ ஸமித்ப்ராணோ தூமோ ஜிஹ்வார்சிஶ்சக்ஷுரங்காராஃ ஶ்ரோத்ரம் விஸ்புலிங்காஃ
கௌதமா, மனிதன் ஒரு தீயைப் போல் இருக்கிறான்; அவனுடைய பேச்சு எரிபொருள், மூச்சு புகை, நாக்கு ஜ்வாலை, கண்கள் நெருப்பு, காதுகள் சிதறும் சிறு நெருப்புக் கற்கள்.
தஸ்மிந்நேதஸ்மிந்நக்நௌ தேவா அந்நம் ஜுஹ்வதி தஸ்யா ஆஹுதே ரேதஃ ஸம்பவதி
இந்தத் தீயில் தேவர்கள் உணவை அர்ப்பணம் செய்கிறார்கள்; அந்த அர்ப்பணிப்பில் இருந்து விந்து தோன்றுகிறது.
யோஷா வாவ கௌதமாக்நிஸ்தஸ்யா உபஸ்த ஏவ ஸமித்யதுபமந்த்ரயதே ஸ தூமோ யோநிரர்சிர்யதந்தஃ கரோதி தேऽங்காரா அபிநந்தா விஸ்புலிங்காஃ
கௌதமா, பெண் ஒருவரும் ஒரு தீயே; அவளுடைய கருப்பை எரிபொருள், அவளிடம் பேசுவது புகை, யோனி ஜ்வாலை, உள்ளே செய்யும் செயல்கள் நெருப்பு, சந்தோஷம் சிதறும் நெருப்புக் கற்கள்.
வஸிஷ்டாய ஸ்வாஹேத்யக்நாவாஜ்யஸ்ய ஹுத்வா மந்தே ஸம்பாதமவநயேத்ப்ரதிஷ்டாயை ஸ்வாஹேத்யக்நாவாஜ்யஸ்ய ஹுத்வா மந்தே ஸம்பாதமவநயேத்ஸம்பதே ஸ்வாஹேத்யக்நாவாஜ்யஸ்ய ஹுத்வா மந்தே ஸம்பாதமவநயேதாயதநாய ஸ்வாஹேத்யக்நாவாஜ்யஸ்ய ஹுத்வா மந்தே ஸம்பாதமவநயேத்
'வசிஷ்டருக்காக ஸ்வாஹா' என்று கூறி நெய்யை அக்னியில் அர்ப்பணித்து, மீதமுள்ள கலவையை அக்னியில் ஊற்ற வேண்டும்; 'நிலையானதற்காக ஸ்வாஹா' என்று கூறி நெய்யை அர்ப்பணித்து, மீதமுள்ளதை அக்னியில் ஊற்ற வேண்டும்; 'செல்வத்திற்காக ஸ்வாஹா' என்று கூறி நெய்யை அர்ப்பணித்து, மீதமுள்ளதை அக்னியில் ஊற்ற வேண்டும்; 'இடத்திற்காக ஸ்வாஹா' என்று கூறி நெய்யை அர்ப்பணித்து, மீதமுள்ளதை அக்னியில் ஊற்ற வேண்டும்.
பின்னர், இந்த மந்திரத்துடன், 'நாம் சூரியனின் ஒளியை விரும்புகிறோம்' என்று கூறி அம்ருதத்தை அருந்த வேண்டும்; 'தேவனுடைய உணவை நாம் உண்ணுகிறோம்' என்று கூறி அருந்த வேண்டும்; 'சிறந்ததும், எல்லாவற்றிலும் சாரமும்' என்று கூறி அருந்த வேண்டும்; 'விரைவாக, நமக்கு செல்வம் கிடைக்க வேண்டும்' என்று கூறி, அந்த கலவையை முழுவதும் அருந்த வேண்டும்.
வேத்த யதிதோऽதி ப்ரஜாஃ ப்ரயந்தீதி ந பகவ இதி வேத்த யதா புநராவர்தந்த3 இதி ந பகவ இதி வேத்த பதோர்தேவயாநஸ்ய பித்ரு'யாணஸ்ய ச வ்யாவர்தநா3 இதி ந பகவ இதி
அவர், 'இந்த உலகத்திலிருந்து உயிர்கள் எங்கு செல்கின்றன என்று உனக்குத் தெரியுமா?' என்று கேட்டார். அவர், 'தெரியாது, பெரியவரே' என்று பதிலளித்தார். 'அவை மீண்டும் எப்படி திரும்பி வருகிறன என்று தெரியுமா?' என்றார். அவர், 'தெரியாது, பெரியவரே' என்றார். 'தேவர்கள் செல்லும் வழியும், பித்ரு வழியும் வேறுபடுவது எப்படி என்று தெரியுமா?' என்றார். அவர், 'தெரியாது, பெரியவரே' என்றார்.