சாந்தோக்யோபநிஷத்

एषा भूतानां पृथिवी रसः पृथिव्या अपो रसः अपामोषधयो रस ओषधीनां पुरुषो रसः पुरुषस्य वाग्रसो वाच ऋग्रस ऋचः साम रसः साम्न उद्गीथो रसः

இது உயிர்களின் சாரம்: பூமியின் சாரம் நீர்; நீரின் சாரம் செடிகள்; செடிகளின் சாரம் மனிதன்; மனிதனின் சாரம் பேச்சு; பேச்சின் சாரம் ரிக் வேதம்; ரிக் வேதத்தின் சாரம் சாம வேதம்; சாம வேதத்தின் சாரம் உத்த்கீதம்.

स एष रसानाꣳ रसतमः परमः परार्ध्योऽष्टमो यदुद्गीथः

இந்த உத்த்கீதம் எல்லா சாரங்களிலும் உயர்ந்தது, மிகச் சிறந்தது, எல்லாவற்றிலும் மேலான எட்டாவது சாரம்.

कतमा कतमर्क्कतमत्कतमत्साम कतमः कतम उद्गीथ इति विमृष्टं भवति

எது அது? எது ரிக்? எது சாமம்? எது உத்த்கீதம்? என்ற கேள்வி எழுகிறது.

सामोमित्येतदक्षरमुद्गीथस्तद्वा एतन्मिथुनं यद्वाक्च प्राणश्चर्क्च साम च

'ஓம்' என்ற எழுத்தே சாமம்; அதுவே உத்த்கீதமும் ஆகும். மேலும், இது ஒரு ஜோடி: பேச்சும் மூச்சும், ரிக் வேதமும் சாம வேதமும்.

तदेतन्मिथुनमोमित्येतस्मिन्नक्षरे सꣳ सृज्यते यदा वै मिथुनौ समागच्छत आपयतो वै तावन्योन्यस्य कामम्

இந்த 'ஓம்' என்ற எழுத்தில் இந்த ஜோடி ஒன்று சேர்கிறது. இரண்டு பேர் ஒன்று சேர்ந்தால், அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் விருப்பங்களை நிறைவேற்றுகிறார்கள்.

आपयिता ह वै कामानां भवति य एतदेवं विद्वानक्षरमुद्गीथमुपास्ते

இவ்வாறு அறிந்து, இந்த 'ஓம்' என்ற எழுத்தை உத்த்கீதமாக தியானிக்கிறவன், விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் வல்லமை பெறுவான்.

तद्वा एतदनुज्ञाक्षरं यद्धि किञ्चानुजानात्योमित्येव तदाहैषो एव समृद्धिर्यदनुज्ञा समर्धयिता ह वै कामानां भवति य एतदेवं विद्वानक्षरमुद्गीथमुपास्ते

இந்த எழுத்து ஒப்புதல் குறியீடு; ஏதேனும் ஒப்புக்கொள்ளும் போது 'ஓம்' என்பர். ஒப்புதல் என்பது பூரணமாகும். இவ்வாறு அறிந்து, இந்த 'ஓம்' என்ற எழுத்தை உத்த்கீதமாக தியானிப்பவன் விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் வல்லமை பெறுவான்.

तेनेयं त्रयीविद्या वर्तते ओमित्याश्रावयत्योमितिशꣳसत्योमित्युद्गायत्येतस्यैवाक्षरस्यापचित्यै महिम्ना रसेन

இதனால் மூன்று வேதங்களும் நிலைபெறுகின்றன: ஒருவர் 'ஓம்' என்று உச்சரிக்கிறார், ஒருவர் 'ஓம்' என்று அறிவிக்கிறார், ஒருவர் 'ஓம்' என்று உத்த்கீதமாகப் பாடுகிறார். இது அந்த எழுத்தின் மதிப்பு, மகிமை மற்றும் சாரத்திற்காக.

तेनोभौ कुरुतो यश्चैतदेवं वेद यश्च न वेद । नाना तु विद्या चाविद्या च यदेव विद्यया करोति श्रद्धयोपनिषदा तदेव वीर्यवत्तरं भवतीति खल्वेतस्यैवाक्षरस्योपव्याख्यानं भवति

இதனால் இருவரும் செய்கிறார்கள், ஒருவர் அறிந்து செய்கிறார், மற்றவர் அறியாமல் செய்கிறார்; அறிவும் அறியாமையும் வேறுபட்டவை. அறிவும் நம்பிக்கையும் உபநிஷத்துடன் செய்யப்படும் செயலே மிக வலிமையானதாகும். இதுவே அந்த எழுத்தின் விளக்கம்.

देवासुरा ह वै यत्र संयेतिरे उभये प्राजापत्यास्तद्ध देवा उद्गीथमाजह्रुरनेनैनानभिभविष्याम इति

தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் ஒருமுறை ஒன்று சேர்ந்தனர்; இருவரும் பிரஜாபதியின் பிள்ளைகள். தேவர்கள் உத்த்கீதத்தை எடுத்துக்கொண்டார்கள், 'இதன் மூலம் நாங்கள் அவர்களை வெல்வோம்' என்று கூறினார்கள்.

ते ह नासिक्यं प्राणमुद्गीथमुपासांचक्रिरे तꣳ हासुराः पाप्मना विविधुस्तस्मात्तेनोभयं जिघ्रति सुरभि च दुर्गन्धि च पाप्मना ह्येष विद्धः

அவர்கள் மூக்கிலுள்ள மூச்சை உத்த்கீதமாக தியானித்தார்கள். அசுரர்கள் அதை தீமையால் தாக்கினார்கள்; அதனால் ஒருவர் நல்ல வாசனையும், கெட்ட வாசனையும் மணக்கிறார், ஏனென்றால் அது தீமையால் பாதிக்கப்பட்டது.

अथ ह वाचमुद्गीथमुपासांचक्रिरे ताꣳ हासुराः पाप्मना विविधुस्तस्मात्तयोभयं वदति सत्यं चानृतं च पाप्मना ह्येषा विद्धा

பின்னர் அவர்கள் பேச்சை உத்த்கீதமாக தியானித்தார்கள். அசுரர்கள் அதை தீமையால் தாக்கினார்கள்; அதனால் ஒருவர் உண்மையும் பொய்யும் பேசுகிறார், ஏனென்றால் அது தீமையால் பாதிக்கப்பட்டது.

अथ ह चक्षुरुद्गीथमुपासांचक्रिरे तद्धासुराः पाप्मना विविधुस्तस्मात्तेनोभयं पश्यति दर्शनीयं चादर्शनीयं च पाप्मना ह्येतद्विद्धम्

பின்னர் அவர்கள் கண்களை உத்த்கீதமாக தியானித்தார்கள். அசுரர்கள் அதை தீமையால் தாக்கினார்கள்; அதனால் ஒருவர் அழகானதும், அழகில்லாததும் பார்க்கிறார், ஏனென்றால் அது தீமையால் பாதிக்கப்பட்டது.

अथ ह श्रोत्रमुद्गीथमुपासांचक्रिरे तद्धासुराः पाप्मना विविधुस्तस्मात्तेनोभयꣳ शृणोति श्रवणीयं चाश्रवणीयं च पाप्मना ह्येतद्विद्धम्

பின்னர் அவர்கள் செவியை உத்த்கீதமாக தியானித்தார்கள். அசுரர்கள் அதை தீமையால் தாக்கினார்கள்; அதனால் ஒருவர் கேட்க வேண்டியதும், வேண்டாததும் கேட்கிறார், ஏனென்றால் அது தீமையால் பாதிக்கப்பட்டது.

अथ ह मन उद्गीथमुपासांचक्रिरे तद्धासुराः पाप्मना विविधुस्तस्मात्तेनोभयꣳ संकल्पते संकल्पनीयं चासंकल्पनीयं च पाप्मना ह्येतद्विद्धम्

பின்னர் அவர்கள் மனதை உத்த்கீதமாக தியானித்தார்கள். அசுரர்கள் அதை தீமையால் தாக்கினார்கள்; அதனால் ஒருவர் எண்ண வேண்டியதும், எண்ணக்கூடாததும் நினைக்கிறார், ஏனென்றால் அது தீமையால் பாதிக்கப்பட்டது.

अथ ह य एवायं मुख्यः प्राणस्तमुद्गीथमुपासांचक्रिरे तꣳ हासुरा ऋत्वा विदध्वंसुर्यथाश्मानमाखणमृत्वा विध्वꣳ सेतैवम्

பின்னர் அவர்கள் முதன்மையான மூச்சை உத்த்கீதமாக தியானித்தார்கள். அசுரர்கள் அதை தாக்க முயன்றார்கள், ஆனால் கல்லை அடித்தால் உடையாதது போல அதை உடைக்க முடியவில்லை.

यथाश्मानमाखणमृत्वा विध्वꣳ सत एवꣳ हैव स विध्वꣳसते य एवंविदि पापं कामयते यश्चैनमभिदासति स एषोऽश्माखणः

கல்லை அடித்தால் உடையாதது போல, இதையும் அழிக்க முடியாது. இவ்வாறு அறிந்தவருக்கு தீமை செய்ய விரும்புகிறோன் அல்லது தாக்குகிறோன், அவன் கல்லை அடிப்பதைப் போலவே ஆகிறான்.

नैवैतेन सुरभि न दुर्गन्धि विजानात्यपहतपाप्मा ह्येष तेन यदश्नाति यत्पिबति तेनेतरान्प्राणानवति एतमु एवान्ततोऽवित्त्वोत्क्रमति व्याददात्येवान्तत इति

பாவங்கள் நீங்கியவன் இனிப்பும் துர்நாற்றும் உணரமாட்டான்; ஏனென்றால் அவன் அதனால்தான் சாப்பிடுகிறான், குடிக்கிறான், மற்ற உயிர்களை வாழவைக்கிறான். இறுதியில் இதை உணர்ந்து, அவன் பிரியும்போது இதையே எடுத்துச் செல்கிறான்.

तꣳ हाङ्गिरा उद्गीथमुपासाञ्चक्र एतमु एवाङ्गिरसं मन्यन्तेऽङ्गानां यद्रसः

அங்கிரஸர் இதையே உத்கீதமாகத் தியானம் செய்தார்கள்; அங்கங்களுக்குள் இருக்கும் சாரமே இதுதான் என்று அவர்கள் கருதினர்.

तेन तꣳ ह बृहस्पतिरुद्गीथमुपासञ्चक्र एतमु एव बृहस्पतिं मन्यन्ते वाग्घि बृहती तस्या एष पतिः

இதனால்தான் ப்ருஹஸ்பதி உத்கீதத்தைத் தியானம் செய்தார்; இதுவே ப்ருஹஸ்பதி என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள், ஏனென்றால் வாக்கு 'ப்ருஹதி', இதற்கு இவன் தலைவன்.

तेन तꣳ हायास्य उद्गीथमुपासाञ्चक्र एतमु एवायास्यं मन्यन्त आस्याद्यदयते

இதனால்தான் ஆயாஸ்யன் உத்கீதத்தைத் தியானம் செய்தார்; இதுவே ஆயாஸ்யன் என்று அவர்கள் கருதுகிறார்கள், ஏனென்றால் வாயில்தான் உணவு உண்ணப்படுகிறது.

तेन तꣳ ह बको दाल्भ्यो विदाञ्चकार । स ह नैमिशीयानामुद्गाता बभूव स ह स्मैभ्यः कामानागायति

இதனால்தான் பக்க தால்ப்யன் உத்கீதத்தின் அர்த்தத்தை அறிந்தார்; அவர் நைமிஷிய மக்களுக்கு உத்காதராக ஆனார், அவர்களுக்காக அவர்கள் விருப்பங்களைப் பாடினார்.

आगाता ह वै कामानां भवति य एतदेवं विद्वानक्षरमुद्गीथमुपास्त इत्यध्यात्मम्

இப்படித் தெரிந்து, அழியாத உத்கீதத்தை தியானம் செய்யும் ஒருவருக்கு விருப்பங்கள் நிறைவேறும்; இது ஆத்மாவைச் சார்ந்தது.

अथाधिदैवतं य एवासौ तपति तमुद्गीथमुपासीतोद्यन्वा एष प्रजाभ्य उद्गायति । उद्यꣳ स्तमो भयमपहन्त्यपहन्ता ह वै भयस्य तमसो भवति य एवं वेद

இப்போது தேவர்கள் பற்றி: அங்கே பிரகாசிக்கிறதை உத்கீதமாகத் தியானிக்க வேண்டும்; அது எழும்பும்போது உயிர்களுக்கு பாடுகிறது. அது எழும்பும் போது இருளையும் பயத்தையும் நீக்குகிறது; இதை அறிந்தவன் பயத்தையும் இருளையும் அகற்றுபவனாகிறான்.

समान उ एवायं चासौ चोष्णोऽयमुष्णोऽसौ स्वर इतीममाचक्षते स्वर इति प्रत्यास्वर इत्यमुं तस्माद्वा एतमिमममुं चोद्गीथमुपासीत

இங்கேயும் அங்கேயும் இரண்டும் ஒன்றே; இது வெப்பம், அதுவும் வெப்பம்; இது ஸ்வர, அது பிரத்யஸ்வர என்று சொல்கிறார்கள். ஆகவே, இதையும், அதையும், மற்றதையும் உத்கீதமாகத் தியானிக்க வேண்டும்.

अथ खलु व्यानमेवोद्गीथमुपासीत यद्वै प्राणिति स प्राणो यदपानिति सोऽपानः । अथ यः प्राणापानयोः सन्धिः स व्यानो यो व्यानः सा वाक् । तस्मादप्राणन्ननपानन्वाचमभिव्याहरति

இப்போது வியானை உத்கீதமாகத் தியானிக்க வேண்டும்; மூச்சு எடுப்பது ப்ராணன், வெளியே விடுவது அபானன். ப்ராணன் மற்றும் அபானன் சந்திக்கும் இடம் வியான்; வியான் என்பது வாக்கு. அதனால் மூச்சும் வெளியே விடும் மூச்சும் இல்லாமல் பேச முடியாது.

या वाक्सर्क्तस्मादप्राणन्ननपानन्नृचमभिव्याहरति यर्क्तत्साम तस्मादप्राणन्ननपानन्साम गायति यत्साम स उद्गीथस्तस्मादप्राणन्ननपानन्नुद्गायति

வாக்கு இணைந்தது; அதனால், மூச்சும் வெளியே விடும் மூச்சும் இல்லாமல் ரிக் பாட முடியாது. இணைந்தது சாமன்; அதனால், மூச்சும் வெளியே விடும் மூச்சும் இல்லாமல் சாமன் பாட முடியாது. சாமன் என்பதே உத்கீதம்; அதனால், மூச்சும் வெளியே விடும் மூச்சும் இல்லாமல் உத்கீதம் பாட முடியாது.

अतो यान्यन्यानि वीर्यवन्ति कर्माणि यथाग्नेर्मन्थनमाजेः सरणं दृढस्य धनुष आयमनमप्राणन्ननपानꣳ स्तानि करोत्येतस्य हेतोर्व्यानमेवोद्गीथमुपासीत

அதனால், மற்ற சக்தி வாய்ந்த செயல்கள்—மண்ணை உரசித் தீயை ஏற்படுத்துவது, குதிரை ஓடுவது, வலுவான வில்லைக் கயிற்றை இழுப்பது—இவை எல்லாம் மூச்சும் வெளியே விடும் மூச்சும் இல்லாமல் செய்யப்படுகின்றன; அதற்காக வியானை உத்கீதமாகத் தியானிக்க வேண்டும்.

अथ खलूद्गीथाक्षराण्युपासीतोद्गीथ इति प्राण एवोत्प्राणेन ह्युत्तिष्ठति वाग्गीर्वाचो ह गिर इत्याचक्षतेऽन्नं थमन्ने हीदꣳ सर्वꣳ स्थितम्

இப்போது உத்கீதத்தின் எழுத்துக்களைத் தியானிக்க வேண்டும்: 'உத்' என்பது ப்ராணன், ஏனென்றால் ப்ராணனால் உயர்வது; 'கீ' என்பது வாக்கு, ஏனென்றால் 'கீர்' என்பது வாக்கு; 'த' என்பது அன்னம், ஏனென்றால் எல்லாம் அன்னத்தில் நிலைத்திருக்கிறது.