ஒரு காலத்தில், ஆன்மீகத் தேடலில் ஈடுபட்ட ஒரு மாணவன், உணவை பரமாத்மாவாக (பிரம்மம்) தியானித்தான். அவன் உணவை பிரம்மமாகக் கருதித் தியானித்தபோது, அவன் உணவு மற்றும் பானம் நிரம்பிய உலகங்களை அடைந்தான்; எங்கு உணவு இருக்கிறதோ, அங்கு அவன் விருப்பப்படி சென்று அனுபவித்தான். ஆனால், அவன் ஆசானிடம் கேட்டான்: "ஆசிரியரே, உணவை விட உயர்ந்தது ஏதும் உள்ளதா?" என்று. ஆசான்: "ஆம், உணவை விட உயர்ந்த ஒன்று உண்டு," என்றார். "அதை எனக்குக் கற்பியுங்கள்," என்று மாணவன் கேட்டான். ஆசான் விளக்கினார்: "தண்ணீரே உணவை விட உயர்ந்தது. மழை வராதபோது உயிரினங்கள் கவலையடைகின்றன; உணவு கிடைக்காது என்று பயப்படுகின்றனர். ஆனால் நல்ல மழை பெய்யும்போது எல்லோரும் மகிழ்வுடன், 'அருகில் நிறைய உணவு கிடைக்கும்,' என்கிறார்கள். இந்த பூமி, ஆகாயம், சொர்க்கம், மலைகள், தேவர்கள், மனிதர்கள், மாடுகள், பறவைகள், புல்வகைகள், மரங்கள், காட்டு மிருகங்கள், பூச்சிகள், எறும்புகள்—இவை அனைத்தும் தண்ணீரின் வடிவங்களே. ஆகவே, நீ தண்ணீரை தியானி." "தண்ணீரை பிரம்மமாக தியானிப்பவர், எல்லா ஆசைகளும் நிறைவேறும்; எங்கு தண்ணீர் இருக்கிறதோ, அங்கு விருப்பப்படி செல்கிறார். ஆனால், தண்ணீரை விட உயர்ந்தது ஏதும் உள்ளதா?" என்று மாணவன் மீண்டும் கேட்டான். "ஆம், தண்ணீரை விட உயர்ந்தது உண்டு," என்றார் ஆசான். "அதை எனக்குக் கூறுங்கள்," என்றான் மாணவன். "நெருப்பே தண்ணீரை விட உயர்ந்தது," என்றார் ஆசான். "நெருப்பு காற்றை பிடித்து, ஆகாயத்தைக் கிழித்து, 'மின்னல், இடியுடன் மழை வரும்,' என மக்கள் சொல்வார்கள். முதலில் நெருப்பு வெளிப்படுகிறது; அதன் பிறகு தண்ணீர் உருவாகிறது. இந்த மின்னல்களும், இடியும், மழையும்—all நெருப்பின் விளைவுகள். ஆகவே, நீ நெருப்பை தியானி." "நெருப்பை பிரம்மமாக தியானிப்பவர், பிரகாசமானவராக, இருட்டற்ற உலகங்களை அடைவார்; எங்கு நெருப்பு இருக்கிறதோ, அங்கு விருப்பப்படி செல்கிறார். ஆனால், நெருப்பை விட உயர்ந்தது ஏதும் உள்ளதா?" என்று மாணவன் கேட்டான். "ஆம், நெருப்பை விட உயர்ந்தது உண்டு," என்றார் ஆசான். "விண்மீது (ஆகாயம்) நெருப்பை விட உயர்ந்தது. ஆகாயத்தில்தான் சூரியன், சந்திரன், மின்னல், நட்சத்திரங்கள், நெருப்பு—இவை எல்லாம் இருக்கின்றன. ஆகாயத்தின் மூலம் அழைக்கிறோம், கேட்கிறோம், பதில் சொல்கிறோம், சந்தோஷப்படுகிறோம், வருந்துகிறோம், பிறக்கிறோம். ஆகவே, ஆகாயத்தை தியானி." "ஆகாயத்தை பிரம்மமாக தியானிப்பவர், விரிவான, பிரகாசமான, தடையில்லா உலகங்களை அடைவார்; எங்கு ஆகாயம் இருக்கிறதோ, அங்கு விருப்பப்படி செல்கிறார். ஆனால், ஆகாயத்தை விட உயர்ந்தது ஏதும் உள்ளதா?" என்று மாணவன் கேட்டான். "நினைவே ஆகாயத்தை விட உயர்ந்தது. பலர் கூட இருந்தாலும், நினைவு இல்லையென்றால், அவர்கள் கேட்கவும், சிந்திக்கவும், அறியவும் முடியாது. நினைவிருந்தால் தான், கேட்க முடியும், சிந்திக்க முடியும், அறிய முடியும். மகனையும், மாடுகளையும் நினைவால் தான் அறிகிறோம். ஆகவே, நினைவை தியானி." "நினைவை பிரம்மமாக தியானிப்பவர், எங்கு நினைவு இருக்கிறதோ, அங்கு விருப்பப்படி செல்கிறார். ஆனால், நினைவை விட உயர்ந்தது ஏதும் உள்ளதா?" என்று மாணவன் கேட்டான். "நம்பிக்கையே நினைவைக் காட்டிலும் உயர்ந்தது. வேதங்களை நினைவில் வைத்திருக்க முடியாவிட்டாலும், நம்பிக்கையால் யாகங்கள் செய்யலாம், மகனும், மாடும், இந்த உலகும், மறுமையும் விரும்பலாம். ஆகவே, நம்பிக்கையை தியானி." "நம்பிக்கையை பிரம்மமாக தியானிப்பவர், அவருடைய எல்லா ஆசைகளும் நிறைவேறும்; எங்கு நம்பிக்கை இருக்கிறதோ, அங்கு அவர் விருப்பப்படி செல்கிறார். ஆனால், நம்பிக்கையை விட உயர்ந்தது ஏதும் உள்ளதா?" என்று மாணவன் கேட்டான். "பிராணனே (உயிர் மூச்சு) நம்பிக்கையை விட உயர்ந்தது. சக்கர spokes போல எல்லாம் பிராணனில் நிலை கொண்டுள்ளன. பிராணன் பிராணனுக்காக இயங்குகிறது; பிராணன் தந்தை, தாய், சகோதரன், சகோதரி, ஆசான், பிராமணன்—all. யாராவது தந்தை, தாய், சகோதரன், சகோதரி, ஆசான், பிராமணன் ஆகியோரிடம் கடுமையாக பேசினால், மக்கள் 'நீ பாவி' என்று சொல்வார்கள். ஆனால், அவர்கள் உயிர் பிராணம் போகவில்லை என்றால்—even குத்தினாலும், அவ்வாறு சொல்லமாட்டார்கள். ஏனென்றால், பிராணனே இவை அனைத்தும். இதை உணர்ந்தவர், மற்றவர்களைவிட உயர்வாகப் பேசுவார். யாராவது 'நீ மற்றவர்களைவிட உயர்வாக பேசுகிறாய்' என்றால், 'ஆம், பேசுகிறேன்' என்று உறுதியாகக் கூற வேண்டும்." ஆனால், உண்மையில், யார் உண்மையுடன் பேசுகிறாரோ, அவரே மற்றவர்களைவிட உயர்வாக பேசுகிறார். "ஆசிரியரே, நான் உண்மையுடன் பேச விரும்புகிறேன்," என்றான் மாணவன். "உண்மையை அறிய வேண்டும்," என்றார் ஆசான். "அறிந்தவனே உண்மையை பேசுவான்; அறியாமல், உண்மையை பேச முடியாது. அறிவை அறிய வேண்டும்," என்றார். "ஆசிரியரே, நான் அறிவை அறிய விரும்புகிறேன்," என்றான் மாணவன். "சிந்தித்தால் தான் அறிவு வருகிறது; பெயரால் அல்ல, சிந்தனையால் தான் அறிவு. ஆகவே, சிந்தனையை அறிய வேண்டும்," என்றார் ஆசான். "நம்பிக்கை இருந்தால் தான் சிந்திக்க முடியும்; இல்லையெனில் முடியாது. ஆகவே, நம்பிக்கையையே அறிய வேண்டும்," என்றார். "நிலைத்தன்மை இருந்தால் தான் நம்பிக்கை வருகிறது; நிலைத்தன்மையில்லாமல் நம்பிக்கை கிடையாது. ஆகவே, நிலைத்தன்மையை அறிய வேண்டும்," என்றார். "செயல் இருந்தால் தான் நிலைத்தன்மை இருக்கும்; செயல் இல்லாமல் நிலைத்தன்மை கிடையாது. ஆகவே, செயலையே அறிய வேண்டும்," என்றார். "மகிழ்ச்சி அடைந்தால் தான் செயல் வரும்; மகிழ்ச்சி இல்லாமல் செயல் வராது. ஆகவே, மகிழ்ச்சியையே அறிய வேண்டும்," என்றார். "பெருமை (விஸ்தாரம்) தான் மகிழ்ச்சி; சிறியதில் மகிழ்ச்சி இல்லை. பெருமையே மகிழ்ச்சி. ஆகவே, பெருமையையே அறிய வேண்டும்," என்றார். "பிறரை காணாத இடம், பிறரை கேட்காத இடம், பிறரை அறியாத இடம்—that தான் பெருமை. ஆனால், பிறரை காணும், கேட்கும், அறியும் இடம்—that தான் சிறியது. பெருமை அமரத்துவம் கொண்டது; சிறியது மரணத்திற்குரியது. 'ஆசிரியரே, அது எதில் நிலை கொண்டுள்ளது?' என்று மாணவன் கேட்டான். 'அது தன் பெருமையிலேயே, அல்லது பெருமையிலும் அல்ல,' என்றார் ஆசான். "இங்கே, மக்கள் பெருமை என்பது மாடுகள், குதிரைகள், யானைகள், தங்கம், பணியாளர்கள், மனைவிகள், நிலங்கள், வீடுகள் என்று சொல்கிறார்கள். ஆனால், நான் அப்படி சொல்லவில்லை," என்றார் ஆசான். "அப்படியானால், நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்?" என்றான் மாணவன். "ஒன்று மற்றொன்றில் நிலை கொண்டுள்ளது," என்றார். "அவன் கீழே, மேலே, பின்புறம், முன்புறம், வலப்பக்கம், இடப்பக்கம்—அவன் அனைத்தும். ஆத்மா குறித்த உபதேசம்: நான் கீழே, மேலே, பின்புறம், முன்புறம், வலப்பக்கம், இடப்பக்கம்—நானே அனைத்தும்." "ஆத்மா குறித்த உபதேசம்: ஆத்மா கீழே, மேலே, பின்புறம், முன்புறம், வலப்பக்கம், இடப்பக்கம்—ஆத்மாவே அனைத்தும். இதை அறிந்தவர், ஆத்மாவில் மகிழ்வார், விளையாடுவார், இணைவார், ஆனந்தப்படுவார்—அவர் சுவாமியாக இருப்பார்; எல்லா உலகங்களிலும் விருப்பப்படி செல்ல முடியும். ஆனால், இதை அறியாதவர்கள், பிறர் ஆட்சி செய்யப்படுவார்கள்; அவர்களது உலகங்கள் நிலையற்றவை, அவர்கள் விருப்பப்படி செல்ல முடியாது." "இதை அறிந்தவருக்கே, ஆத்மாவிலிருந்து பிராணன், நம்பிக்கை, நினைவு, ஆகாயம், நெருப்பு, தண்ணீர், தோற்றம், மறைவு, உணவு, பலம், அறிவு, தியானம், புரிதல், சிந்தனை, மனம், வாக்கு, பெயர், மந்திரங்கள், செயல்கள்—all உதிக்கின்றன; அனைத்தும் ஆத்மாவே." "இதற்காக ஒரு பாடல் உண்டு: அவன் மரணத்தையும், நோயையும், துன்பத்தையும் காண்பதில்லை; அவன் அனைத்தையும் காண்கிறான், எங்கும் அடைகிறான். அவன் ஒன்று, மூன்று, ஐந்து, ஏழு, ஒன்பது, பதினொன்று, நூறு, பத்து, ஒன்று, இருபதாயிரம் ஆகிய வடிவங்களில் இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. உணவு தூய்மையாக இருந்தால், மனமும் தூய்மையாகும்; மனம் தூய்மையாக இருந்தால், நினைவும் நிலையாகும்; நினைவு நிலையாக இருந்தால், இதயக் கட்டுகள் முறிவடையும். யாருடைய குறைகள் கழுவப்பட்டுள்ளனரோ, அவருக்கு வணங்கத்தக்க சனத்குமாரர் இருட்டின் அப்பாற்பட்ட கரையை காட்டுகிறார். அவரை ஸ்கந்தன் என்றும் அழைக்கிறார்கள்." பிறகு ஆசான் கூறினார்: "இந்த பிரம்ம நகரத்தில், ஒரு சிறிய தாமரையின் போன்ற இல்லம் உள்ளது; அதன் உள்ளே ஒரு சிறிய இடம் உள்ளது. அதில் உள்ளதைத் தேட வேண்டும்; அதையே அறிய வேண்டும்." "இந்த பிரம்ம நகரத்தில் உள்ள அந்த சிறிய தாமரையின் போன்ற இல்லத்தின் உள்ளே உள்ள அந்த சிறிய இடத்தில் என்ன தேட வேண்டும்? என்ன அறிய வேண்டும்?" என்று கேட்டால், "இந்த அகில பிரபஞ்சம் எவ்வளவு விரிவாக இருக்கிறதோ, அந்த இதய அகலம் அவ்வளவு பெரியது. சொர்க்கமும், பூமியும், நெருப்பும், காற்றும், சூரியனும், சந்திரனும், மின்னலும், நட்சத்திரங்களும், இங்கு உள்ள அனைத்தும், இல்லாதவையும்—all இதயத்தில் அடங்கியுள்ளது," என்று பதில் சொல்ல வேண்டும். "அனைத்தும், சகல உயிரினங்களும், ஆசைகளும் இந்த பிரம்ம நகரத்தில் அடங்கியுள்ளன என்றால், முதுமை வந்தால், அல்லது அது அழிந்தால் என்ன இருக்கும்?" என்று கேட்டால், "முதுமையால் இது முதுமையடையாது; மரணத்தால் இது அழியாது. இதுவே உண்மையான பிரம்ம நகரம்; இதில் ஆசைகள் அடங்கியுள்ளன. இந்த ஆத்மா பாவமில்லாதது, முதுமையற்றது, மரணமற்றது, துக்கமற்றது, பசிக்காதது, தாகமற்றது; இதன் ஆசைகளும் உண்மை, எண்ணங்களும் உண்மை. இங்கு மக்கள் தங்கள் நடத்தைக்கேற்ப நுழைவதைப்போல், அங்கு ஆசைக்கேற்ப, எந்த முடிவையும் விரும்பினாலும், அதை அடைவார்கள்." "இங்கு கர்மத்தால் அடைந்த உலகம் அழிவதுபோல், அங்கு புண்ணியத்தால் அடைந்த உலகமும் அழிகிறது. ஆனால், ஆத்மாவையும் உண்மை ஆசைகளையும் அறிந்து இங்கிருந்து போனவர்களுக்கு, எல்லா உலகங்களிலும் சுதந்திரமாகச் செல்லும் வாய்ப்பு உண்டு. அறியாமல் போனவர்களுக்கு, எங்கும் சுதந்திரம் கிடையாது." "யாராவது பித்ருலோகத்தை விரும்பினால், அவன் எண்ணத்தால் பித்ருகள் எழுந்து வருவார்கள்; அந்த உலகில் அவன் திருப்தியடைவான். மாதாவுலோகத்தை விரும்பினால், மாதாக்கள் எழுந்து வருவார்கள்; அந்த உலகில் அவன் உயர்வடைவான். சகோதரர் உலகம், சகோதரி உலகம், நண்பர் உலகம்—all அவன் எண்ணத்தால் கிட்டும்; அந்த உலகங்களில் அவன் உயர்வடைவான்." இவ்வாறு, ஆசானும் மாணவனும், உணவிலிருந்து பிராணன், ஆன்மா, இதயம், பிரம்மம் வரை உயர்ந்த உயர்ந்த தத்துவங்களை ஆராய்ந்து, இறுதியில் அனைத்தும் ஆத்மாவிலேயே அடங்கியுள்ளதை உணர்ந்தனர். இதை அறிந்தவர் எங்கும், எப்போதும், விருப்பப்படி செல்லும் சுதந்திரம் பெறுவார்; அவருக்குத் துன்பமும், மரணமும் இல்லை—அவர் பரம ஆனந்தத்தை அடைவார்.