சாந்தோக்யோபநிஷத்

இந்த உலகம் முழுவதும், ஒவ்வொரு பொருளும், ஒவ்வொரு சக்தியும், ஸாம வேதத்தின் புனிதமான ஒலி வடிவங்களாகவே விளங்குகின்றன. இந்த உலகமே ‘ஹா’ என்ற ஒலியாகும்; காற்று ‘இகார’ம்; சந்திரன் ‘கார’ம்; ஆத்மா ‘ஹகார’ம்; அக்னி ‘ஈகார’ம். சூரியன் ‘ஊகார’ம்; அழைப்பு ‘ஏகார’ம்; அனைத்து தேவர்களும் ‘ஔஹோயிகார’ம்; ப்ரஜாபதி ‘ஹிங்கார’ம்; ப்ராணன் ஸ்வரமாகும்; அன்னம் யா; வாக்கு விராட். ஸ்தோபம் ஸஞ்சாரம், ஹுங்காரம். இதை அறிந்தவருக்காக வாக்கு பால் போல ஊற்றுகிறது. ஸாமன்களின் உபநிஷத்தை, ஸாமன்களின் உபநிஷதம் என அறிந்து உணர்ந்தவர், உணவு பெற்றவனாகவும், உணவை உட்கொள்ளும் ஒருவனாகவும் ஆகிறார். முழுமையான ஸாமனின் பூஜை நன்மையாகும்; நன்மை என்பதே ஸாமன் என அழைக்கப்படுகிறது; நன்மையில்லாதது ஸாமன் அல்ல என அழைக்கப்படுகிறது. ஒருவன் ஸாமனை கொண்டு அணுகினால், “அவன் நன்றாக அணுகினான்” என்று கூறுவர்; ஸாமன் அல்லாமல் அணுகினால், “அவன் நன்றாக அணுகவில்லை” எனுவர். “ஸாமா நமக்கு!”—நன்மை நேரிடும் போது, “நன்மை நமக்கு!” எனுவர்; “ஸாமா இல்லை நமக்கு!”—நன்மை இல்லாதபோது, “நன்மை இல்லை நமக்கு!” எனுவர். இதுபோல், ஸாமனை நல்லது அல்ல என அறிந்து பூஜை செய்யும் ஒருவனை, தீயவர்கள் கூட அணுகினாலும், வணங்கினாலும், அவனிடம் வந்து அடங்கி விடுவார்கள். பூமியில் ஐம்படியாக ஸாமனை தியானிக்க வேண்டும்: பூமி ஹிங்காரம், அக்னி ப்ரஸ்தாவம், வியோமம் உத்கீதம், சூரியன் ப்ரதிஹாரம், ஸ்வர்கம் நிதனம்; இது மேலுலகில். கீழுலகில்: ஸ்வர்கம் ஹிங்காரம், சூரியன் ப்ரஸ்தாவம், வியோமம் உத்கீதம், அக்னி ப்ரதிஹாரம், பூமி நிதனம். இதை அறிந்து தியானிப்பவருக்கு மேலும் கீழும் உள்ள உலகங்கள் எல்லாம் அடையப்படுகின்றன. மழையில் ஐம்படியாக ஸாமனை தியானிக்க வேண்டும்: கிழக்கு காற்று ஹிங்காரம், மேகம் ப்ரஸ்தாவம், மழை பெய்யும் போது உத்கீதம், மின்னல் இடிமுழக்கம் ப்ரதிஹாரம். சேகரிக்கப்பட்டது நிதனம்; இதை அறிந்து தியானிப்பவருக்காக மழை பெய்யும். அனைத்து நீர்களிலும் ஐம்படியாக ஸாமனை தியானிக்க வேண்டும்: மேகம் ஹிங்காரம், மழை ப்ரஸ்தாவம், கிழக்கே ஓடும் ஆறுகள் உத்கீதம், மேற்கே ஓடும் ஆறுகள் ப்ரதிஹாரம், நிதனம். இதை அறிந்து தியானிப்பவன் நீரிலிருந்து பிரியாதவன்; நீர் பெற்றவனாகிறான். காலங்களில் ஐம்படியாக ஸாமனை தியானிக்க வேண்டும்: வசந்தம் ஹிங்காரம், கோடை ப்ரஸ்தாவம், மழைக்காலம் உத்கீதம், சரத்காலம் ப்ரதிஹாரம், பனிக்காலம் நிதனம். இதை அறிந்து தியானிப்பவருக்கு காலங்கள் அனைத்தும் அடையப்படுகின்றன; அவன் காலங்களை பெற்றவனாகிறான். மிருகங்களில் ஐம்படியாக ஸாமனை தியானிக்க வேண்டும்: ஆடுகள் ஹிங்காரம், செம்மறி ஆடுகள் ப்ரஸ்தாவம், பசுக்கள் உத்கீதம், குதிரைகள் ப்ரதிஹாரம், மனிதன் நிதனம். இதை அறிந்து தியானிப்பவரிடம் மிருகங்கள் வந்து சேரும்; அவன் மிருகங்களை பெற்றவனாகிறான். உயிர் சக்திகளில் உத்தம ஐம்படியாக ஸாமனை தியானிக்க வேண்டும்: ப்ராணன் ஹிங்காரம், வாக்கு ப்ரஸ்தாவம், கண் உத்கீதம், செவி ப்ரதிஹாரம், மனம் நிதனம்—இவை உத்தமம். இதை அறிந்து தியானிப்பவன் உத்தமனாகி, உத்தம உலகங்களை வெல்லும். ஏழுபடியாக ஸாமனை வாக்கில் தியானிக்க வேண்டும்: வாக்கில் உள்ள ‘ஹும்’ ஹிங்காரம், வெளிப்படும் சொல் ப்ரஸ்தாவம், வருவது ஆதியாகும். எழுவது உத்கீதம், திரும்புவது ப்ரதிஹாரம், அணுகுவது உபத்ரவம், முடிவது நிதனம். இதை அறிந்து தியானிப்பவருக்கு வாக்கு பால் ஊற்றுகிறது; அவன் உணவு பெற்றவனும், உணவைக் கொண்டவனும் ஆகிறான். இப்போது, இந்த சூரியனை ஏழுபடியாக ஸாமனாக தியானிக்க வேண்டும்: “என் பக்கம் வரட்டும், திரும்பட்டும்” என்று முழுமையான ஸாமனுடன் தியானிக்க வேண்டும். எல்லா உயிர்களும் அவனிடம் சார்ந்துள்ளன என்பதை அறிய வேண்டும். சூரியன் உதயத்திற்கு முன் ஹிங்காரம்; அதில் மிருகங்கள் சார்ந்துள்ளன; எனவே அவை ஹிங்காரம் உச்சரிக்கின்றன. முதல் உதயத்தின் போது ப்ரஸ்தாவம்; அதில் மனிதர்கள் இணைந்துள்ளனர்; புகழை விரும்புவோர் ப்ரஸ்தாவம் பெறுவோர். கலந்துள்ள நேரம் ஆதியாகும்; அதில் பறவைகள் இணைந்துள்ளன; அவை ஆதிப் பகுதியை பெற்றுள்ளன. நடுநேரம் உத்கீதம்; அதில் தேவர்கள் இணைந்துள்ளார்கள்; அவை உத்கீத பகுதியை பெறுகின்றன. நடுநேரத்திற்குப் பிறகு, பிற்பகலில் ப்ரதிஹாரம்; அதில் தர்பை புல்கள் இணைந்துள்ளன; அவை ப்ரதிஹார பகுதியை பெற்றுள்ளன. பிற்பகல் முடிந்து சூரியன் மறையத் தொடங்கும் போது உபத்ரவம்; அதில் காட்டுமிருகங்கள் இணைந்துள்ளன; அவை மனிதனை பார்த்து ஒளிந்து விடுகின்றன. சூரியன் மறையும் போது நிதனம்; அதில் பித்ருக்கள் இணைந்துள்ளார்கள்; அவர்கள் படுத்துக் கொள்கின்றனர். இப்போது, ஏழுபடியாக ஸாமனை தன்னை ஒட்டி, மரணத்தை வெல்வதாய் தியானிக்க வேண்டும்: ஹிங்காரம்—மூன்று அசை; ப்ரஸ்தாவம்—மூன்று அசை; இரண்டும் சமம். ஆதியில் இரண்டு அசை; ப்ரதிஹாரத்தில் நான்கு; இங்கே ஒன்றும் சேர்த்து சமம். உத்கீதம் மூன்று; உபத்ரவம் நான்கு; மூன்று மூன்றாக சமம், ஒன்று மீதம்; நிதனம் மூன்று; மொத்தம் இருபத்திரண்டு அசை. இருபத்தொன்று அசையால் சூரியனை அடையலாம்; சூரியன் இருபத்தொன்று. இருபத்திரண்டால் சூரியனைத் தாண்டி பரம சுக உலகத்தை அடையலாம்; அது வானுலகமும், துக்கமில்லா உலகமும். இதை அறிந்து தியானிப்பவன் சூரிய ஜயத்தை அடைகிறான்; அதைத் தாண்டி, முழு ஜயத்தையும் அடைகிறான். மனம் ஹிங்காரம், வாக்கு ப்ரஸ்தாவம், கண் உத்கீதம், செவி ப்ரதிஹாரம், மூச்சு நிதனம்—இவை உயிர்களோடு பின்னப்பட்டுள்ள காயத்ரி. இதை அறிந்தவன், உயிருடன் நிரம்பி, முழு ஆயுள் பெற்று, சந்ததி, மாடு, புகழ், புத்தி ஆகியவற்றில் பெருமை அடைகிறான். இதுவே அந்த அனுஷ்டானம்.