சாந்தோக்யோபநிஷத்

ஒரு காலத்தில், உபநிஷத்துகள் அருமையாக விளக்கும் ஓம் என்ற அகிலமான எழுத்தை மனதில் கொண்டு தியானிக்க வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது. ஏனென்றால், உத்த்கீதம் என்ற பாடல் ஓம் எழுத்துடன் பாடப்படுகிறது; இதன் விளக்கம் இங்கே தரப்படுகிறது. இவ்வுலகில் உள்ள எல்லா உயிர்களின் சாரம் பற்றி விவரிக்கப்படுகிறது: பூமியின் சாரம் நீர்; நீரின் சாரம் தாவரங்கள்; தாவரங்களின் சாரம் மனிதன்; மனிதனின் சாரம் வாக்கு; வாக்கின் சாரம் ரிக்; ரிக் சாரம் ஸாம; ஸாம சாரம் உத்த்கீதம். உத்த்கீதம் எல்லா சாரங்களிலும் மிக உயர்ந்தது, எட்டாவது, பரமமானது. இதில் "எது?", "எந்த ரிக்?", "எந்த ஸாம?", "எந்த உத்த்கீதம்?" என்று ஆராய்ச்சி எழுகிறது. ஓம் என்ற எழுத்தே ஸாமவும், உத்த்கீதமும் ஆகும்; இது ஒரு ஜோடி: வாக்கும் பிராணனும், ரிக் மற்றும் ஸாம. ஓம் எழுத்தில் இந்த இருவகை ஒன்று சேர்ந்து, ஒன்றுக்கொன்று விருப்பத்தை நிறைவேற்றுகிறது. இதை அறிந்து, ஓம் எழுத்தை உத்த்கீதமாக தியானிக்கும் ஒருவர், விருப்பங்களை நிறைவேற்றுபவராக ஆகிறார். ஓம் என்ற எழுத்து சம்மதத்தின் எழுத்தாகும்; எதை சம்மதிக்கிறோமோ, "ஓம்" என்று சொல்கிறோம். இது முழுமை; சம்மதி முழுமை. இதை அறிந்து, ஓம் எழுத்தை உத்த்கீதமாக தியானிக்கும் ஒருவர், விருப்பங்களை நிறைவேற்றுபவராக ஆகிறார். இந்த எழுத்தின் மூன்று வழி அறிவு பாதுகாக்கப்படுகிறது: ஓம் என்று ஜபிக்கிறார்கள், ஓம் என்று அறிவிக்கிறார்கள், ஓம் என்று உத்த்கீதமாக பாடுகிறார்கள். இது அந்த எழுத்தின் மதிப்பு, சிறப்பு, சாரத்திற்கு. இதனால், யார் அறிந்து செய்கிறாரோ, யார் அறியாமல் செய்கிறாரோ, இருவரும் வேறுபட்ட விளைவுகளை அடைகிறார்கள்: அறிவும் அறியாமையும் வேறுபட்டவை. அறிவுடன், நம்பிக்கையுடன், உபநிஷத்துடன் செய்யப்படும் செயல்கள் மிகுந்த பலனளிக்கின்றன. இதுவே ஓம் எழுத்தின் விளக்கம். ஒரு சமயம், தேவதைகள் மற்றும் அசுரர்கள், ப்ரஜாபதியின் பிள்ளைகள், ஒன்றாக கூடி, "உத்த்கீதம் கொண்டு அவர்களை வெல்ல வேண்டும்" என்று தேவதைகள் தீர்மானித்தனர். அவர்கள் உத்த்கீதத்தை மூக்கில் உள்ள பிராணனாக தியானித்தனர். அசுரர்கள் தீமையை கொண்டு தாக்கினர்; அதனால் நாம் நல்ல வாசனையும், மோசமான வாசனையும் உணர்கிறோம்—இது தீமையால் தாக்கப்பட்டது. பின், அவர்கள் உத்த்கீதத்தை வாக்காக தியானித்தனர். அசுரர்கள் தீமையால் தாக்கினர்; அதனால் நாம் உண்மையும், பொய்யையும் பேசுகிறோம்—இது தீமையால் தாக்கப்பட்டது. அடுத்தது, கண் என்ற உறுப்பாக தியானித்தனர்; அசுரர்கள் தாக்கினர்; அதனால் நாம் சுகமானவற்றையும், சுகமில்லாதவற்றையும் பார்க்கிறோம். பிறகு, காதாக தியானித்தனர்; அசுரர்கள் தாக்கினர்; அதனால் நாம் கேட்க வேண்டியதும், வேண்டாததும் கேட்கிறோம். பின்னர், மனமாக தியானித்தனர்; அசுரர்கள் தாக்கினர்; அதனால் நாம் நல்லதும், வேண்டாததும் நினைக்கிறோம். இறுதியில், அவர்கள் உத்த்கீதத்தை பிரதான பிராணனாக தியானித்தனர். அசுரர்கள் தாக்க முயன்றனர், ஆனால் அதை அழிக்க முடியவில்லை; கல்லை அடித்தால் உடையாதது போல. இதை அறிந்தவருக்கு, யார் தீமை செய்ய முயல்கிறாரோ, அது கல்லை அடிப்பது போல பயனற்றது. இதன் மூலம், பாவம் நீங்கியவர் வாசனையோ, மோசமான வாசனையோ உணரமாட்டார்; ஏனென்றால், அவர் உண்ணும், குடிக்கும் பிராணத்தால் மற்ற உயிர்களை பாதுகாக்கிறார். இறுதியில் இதை உணர்ந்து, அந்த பிராணத்துடன் அவர் பிரயாணம் செய்கிறார். அங்கிரஸர், இந்த உத்த்கீதத்தை உடற்கூறுகளின் சாரமாக தியானித்தனர். ப்ருஹஸ்பதி, இதை உத்த்கீதமாக தியானித்தார்; வாக்கு "ப்ருஹதி", இதன் அதிபதி ப்ருஹஸ்பதி. ஆயஸ்யா, இதை உத்த்கீதமாக தியானித்தார்; வாயிலிருந்து உணவு உண்ணப்படுகிறது என்பதால், இது ஆயஸ்யா. பாகா டால்ப்யா, உத்த்கீதத்தை புரிந்தார்; நைமிஷா மக்களுக்கு உத்த்கீதம் பாடினார், அவர்களது விருப்பங்களை நிறைவேற்றினார். இந்த அழிவில்லாத உத்த்கீதத்தை, இதை அறிந்து தியானிக்கும் ஒருவர், விருப்பங்கள் நிறைவேறுகின்றன—இது ஆத்மாவிற்குரியது. இப்போது, தேவதைகளுக்கு: வெளியில் ஒளிரும் அதனை உத்த்கீதமாக தியானிக்க வேண்டும்; அது எழும்பும்போது, உயிர்களுக்கு பாடுகிறது. எழும்பி, இருளையும் பயத்தையும் அகற்றுகிறது; இதை அறிந்தவர், பயமும் இருளையும் அகற்றுபவராக ஆகிறார். இங்கே உள்ளதும், அங்கே உள்ளதும் ஒன்றே; இது சூடானது, அது சூடானது; இது ஸ்வரா, அது பிரத்யஸ்வரா என்று கூறப்படுகிறது. எனவே, இதில், அதில், மற்றதில் உத்த்கீதமாக தியானிக்க வேண்டும். இப்போது, வ்யானத்தை உத்த்கீதமாக தியானிக்க வேண்டும்; உள்ளே சுவாசம் ப்ராணா, வெளியே சுவாசம் அபானா; இவற்றின் இணைப்பு வ்யானா; வ்யானா வாக்கு. எனவே, சுவாசம் இல்லாமல் வாக்கு இல்லை. வாக்கு இணைப்பது; சுவாசம் இல்லாமல் ரிக் பாட முடியாது; இணைப்பது ஸாமன்; சுவாசம் இல்லாமல் ஸாமன் பாட முடியாது; ஸாமன் உத்த்கீதம்; சுவாசம் இல்லாமல் உத்த்கீதம் பாட முடியாது. அதேபோல், தீயை உரசுவதும், குதிரை ஓடுவதும், வலுவான வில்லைக் கிழிப்பதும்—all these actions are done without inhalation or exhalation; அதனால் வ்யானை உத்த்கீதமாக தியானிக்க வேண்டும். இப்போது, உத்த்கீதம் என்ற எழுத்துகளையும் தியானிக்க வேண்டும்: "உத்" என்பது ப்ராணா; ப்ராணாவால் உயர்கிறோம்; "கீ" என்பது வாக்கு; "கீர" என்பது வாக்கு; "த" என்பது உணவு; உணவில் எல்லாம் நிலைபெற்றுள்ளது. வானம் "உத்", இடம் "கீ", பூமி "த"; சூரியன் "உத்", காற்று "கீ", தீ "த"; ஸாமவேதம் "உத்", யஜுர்வேதம் "கீ", ரிக் "த". வாக்கு பசுவை பால் கொடுப்பது போல; இதை அறிந்தவர் உணவு பெறுபவராக, உணவு உண்ணுபவராக ஆகிறார். இப்போது, ஆசீர்வாதம், செழிப்பு, அணுகல் ஆகியவற்றை தியானிக்க வேண்டும்; praise whichever sāman you wish to praise, to that sāman you should resort. Praise whichever ṛc, whichever seer, whichever deity, whichever metre, whichever stoma, whichever direction you wish—always resort to that. இறுதியில், தன்னை அணுகி, தன் விருப்பம் நினைத்து, விழிப்புடன் புகழ வேண்டும்; அந்த விருப்பம் நிறைவேறும்போது, அவர் அதற்காக புகழ்ந்ததால்தான் நிறைவேறுகிறது. இப்போது, ஓம் என்ற எழுத்தை உத்த்கீதமாக தியானிக்க வேண்டும்; ஏனெனில் பாடும் போது "ஓம்" தான் பாடப்படுகிறது. இதோ அதன் விளக்கம். ஒரு சமயம், தேவதைகள் மரணத்தை பயந்து, மூன்று வகை அறிவில் புகுந்தனர்; அவர்கள் சந்தங்களை மூடியதாக அணிந்தனர். சந்தங்களின் சாரமே சந்தங்களின் சாரம். அங்கு, மரணம் மீனாக நீரில் கண்காணிப்பது போல, ரிக், ஸாமன், யஜுஸ் ஆகியவற்றில் கவனித்தது. இதை அறிந்த தேவதைகள், ரிக், ஸாமன், யஜுஸ் ஆகியவற்றை கடந்துபோய், ஒலியில் புகுந்தனர். எப்போது ஒருவர் ரிக்-ஐ அடைகிறாரோ, "ஓம்" மூலம் அதை கடந்துபோகிறார்; ஸாமன், யஜுஸ் ஆகியவற்றிலும் அதேபோல். இந்த ஒலி, இந்த எழுத்து, அமரத்துவம் மற்றும் பயமில்லாதது; அதில் புகுந்து, தேவதைகள் அமரர்களாக, பயமற்றவர்களாக ஆனார்கள். இவ்வாறு ஓம் எழுத்தின், உத்த்கீதத்தின், அதன் சாரங்களின், மற்றும் தியானத்தின் முக்கியத்துவம் உபநிஷத்துகள் மூலம் விளக்கப்படுகிறது.