ਸ ਸਮਿਤ੍ਪਾਣਿਃ ਪੁਨਰੇਯਾਯ ਤꣳ ਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰੁਵਾਚ ਮਘਵਨ੍ਯਚ੍ਛਾਨ੍ਤਹृਦਯਃ ਪ੍ਰਾਵ੍ਰਾਜੀਃ ਕਿਮਿਚ੍ਛਨ੍ਪੁਨਰਾਗਮ ਇਤਿ ਸ ਹੋਵਾਚ ਨਾਹ ਖਲ੍ਵਯਂ ਭਗਵ ਏਵꣳ ਸਂਪ੍ਰਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਾਨਾਤ੍ਯਯਮਹਮਸ੍ਮੀਤਿ ਨੋ ਏਵੇਮਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਵਿਨਾਸ਼ਮੇਵਾਪੀਤੋ ਭਵਤਿ ਨਾਹਮਤ੍ਰ ਭੋਗ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮੀਤਿ
ਉਹ, ਲੱਕੜ ਲੈ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਇਆ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਮਘਵਨ, ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਵਿਦਿਆ ਲੈ ਕੇ। ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਮੁੜ ਆਇਆ?" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਭਗਵਨ, ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ 'ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ' ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਜੀਵ ਉਸ ਲਈ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।"
ਏਵਮੇਵੈष ਮਘਵਨ੍ਨਿਤਿ ਹੋਵਾਚੈਤਂ ਤ੍ਵੇਵ ਤੇ ਭੂਯੋऽਨੁਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨੋ ਏਵਾਨ੍ਯਤ੍ਰੈਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਸਾਪਰਾਣਿ ਪਞ੍ਚ ਵਰ੍षਾਣੀਤਿ ਸ ਹਾਪਰਾਣਿ ਪਞ੍ਚ ਵਰ੍षਾਣ੍ਯੁਵਾਸ ਤਾਨ੍ਯੇਕਸ਼ਤꣳ ਸਂਪੇਦੁਰੇਤਤ੍ਤਦ੍ਯਦਾਹੁਰੇਕਸ਼ਤꣳ ਹ ਵੈ ਵਰ੍षਾਣਿ ਮਘਵਾਨ੍ਪ੍ਰਜਾਪਤੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮੁਵਾਸ ਤਸ੍ਮੈ ਹੋਵਾਚ
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮਘਵਨ, ਇਹੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਹੋਰ ਪੰਜ ਸਾਲ ਇੱਥੇ ਰਹਿ।" ਉਹ ਪੰਜ ਸਾਲ ਹੋਰ ਰਹਿਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਘਵਨ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਵਿਦਿਆ ਲੈ ਕੇ ਰਹਿਆ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਘਵਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਵਾ ਇਦꣳ ਸ਼ਰੀਰਮਾਤ੍ਤਂ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਤਦਸ੍ਯਾਮृਤਸ੍ਯਾਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯਾਤ੍ਮਨੋऽਧਿष੍ਠਾਨਮਾਤ੍ਤੋ ਵੈ ਸਸ਼ਰੀਰਃ ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯਾਭ੍ਯਾਂ ਨ ਵੈ ਸਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਸਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯਯੋਰਪਹਤਿਰਸ੍ਤ੍ਯਸ਼ਰੀਰਂ ਵਾਵ ਸਨ੍ਤਂ ਨ ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯੇ ਸ੍ਪृਸ਼ਤਃ
ਮਘਵਨ, ਇਹ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਮੌਤ ਵਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਅਮਰ, ਅਸਰੀਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾਵ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਆਤਮਾ ਅਸਰੀਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਛੂਹਦੇ ਨਹੀਂ।
ਅਸ਼ਰੀਰੋ ਵਾਯੁਰਭ੍ਰਂ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੁਰਸ਼ਰੀਰਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਤਦ੍ਯਥੈਤਾਨ੍ਯਮੁष੍ਮਾਦਾਕਾਸ਼ਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਪਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰੁਪਸਂਪਦ੍ਯ ਸ੍ਵੇਨ ਰੂਪੇਣਾਭਿਨਿष੍ਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ
ਹਵਾ ਅਸਰੀਰ ਹੈ, ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ, ਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵੀ ਅਸਰੀਰ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸਭ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਏਵਮੇਵੈष ਸਂਪ੍ਰਸਾਦੋऽਸ੍ਮਾਚ੍ਛਰੀਰਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਪਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰੁਪਸਂਪਦ੍ਯ ਸ੍ਵੇਨ ਰੂਪੇਣਾਭਿਨਿष੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਸ ਉਤ੍ਤਮਪੁਰੁषਃ ਸ ਤਤ੍ਰ ਪਰ੍ਯੇਤਿ ਜਕ੍ਸ਼ਤ੍ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਰਮਮਾਣਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਵਾ ਯਾਨੈਰ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਤਿਭਿਰ੍ਵਾ ਨੋਪਜਨꣳ ਸ੍ਮਰਨ੍ਨਿਦꣳ ਸ਼ਰੀਰꣳ ਸ ਯਥਾ ਪ੍ਰਯੋਗ੍ਯ ਆਚਰਣੇ ਯੁਕ੍ਤ ਏਵਮੇਵਾਯਮਸ੍ਮਿਞ੍ਛਰੀਰੇ ਪ੍ਰਾਣੋ ਯੁਕ੍ਤਃ
ਅਥ ਯਤ੍ਰੈਤਦਾਕਾਸ਼ਮਨੁਵਿषਣ੍ਣਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਃ ਪੁਰੁषੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਥ ਯੋ ਵੇਦੇਦਂ ਜਿਘ੍ਰਾਣੀਤਿ ਸ ਆਤ੍ਮਾ ਗਨ੍ਧਾਯ ਘ੍ਰਾਣਮਥ ਯੋ ਵੇਦੇਦਮਭਿਵ੍ਯਾਹਰਾਣੀਤਿ ਸ ਆਤ੍ਮਾਭਿਵ੍ਯਾਹਾਰਾਯ ਵਾਗਥ ਯੋ ਵੇਦੇਦꣳ ਸ਼ृਣਵਾਨੀਤਿ ਸ ਆਤ੍ਮਾ ਸ਼੍ਰਵਣਾਯ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਅੱਖ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਖ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਪੁਰਖ ਦੇਖਣ ਲਈ ਹੈ। ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ 'ਮੈਂ ਇਹ ਸੁੰਘ ਰਿਹਾ ਹਾਂ'—ਉਹ ਆਤਮਾ ਸੁੰਘਣ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਨੱਕ ਸੁੰਘਣ ਲਈ ਹੈ। ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ 'ਮੈਂ ਇਹ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ'—ਉਹ ਆਤਮਾ ਬੋਲਣ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਬੋਲੀ ਬੋਲਣ ਲਈ ਹੈ। ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ 'ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹਾਂ'—ਉਹ ਆਤਮਾ ਸੁਣਨ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਕੰਨ ਸੁਣਨ ਲਈ ਹੈ।
ਅਥ ਯੋ ਵੇਦੇਦਂ ਮਨ੍ਵਾਨੀਤਿ ਸਾਤ੍ਮਾ ਮਨੋऽਸ੍ਯ ਦੈਵਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸ ਵਾ ਏष ਏਤੇਨ ਦੈਵੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਮਨਸੈਤਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਰਮਤੇ ਯ ਏਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ
ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ 'ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ'—ਉਹ ਆਤਮਾ ਸੋਚਣ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਉਸ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਅੱਖ ਹੈ। ਇਸ ਦਿਵਿਆ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਮਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਰਮਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਤਂ ਵਾ ਏਤਂ ਦੇਵਾ ਆਤ੍ਮਾਨਮੁਪਾਸਤੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇषਾꣳ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਲੋਕਾ ਆਤ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਕਾਮਾਃ ਸ ਸਰ੍ਵਾꣳਸ਼੍ਚ ਲੋਕਾਨਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਰ੍ਵਾꣳਸ਼੍ਚ ਕਾਮਾਨ੍ਯਸ੍ਤਮਾਤ੍ਮਾਨਮਨੁਵਿਦ੍ਯ ਵਿਜਾਨਾਤੀਤਿ ਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰੁਵਾਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰੁਵਾਚ
ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾਚ੍ਛਬਲਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਸ਼ਬਲਾਚ੍ਛ੍ਯਾਮਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇऽਸ਼੍ਵ ਇਵ ਰੋਮਾਣਿ ਵਿਧੂਯ ਪਾਪਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਰਾਹੋਰ੍ਮੁਖਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯ ਧੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੀਰਮਕृਤਂ ਕृਤਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਭਿਸਂਭਵਾਮੀਤ੍ਯਭਿਸਂਭਵਾਮੀਤਿ
ਕਾਲੇ ਤੋਂ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਵਲ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਤੋਂ ਕਾਲੇ ਵਲ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਪਾਪ ਨੂੰ ਝਾੜ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਰਾਹੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਰਤਾਰ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਆਤਮਾ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ ਹੈ। ਉਥੇ ਉਹ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਖਾਂਦਾ, ਖੇਡਦਾ, ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ, ਇਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ; ਉਹ ਇਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ ਇਸ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ੋ ਵੈ ਨਾਮ ਨਾਮਰੂਪਯੋਰ੍ਨਿਰ੍ਵਹਿਤਾ ਤੇ ਯਦਨ੍ਤਰਾ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਦਮृਤꣳ ਸ ਆਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਸਭਾਂ ਵੇਸ਼੍ਮ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਯਸ਼ੋऽਹਂ ਭਵਾਮਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਯਸ਼ੋ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਯਸ਼ੋ ਵਿਸ਼ਾਂ ਯਸ਼ੋऽਹਮਨੁਪ੍ਰਾਪਤ੍ਸਿ ਸ ਹਾਹਂ ਯਸ਼ਸਾਂ ਯਸ਼ਃ ਸ਼੍ਯੇਤਮਦਤ੍ਕਮਦਤ੍ਕꣳ ਸ਼੍ਯੇਤਂ ਲਿਨ੍ਦੁ ਮਾਭਿਗਾਂ ਲਿਨ੍ਦੁ ਮਾਭਿਗਾਮ੍
ਆਕਾਸ਼ ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਹੈ। ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਸਭਾ ਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਚੰਦ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਤਦ੍ਧੈਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਯੇ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਮਨਵੇ ਮਨੁਃ ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯਃ ਆਚਾਰ੍ਯਕੁਲਾਦ੍ਵੇਦਮਧੀਤ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਾਨਂ ਗੁਰੋਃ ਕਰ੍ਮਾਤਿਸ਼ੇषੇਣਾਭਿਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਕੁਟੁਮ੍ਬੇ ਸ਼ੁਚੌ ਦੇਸ਼ੇ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਮਧੀਯਾਨੋ ਧਰ੍ਮਿਕਾਨ੍ਵਿਦਧਦਾਤ੍ਮਨਿ ਸਰ੍ਵੈਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਸਂਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯਾਹਿꣳਸਨ੍ਸਰ੍ਵ ਭੂਤਾਨ੍ਯਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇਭ੍ਯਃ ਸ ਖਲ੍ਵੇਵਂ ਵਰ੍ਤਯਨ੍ਯਾਵਦਾਯੁषਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਭਿਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਨ ਚ ਪੁਨਰਾਵਰ੍ਤਤੇ ਨ ਚ ਪੁਨਰਾਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਹੀ ਗਿਆਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਮਨੂ ਨੂੰ, ਤੇ ਮਨੂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਔਲਾਦਾਂ ਨੂੰ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰੋਂ ਵੇਦ ਪੂਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਸਭ ਫਰਜ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸੁੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਪ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੱਚੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਇੰਝ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।