ਤਂ ਚੇਦ੍ਬ੍ਰੂਯੁਰ੍ਯਦਿਦਮਸ੍ਮਿਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰੇ ਦਹਰਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਂ ਵੇਸ਼੍ਮ ਦਹਰੋऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰਾਕਾਸ਼ਃ ਕਿਂ ਤਦਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਯਦਨ੍ਵੇष੍ਟਵ੍ਯਂ ਯਦ੍ਵਾਵ ਵਿਜਿਜ੍ਞਾਸਿਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਸ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਪੁੱਛੇ, 'ਇਸ ਬ੍ਰਹਮ-ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਛੋਟੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਛੋਟਾ ਆਕਾਸ਼—ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਲੱਭਣਾ ਜਾਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?'—ਤਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਤਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਾਨ੍ਵਾ ਅਯਮਾਕਾਸ਼ਸ੍ਤਾਵਾਨੇषੋऽਨ੍ਤਰ੍ਹृਦਯ ਆਕਾਸ਼ ਉਭੇ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਅਨ੍ਤਰੇਵ ਸਮਾਹਿਤੇ ਉਭਾਵਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਾਵੁਭੌ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਯਚ੍ਚਾਸ੍ਯੇਹਾਸ੍ਤਿ ਯਚ੍ਚ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਾਹਿਤਮਿਤਿ
ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਇਹ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਹੀ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ, ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾਈ ਹੋਈ ਹਨ; ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ, ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਤਾਰੇ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਂ ਚੇਦ੍ਬ੍ਰੂਯੁਰਸ੍ਮਿꣳਸ਼੍ਚੇਦਿਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰੇ ਸਰ੍ਵꣳ ਸਮਾਹਿਤꣳ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਕਾਮਾ ਯਦੈਤਜ੍ਜਰਾਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪ੍ਰਧ੍ਵꣳਸਤੇ ਵਾ ਕਿਂ ਤਤੋऽਤਿਸ਼ਿष੍ਯਤ ਇਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਪੁੱਛੇ, 'ਜੇ ਇਸ ਬ੍ਰਹਮ-ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਸਮਾਈ ਹੋਈ ਹਨ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਇਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਫਿਰ ਕੀ ਬਚਦਾ ਹੈ?'
ਤਦ੍ਯਥੇਹ ਕਰ੍ਮਜਿਤੋ ਲੋਕਃ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤ ਏਵਮੇਵਾਮੁਤ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਜਿਤੋ ਲੋਕਃ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਤਦ੍ਯ ਇਹਾਤ੍ਮਾਨਮਨੁਵਿਦ੍ਯ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤ੍ਯੇਤਾꣳਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯਾਨ੍ਕਾਮਾꣳਸ੍ਤੇषਾꣳ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕੇष੍ਵਕਾਮਚਾਰੋ ਭਵਤ੍ਯਥ ਯ ਇਹਾਤ੍ਮਾਨਮਨੁਵਿਦ੍ਯ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤ੍ਯੇਤਾꣳਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯਾਨ੍ਕਾਮਾꣳਸ੍ਤੇषਾꣳ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਕਾਮਚਾਰੋ ਭਵਤਿ
ਸ ਯਦਿ ਪਿਤृਲੋਕਕਾਮੋ ਭਵਤਿ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਦੇਵਾਸ੍ਯ ਪਿਤਰਃ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤੇਨ ਪਿਤृਲੋਕੇਨ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੇ ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਉੱਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਪਿਤਰ-ਲੋਕ ਨਾਲ ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਯਦਿ ਮਾਤृਲੋਕਕਾਮੋ ਭਵਤਿ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਦੇਵਾਸ੍ਯ ਮਾਤਰਃ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤੇਨ ਮਾਤृਲੋਕੇਨ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਚਾਹ ਨਾਲ ਹੀ ਮਾਵਾਂ ਉਸ ਲਈ ਉਭਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਯਦਿ ਭ੍ਰਾਤृਲੋਕਕਾਮੋ ਭਵਤਿ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਦੇਵਾਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤੇਨ ਭ੍ਰਾਤृਲੋਕੇਨ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਭਰਾ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਚਾਹ ਨਾਲ ਹੀ ਭਰਾ ਉਸ ਲਈ ਉਭਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਭਰਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਯਦਿ ਸ੍ਵਸृਲੋਕਕਾਮੋ ਭਵਤਿ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਦੇਵਾਸ੍ਯ ਸ੍ਵਸਾਰਃ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤੇਨ ਸ੍ਵਸृਲੋਕੇਨ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਭੈਣਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਚਾਹ ਨਾਲ ਹੀ ਭੈਣਾਂ ਉਸ ਲਈ ਉਭਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਭੈਣਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਯਦਿ ਸਖਿਲੋਕਕਾਮੋ ਭਵਤਿ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਦੇਵਾਸ੍ਯ ਸਖਾਯਃ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤੇਨ ਸਖਿਲੋਕੇਨ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਚਾਹ ਨਾਲ ਹੀ ਦੋਸਤ ਉਸ ਲਈ ਉਭਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਯਦਿ ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯਲੋਕਕਾਮੋ ਭਵਤਿ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਦੇਵਾਸ੍ਯ ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯੇ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਤਸ੍ਤੇਨ ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯਲੋਕੇਨ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਤੇ ਮਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਚਾਹ ਨਾਲ ਹੀ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਤੇ ਮਾਲਾ ਉਸ ਲਈ ਉਭਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਤੇ ਮਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਯਦ੍ਯਨ੍ਨਪਾਨਲੋਕਕਾਮੋ ਭਵਤਿ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਦੇਵਾਸ੍ਯਾਨ੍ਨਪਾਨੇ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਤਸ੍ਤੇਨਾਨ੍ਨਪਾਨਲੋਕੇਨ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਚਾਹ ਨਾਲ ਹੀ ਖਾਣਾ ਤੇ ਪੀਣ ਉਸ ਲਈ ਉਭਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਲੋਕ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਯਦਿ ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਲੋਕਕਾਮੋ ਭਵਤਿ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਦੇਵਾਸ੍ਯ ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰੇ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਤਸ੍ਤੇਨ ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਲੋਕੇਨ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਚਾਹ ਨਾਲ ਹੀ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਾ ਉਸ ਲਈ ਉਭਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਯਦਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਲੋਕਕਾਮੋ ਭਵਤਿ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਦੇਵਾਸ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤੇਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀਲੋਕੇਨ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਚਾਹ ਨਾਲ ਹੀ ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਉਭਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਂ ਯਮਨ੍ਤਮਭਿਕਾਮੋ ਭਵਤਿ ਯਂ ਕਾਮਂ ਕਾਮਯਤੇ ਸੋऽਸ੍ਯ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਦੇਵ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਤੇਨ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਅੰਤ ਉਹ ਚਾਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਉਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨ ਦੇ ਚਾਹ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਲਈ ਉਭਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ ਇਮੇ ਸਤ੍ਯਾਃ ਕਾਮਾ ਅਨृਤਾਪਿਧਾਨਾਸ੍ਤੇषਾꣳ ਸਤ੍ਯਾਨਾꣳ ਸਤਾਮਨृਤਮਪਿਧਾਨਂ ਯੋ ਯੋ ਹ੍ਯਸ੍ਯੇਤਃ ਪ੍ਰੈਤਿ ਨ ਤਮਿਹ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯ ਲਭਤੇ
ਇਹ ਸੱਚੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਝੂਠ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਚੀਆਂ ਵਿਚ ਝੂਠ ਹੀ ਢੱਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾ ਇੱਥੋਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।
ਅਥ ਯੇ ਚਾਸ੍ਯੇਹ ਜੀਵਾ ਯੇ ਚ ਪ੍ਰੇਤਾ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦਿਚ੍ਛਨ੍ਨ ਲਭਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਨ੍ਦਤੇऽਤ੍ਰ ਹ੍ਯਸ੍ਯੈਤੇ ਸਤ੍ਯਾਃ ਕਾਮਾ ਅਨृਤਾਪਿਧਾਨਾਸ੍ਤਦ੍ਯਥਾਪਿ ਹਿਰਣ੍ਯਨਿਧਿਂ ਨਿਹਿਤਮਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਾ ਉਪਰ੍ਯੁਪਰਿ ਸਞ੍ਚਰਨ੍ਤੋ ਨ ਵਿਨ੍ਦੇਯੁਰੇਵਮੇਵੇਮਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਅਹਰਹਰ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯ ਏਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਨ ਵਿਨ੍ਦਨ੍ਤ੍ਯਨृਤੇਨ ਹਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਢਾਃ
ਸ ਵਾ ਏष ਆਤ੍ਮਾ ਹृਦਿ ਤਸ੍ਯੈਤਦੇਵ ਨਿਰੁਕ੍ਤꣳ ਹृਦ੍ਯਯਮਿਤਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧृਦਯਮਹਰਹਰ੍ਵਾ ਏਵਂਵਿਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਲੋਕਮੇਤਿ
ਇਹ ਆਤਮਾ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਸਹੀ ਨਾਮ 'ਦਿਲ' ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁੱਖ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਯ ਏष ਸਮ੍ਪ੍ਰਸਾਦੋऽਸ੍ਮਾਚ੍ਛਰੀਰਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਪਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰੁਪਸਮ੍ਪਦ੍ਯ ਸ੍ਵੇਨ ਰੂਪੇਣਾਭਿਨਿष੍ਪਦ੍ਯਤ ਏष ਆਤ੍ਮੇਤਿ ਹੋਵਾਚੈਤਦਮृਤਮਭਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਹ ਵਾ ਏਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਨਾਮ ਸਤ੍ਯਮਿਤਿ
ਜੋ ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਆਤਮਾ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਉੱਚੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਮਰ ਹੈ, ਨਿਡਰ ਹੈ, ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ। ਇਸ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਨਾਮ 'ਸੱਚ' ਹੈ।
ਤਾਨਿ ਹ ਵਾ ਏਤਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਣਿ ਸਤੀਯਮਿਤਿ ਤਦ੍ਯਤ੍ਸਤ੍ਤਦਮृਤਮਥ ਯਤ੍ਤਿ ਤਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਮਥ ਯਦ੍ਯਂ ਤੇਨੋਭੇ ਯਚ੍ਛਤਿ ਯਦਨੇਨੋਭੇ ਯਚ੍ਛਤਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਮਹਰਹਰ੍ਵਾ ਏਵਂਵਿਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਲੋਕਮੇਤਿ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰ ਹਨ: 'ਸਤ-ਤੀ-ਯਮ'। 'ਸਤ' ਅਮਰ ਹੈ, 'ਤੀ' ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, 'ਯਮ' ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁੱਖ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਯ ਆਤ੍ਮਾ ਸ ਸੇਤੁਰ੍ਧृਤਿਰੇषਾਂ ਲੋਕਾਨਾਮਸਮ੍ਭੇਦਾਯ ਨੈਤꣳ ਸੇਤੁਮਹੋਰਾਤ੍ਰੇ ਤਰਤੋ ਨ ਜਰਾ ਨ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨ ਸ਼ੋਕੋ ਨ ਸੁਕृਤਂ ਨ ਦੁष੍ਕृਤꣳ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਪ੍ਮਾਨੋऽਤੋ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇऽਪਹਤਪਾਪ੍ਮਾ ਹ੍ਯੇष ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਃ
ਇਹ ਆਤਮਾ ਪੁਲ ਹੈ, ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਟਿਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦੀ ਹੈ। ਨਾ ਦਿਨ, ਨਾ ਰਾਤ, ਨਾ ਬੁੱਢਾਪਾ, ਨਾ ਮੌਤ, ਨਾ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਚੰਗਾ, ਨਾ ਮਾੜਾ ਕੰਮ, ਇਹ ਪੁਲ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਸਭ ਪਾਪ ਇੱਥੋਂ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਲੋਕ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਾ ਏਤꣳ ਸੇਤੁਂ ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਧਃ ਸਨ੍ਨਨਨ੍ਧੋ ਭਵਤਿ ਵਿਦ੍ਧਃ ਸਨ੍ਨਵਿਦ੍ਧੋ ਭਵਤ੍ਯੁਪਤਾਪੀ ਸਨ੍ਨਨੁਪਤਾਪੀ ਭਵਤਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਾ ਏਤꣳ ਸੇਤੁਂ ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾਪਿ ਨਕ੍ਤਮਹਰੇਵਾਭਿਨਿष੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਸਕृਦ੍ਵਿਭਾਤੋ ਹ੍ਯੇਵੈष ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਃ
ਇਸ ਪੁਲ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਜੇ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਜੇ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਜੇ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਸ ਪੁਲ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਦਿਨ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਲੋਕ ਸਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਯ ਏਵੈਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣਾਨੁਵਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਤੇषਾਮੇਵੈष ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਸ੍ਤੇषਾꣳ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਕਾਮਚਾਰੋ ਭਵਤਿ
ਜੋ ਇਸ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਰਾਹੀਂ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਲੋਕ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਯਦ੍ਯਜ੍ਞ ਇਤ੍ਯਾਚਕ੍ਸ਼ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮੇਵ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਹ੍ਯੇਵ ਯੋ ਜ੍ਞਾਤਾ ਤਂ ਵਿਨ੍ਦਤੇऽਥ ਯਦਿष੍ਟਮਿਤ੍ਯਾਚਕ੍ਸ਼ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮੇਵ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਹ੍ਯੇਵੇष੍ਟ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਮਨੁਵਿਨ੍ਦਤੇ
ਜੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਇਹ ਯਜਨ ਹੈ', ਤਾਂ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਹੀ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਇਹ ਹੋਮ ਹੈ', ਤਾਂ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਹੀ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਰਾਹੀਂ ਹੀ, ਲੱਭ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਯਤ੍ਸਤ੍ਤ੍ਰਾਯਣਮਿਤ੍ਯਾਚਕ੍ਸ਼ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮੇਵ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਹ੍ਯੇਵ ਸਤ ਆਤ੍ਮਨਸ੍ਤ੍ਰਾਣਂ ਵਿਨ੍ਦਤੇऽਥ ਯਨ੍ਮੌਨਮਿਤ੍ਯਾਚਕ੍ਸ਼ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮੇਵ ਤਬ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਹ੍ਯੇਵਾਤ੍ਮਾਨਮਨੁਵਿਦ੍ਯ ਮਨੁਤੇ
ਜੋ 'ਸਤ੍ਰਾਯਣ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਸਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਹੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ 'ਮੌਨ' ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਹੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਰਾਹੀਂ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਯਦਨਾਸ਼ਕਾਯਨਮਿਤ੍ਯਾਚਕ੍ਸ਼ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮੇਵ ਤਦੇष ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣਾਨੁਵਿਨ੍ਦਤੇऽਥ ਮਿਤ੍ਯਾਚਕ੍ਸ਼ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮੇਵ ਤਦਰਸ਼੍ਚ ਹ ਵੈ ਣ੍ਯਸ਼੍ਚਾਰ੍ਣਵੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਤृਤੀਯਸ੍ਯਾਮਿਤੋ ਦਿਵਿ ਤਦੈਰਂ ਮਦੀਯꣳ ਸਰਸ੍ਤਦਸ਼੍ਵਤ੍ਥਃ ਸੋਮਸਵਨਸ੍ ਪ੍ਰਭੁਵਿਮਿਤꣳ ਹਿਰਣ੍ਮਯਮ੍
ਜੋ 'ਅਨਾਸ਼ਕਾਯਣ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਹੀ ਹੈ; ਇਹ ਆਤਮਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਰਾਹੀਂ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਅਤੇ 'ਮਿਤਿ' ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਹੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੋ ਸਰੋਵਰ ਹਨ: ਆਰਾ ਅਤੇ ਨਿਆ। ਤੀਜਾ, ਇਸ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਐਰਮ ਸਰੋਵਰ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਰੁੱਖ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੱਦ ਹੈ।
ਤਦ੍ਯ ਏਵੈਤਾਵਰਂ ਚ ਣ੍ਯਂ ਚਾਰ੍ਣਵੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣਾਨੁਵਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਤੇषਾਮੇਵੈष ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਸ੍ਤੇषਾꣳ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਕਾਮਚਾਰੋ ਭਵਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਰਾਹੀਂ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਦੇ ਆਰਾ ਅਤੇ ਨਿਆ ਸਰੋਵਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਯਾ ਏਤਾ ਹृਦਯਸ੍ਯ ਨਾਡ੍ਯਸ੍ਤਾਃ ਪਿਙ੍ਗਲਸ੍ਯਾਣਿਮ੍ਨਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁਕ੍ਲਸ੍ਯ ਨੀਲਸ੍ਯ ਪੀਤਸ੍ਯ ਲੋਹਿਤਸ੍ਯੇਤ੍ਯਸੌ ਵਾ ਆਦਿਤ੍ਯਃ ਪਿਙ੍ਗਲ ਏष ਸ਼ੁਕ੍ਲ ਏष ਨੀਲ ਏष ਪੀਤ ਏष ਲੋਹਿਤਃ
ਹੁਣ, ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਜੋ ਨਾਡੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਪਿੰਗਲਾ ਦੇ ਸੁਖਮ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀਆਂ ਹਨ: ਲਾਲ, ਚਿੱਟਾ, ਨੀਲਾ, ਪੀਲਾ, ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਲਾਲ ਹੈ, ਇਹ ਚਿੱਟਾ ਹੈ, ਇਹ ਨੀਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਪੀਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਲਾਲ ਹੈ।
ਤਦ੍ਯਥਾ ਮਹਾਪਥ ਆਤਤ ਉਭੌ ਗ੍ਰਾਮੌ ਗਚ੍ਛਤੀਮਂ ਚਾਮੁਂ ਚੈਵਮੇਵੈਤਾ ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਯ ਉਭੌ ਲੋਕੌ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀਮਂ ਚਾਮੁਂ ਚਾਮੁष੍ਮਾਦਾਦਿਤ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਤਾਯਨ੍ਤੇ ਤਾ ਆਸੁ ਨਾਡੀषੁ ਸृਪ੍ਤਾ ਆਭ੍ਯੋ ਨਾਡੀਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਯਨ੍ਤੇ ਤੇऽਮੁष੍ਮਿਨ੍ਨਾਦਿਤ੍ਯੇ ਸृਪ੍ਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਰਸਤਾ ਦੋ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਦੋਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਤੇ ਉਹ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਤੋਂ, ਕਿਰਣਾਂ ਮੁੜ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਨਾਡੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਨਾਡੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਮਸ੍ਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਨ ਵਿਜਾਨਾਤ੍ਯਾਸੁ ਤਦਾ ਨਾਡੀषੁ ਸृਪ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਤਂ ਨ ਕਸ਼੍ਚਨ ਪਾਪ੍ਮਾ ਸ੍ਪृਸ਼ਤਿ ਤੇਜਸਾ ਹਿ ਤਦਾ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਭਵਤਿ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਨਾਡੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਮੰਦ ਨਹੀਂ ਛੂਹਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਬ੍ਰੂਯਾਨ੍ਨਾਸ੍ਯ ਜਰਯੈਤਜ੍ਜੀਰ੍ਯਤਿ ਨ ਵਧੇਨਾਸ੍ਯ ਹਨ੍ਯਤ ਏਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰਮਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਮਾਃ ਸਮਾਹਿਤਾਃ ਏष ਆਤ੍ਮਾਪਹਤਪਾਪ੍ਮਾ ਵਿਜਰੋ ਵਿਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਵਿਸ਼ੋਕੋ ਵਿਜਿਘਤ੍ਸੋऽਪਿਪਾਸਃ ਸਤ੍ਯਕਾਮਃ ਸਤ੍ਯਸਙ੍ਕਲ੍ਪੋ ਯਥਾ ਹ੍ਯੇਵੇਹ ਪ੍ਰਜਾ ਅਨ੍ਵਾਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਯਥਾਨੁਸ਼ਾਸਨਂ ਯਂ ਯਮਨ੍ਤਮਭਿਕਾਮਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਯਂ ਜਨਪਦਂ ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਭਾਗਂ ਤਂ ਤਮੇਵੋਪਜੀਵਨ੍ਤਿ
ਉੱਤਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਬੁਢਾਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਬੁਢਾ ਹੁੰਦਾ; ਮੌਤ ਨਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ। ਇਹ ਸੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ-ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾਵਾਂ ਸਮਾਈ ਹੋਈ ਹਨ। ਇਹ ਆਤਮਾ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਬੁਢਾਪਾ ਰਹਿਤ, ਮੌਤ ਰਹਿਤ, ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ, ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੱਚੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਸੱਚਾ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਕਰਨੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਅੰਤ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਦੇਸ਼, ਜੋ ਖੇਤ—they ਉਹੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।'
ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਲੋਕ ਨਾਸਵੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉੱਥੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਲੋਕ ਵੀ ਨਾਸਵੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਇਹ ਸੱਚੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਜਾਣ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਇਹ ਸੱਚੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਪਰ ਜੋ ਜੀਵ ਇੱਥੇ ਹਨ, ਜੋ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਹੋਰ ਉਹ ਚਾਹਦਾ ਹੈ ਪਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੱਚੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਝੂਠ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੋਨੇ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਜ਼ਮੀਨ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉੱਤੇ-ਉੱਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਲੱਭ ਨਾ ਸਕੇ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਪਰ ਝੂਠ ਨਾਲ ਰੋਕੇ ਹੋਏ, ਲੱਭ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।