ਸੋऽਹਂ ਭਗਵੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਦੇਵਾਸ੍ਮਿ ਨਾਤ੍ਮਵਿਚ੍ਛ੍ਰੁਤਁ ਹ੍ਯੇਵ ਮੇ ਭਗਵਦ੍ਦृਸ਼ੇਭ੍ਯਸ੍ਤਰਤਿ ਸ਼ੋਕਮਾਤ੍ਮਵਿਦਿਤਿ ਸੋऽਹਂ ਭਗਵਃ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਤਂ ਮਾ ਭਗਵਾਞ੍ਛੋਕਸ੍ਯ ਪਾਰਂ ਤਾਰਯਤ੍ਵਿਤਿ ਤਁ ਹੋਵਾਚ ਯਦ੍ਵੈ ਕਿਞ੍ਚੈਤਦਧ੍ਯਗੀष੍ਠਾ ਨਾਮੈਵੈਤਤ੍
ਮਹਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਆਤਮਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਓ।' ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਹੀ ਹੈ।'
ਨਾਮ ਵਾ ऋਗ੍ਵੇਦੋ ਯਜੁਰ੍ਵੇਦਃ ਸਾਮਵੇਦ ਆਥਰ੍ਵਣਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥ ਇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਃ ਪਞ੍ਚਮੋ ਵੇਦਾਨਾਂ ਵੇਦਃ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੋ ਰਾਸ਼ਿਰ੍ਦੈਵੋ ਨਿਧਿਰ੍ਵਾਕੋਵਾਕ੍ਯਮੇਕਾਯਨਂ ਦੇਵਵਿਦ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾ ਭੂਤਵਿਦ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਯਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਯਾ ਸਰ੍ਪਦੇਵਜਨਵਿਦ੍ਯਾ ਨਾਮੈਵੈਤਨ੍ਨਾਮੋਪਾਸ੍ਸ੍ਵੇਤਿ
ਨਾਮ ਹੀ ਰਿਗਵੇਦ, ਯਜੁਰਵੇਦ, ਸਾਮਵੇਦ, ਚੌਥਾ ਅਥਰਵਵੇਦ, ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਪੰਜਵਾਂ ਵੇਦ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਵੇਦ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਗਿਣਤੀ, ਦੈਵੀ ਵਿਦਿਆ, ਖਜਾਨਾ, ਬੋਲੀ, ਇਕ-ਇਕ ਵਾਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਸੱਪਾਂ ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਨਾਮ ਹੀ ਹੈ। ਨਾਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ।
ਸ ਯੋ ਨਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇ ਯਾਵਨ੍ਨਾਮ੍ਨੋ ਗਤਂ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਯਥਾਕਾਮਚਾਰੋ ਭਵਤਿ ਯੋ ਨਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਭਗਵੋ ਨਾਮ੍ਨੋ ਭੂਯ ਇਤਿ ਨਾਮ੍ਨੋ ਵਾਵ ਭੂਯੋऽਸ੍ਤੀਤਿ ਤਨ੍ਮੇ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਵੀਤ੍ਵਿਤਿ
ਜੋ ਨਾਮ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਨਾਮ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨਾਮ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: 'ਭਗਵਨ, ਕੀ ਨਾਮ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਹੈ?' 'ਹਾਂ, ਨਾਮ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਹੈ,' ਇਹ ਉੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। 'ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਸ ਯੋ ਵਾਚਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇ ਯਾਵਦ੍ਵਾਚੋ ਗਤਂ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਯਥਾਕਾਮਚਾਰੋ ਭਵਤਿ ਯੋ ਵਾਚਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਭਗਵੋ ਵਾਚੋ ਭੂਯ ਇਤਿ ਵਾਚੋ ਵਾਵ ਭੂਯੋऽਸ੍ਤੀਤਿ ਤਨ੍ਮੇ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਵੀਤ੍ਵਿਤਿ
ਜੋ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਬੋਲੀ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: 'ਭਗਵਨ, ਕੀ ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਹੈ?' 'ਹਾਂ, ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਹੈ,' ਇਹ ਉੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। 'ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਮਨੋ ਵਾਵ ਵਾਚੋ ਭੂਯੋ ਯਥਾ ਵੈ ਦ੍ਵੇ ਵਾਮਲਕੇ ਦ੍ਵੇ ਵਾ ਕੋਲੇ ਦ੍ਵੌ ਵਾਕ੍ਸ਼ੌ ਮੁष੍ਟਿਰਨੁਭਵਤ੍ਯੇਵਂ ਵਾਚਂ ਚ ਨਾਮ ਚ ਮਨੋऽਨੁਭਵਤਿ ਸ ਯਦਾ ਮਨਸਾ ਮਨਸ੍ਯਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨਧੀਯੀਯੇਤ੍ਯਥਾਧੀਤੇ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵੀਯੇਤ੍ਯਥ ਕੁਰੁਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਁਸ਼੍ਚ ਪਸ਼ੂਁਸ਼੍ਚੇਚ੍ਛੇਯੇਤ੍ਯਥੇਚ੍ਛਤ ਇਮਂ ਚ ਲੋਕਮਮੁਂ ਚੇਚ੍ਛੇਯੇਤ੍ਯਥੇਚ੍ਛਤੇ ਮਨੋ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਮਨੋ ਹਿ ਲੋਕੋ ਮਨੋ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਮਨ ਉਪਾਸ੍ਸ੍ਵੇਤਿ
ਸ ਯੋ ਮਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇ ਯਾਵਨ੍ਮਨਸੋ ਗਤਂ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਯਥਾਕਾਮਚਾਰੋ ਭਵਤਿ ਯੋ ਮਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਭਗਵੋ ਮਨਸੋ ਭੂਯ ਇਤਿ ਮਨਸੋ ਵਾਵ ਭੂਯੋऽਸ੍ਤੀਤਿ ਤਨ੍ਮੇ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਵੀਤ੍ਵਿਤਿ
ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਮਨ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: 'ਭਗਵਨ, ਕੀ ਮਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਹੈ?' 'ਹਾਂ, ਮਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਹੈ,' ਇਹ ਉੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। 'ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਸਙ੍ਕਲ੍ਪੋ ਵਾਵ ਮਨਸੋ ਭੂਯਾਨ੍ਯਦਾ ਵੈ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਯਤੇऽਥ ਮਨਸ੍ਯਤ੍ਯਥ ਵਾਚਮੀਰਯਤਿ ਤਾਮੁ ਨਾਮ੍ਨੀਰਯਤਿ ਨਾਮ੍ਨਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾ ਏਕਂ ਭਵਨ੍ਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਕਰ੍ਮਾਣਿ
ਸੰਕਲਪ ਮਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਜਦ ਸੰਕਲਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਬੋਲੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਨਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਮੰਤ੍ਰ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਨਿ ਹ ਵਾ ਏਤਾਨਿ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪੈਕਾਯਨਾਨਿ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਤ੍ਮਕਾਨਿ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਨਿ ਸਮਕॢਪਤਾਂ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਸਮਕਲ੍ਪੇਤਾਂ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚਾਕਾਸ਼ਂ ਚ ਸਮਕਲ੍ਪਨ੍ਤਾਪਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਤੇषਾਁ ਸਙ੍ਕॢਪ੍ਤ੍ਯੈ ਵਰ੍षਁ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਤੇ ਵਰ੍षਸ੍ਯ ਸਙ੍ਕॢਪ੍ਤ੍ਯਾ ਅਨ੍ਨਁ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਤੇऽਨ੍ਨਸ੍ਯ ਸਙ੍ਕॢਪ੍ਤ੍ਯੈ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਁ ਸਙ੍ਕॢਪ੍ਤ੍ਯੈ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਨ੍ਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਁ ਸਙ੍ਕॢਪ੍ਤ੍ਯੈ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਨ੍ਤੇ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਸਙ੍ਕॢਪ੍ਤ੍ਯੈ ਲੋਕਃ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਤੇ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸਙ੍ਕॢਪ੍ਤ੍ਯੈ ਸਰ੍ਵਁ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਤੇ ਸ ਏष ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਃ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਮੁਪਾਸ੍ਸ੍ਵੇਤਿ
ਸ ਯਃ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇ ਸਙ੍ਕॢਪ੍ਤਾਨ੍ਵੈ ਸ ਲੋਕਾਨ੍ਧ੍ਰੁਵਾਨ੍ਧ੍ਰੁਵਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੋऽਵ੍ਯਥਮਾਨਾਨਵ੍ਯਥਮਾਨੋऽਭਿਸਿਧ੍ਯਤਿ ਯਾਵਤ੍ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸ੍ਯ ਗਤਂ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਯਥਾਕਾਮਚਾਰੋ ਭਵਤਿ ਯਃ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਭਗਵਃ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਦ੍ਭੂਯ ਇਤਿ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਦ੍ਵਾਵ ਭੂਯੋऽਸ੍ਤੀਤਿ ਤਨ੍ਮੇ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਵੀਤ੍ਵਿਤਿ
ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਾਵ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਦ੍ਭੂਯੋ ਯਦਾ ਵੈ ਚੇਤਯਤੇऽਥ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਯਤੇऽਥ ਮਨਸ੍ਯਤ੍ਯਥ ਵਾਚਮੀਰਯਤਿ ਤਾਮੁ ਨਾਮ੍ਨੀਰਯਤਿ ਨਾਮ੍ਨਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾ ਏਕਂ ਭਵਨ੍ਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਕਰ੍ਮਾਣਿ
ਚਿੱਤ ਸੰਕਲਪ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਜਦ ਚਿੱਤ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸੰਕਲਪ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਬੋਲੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਨਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਮੰਤ੍ਰ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਨਿ ਹ ਵਾ ਏਤਾਨਿ ਚਿਤ੍ਤੈਕਾਯਨਾਨਿ ਚਿਤ੍ਤਾਤ੍ਮਾਨਿ ਚਿਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਨਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਦ੍ਯਪਿ ਬਹੁਵਿਦਚਿਤ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਨਾਯਮਸ੍ਤੀਤ੍ਯੇਵੈਨਮਾਹੁਰ੍ਯਦਯਂ ਵੇਦ ਯਦ੍ਵਾ ਅਯਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਨੇਤ੍ਥਮਚਿਤ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਥ ਯਦ੍ਯਲ੍ਪਵਿਚ੍ਚਿਤ੍ਤਵਾਨ੍ਭਵਤਿ ਤਸ੍ਮਾ ਏਵੋਤ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਨ੍ਤੇ ਚਿਤ੍ਤਁਹ੍ਯੇਵੈषਾਮੇਕਾਯਨਂ ਚਿਤ੍ਤਮਾਤ੍ਮਾ ਚਿਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਚਿਤ੍ਤਮੁਪਾਸ੍ਸ੍ਵੇਤਿ
ਸ ਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇ ਚਿਤ੍ਤਾਨ੍ਵੈ ਸ ਲੋਕਾਨ੍ਧ੍ਰੁਵਾਨ੍ਧ੍ਰੁਵਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੋऽਵ੍ਯਥਮਾਨਾਨਵ੍ਯਥਮਾਨੋऽਭਿਸਿਧ੍ਯਤਿ ਯਾਵਚ੍ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਗਤਂ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਯਥਾਕਾਮਚਾਰੋ ਭਵਤਿ ਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਭਗਵਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਦ੍ਭੂਯ ਇਤਿ ਚਿਤ੍ਤਾਦ੍ਵਾਵ ਭੂਯੋऽਸ੍ਤੀਤਿ ਤਨ੍ਮੇ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਵੀਤ੍ਵਿਤਿ
ਸ ਯੋ ਧ੍ਯਾਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇ ਯਾਵਦ੍ਧ੍ਯਾਨਸ੍ਯ ਗਤਂ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਯਥਾਕਾਮਚਾਰੋ ਭਵਤਿ ਯੋ ਧ੍ਯਾਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਭਗਵੋ ਧ੍ਯਾਨਾਦ੍ਭੂਯ ਇਤਿ ਧ੍ਯਾਨਾਦ੍ਵਾਵ ਭੂਯੋऽਸ੍ਤੀਤਿ ਤਨ੍ਮੇ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਵੀਤ੍ਵਿਤਿ
ਜੋ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਧਿਆਨ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: 'ਭਗਵਨ, ਕੀ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਹੈ?' 'ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਹੈ,' ਇਹ ਉੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। 'ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਸ ਯੋ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇ ਵਿਜ੍ਞਾਨਵਤੋ ਵੈ ਸ ਲੋਕਾਞ੍ਜ੍ਞਾਨਵਤੋऽਭਿਸਿਧ੍ਯਤਿ ਯਾਵਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਗਤਂ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਯਥਾਕਾਮਚਾਰੋ ਭਵਤਿ ਯੋ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਭਗਵੋ ਵਿਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਭੂਯ ਇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਵਾਵ ਭੂਯੋऽਸ੍ਤੀਤਿ ਤਨ੍ਮੇ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਵੀਤ੍ਵਿਤਿ
ਸ ਯੋ ਬਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇ ਯਾਵਦ੍ਬਲਸ੍ਯ ਗਤਂ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਯਥਾਕਾਮਚਾਰੋ ਭਵਤਿ ਯੋ ਬਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਭਗਵੋ ਬਲਾਦ੍ਭੂਯ ਇਤਿ ਬਲਾਦ੍ਵਾਵ ਭੂਯੋऽਸ੍ਤੀਤਿ ਤਨ੍ਮੇ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਵੀਤ੍ਵਿਤਿ
ਜੋ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਤਾਕਤ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: 'ਭਗਵਨ, ਕੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਹੈ?' 'ਹਾਂ, ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਹੈ,' ਇਹ ਉੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। 'ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਅਨ੍ਨਂ ਵਾਵ ਬਲਾਦ੍ਭੂਯਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਦ੍ਯਪਿ ਦਸ਼ ਰਾਤ੍ਰੀਰ੍ਨਾਸ਼੍ਨੀਯਾਦ੍ਯਦ੍ਯੁ ਹ ਜੀਵੇਦਥਵਾਦ੍ਰष੍ਟਾਸ਼੍ਰੋਤਾਮਨ੍ਤਾਬੋਦ੍ਧਾਕਰ੍ਤਾਵਿਜ੍ਞਾਤਾ ਭਵਤ੍ਯਥਾਨ੍ਨਸ੍ਯਾਯੈ ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਭਵਤਿ ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਭਵਤਿ ਮਨ੍ਤਾ ਭਵਤਿ ਬੋਦ੍ਧਾ ਭਵਤਿ ਕਰ੍ਤਾ ਭਵਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਤਾ ਭਵਤ੍ਯਨ੍ਨਮੁਪਾਸ੍ਸ੍ਵੇਤਿ
ਅਨਾਜ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਨਾ ਖਾਏ, ਪਰ ਜਿਉਂਦਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦ ਖਾਣ ਲਈ, ਉਹ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਅਨਾਜ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਸ ਯੋऽਨ੍ਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇऽਨ੍ਨਵਤੋ ਵੈ ਸ ਲੋਕਾਨ੍ਪਾਨਵਤੋऽਭਿਸਿਧ੍ਯਤਿ ਯਾਵਦਨ੍ਨਸ੍ਯ ਗਤਂ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਯਥਾਕਾਮਚਾਰੋ ਭਵਤਿ ਯੋऽਨ੍ਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਭਗਵੋऽਨ੍ਨਾਦ੍ਭੂਯ ਇਤ੍ਯਨ੍ਨਾਦ੍ਵਾਵ ਭੂਯੋऽਸ੍ਤੀਤਿ ਤਨ੍ਮੇ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਵੀਤ੍ਵਿਤਿ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਭੋਜਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—'ਮਹਾਰਾਜ, ਕੀ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਹੈ?' 'ਹਾਂ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਹੈ।' 'ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਆਪੋ ਵਾਵਾਨ੍ਨਾਦ੍ਭੂਯਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਦਾ ਸੁਵृष੍ਟਿਰ੍ਨ ਭਵਤਿ ਵ੍ਯਾਧੀਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾ ਅਨ੍ਨਂ ਕਨੀਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤ੍ਯਥ ਯਦਾ ਸੁਵृष੍ਟਿਰ੍ਭਵਤ੍ਯਾਨਨ੍ਦਿਨਃ ਪ੍ਰਾਣਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨਂ ਬਹੁ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤ੍ਯਾਪ ਏਵੇਮਾ ਮੂਰ੍ਤਾ ਯੇਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਯਦਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਯਦ੍ਦ੍ਯੌਰ੍ਯਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾ ਯਦ੍ਦੇਵਮਨੁष੍ਯਾ ਯਤ੍ਪਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਵਯਾਁਸਿ ਚ ਤृਣਵਨਸ੍ਪਤਯਃ ਸ਼੍ਵਾਪਦਾਨ੍ਯਾਕੀਟਪਤਙ੍ਗਪਿਪੀਲਕਮਾਪ ਏਵੇਮਾ ਮੂਰ੍ਤਾ ਅਪ ਉਪਾਸ੍ਸ੍ਵੇਤਿ
ਸ ਯੋऽਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਁਸ੍ਤृਪ੍ਤਿਮਾਨ੍ਭਵਤਿ ਯਾਵਦਪਾਂ ਗਤਂ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਯਥਾਕਾਮਚਾਰੋ ਭਵਤਿ । ਯੋऽਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਭਗਵੋऽਦ੍ਭ੍ਯੋ ਭੂਯ ਇਤ੍ਯਦ੍ਭ੍ਯੋ ਵਾਵ ਭੂਯੋऽਸ੍ਤੀਤਿ ਤਨ੍ਮੇ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਵੀਤ੍ਵਿਤਿ
ਜੋ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—'ਮਹਾਰਾਜ, ਕੀ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਹੈ?' 'ਹਾਂ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਹੈ।' 'ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਸ ਯਸ੍ਤੇਜੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਵੈ ਸ ਤੇਜਸ੍ਵਤੋ ਲੋਕਾਨ੍ਭਾਸ੍ਵਤੋऽਪਹਤਤਮਸ੍ਕਾਨਭਿਸਿਧ੍ਯਤਿ ਯਾਵਤ੍ਤੇਜਸੋ ਗਤਂ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਯਥਾਕਾਮਚਾਰੋ ਭਵਤਿ ਯਸ੍ਤੇਜੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਭਗਵਸ੍ਤੇਜਸੋ ਭੂਯ ਇਤਿ ਤੇਜਸੋ ਵਾਵ ਭੂਯੋऽਸ੍ਤੀਤਿ ਤਨ੍ਮੇ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਵੀਤ੍ਵਿਤਿ
ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—'ਮਹਾਰਾਜ, ਕੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਹੈ?' 'ਹਾਂ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਹੈ।' 'ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਆਕਾਸ਼ੋ ਵਾਵ ਤੇਜਸੋ ਭੂਯਾਨਾਕਾਸ਼ੇ ਵੈ ਸੂਰ੍ਯਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਾਵੁਭੌ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਗ੍ਨਿਰਾਕਾਸ਼ੇਨਾਹ੍ਵਯਤ੍ਯਾਕਾਸ਼ੇਨ ਸ਼ृਣੋਤ੍ਯਾਕਾਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ृਣੋਤ੍ਯਾਕਾਸ਼ੇ ਰਮਤ ਆਕਾਸ਼ੇ ਨ ਰਮਤ ਆਕਾਸ਼ੇ ਜਾਯਤ ਆਕਾਸ਼ਮਭਿਜਾਯਤ ਆਕਾਸ਼ਮੁਪਾਸ੍ਸ੍ਵੇਤਿ
ਅਕਾਸ਼ ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ, ਬਿਜਲੀ, ਤਾਰੇ, ਤੇ ਅੱਗ ਸਥਿਤ ਹਨ। ਅਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਨਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਨਮ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਸ ਯ ਆਕਾਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤ ਆਕਾਸ਼ਵਤੋ ਵੈ ਸ ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਵਤੋऽਸਮ੍ਬਾਧਾਨੁਰੁਗਾਯਵਤੋऽਭਿਸਿਧ੍ਯਤਿ ਯਾਵਦਾਕਾਸ਼ਸ੍ਯ ਗਤਂ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਯਥਾਕਾਮਚਾਰੋ ਭਵਤਿ ਯ ਆਕਾਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਭਗਵ ਆਕਾਸ਼ਾਦ੍ਭੂਯ ਇਤਿ ਆਕਾਸ਼ਾਦ੍ਵਾਵ ਭੂਯੋऽਸ੍ਤੀਤਿ ਤਨ੍ਮੇ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਵੀਤ੍ਵਿਤਿ
ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਅਕਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—'ਮਹਾਰਾਜ, ਕੀ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਹੈ?' 'ਹਾਂ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਹੈ।' 'ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਸ੍ਮਰੋ ਵਾਵਾਕਾਸ਼ਾਦ੍ਭੂਯਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਦ੍ਯਪਿ ਬਹਵ ਆਸੀਰਨ੍ਨ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੋ ਨੈਵ ਤੇ ਕਞ੍ਚਨ ਸ਼ृਣੁਯੁਰ੍ਨ ਮਨ੍ਵੀਰਨ੍ਨ ਵਿਜਾਨੀਰਨ੍ਯਦਾ ਵਾਵ ਤੇ ਸ੍ਮਰੇਯੁਰਥ ਸ਼ृਣੁਯੁਰਥ ਮਨ੍ਵੀਰਨ੍ਨਥ ਵਿਜਾਨੀਰਨ੍ਸ੍ਮਰੇਣ ਵੈ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਸ੍ਮਰੇਣ ਪਸ਼ੂਨ੍ਸ੍ਮਰਮੁਪਾਸ੍ਸ੍ਵੇਤਿ
ਸਮਰਣ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਕਈ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਜੇ ਉਹ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਨਾ ਉਹ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਸਮਰਣ ਰਾਹੀਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਮਰਣ ਰਾਹੀਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਮਰਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਸ ਯਃ ਸ੍ਮਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇ ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਮਰਸ੍ਯ ਗਤਂ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਯਥਾਕਾਮਚਾਰੋ ਭਵਤਿ ਯਃ ਸ੍ਮਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਭਗਵਃ ਸ੍ਮਰਾਦ੍ਭੂਯ ਇਤਿ ਸ੍ਮਰਾਦ੍ਵਾਵ ਭੂਯੋऽਸ੍ਤੀਤਿ ਤਨ੍ਮੇ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਵੀਤ੍ਵਿਤਿ
ਜੋ ਸਮਰਣ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਮਰਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਮਰਣ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—'ਮਹਾਰਾਜ, ਕੀ ਸਮਰਣ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਹੈ?' 'ਹਾਂ, ਸਮਰਣ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਹੈ।' 'ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਆਸ਼ਾ ਵਾਵ ਸ੍ਮਰਾਦ੍ਭੂਯਸ੍ਯਾਸ਼ੇਦ੍ਧੋ ਵੈ ਸ੍ਮਰੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨਧੀਤੇ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰੁਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਁਸ਼੍ਚ ਪਸ਼ੂਁਸ਼੍ਚੇਚ੍ਛਤ ਇਮਂ ਚ ਲੋਕਮਮੁਂ ਚੇਚ੍ਛਤ ਆਸ਼ਾਮੁਪਾਸ੍ਸ੍ਵੇਤਿ
ਆਸ ਸਮਰਣ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨਤਰ ਯਾਦ ਨਾ ਕਰੇ, ਆਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਅਗਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਵਾਗ੍ਵਾਵ ਨਾਮ੍ਨੋ ਭੂਯਸੀ ਵਾਗ੍ਵਾ ऋਗ੍ਵੇਦਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਤਿ ਯਜੁਰ੍ਵੇਦਁ ਸਾਮਵੇਦਮਾਥਰ੍ਵਣਂ ਚਤੁਰ੍ਥਮਿਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਂ ਪਞ੍ਚਮਂ ਵੇਦਾਨਾਂ ਵੇਦਂ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਁਰਾਸ਼ਿਂ ਦੈਵਂ ਨਿਧਿਂ ਵਾਕੋਵਾਕ੍ਯਮੇਕਾਯਨਂ ਦੇਵਵਿਦ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਂ ਭੂਤਵਿਦ੍ਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਯਾਁ ਸਰ੍ਪਦੇਵਜਨਵਿਦ੍ਯਾਂ ਦਿਵਂ ਚ ਪृਥਿਵੀਂ ਚ ਵਾਯੁਂ ਚਾਕਾਸ਼ਂ ਚਾਪਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਁਸ਼੍ਚ ਮਨੁष੍ਯਾਁਸ਼੍ਚ ਪਸ਼ੂਁਸ਼੍ਚ ਵਯਾਁਸਿ ਚ ਤृਣਵਨਸ੍ਪਤੀਞ੍ਛ੍ਵਾਪਦਾਨ੍ਯਾਕੀਟਪਤਙ੍ਗਪਿਪੀਲਕਂ ਧਰ੍ਮਂ ਚਾਧਰ੍ਮਂ ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਚਾਨृਤਂ ਚ ਸਾਧੁ ਚਾਸਾਧੁ ਚ ਹृਦਯਜ੍ਞਂ ਚਾਹृਦਯਜ੍ਞਂ ਚ ਯਦ੍ਵੈ ਵਾਙ੍ਨਾਭਵਿष੍ਯਨ੍ਨ ਧਰ੍ਮੋ ਨਾਧਰ੍ਮੋ ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਿष੍ਯਨ੍ਨ ਸਤ੍ਯਂ ਨਾਨृਤਂ ਨ ਸਾਧੁ ਨਾਸਾਧੁ ਨ ਹृਦਯਜ੍ਞੋ ਨਾਹृਦਯਜ੍ਞੋ ਵਾਗੇਵੈਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਤਿ ਵਾਚਮੁਪਾਸ੍ਸ੍ਵੇਤਿ
ਬੋਲੀ ਨਾਮ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਬੋਲੀ ਰਿਗਵੇਦ, ਯਜੁਰਵੇਦ, ਸਾਮਵੇਦ, ਅਥਰਵੇਦ, ਇਤਿਹਾਸ-ਪੁਰਾਣ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਸ਼, ਨਿਧੀ, ਵਾਕ, ਇਕ ਰਾਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਸੱਪਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ, ਘਾਹ, ਰੁੱਖ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਕੀੜੇ, ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ, ਚੀਟੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ, ਸਚ ਤੇ ਝੂਠ, ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਭਾਉਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸਭ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਬੋਲੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਧਰਮ, ਅਧਰਮ, ਸਚ, ਝੂਠ, ਚੰਗਾ, ਮਾੜਾ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਭਾਉਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸਭ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੋਲੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਮਨ ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਆਵਲਾ ਜਾਂ ਦੋ ਕੋਲਾ ਜਾਂ ਦੋ ਬੇਲ ਫਲ ਮੋਢੀ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਨਾਮ ਮਨ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਮਨ ਨਾਲ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਇਹ ਲੋਕ ਜਾਂ ਅਗਲਾ ਲੋਕ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਹੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਮਨ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਮਨ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ। ਮਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਇਹ ਸਭ ਸੰਕਲਪ ਹੀ ਰਾਹ ਹੈ, ਸੰਕਲਪ ਦੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਸੰਕਲਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਹਵਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ ਤੇ ਅੱਗ, ਇਹ ਸਭ ਸੰਕਲਪ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਸੰਕਲਪ ਲਈ ਮੀਂਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮੀਂਹ ਲਈ ਅਨਾਜ ਦੀ; ਅਨਾਜ ਲਈ ਪ੍ਰਾਣ ਦੀ; ਪ੍ਰਾਣ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ; ਮੰਤ੍ਰ ਲਈ ਕਰਮ ਦੀ; ਕਰਮ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਦੀ; ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ। ਇਹ ਸੰਕਲਪ ਹੈ। ਸੰਕਲਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਜੋ ਸੰਕਲਪ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅਟੱਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਟਿਕਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਸੰਕਲਪ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਕਲਪ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: 'ਭਗਵਨ, ਕੀ ਸੰਕਲਪ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਹੈ?' 'ਹਾਂ, ਸੰਕਲਪ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਹੈ,' ਇਹ ਉੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। 'ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਇਹ ਸਭ ਚਿੱਤ ਹੀ ਰਾਹ ਹੈ, ਚਿੱਤ ਦੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਚਿੱਤ ਵਧੇਰੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ, ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ 'ਇਹ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ'; ਜਾਂ ਜੇ ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਚਿੱਤ ਘੱਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜਿੰਨਾ ਚਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਉਤਨਾ ਹੀ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਚਿੱਤ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਚਿੱਤ ਹੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਚਿੱਤ ਹੀ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਚਿੱਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਜੋ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅਟੱਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਟਿਕਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਚਿੱਤ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: 'ਭਗਵਨ, ਕੀ ਚਿੱਤ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਹੈ?' 'ਹਾਂ, ਚਿੱਤ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਹੈ,' ਇਹ ਉੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। 'ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਧ੍ਯਾਨਂ ਵਾਵ ਚਿਤ੍ਤਾਦ੍ਭੂਯੋ ਧ੍ਯਾਯਤੀਵ ਪृਥਿਵੀ ਧ੍ਯਾਯਤੀਵਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਧ੍ਯਾਯਤੀਵ ਦ੍ਯੌਰ੍ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੀਵਾਪੋ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੀਵ ਪਰ੍ਵਤਾ ਦੇਵਮਨੁष੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯ ਇਹ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਮਹਤ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਧ੍ਯਾਨਾਪਾਦਾਁਸ਼ਾ ਇਵੈਵ ਤੇ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯਥ ਯੇऽਲ੍ਪਾਃ ਕਲਹਿਨਃ ਪਿਸ਼ੁਨਾ ਉਪਵਾਦਿਨਸ੍ਤੇऽਥ ਯੇ ਪ੍ਰਭਵੋ ਧ੍ਯਾਨਾਪਾਦਾਁਸ਼ਾ ਇਵੈਵ ਤੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਧ੍ਯਾਨਮੁਪਾਸ੍ਸ੍ਵੇਤਿ
ਧਿਆਨ ਚਿੱਤ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਜਾਪਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਜਾਪਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਜਾਪਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੱਡੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਹੋਏ ਜਾਪਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਘੱਟ, ਝਗੜਾਲੂ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵਧੇਰੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਜੋ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਹੋਏ ਜਾਪਦੇ ਹਨ। ਧਿਆਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਵਾਵ ਧ੍ਯਾਨਾਦ੍ਭੂਯਃ ਵਿਜ੍ਞਾਨੇਨ ਵਾ ऋਗ੍ਵੇਦਂ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਯਜੁਰ੍ਵੇਦਁ ਸਾਮਵੇਦਮਾਥਰ੍ਵਣਂ ਚਤੁਰ੍ਥਮਿਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਂ ਪਞ੍ਚਮਂ ਵੇਦਾਨਾਂ ਵੇਦਂ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਁਰਾਸ਼ਿਂ ਦੈਵਂ ਨਿਧਿਂ ਵਾਕੋਵਾਕ੍ਯਮੇਕਾਯਨਂ ਦੇਵਵਿਦ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਂ ਭੂਤਵਿਦ੍ਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਯਾਂ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਯਾਁ ਸਰ੍ਪਦੇਵਜਨਵਿਦ੍ਯਾਂ ਦਿਵਂ ਚ ਪृਥਿਵੀਂ ਚ ਵਾਯੁਂ ਚਾਕਾਸ਼ਂ ਚਾਪਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਁਸ਼੍ਚ ਮਨੁष੍ਯਾਁਸ਼੍ਚ ਪਸ਼ੂਁਸ਼੍ਚ ਵਯਾਁਸਿ ਚ ਤृਣਵਨਸ੍ਪਤੀਞ੍ਛ੍ਵਾਪਦਾਨ੍ਯਾਕੀਟਪਤਙ੍ਗਪਿਪੀਲਕਂ ਧਰ੍ਮਂ ਚਾਧਰ੍ਮਂ ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਚਾਨृਤਂ ਚ ਸਾਧੁ ਚਾਸਾਧੁ ਚ ਹृਦਯਜ੍ਞਂ ਚਾਹृਦਯਜ੍ਞਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਚ ਰਸਂ ਚੇਮਂ ਚ ਲੋਕਮਮੁਂ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਨੇਨੈਵ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਮੁਪਾਸ੍ਸ੍ਵੇਤਿ
ਵਿਚਾਰ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਰਿਗਵੇਦ, ਯਜੁਰਵੇਦ, ਸਾਮਵੇਦ, ਅਥਰਵੇਦ, ਇਤਿਹਾਸ-ਪੁਰਾਣ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਸ਼, ਨਿਧੀ, ਵਾਕ, ਇਕ ਰਾਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਸੱਪਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ, ਘਾਹ, ਰੁੱਖ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਕੀੜੇ, ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ, ਚੀਟੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ, ਸਚ ਤੇ ਝੂਠ, ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਭਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਦ, ਇਹ ਲੋਕ ਤੇ ਅਗਲਾ ਲੋਕ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਚਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਅਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ। ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: 'ਭਗਵਨ, ਕੀ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਹੈ?' 'ਹਾਂ, ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਹੈ,' ਇਹ ਉੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। 'ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਬਲਂ ਵਾਵ ਵਿਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਭੂਯੋऽਪਿ ਹ ਸ਼ਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਨਵਤਾਮੇਕੋ ਬਲਵਾਨਾਕਮ੍ਪਯਤੇ । ਸ ਯਦਾ ਬਲੀ ਭਵਤ੍ਯਥੋਤ੍ਥਾਤਾ ਭਵਤ੍ਯੁਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਪਰਿਚਰਿਤਾ ਭਵਤਿ ਪਰਿਚਰਨ੍ਨੁਪਸਤ੍ਤਾ ਭਵਤ੍ਯੁਪਸੀਦਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਭਵਤਿ ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਭਵਤਿ ਮਨ੍ਤਾ ਭਵਤਿ ਬੋਦ੍ਧਾ ਭਵਤਿ ਕਰ੍ਤਾ ਭਵਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਤਾ ਭਵਤਿ । ਬਲੇਨ ਵੈ ਪृਥਿਵੀ ਤਿष੍ਠਤਿ ਬਲੇਨਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਬਲੇਨ ਦ੍ਯੌਰ੍ਬਲੇਨ ਪਰ੍ਵਤਾ ਬਲੇਨ ਦੇਵਮਨੁष੍ਯਾ ਬਲੇਨ ਪਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਵਯਾਁਸਿ ਚ ਤृਣਵਨਸ੍ਪਤਯਃ ਸ਼੍ਵਾਪਦਾਨ੍ਯਾਕੀਟਪਤਙ੍ਗਪਿਪੀਲਕਂ ਬਲੇਨ ਲੋਕਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਬਲਮੁਪਾਸ੍ਸ੍ਵੇਤਿ
ਤਾਕਤ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਸੌ ਵਿਚਾਰ ਵਾਲੇ ਵੀ ਇਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਜਦ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਠਦਾ ਹੈ; ਉਠ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਚਲ ਕੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ; ਬੈਠ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਸੋਚਦਾ ਹੈ; ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਾੜ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਘਾਹ ਤੇ ਰੁੱਖ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਕੀੜੇ, ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ, ਚੀਟੀ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਤਾਕਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਪਾਣੀ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਚੰਗੀ ਵਰਖਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜੀਵ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭੋਜਨ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਚੰਗੀ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭੋਜਨ ਵੱਧ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਸੁਰਗ, ਪਹਾੜ, ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ, ਘਾਹ, ਦਰੱਖਤ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਕੀੜੇ, ਪਤੰਗੇ, ਚੀਟੀ—all ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਹੀ ਸ਼ਕਲਾਂ ਹਨ। ਪਾਣੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਤੇਜੋ ਵਾਵਾਦ੍ਭ੍ਯੋ ਭੂਯਸ੍ਤਦ੍ਵਾ ਏਤਦ੍ਵਾਯੁਮਾਗृਹ੍ਯਾਕਾਸ਼ਮਭਿਤਪਤਿ ਤਦਾਹੁਰ੍ਨਿਸ਼ੋਚਤਿ ਨਿਤਪਤਿ ਵਰ੍षਿष੍ਯਤਿ ਵਾ ਇਤਿ ਤੇਜ ਏਵ ਤਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਥਾਪਃ ਸृਜਤੇ ਤਦੇਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਾਭਿਸ਼੍ਚ ਤਿਰਸ਼੍ਚੀਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਭਿਰਾਹ੍ਰਾਦਾਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਮਾਦਾਹੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯੋਤਤੇ ਸ੍ਤਨਯਤਿ ਵਰ੍षਿष੍ਯਤਿ ਵਾ ਇਤਿ ਤੇਜ ਏਵ ਤਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਥਾਪਃ ਸृਜਤੇ ਤੇਜ ਉਪਾਸ੍ਸ੍ਵੇਤਿ
ਅੱਗ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਹਵਾ ਨੂੰ ਫੜਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚੀਰਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਬਿਜਲੀ ਚਮਕੀ, ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਈ, ਵਰਖਾ ਪੈਣੀ ਹੈ।' ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਬਿਜਲੀਆਂ, ਉਪਰ ਤੇ ਆੜੇ-ਤਿਰਢੇ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਬਿਜਲੀ ਚਮਕੀ, ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਈ, ਵਰਖਾ ਪੈਣੀ ਹੈ।' ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।